Zdradzieckie serce. Kroniki ocalałych. Tom 2

Cóż mogę powiedzieć? Drugi tom jeszcze lepszy od pierwszego. Od pierwszych stron czytelnik zostaje zainteresowany losami bohaterów. Nie ma długich opisów ani sztucznych dialogów. Ja nie nudziłam się ani przez chwilę :)

Drugi tom przygód Lii. Gdy w pierwszym tomie podziwialiśmy i podróżowaliśmy po królestwie Morrighan, to w tym znajdujemy się w jednym miejscu. Mianowicie w królestwie Vendy. Kraju barbarzyńców, zapomnianych przez innych. Takie są wierzenia ludzi spoza Vendy, kraju bardzo trudnego do zamieszkania, trudnego do uprawiania roli i życia.

Lia i Rafe stają się jeńcami, których Venda nie bierze, bo jej na to nie stać. Dlaczego tu jest wyjątek?

„-To suknia najstarszego rodu Vendy. -Znowu spojrzała na moje odsłonięte ramię. – Z kilkoma zmianami. Otrzymanie takiej sukni, uszytej przez wiele rąk i gospodarstw, to ogromny zaszczyt. – Rozejrzała się po komnacie i dostrzegła pozostałe szaty. – Zostałaś przywitana przez ród Meurasi. To wywoła oburzenie wielu członków Rady.”

Już w pierwszych rozdziałach poznajemy Pana Vendy – Komizara. Jest to niezwykle tajemnicza postać. Bardzo złożona i skomplikowana. Z jednej strony budzi strach, jest surowym przywódcą ale sprawiedliwym, z drugiej ogromny szacunek i nadzieję na lepsze jutro. Lia i Rafe od razu zostają wyciągnięci w niebezpieczną grę, gdzie ostatnie słowo zawsze należy do Komizara. Księżniczka, zostaje pozbawiona wszystkiego, żeby zasłużyć na odrobinę przywilejów musi sobie zapracować. Lia jest tu przedstawiona z kompletnie innej strony. Jest odważna, wyrachowana, sprytna, przebiegła. Nawet w królestwie barbarzyńców nie wszyscy są wrogami o czym bardzo szybko sama się przekona.

Więcej na: [Adres usunięty]

Zdradzieckie serce to dobra kontynuacja. Chociaż na początku miałam wrażenie, że niewiele się dzieje, potem szybko porzuciłam tę myśl, ponieważ nie potrzebowałam nagłych zwrotów akcji, by wciągnąć się w treść i zainteresować nią. Dobrze skonstruowane, zgrabnie napisane, wciągające i intrygujące Kroniki Ocalałych na pewno przypadną wam do gustu.

Ta recenzja miała być negatywna.

Pierwsze 300 (z ponad 500!) stron było tak koszmarnie nudne, tak pozbawione jakiejkolwiek akcji, że - z ręką na sercu - kilka razy przysnęłam przy ich czytaniu. Bohaterowie stracili całą ikrę, którą prezentowali w "Fałszywym pocałunku" (no, może prócz Kadena, akurat ON trzymał poziom), a decyzje Arabelli wołały o pomstę do nieba. Chociaż nie, stop, jakie decyzje? Lia miała problem z określeniem, czego i kogo chce, miotała się między jednym, a drugim z adoratorów i bezdusznie dawała złudne nadzieje. Rafe, cudowny książę z poprzedniej części, teraz zdecydowanie więcej mówił niż robił i był tak bardzo pozbawiony osobowości, że szczerze mówiąc równie dobrze mogłoby nie być go wcale.

Byłam bliska podjęcia decyzji o zaprzestaniu tej męki i rzuceniu książką o przysłowiową ścianę. Już, już miałam to zrobić, gdy wtem, nagle... Coś się zmieniło. Coś zaskoczyło.

Akcja ruszyła z kopyta, czarny charakter pokazał ludzką twarz (ale tylko miejscami, nie szalejmy zanadto ;) ), a barbarzyński lud okazał się być rodem z tradycją i honorem. Szalenie podobało mi się odkrycie tajemnic z przeszłości Kadena, a sam niedoszły zabójca ogromnie zyskał w moich oczach. Choć wciął irytował mnie brak zdecydowania Arabelli w kwestii jej zalotników, choć miałam wrażenie, że często buntowała się dla samej tylko zasady, to ciekawie ukazano jej przemianę; to, jak zaczęło zależeć jej na przyszłych poddanych i że w ich obronie gotowa była podjąć wszelkie ryzyko.

Co do zakończenia... W gruncie rzeczy nie jest wcale zakończeniem, a idealnym punktem do rozpoczęcia kolejnego tomu. Mam tylko nadzieję, że tom ten będzie rozwijał się szybciej aniżeli ślimak na autostradzie ;)

'Zdradzieckie serce' to kawał świetnej lektury, którą pochłania się niezwykle płynnie i łatwo. Nie odczułam spadku formy pisarki i dla mnie drugi tom jest równie znakomity jak 'Fałszywy pocalunek'. Świetnie wykreowany świat w średniowiecznych realiach pełen spisów, konfliktów, zatargów i niepewności o własny los. Nie znajdziemy nudnych i długich opisów, ani sztucznych dialogów, a prawdziwą i kompletną historię, która nas oczaruje. Czekam mocna na kolejny tom. 🙂