Żelazna Kraina. Elfy ziemi i powietrza. Tom 3

"Ty pytaniem bez odpowiedzi,

W oko spozierasz swe,

A ono pyta, pyta;

I co odpowie to łże..."

*

Przysięga, która zamiast związać, łamie serce. 💔 Skradzione życie, które należy zwrócić. Kłamca, który nie może kłamać. Koronacja, która zamiast pokoju zwiastuje wojnę. Kaye żyje na granicy światów. Wie jednak, że tak naprawdę nie przynależy ani do elfów, ani do ludzi . Więc kiedy los, własna głupot oraz otaczające ją intrygi skutecznie utrudniają życie Kaye, musi ona wybrać swoją własną drogę oraz podjąć decyzję po czyjej stronie stanie...

*

"Żelazna Kraina" to finał, którego chciałam i potrzebowałam. Finał, który nadrobił, to czego brakował mi w "Sercu Trolla" i nawet jeśli mam do niego pewne zastrzeżenia, to przez książkę przemknęłam w okamgnieniu, zupełnie jak za sprawą magii.

*

Powrót do znanych ze "Złej Królowej" bohaterów w moich oczach zdecydowanie zadziałał na korzyść trylogii (Naprawdę polubiłam zadziorną i zakręconą Kaye, która najpierw robi, a potem myśli ). Dodatkowo warto zaznaczyć, że w tej części akcja znana z 1 i 2 tomu płynnie splotła się ze sobą, tworząc spójną całość.

*

Jednak jest jedna rzecz na której się zawiodłam. Mianowicie na domknięciu głównych wątków. I nie chodzi o to, że były one nudne czy źle napisane.... nic z tych rzeczy. Były one, jednak dość przewidywalne i momentami odnosiłam wrażenie, że autorka podaje wskazówki, co do kolejnych wydarzeń na srebrnej tacy.

*

Jednak klimat książki, okrutne elfy oraz ich zwodnicza magia, skutecznie odwracały moją uwagę od przewidywalnych fragmentów, sprawiając, że od książki trudno było się oderwać oraz czytało się ją szybko i naprawdę przyjemnie.

*

Na koniec dodam, że dodatkowe opowiadanie zamieszone w tomiku było świetnym domknięcie trylogii.

*

"Żelazną Krainę" oceniam na 8/10 i muszę przyznać, że jest mi przykro, że to już koniec.

Twórczość Holly Black bardzo lubię (choć nadal nie mogę zdzierżyć Królowej niczego...), więc z ogromnymi oczekiwaniami podeszłam do lektury ostatniej części serii Elfy Ziemi i Powietrza. Miałam nadzieję na to, że tym razem autorka zakończy swoją trylogię dobrze, a przynajmniej w sposób satysfakcjonujący. Czy tak się wydarzyło? O tym w dalszej części recenzji.

W Pałacu Termitów, w najciemniejszym dniu zimy, odbywa się koronacja Roibena. Kaye nie chce odpuścić tej uroczystości. Zagadką pozostaje fakt czy rozejm pomiędzy tronami nocy i światłości zostanie ponownie nawiązany. Bo co, jeżeli wybuchnie wojna? Wśród tej niepewności i atmosfery nerwowości Kaye próbuje zwrócić życie swojej siostrze, które wcześniej sama jej ukradła. Składa też przysięgę, z której będzie musiała tak czy w inny sposób się wywiązać...

Poprzedni tom czytałam już kilka miesięcy temu, więc przyznaję się bez bicia, że zdążyłam zapomnieć kilku szczegółów. Jednak i tak pamiętam tyle, że Serce trolla mnie nie zachwyciło. Kiedy w moje ręce wpadła Żelazna kraina, uznałam, że mimo wszystko muszę dowiedzieć się, jakie będzie zakończenie tej historii. Kogo Holly zepchnie z piedestału, a kogo oszczędzi? Na już potrzebowałam tych odpowiedzi. W końcu przyszła pora, bym mogła na spokojnie zagłębić się w tę powieść i... okej, przyznaję. To było dobre zakończenie. Nawet bardzo.

