Ziemiożerczyni

Niezależnie od kraju i systemu wierzeń, a nawet niezależnie od tego, w co sami wierzymy, w desperacji jesteśmy w stanie sięgnąć po wszystkie drogi ratunku. Stąd też, nawet w katolickiej Polsce, taka popularność wróżek, magów, rytualistów czy uzdrowicieli, którzy z mniejszym lub większym skutkiem niosą pomoc potrzebującym, nierzadko drenując przy tym portfele. Wśród nich, niezależnie od sceptycyzmu, zdarzają się zapewne przypadki osób obdarzonych prawdziwym darem. Historia zna przecież świadectwa widzeń czy cudownych ozdrowień, wydarzeń, których nie da się wytłumaczyć w racjonalny sposób. Problem w tym, jak odróżnić tych, którzy rzeczywiście mają niezwykłe umiejętności od oszustów. Pojawia się też pytanie, skąd się biorą te cudowne moce i czy osoby nimi obdarzone uważają je rzeczywiście za dar czy za przekleństwo.

Tak, jak w Polsce niegdyś dzięki Słowianom i ich obrzędom, którym blisko było do natury, tak i na przykład w Argentynie, wciąż funkcjonuje system dawnych wierzeń, a kraj przesycony jest legendami czy podaniami. Może właśnie dlatego książki argentyńskich pisarzy czy też filmy mają niepowtarzalny klimat, lekkoduszny, mroczny, mistyczny. Wiele z tych obrazów spowija groza, a już z pewnością budzą one wielkie emocje. Jednocześnie, nieobce są Argentyńczykom problemy z którymi borykają się też inne kraje – bieda, przemoc, zarówno ta fizyczna, jak i ekonomiczna.

Ofiarą tej pierwszej była matka pewnej dziewczynki, która doświadcza widzenia, przedstawiającego agresję ojca wobec jej rodzicielki. Widzenie to wywołane jest zjedzeniem grudki ziemi, która przemawia do dziewczynki z niezwykłą siłą. Po tym, jak jej matka zmarła, ojciec zniknął, opiekę nad nią i bratem Walterem przejmuje ciotka, nieco przytłoczona całą sytuacją. Nie posiadająca swoich dzieci, a nawet ich nie lubiąca kobieta, z trudem akceptuje fakt, iż jej bratanica jest inna. Zresztą ta odmienność i jedzenie ziemi jest też źródłem problemów dziewczynki w kontaktach z rówieśnikami, dlatego dziecko ostatecznie postanawia wpasować się w schemat narzucony przez ciotkę i modyfikuje swoje zachowanie. Do czasu – kiedy bowiem ginie nauczycielka dziewczynki, ta bez wahania wskazuje miejsce ukrycia jej zwłok. Wcześniej znów próbuje ziemi …

Ziemiożerczyni – tak o niej mówią, podchodząc nieufnie i ostrożnie do jej umiejętności, przynajmniej do chwili, kiedy sami potrzebują pomocy. Przychodzą z ziemią i gorącymi prośbami, by odnaleźć zaginione dzieci, ukochane osoby. Jednocześnie niosą ze sobą cały bagaż doświadczeń, związany między innymi z przemocą, w tym przemocą wobec kobiet, silnie zakorzenioną w kulturze macho. Czy Ziemiożerzyni będzie w stanie im pomóc? Czy w kraju przesiąkniętym złem, jest to w ogóle możliwe?

Odpowiedzi na to pytanie poszukiwać będziemy w niezwykłej, dość osobliwej powieści „Ziemiozerczyni”. Dolores Reyes, w tej opublikowanej nakładem Wydawnictwa Kobiecego książce porusza temat przemocy, niemal prawnie usankcjonowanej, a tłem staje się tu zbiór mistycznych ceremonii, z pogranicza światów – tego na ziemi i tego, który wykracza poza nasze ludzkie pojmowanie. Książka adresowana jest nie tylko do osób, które poszukują w powieściach tajemnicy i tej niezwykłej atmosfery grozy, której w tym przypadku nie zabraknie. To również lektura dla wszystkich doświadczających przemocy oraz tych osób, które działają w różnego rodzaju stowarzyszeniach z przemocą walczących.

Reyes, w ten prostej książce, o niewielkiej objętości, odmalowała podły i brutalny świat, a obraz ten poraża swoim realizmem Jednocześnie nałożyła na to wierzenia ludowe, przesądy i gusła, tworząc przedziwną kompilację, której można się dać porwać, lub też przeciwnie – zrezygnować z takiego doświadczania świata. Jedno jest jednak pewne, nie jest to powieść zagraniczna, koło której można przejść obojętnie.

Jak na tak niewielką ilość stron, uważam za niezwykłe, że autorce dzieła udało się uwięzić w nim aż tyle emocji. Ziemiożerczyni to jedna z najbardziej dziwacznych, ale również robiących ogromne wrażenie na czytelniku, książek, jakie dane mi było czytać. Liryczna, balansująca na granicy magicznego realizmu i baśni dla dorosłych powieść, skupiająca się na młodej dziewczynie, jedzącej ziemię, trafia prosto w serce i wzbudza w czytającym szereg uczuć, od obrzydzenia, przez strach, smutek, niedowierzanie i gniew, po swego rodzaju czułość.

