Zimowy ślub. Wallflowers. Tom 3

Evangeline Jenner wie, że dni jej ciężko chorego ojca są policzone. Na jego majątek czyhają zaś wychowujący ją krewni, którzy nie zawahają się wydać jej za mąż za kuzyna, byleby tylko dorobić się fortuny na rodzinnej tragedii. Drżąca o własne życie dziewczyna, poniżana i bita przez wujostwo, decyduje się na ucieczkę. A jej jedyną deską ratunku okazuje błaganie o pomoc lorda, mężczyznę znanego z uwielbienia do miłosnych przygód u boku pokaźnego grona pożądających go kobiet.

Sebastian St Vincent nie ma pojęcia, z jak absurdalną prośbą przybywa do niego irytująca go nieśmiałością Evangeline. Młodziutka dziewczyna proponuje mu małżeństwo z rozsądku, oferując mu za to cały majątek zamożnego ojca. Nie kryje się też ze swoimi obawami dotyczącymi tragicznej przyszłości, która czekałaby ją u boku okrutnego kuzyna. Sceptycznie nastawiony do dziwacznego pomysłu Sebastian przystaje na jej plan.

Czy zalewany damskimi zalotami lord okaże się dobrym materiałem na męża? Przecież Evangeline nie prosiła go o wierność, a jedynie jej pozory. Co jednak wtedy, kiedy absurdalny pomysł przerodzi się w coś więcej, a pomiędzy wilkiem i owieczką zakwitnie się uczucie?

Główną bohaterką powieści jest dwudziestokilkuletnia dziewczyna, cicha, skromna, niezauważana. Córka zamożnego właściciela klubu hazardowego, wychowywana pomiędzy ludźmi, którzy nigdy nie pałali do niej miłością. Przypominająca płochliwą sarnę, z niegasnącymi wypiekami na twarzy na samą myśl o towarzystwie mężczyzny. Jej osobowość stanowi ciekawy kontrast w zestawianiu z postacią lorda Sebastiana. Arogancki, bez skrupułów, jednak mający w sobie to coś, co podoba się kobietom. Z pewnością aż nadto doświadczony seksualnie zostaje w teorii jej mężem. Czy jednak w praktyce też?

„Bo możesz mieć prawie wszystko. O ile odważysz się po to sięgnąć.”

Uwielbiam historie z tak nakreślonymi osobowościami. Kontrastujące, nadające na różnych falach, jednak próbujące odnaleźć wspólny język. Miałabym jedno zastrzeżenie co do raptownej metamorfozy lorda, ukazanego w niezbyt pochlebnym świetle, a jednak działającego wbrew własnym zasadom. Z drugiej strony, może właśnie taki wpływ ma na niego wyjątkowa kobieta?

Starodawne tradycje, zwyczaje, ubiór. XIX-wieczny Londyn i długa podróż do Szkocji. Istota manier, reputacji, danego słowa. Książka została wzbogacona o ciekawy klimat zamierzchłych lat. Można tutaj wyczuć różnice w sposobie mowy i zachowań, chociaż autorka nie poświęciła zbyt wiele czasu długim opisom. Jest tyle, ile być powinno. Resztę można nakreślić sobie własną wyobraźnią.

Dominującym wątkiem jest bez dwóch zdań związek tak bardzo różniących się od siebie postaci. Rozpoczęty w miejscu, w którym przeważnie miłosne historie mają swój koniec. Nie oznacza to jednak, że już od początku będzie odważnie i śmiało. Wręcz przeciwnie. Na to, co najlepsze, trzeba będzie trochę poczekać, a Lisa Kleypas potrafi dobrze budować narastającą aurę namiętności. Obok uczuciowych poczynań Evangeline i Sebastiana stąpa wątek kryminalny, który choć interesujący, nie został mocno zaakcentowany. Jako niespodziewany dodatek absorbuje, jednak nie na tyle, by zachwycić kogoś, kto nastawiał się na mrożące krew w żyłach sceny. Akcja więc nie galopuje, ale też nie ma miejsca na nudne przestoje. Kunszt tkwi w uroku, jaki tworzą główni bohaterowie.