Kaye polubiłam o dziwo jeszcze mocniej niż w pierwszym tomie, w którym występowała. Jej determinacja w dążeniu do celu oraz świadomość popełnionych błędów i próby ich rozwiązania - coś genialnego. Uważam, że autorka wykonała świetną robotę, jeśli chodzi o kreację tej postaci. Podczas lektury czułam się niemal tak, jakby Kaye znajdowała się naprzeciw mnie i pokazywała to, co robiła w danym fragmencie tej historii.

Jak zawsze zachwyciłam się piórem Holly Black, które jest na tyle dobre, że lektura tej pozycji jest lekkie, przyjemne i sprawia, że nie chcę się jej odkładać - no chyba, że senność zacznie już dawać o sobie znać. Mimo moich zachwytów czuję jednak, że czegoś mi tutaj zabrakło, takiej wisienki na torcie. Świetnie bawiłam się podczas czytania tej książki, jednak po jej skończeniu czuję taki niedosyt. Mam wrażenie, że zakończenie pojawiło się nagle, a ja nie zdążyłam przyzwyczaić się do myśli, że to już naprawdę koniec. Myślę, że rozumiecie, co mam na myśli. 😉

Niemniej jednak - jeżeli lubicie fantastykę, elfy, magiczne krainy i mściwe postaci oraz po prostu świetne przygody w “nieludzkim” świecie - Elfy Ziemi i Powietrza mogą zawładnąć Waszymi sercami i wciągnąć do swojego okrutnego świata. Cieszę się, że poznałam tę serię i z pewnością będę polecać ją dalej. No i w końcu dostałam satysfakcjonujące zakończenie - a to muszę docenić.

Dziś przychodzę do was z opinią trzeciego tomu Elfów ziemi i powietrza Holly Black, a mianowicie "Żelazną krainą". Bardzo lubię tę autorkę i byłam ciekawa co wymyśliła na zakończenie historii.

W tym tomie znów wracamy do Kaye, Roibena i ziem Termitów. Niestety pani z Jasnego Dworu tutaj też ostro namiesza. Ma chrapkę na koronę Niecnego Dworu. Czy Roiben nabierze się na jej sztuczki? Kaye stara się jakoś odnaleźć w swojej rzeczywistości. Całe życie mieszkała pośród ludzi, a jest częścią krainy Elfów. Postanawia sprowadzić prawdziwą Kaye do domu. Czy jej się uda? Jak się to skończy?

Fajnie było wrócić do tej historii. Poprzednie tomy łączą się w tej części. Spotykamy bohaterów "Złej królowej" i "Serca trolla". Bardzo lubię taką fantastykę. Uważam, że autorka świetnie pisze i w piękny sposób sprzedaje nam ten fantastyczny świat. Na końcu znajduje się opowiadanie Lutie-loo, które nawiązuje również do serii "Okrutnego księcia". Jaka to była miła niespodzianka. Mimo, że ta seria jest trochę słabsza i czuć, że warsztat autorki dopiero się rozwijał to i tak warto ją poznać. Znajdziecie tu mnóstwo akcji, rozterek, miłosnych uniesień i dylematów. Ciągle się coś dzieje i uważam, że to świetnie zakończenie tego cyklu. Ta część wciągnęła mnie najbardziej i nie mogę się doczekać kolejnej książki tej autorki. Na uznanie zasługuje również jakość wydania książki. To jak wydawnictwo Jaguar dba o szczegóły po prostu mnie zachwyca. Każdy rozdział był opatrzony cytatem oraz cudowną grafiką. Życzę sobie by każde książki były wydawane z taką pieczołowitością.

Roiben zostaje nowym władcą Dworu Termitów i teraz musi zrobić wszystko, aby jego lud był bezpieczny i nikt im nie zagrażał. Dlatego właśnie postanawia zmierzyć się ze swoją dawną ukochaną, Królową Silarial, do której wciąż coś czuje. Tym samym niechcący odpycha od siebie swoją nową ukochaną, Kaye. Dziewczyna podczas jego koronacji nieświadomie złożyła pewną przysięgę, której teraz nie może już cofnąć. Albo wykona powierzone jej zadanie i zostanie jego żoną, albo zostanie odrzucona. Dodatkowo Kaye ma własne zadanie, chce przywrócić życie swojej siostrze, które jej skradła. Na polu gry pojawiają się starzy wrogowie, dawne miłości i nowi sojusznicy. Czy uczucie Roibena i Kaye przetrwa tak wiele prób? Jak zakończy się rozgrywka pomiędzy tronami nocy i światłości? Holly Black w ostatnim tomie swojej serii odpowiada na wszystkie pytania, które pojawiły się w naszych głowach podczas lektury poprzednich części.

