Zielony Mars

„Zielony Mars” to drugi tom trylogii marsjańskiej autorstwa Kima Stanleya Robinsona, kiedy tylko się ukazał chciałam go przeczytać, zwłaszcza, że nie tak dawno temu, wyruszyłam z kolonistami na czerwoną planetę. Filozofia, polityka społeczna, nauki ścisłe i inżynieria, wszystko to zostało połączone w zrównoważoną i niezwykle inteligentną całość. Druga rewolucja jest w toku, a stare obawy wypływają na powierzchnię raz jeszcze. Bohaterowie są silniejsi, ich interakcje ciekawsze, Mars pozostaje punktem centralnym. Czy jako czytelnik terraformowałbyś planetę, czy podziwiał jej naturalne i jałowe piękno?

Akcja książki „Zielony Mars” rozpoczyna się wiele lat po tym, jak koloniści znaleźli się na Marsie. Terraformacja zaczęła się rozwijać, rosną porosty, mchy i niektóre formy trawy, ale jest to powolny i skomplikowany etap, ponieważ ani temperatury, czy też poziom tlenu nie są takie, jak powinny być. Strona naukowa została tutaj dobrze rozrysowana, począwszy od luster orbitalnych, które zostały zainstalowane, aby przyspieszyć wzrost temperatur, instalacji kolejnej windy kosmicznej, po topienie północnej czapy lodowej. Korporacje wielonarodowe rządzą Ziemią, przejęły ONZ. Wielu bohaterów z pierwszych kolonistów odgrywa tutaj znaczącą rolę, nawet zmarli są często wspominani. Główny wątek fabularny „Zielonego Marsa” dotyczy terraformacji i walki o niepodległość od Ziemi.Tubylcy, osadnicy lub ich potomkowie brali udział w transformacji Marsa, albo nie potrafili jej powstrzymać. Na Marsie toczy się wiele konfliktów nie tylko między frakcjami, ale także między ogromnymi korporacjami i krajami o kontrolę nad Marsem i jego zasobami. Często zastanawiałam się, po której opowiem się stronie?

„Zielony Mars” jest równie dobry jak pierwszy tom, postacie, podobnie jak terraformowanie planety, zmieniają się, rozwijają. Stawka jest wyższa dla grupy anarchistów, rewolucjonistów i naukowców, aby odnieść sukces. Ziemia odgrywa o wiele większą rolę niż w „Czerwonym Marsie” , co skutkuje bogatszym budowaniem świata. Eksploracja zarówno korzystnych, jak i niekorzystnych potencjałów na drodze ludzkości jest wnikliwa, pomysłowa i przekonująca, a podziw i poświęcenie dla tematu przejawiają się w każdym aspekcie wizjonerskiej pracy autora. „Zielony Mars” skupia się bardziej na ekologii, ekonomii i polityce. Stanley Robinson rozpisuje się tutaj o nauce i dyskusjach, o terraformacji, tworzeniu atmosfery, ewolucji porostów, procesach przedłużania ludzkiego życia, rodzajach drzew, które przetrwają, a także walkę o władzę na nowej planecie. Ta powieść jest dopracowana i pełna wewnętrznej polityki, ta ambitna historia kontynuuje kolejny trzymający w napięciu wątek, gdy śledzimy życie pierwotnych osadników i pierwszych pokoleń ludzi urodzonych na Marsie.

Dzisiaj ponownie wyruszamy w kosmos! Zawitamy na Marsa, ale nie takiego jak zawsze sobie go wyobrażaliśmy! Tym razem zauważymy naprawdę duże zmiany. Mars zawsze kojarzył mi się z planetą bardzo odległą, niegościnną, na której życia zwyczajnie nie ma. Okazuje się jednak, że oczami wyobraźni możemy oglądać Marsa całkiem innym, niż jest w rzeczywistości. "Czerwony Mars" to już przeszłość. Teraz przyszedł czas na "Zielony Mars", pogłębianie terraformowania i Mars jakiego jeszcze nie znaliśmy.

