Zbrodnia w rezydencji

Niebezpieczeństwa, tajemnice oraz liczne ślepe zaułki... To oznacza tylko jedno: Helena Dixon ponownie nadaje bieg kryminalnym wydarzeniom.

Uwielbiam spokojne historie utrzymane w klimacie wszechobecnej zagadki i przyznaję, że autorka oddaje mi to wszystko z nawiązką. Jej opowieści są pełne smacznego humoru, błyskotliwe i dojrzałe a przy tym pisane z tak dużą plastycznością, że ciężko się od nich oderwać choćby na moment. To retro kryminał inspirowany prozą Agathy Christie, ale mający swój własny styl i unikatową główną bohaterkę, więc każda strona niesie ze sobą nieprzewidywalne pokłady dobrej zabawy a całość dopełniają odpowiednie detale pozwalające spomiędzy wierszy wyczytać konkretne poszlaki.

Kitty decyduje się odwiedzić krewnych ze strony ojca. Jeszcze do niedawna nie wiedziała o ich istnieniu. Piękna rezydencja w której mieszkają skrywa jednak mroczne tajemnice. Być może właśnie tutaj Kitty odnajdzie odpowiedzi związane z przeszłością jej matki, ale nie wiadomo czy będzie miała na to czas, bowiem szybko okaże się, że przyjdzie jej rozwikłać tajemniczą śmierć niani oraz odnaleźć ważne dokumenty, które przepadły bez śladu. Wydaje się, że morderca ma pewien plan, który realizuje na własnych zasadach. Czy kobieta zdąży przed jego kolejnym atakiem?

Fabuła pełna jest klimatycznych wstawek adekwatnych do czasów, w jakich jest prowadzona. Lata 30. XX wieku przedstawione tutaj w uroczym (choć także niebezpiecznym) świetle, napędzają machinę zdarzeń i pobudzają naszą wyobraźnię. Kitty to charyzmatyczna postać, która uwielbia stawiać czoła niebezpieczeństwu, więc nie tylko inspiruje do brania życia we własne garście, ale jednocześnie zapewnia moc atrakcji jakich nie znajdziemy nigdzie indziej. Towarzyszący jej bohaterowie również zasługują na słowa pochwały, ponieważ każdy otrzymał zbiór indywidualnych cech charakteru i nawet jeśli pojawił się w powieści choćby na moment - wyraźnie się zarysował. Wszystko w tej historii jest przemyślane, dopięte na ostatni guzik i plastycznie swobodne, nawet plot twisty, które przywołują szok i niedowierzanie zapewniając nam nieustanne napięcie.

Misternie utkana sieć powiązań i ukrytych na drugim planie znaków pozwala nam w pełni zaangażować się w lekturę i w raz z główną bohaterką stawiać czoła kolejnym wyzwaniom. Helena Dixon doskonale wie jak dawkować nam wrażenia, gdzie tupnąć nogą a gdzie wprowadzić napięcie pomiędzy postaciami, by do samego końca zapewnić nam niezapomnianą przygodę. Drugi tom serii Tajemnice panny Underhay wydaje się jeszcze lepiej podkreślać talent autorki, który przekona do siebie nawet najbardziej wymagającego czytelnika.

Lata 30-te XX wieku

Kitty Underhay jedzie odwiedzić dalekich krewnych, o których istnieniu nawet nie wiedziała. Wizyta w rezydencji Enderley Hall, należącym do krewnych ze strony ojca, nie przebiega w spokojnej atmosferze. Ktoś włamuje się do rezydencji i kradnie rękopis, który może mieć znacznie dla obronności kraju. Gdy ginie jeden w domowników, Kitty prosi o pomoc kapitana Matthew Bryanta, weterana wojennego, z którym rozwiązała sprawę kradzieży rubinu w hotelu prowadzonym przez jej babcię. Poszukując zaginionego rękopisu, Kitty odkrywa również, że rodzina gościła jej matkę, krótko przed tym, jak ta zniknęła. Jakie niebezpieczeństwa czekają na mieszkańców starej rezydencji? Jakie tajemnice odkryje Kitty?

„Zbrodnia w rezydencji” to drugi tom serii „Tajemnice panny Underhay” autorstwa Heleny Dixon. Seria ta, to moim zdaniem świetne cozy crime będące jednocześnie kryminałem retro.

Akcja powieści rozgrywa się w latach 30-tych XX wieku, wśród tak zwanych wyższych sfer, co oznacza, że bohaterowie związani są sztywnymi regułami dotyczącymi etykiety. To nie jest kryminał, w którym bohaterowie oprócz rozwiązywania kryminalnych zagadek, rzucają się sobie w ramionach i łóżka. Tu sfera romantyczna to powłóczyste spojrzenia, delikatne dotknięcia i skradzione całusy.