Ponieważ historię poznajemy z perspektywy Ziemiożerczyni, jej emocje atakują nas od pierwszych stron, a duża z nich część, jest bardzo negatywna. Cały utwór nafaszerowano różnego rodzaju ładunkiem emocjonalnym, przez co podczas lektury, ma się wrażenie, jakbyśmy zostali uwięzieni w głowie głównej bohaterki, a od jej myśli i uczuć nie było ucieczki. Styl autorki to inny element, czyniący z całości dzieło tak wyjątkowe i osobliwe. Na pozór lekki, ale również w pewien sposób kwiecisty, czasami sprawiał, że czułam się tak jakbym miałam przed oczami coś czemu bliżej poezji niż prozie. Cała opowieść jest nastrojowa i klimatyczna, jednak pomimo że krótka - raczej nie da się jej poznać "na raz". Ilość tłumionego smutku i gniewu nam to uniemożliwia. Autorce w świetny sposób udało się oddać w książce opresję wobec kobiet, niesprawiedliwość, z którą czasami nie da się walczyć, poczucie zagubienia i wyobcowania, zalążek feminizmu ORAZ szczyptę ludowych wierzeń.

Inny element robiący ogromne wrażenie, o którym zdecydowanie trzeba wspomnieć, jeśli chodzi o powieść Dolores Reyes, to budowanie przez autorkę klimatu. Atmosfera od samego początku jest napięta, a czytelnik czuje się tak jakby czekał na coś przerażającego i nieuniknionego, a kolejne i kolejne strony pełne tragedii i dramatu, jedynie pogłębiają niepokój. Wielki wpływ na takie, a nie inne postrzeganie lektury, mają detale. Autorka nie szczędzi opisów, przez co niemal czujemy smak ziemi na języku i jej ciężar w żołądku. Bez problemu wyobrażamy sobie otaczający bohaterkę brud i bałagan. To inny powód, czemu musiałam robić sobie przerwy w czytaniu, co parę rozdziałów. Trudno bowiem, na dłuższą metę, znieść tak wyraziste, ponure i paskudne obrazy, serwowane przez panią Reyes. Baśniowa forma na pozór pomaga czytelnikowi oddzielić rzeczywistość od fikcji, ale świadomość, że właściwie wydarzenia z książki nie są tak dalekie od naszych reali, dodaje całości dramatyzmu i pozostawia czytelnika nieco otumanionego i otępiałego, po przewróceniu ostatniej kartki.

"Ziemiożerczyni" to bardzo specyficzna i dziwaczna powieść. Przepełniona obrazami nędzy i brudu, angażuje czytelnika i wzbudza w nim cały wachlarz emocji. Prosta, ale równocześnie szokująca, pełna smutku, gniewu i dramatu książka, to pozycja, którą polecam - zwłaszcza kobietom, wiedząc, że sama jeszcze przez długi czas, się od niej nie uwolnię.

Jak zapewne wiecie,są wśród nas osoby obdarzone szczególnymi ,,darami".

Jedni przepowiadają przyszłość,inni rozmawiają z duchami,a kolejni potrafią odnaleźć ciała zaginionych.

Wszyscy nierozumiani przez społeczeństwo,nazywani dziwakami,zamykają się w swoich domach na świat.

A ON przychodzi do nich tylko wtedy,kiedy ich potrzebuje.

*******************************************

Ziemiożerczyni jako mała dziewczynka zjadła ziemię z grobu swojej matki i doznała wizji.Zobaczyła jak jej własny ojciec katuje kobietę na śmierć.

Uważana przez wszystkich za dziwadło przestaje chodzić do szkoły i całe dnie siedzi w domu.Kiedy znika jej nauczycielka Ana,dziewczynka wskazuje miejsce,gdzie policja znajduje ciało.

Wieść o jej zdolnościach szybko roznosi się po okolicy i coraz więcej rodzin zaginionych pojawia się pod drzwiami domu z butelkami pełnymi ziemi.

Dziewczyna stara się pomagać,ale wszystko ma swoją cenę.Bo w wizjach odczuwa strach i ból oraz widzi jak giną poszczególne ofiary.

To,co dla jednych będzie wybawieniem,dla niej staje się przekleństwem.

*******************************************

Ta książka jest inna, a przez to wyjątkowa.

Jest jak wżer w nasze serce.

Jak gwóźdź,który z każdą stroną coraz mocniej wbija się w naszą głowę.

Jest jak niemy krzyk rozpaczy bitych i maltretowanych kobiet.

Nie sposób przejść obok niej obojętnie, a ziemia jeszcze długo skrzypi nam między zębami.

To była bardzo przejmująca lektura i nie spodziewałam się,że tak mocno mną wstrząśnie.

Bardzo Wam polecam.