Odprężająca, rozpalająca, kusząca książka na jeden, góra dwa wieczory. Budująca w wyobraźni całkiem fikuśne sceny, bez obaw o trywialne akcenty, ale też i górnolotne emocje. Powieść dla dojrzalszych romantyczek, wielbicielek historii o miłości rozgrywanych w mniej nowoczesnych, aczkolwiek niemniej ciekawych czasach. Nie czytałam poprzednich części tego cyklu, więc nie mam porównania. Ten tom jednak spełnił moje oczekiwania.

Jak zapewne zauważyliście bohaterką „Zimowego ślubu” jest Evie, najbardziej nieśmiała i zamknięta w sobie dziewczyna spośród czterech przyjaciółek. Kompletnie nie odnajduje się w towarzystwie, nie potrafi się błyskotliwie wypowiadać i ogólnie sprawia wrażenie, jakby nie życzyła sobie niczyjej obecności. Jest typową szarą myszką. Nic więc dziwnego, że człowiek taki jak Sebastian St. Vincent nigdy nie zwrócił na nią uwagi. Do czasu. Do czasu aż dziewczyna odważnie wkroczyła w jego grzeszny świat i na wstępie zaproponowała małżeństwo. St. Vincent mimo książęcego tytułu jest spłukany, a dziewczyna lada dzień dostanie pokaźny spadek po umierającym ojcu. Do tego rudzielec okazuje się wcale nie brzydką kobietą. Mężczyzna nie zastanawia się zbyt długo.

Recenzując część poprzednią wyraziłam obawę, że część trzecia poleci dokładnie tym samym szablonem co dwie pierwsze. Na szczęście nie stało się tak i o ile nadal trzymamy się schematu typowego romansu różni się ON od poprzednich. Tym razem od razu przechodzimy do małżeństwa i powinności z nim związanych. Wszystko jest tym ciekawsze, że para pozornie kompletnie do siebie nie pasuje. Evie jest pracowitą, skromną i stłamszoną dziewczyną. Jej intencje są czyste jak łza, a ona sama na każdym kroku zmusza się do wielkiej odwagi. Sebastian to mężczyzna zepsuty, narcystyczny i leniwy. Jego ulubionym hobby jest uwodzenie kobiet, hazard, oraz wylegiwanie się na fotelu. I teraz ta dwójka została na zawsze połączona węzłem małżeńskim.

Bardzo podoba mi się, że autorka kreując cztery bohaterki poświęca każdej jedną część powieści, jednocześnie nie zapominając o pozostałych. Dziewczyny spotykają się, rozmawiają, doradzają sobie i wspierają się. Mamy chociaż minimalny pogląd na to, co dzieje się u pozostałej trójki, nie znikają w próżni, ich historia nie kończy się na ich części. Tym razem jednak Evie nie pytała przyjaciółek o radę. Tym razem potrzebowała uciec od swoich ciemiężców i decyzję podjęła błyskawicznie.

Na plus wpływa przełom, który zastosowała autorka. Tym razem poznajemy XIX Anglię z troszkę innej strony. Znikają wytworne komnaty. Ciemne zaułki, brudne uliczki, złoczyńcy skradający się niepostrzeżenie i zepsucie moralne „dżentelmenów” staje się nowym otoczeniem niewinnej Evie. To w takich warunkach będzie musiała ułożyć sobie życie z dala od niewiernego męża. Problem pojawia się, gdy dziewczyna odkrywa, że owy małżonek wcale nie ma zamiaru pozwolić jej na jakikolwiek dystans.

„Zimowy ślub” jest zaskakujący i bynajmniej nie chodzi tu o fabułę. Autorka porusza dużo głębsze emocje niż namiętność i fascynacja. Mamy tu pragnienie poczucia minimalnego bezpieczeństwa, empatię i wsparcie. Jest mniej wydumanych zwrotów i teatralnych wyznań. Jakby bardziej przyziemna, przez co chyba lepiej trafia gdzie trzeba. Nie mniej jednak nie ma co się doszukiwać głębi tam gdzie jej nie ma 🙂 To nadal pozostaje bardzo odprężająca, bawiąca i miejscami lekko poruszająca rozrywka. Zdecydowanie warta zaznania 😉

Artykuł pochodzi ze strony: [Adres usunięty]