Sama zagadka kryminalna dotyczy kradzieży dokumentów wuja, które mają wielkie znaczenie militarne, a w niepowołanych rękach mogą sprowadzić zagrożenie na kraj. Gdy w rezydencji zaczynają ginąć ludzie, sprawy zaczynają się komplikować jeszcze bardziej. Sprowadzony przez Kitty kapitan Matthew Bryant, aktualnie pracujący, jako prywatny detektyw współpracuje z lokalną policją. Każde zwłoki, przypominają Bryantowi o wojennej traumie, oraz o stracie żony i dziecka. W tej powieści wojenne przeżycia bohaterów będą mocno wybrzmiewać. Trzeba pamiętać, że akcja powieści rozgrywa się w latach 30-tych, gdy jeszcze nie diagnozowano PTSD (zespół stresu pourazowego), który jako jednostka chorobowa pojawił się 50 lat później. Autorka opisuje traumę nie tylko głównego bohatera, ale również innych żołnierzy, w tym brata pracującej w rezydencji kucharki.

Równolegle z zagadką kryminalną, toczy się prywatne śledztwo Kitty, która próbuje dowiedzieć się czegoś o matce i okolicznościach jej zaginięcia.

Mam wrażenie, że w tym tomie atmosfera była mroczniejsza, może dlatego, że wiele wydarzeń toczyło się wieczorami i/lub nocą. Na atmosferę wpływają również wojenne odniesienia oraz ciężar rodzinnych tajemnic.

Powieść, podobnie jak pierwszy tom czyta się dobrze, ze względu na płynny styl Autorki, oraz zgrabnie powiązane wątki, które tworzą spójną całość.

Moim zdaniem, każdą z powieści można czytać osobno, choć zachęcam do sięgnięcia po pierwszy tom i poznania przyczyny napięcia w stosunkach między Kitty a Matthew.

Jeśli lubicie powieści w stylu Agathy Christie, to „Zbrodnia w rezydencji” jest dla Was.

Do niedawna Kitty Underhay myślała, że poza babcią nie ma nikogo. Teraz wszystko się zmieniło, dowiedziała się o krewnych ze strony ojca i zamierza ich odwiedzić, aby poznać bliżej. Kiedy dociera do majestatycznej rezydencji, jeszcze nie wie, co za chwilę się stanie. Od samego początku czuje z jednej strony życzliwość, z drugiej dziwne napięcie.

Niedługo po przyjeździe dowiaduje się, że przed laty była to jej matka, która niedługo później zaginęła. Na dodatek znikają poufne, bardzo ważne dokumenty, a przy schodach dla służby zostaje znalezione ciało niani. Tajemnice gonią tajemnice, nie wiadomo, kto jest tym złym. Na szczęście nie jest z tym sama, a u jej boku staje Matthew Bryanta, mężczyzna, na którego może liczyć. Czy również Kitty grozi niebezpieczeństwo? Czy uda się odnaleźć dokumenty? Kto okaże się mordercą? Co jeszcze się stanie?

Tom pierwszy mnie się podobał, dlatego z przyjemnością sięgnęłam po drugi. Czy trzeba je czytać po kolei? W sumie nie potrafię jednoznacznie odpowiedzieć. Z jednej strony mamy tu dwie osobne zbrodnie. Z drugiej zdarzenia są po sobie i nie znając pierwszego tomu, możemy nie do końca rozumieć niektóre relacje.

Mnie książka bardzo się podobała i to nawet bardziej niż tom pierwszy. Uważam, że była pełna tajemnic, sekretów, z ciekawym śledztwem. Momentami byłam pewna, że już wiem, kto jest mordercą, kto ukradł dokumenty, jednak po chwili okazywało się, że nie mam racji. Historia wciągnęła mnie na tyle, że ciężko było się oderwać od czytania. Dla mnie była to pozycja na jeden wieczór.

Akcja zdecydowanie sprawnie poprowadzona, z ciekawymi zwrotami, które potrafiły zaskoczyć. Książkę czytało się dość szybko, a podczas czytania towarzyszyły mi emocje.

Główną bohaterką tak jak i w pierwszym tomie jest Kitty. Już wtedy ją polubiłam i zadnie nie zmieniłam. Nadal pozostała z jednej strony wrażliwa, z drugiej odważna, dążąca do poznania prawdy, odkrycia wszystkich tajemnic.

„Tajemnice panny Underhay. Zbrodnia w rezydencji” to książka, która mnie zdecydowanie się podobała, niejednokrotnie mnie pozytywnie zaskoczyła i uważam, że warto ją przeczytać.

Recenzja pojawiła się również na moim blogu - Mama, żona - KOBIETA

Okładka książki jest utrzymana w tym samym stylu co poprzednia, tylko tym razem mamy inny kolor przewodni - czerwony. Również nie mamy skrzydełek, które stanowiłyby ochronę przed uszkodzeniami mechanicznymi. Strony są kremowe, czcionka wystarczająca dla oka, odstępy między wersami i marginesy zostały zachowane. Było kilka błędów technicznych, ale ktoś, kto nie siedzi w redakcji i korekcie pewnie ich nawet nie zauważy, nie przeszkadzają w czytaniu. I oczywiście psiak na przodzie jest bardzo ważny dla całej historii!