Od przybycia pierwszych osadników na Marsa oraz wydarzeń jakie miały miejsce w pierwszym tomie serii minęło już kilkadziesiąt lat. Pierwsi osadnicy powoli odchodzą, ich miejsce zastępuje dorastające pierwsze pokolenie dzieci urodzonych już na Marsie. Mars przechodzi wiele przeobrażeń. Miano Czerwonej planety powoli odchodzi do lamusa. Na planecie zaczynają rozrastać się pierwsze glony i porosty a ludzkość snuje kolejne plany przeobrażenia Marsa w świat, jaki znała jeszcze z Ziemi. Nic jednak nie jest tak proste jakby mogło się wydawać. Wśród kolonistów następują kolejne zgrzyty i podziały, a z Ziemi zostaje wysłany pewien tajemniczy człowiek. Kiedy jedni walczą z narastającą rządzą pieniądza i światem sterowanym przez korporacje, inni podejmują bunt przeciwko dalszemu eksploatowaniu planety. Są wśród nich ostatni przedstawiciele pierwszych osadników.

Kim Stanley Robinson po raz kolejny zabiera nas na daleki Mars i po raz kolejny snuje swoją wizję przemiany niegościnnej planety w taką, na której spokojnie może toczyć się życie. Mars się zmienia. Tworzą się pierwsze zbiorniki wodne, powstaje pierwsza uboga roślinność. Jednak to dopiero wstęp do tego, co w przyszłości ma czekać planetę. Ludzkość planuje kolejne transformacje niegościnnego Marsa w planetę dostosowaną do życia człowieka.

Robinson przedstawia nam wydarzenia, które mają miejsce kilkadziesiąt lat po zakończeniu akcji z "Czerwonego Marsa". Jest to kolejna książka tego samego autora, oczywiście kontynuacja rozpoczętej wcześniej serii, jednak cały czas podczas lektury książki mamy wrażenie, że autor zmienił się podobnie, jak opisywana przez niego planeta. Atmosfera jaką odnajdujemy w "Zielonym Marsie" jest nieco inna niż ta, której doświadczyliśmy podczas naszego pierwszego spotkania z marsjańską trylogią. Jest po prostu inaczej, co regularnie możemy odczuć. Czy jest gorzej? Absolutnie nie!

"Zielony Mars" mimo, że według mnie rządzi się nieco innymi prawami jest tak samo wciągający, jak jego poprzednik! Ponownie otrzymujemy wartką akcję, niezwalniające tempa wydarzenia i oczywiście bardzo dobrze znane z pióra Robinsona niezwykle obrazowe opisy Marsa. Właśnie te opisy pozwalają nam idealnie przenieść się do opisywanych właśnie wydarzeń. Wszystkie wydarzenia a zwłaszcza opisy pejzaży Marsa są opisywane niebywale drobiazgowo. Na pewno zdarzą się czytelnicy, którzy powiedzą, że za opisy kolejnych miejsc są zbyt obszerne, że autor za bardzo się na nich skupia. Jednak mi to wcale nie przeszkadzało. Faktycznie, niektóre fragmenty mogły być nieco krótsze ale dzięki tego typu zabiegom idealnie udało nam się przenieść do wydarzeń, o których właśnie czytamy.

Robinson już w "Czerwonym Marsie" zafundował nam bardzo dużo zagadnień typowo naukowych. Nie inaczej jest w przypadku drugiego tomu. Chyba nie przesadzę jeśli powiem, że "Zielony Mars" jeszcze mocniej obfituje w typowo naukowe opowiastki autora. Robinson bardzo dużo miejsca poświęcił zarówno bogatym opisom Marsa, jak i typowo naukowemu spojrzeniu.

"Zielony Mars" to jedna z najgrubszych książek, jakie znajdują się w moich zbiorach. Grubość tej książki nie powinna jednak jej dyskwalifikować u osób lubujących się w krótszych powieściach. Dajcie sobie i autorowi szansę przeniesienia się na Marsa i przymknijcie oko na gabaryty trzymanej w rękach książki. Zdecydowanie warto!

"Zielony Mars" dał mi kontynuację marsjańskiej przygody w stylu nieco innym niż jego poprzednik. Jednak również ta książka bardzo szybko przywiązała mnie do siebie i nie pozwoliła się oderwać dopóki nie zobaczę ostatniej strony.

Bardzo chętnie sięgnę po kolejny tom trylogii Robinsona i sprawdzę co tym razem będzie miał nam do powiedzenia autor.