Elfy ziemi i powietrza to pierwsza seria od Holly Black, którą miałam okazję przeczytać. Nie sięgnęłam wcześniej po bardzo polecanego "Okrutnego księcia" i teraz bardzo się z tego powodu cieszę. Wiele osób ocenia tą serię jako "gorszą", gdyż była ona pierwszą tej autorki. Ja nie miałam porównania i chociaż drugi tom, "serce trolla", był dla mnie przeciętny, tak cała seria wypada na prawdę dobrze i mam teraz wrażenie, że będę czytać wszystko po kolei. Jeżeli jednak czytaliście już drugą serię Holly Black, to znajdzie się dla Was tutaj nielada gratka, gdyż pod koniec pojawia się opowiadanie z tego uniwersum z Cardanem. Wiem, że wielu czytelników tej autorki go uwielbia, więc tutaj jeszcze go dostaniecie.

Tak jak pisałam wyżej, w ogólnym rozrachunku seria wypada bardzo dobrze i to wszystko za sprawą tego właśnie tomu. Żałuję, że poprzedni nie był tak dobry, ale warto trochę się pomęczyć, żeby później przeczytać taką książkę, jak "Żelazna kraina". Tutaj dzieje się bardzo dużo, już od samego początku jesteśmy bombardowani kolejnymi zaskakującymi scenami i świetnymi zwrotami akcji. Więcej też dowiadujemy się o świecie, jaki stworzyła Holly Black, a czego w poprzednich tomach trochę brakowało. Mam wrażenie, jakby to była taka książka, która miała odpowiedzieć wszystkie nasze pytania i uzupełnić braki. Autorka również w międzyczasie podszlifowała swój warsztat pisarski, co tutaj bardzo dobrze widać. Jestem pewna, że w "Okrutnym księciu" rozkręciła się jeszcze bardziej.

Jeżeli chodzi o bohaterów, to śledzimy historię, znanych nam z poprzednich tomów, Roibena i Kaye. Ich uczucie rozkwita, ale z drugiej strony nieco blednie. To na nich w dużej mierze skupia się książka, chociaż też nie do końca (nie chcę wam spoilerować). Kaye wreszcie trochę dorosła i przestała być takim irytującym wyrzutem na tyłku. W poprzednim tomie bardzo mnie denerwowała i cieszę się, że wreszcie się trochę ogarnęła. Roiben stoi na rozstraju dróg i nie do końca wie, w którą stronę ma pójść. Z jednej strony jest Kaye, a z drugiej dawna ukochana, Królowa Silarial. Zależy mu na nowej ukochanej i chciałby jej poświęcić jak najwięcej czasu, ale musi chronić swój lud i dążyć do pojednania między tronami nocy i światłości. Ta dwójka nie będzie miała łatwo, ale, jak to mówią, prawdziwa miłość przezwycięży wszystko, tylko czy ich właśnie taką jest?

"Żelazna kraina" to najlepsza cześć z całej trylogii i świetne zakończenie historii Roibena i Kaye. Dynamiczne tempo, nieoczekiwanie zwroty akcji i uczucie, które wiele musi przezwyciężyć. Zdecydowanie polecam.

Poprzednie dwie powieści trylogii "Elfy ziemi i powietrza" dostarczyły mi wielu niezapomnianych wrażeń i zabrały do świata wykreowanego przez Holly Black. Przyszedł czas na zamknięcie historii w postaci trzeciego i ostatniego tomu - "Żelazna kraina". Przyznam, że dorównuje ON poprzednim i na ich tle wypada również bardzo dobrze. Świetnie się tę powieść i czyta i jako zakończenie cyklu sprawdza się ona wyśmienicie. Nie brakuje też intrygujących wątków i zaskoczeń, co sprzyja stałemu zainteresowaniu. Uwaga jest przyciągnięta, a i emocje także dają znać o sobie. To fantasy takie, jakie być powinno. Jest to coś, co warto przeczytać.