Drugie spotkanie z autorką przebiegło bardzo dobrze. Nie spodziewałam się tak pozytywnego odbioru, bo różnie to bywa z kontynuacjami. Raz są w porządku, raz niekoniecznie. Tym razem autorka skusiła się na kolejną świetną opowieść z lat 20 ubiegłego wieku. Czuć ten inny klimat, co moim zdaniem zasługuje na wyróżnienie. Czyta się szybko, lekko i przyjemnie. Nie ma tu żadnych blokad, wręcz przeciwnie. Czytelnik poznaje stronę za stroną z jeszcze większym zainteresowaniem. To bardzo dobry kryminał, który czyta się migiem, ale zapewniam Was - będziecie zadowoleni.

Nasza bohaterka Kitty ma pecha i natrafia na kłopoty. No kto by się tam ich spodziewał... U krewnych jej ojca, który jest... Śliskim człowiekiem. Tak go łagodnie określę. Poznałam tutaj kilka nowych postaci, które są dobrze wykreowane, każdy z nich jest inny i dzięki temu mamy naprawdę duży przekrój osobowości. Możecie wybierać ile chcecie. Czasami można było odnieść wrażenie, że postaci jest zbyt wiele, ale każdy,.kto występował w danej scenie, był tam potrzebny. Znamy nie tylko główną bohaterkę ale i kapitana, którego już w pierwszym tomie polubiłam. Żałuję jedynie, że w pewnych sferach nie jest ciut odważniejszy... Reasumując uważam, że pisarka dobrze wykreowała bohaterów i z pewnością kogoś tutaj polubicie

Niestety lub stety - tym razem domyśliłam się, kto jest zabójcą. Czyżbym wyszła na inny poziom w tej kategorii? Kto to wie. Może tym razem zagadka nie była taka trudna. Trupów jest więcej niż jeden, ale jesteśmy pozbawieni trudnych i krwawych opisów, które byłyby nieprzyjemne. Bywały gorsze historie. ;) Akcja ma odpowiednie tempo, które raz zwalnia a raz przyspiesza, dzięki temu nie uśniecie podczas lektury. Może nie jest zaskakująca, ale na pewno ciekawa.

Emocji może nie odczułam tutaj, ale byłam zaintrygowana środkiem i to się liczy. Dostałam ciekawą opowieść, która tym razem była dla mnie prosta do odgadnięcia. Myślę, że mogę ją polecić wszystkim, którzy lubią łagodne kryminały, a których autor nie oblewa krwią trupa, tylko ładniej się obchodzi. Poza tym sam klimat dochodzenia jest tu naprawdę ciekawy, może on spodobać się i młodym i starszym czytelnikom. Polecam wszystkim, którzy lubią kryminały, thrillery, ale prędzej z tych lżejszych.

Podsumowując: polecam wszystkim tę książkę. Niepozorny klimat pozwoli Wam się odprężyć i cieszyć wieczorem na leżaczku. Polecam serdecznie!

“Zbrodnia w rezydencji” Heleny Dixon to drugi tom serii Tajemnice panny Underhay, ale znajomość tomu pierwszego nie jest konieczna, by dobrze się przy tym tytule bawić. Historia osadzona jest w roku 1933, co jest wyraźnie w tle wyczuwalne - pojawiają się głosy propagujące komunizm i faszyzm, czuć, że niepokój społeczny może jeszcze nie w samej Anglii, ale tuż obok jej granicy wyraźnie się pogłębia. Jednak w tym czasie w Anglii ciągle jeszcze panują stare obyczaje - podziały klasowe i według płci, ścisła etykieta towarzyska i maniery, jakie zawsze trzeba zachować na wieczornych spotkaniach wokół wspólnego stołu. Cała opowieść rozgrywa się w dużej rezydencji, w której chwilowo pomieszkuje kilka osób - to zamknięte grono postaci, które choć przedstawione jest na początku lektury, to jednak dopiero, gdy po kradzieży następuje potencjalne morderstwo, staje się ewidentnym gronem podejrzanych. A choć może nie są to kreacje specjalnie rozwinięte, to na potrzeby tej powieści w zupełności wystarczające - niosą sobą zagadkę i wspomniane już wyraźne tło społeczno-polityczne. Najważniejsza jednak jest główna bohaterka, Kitty Underhay, która w tym tomie staje się bardziej wyrazista - już nie polega na innych, po pierwszej swojej kryminalnej sprawie nabrała odwagi i przekonania, że niczym nie ustępuje inteligencją mężczyznom. Bardzo mi się ta zmiana spodobała! Sama intryga toczy się tempem spokojnym, wyraźnie klasycznym, dopiero finał dodaje jej nieco dynamizmu. Zagadka może i toczy się znajomym torem fabularnym, a jednak jej detale zaskakują, co daje miłą i przyjemną rozrywkę, ale też przynosi czytelnikowi poczucie spokoju - to zasługa tego klasycznego spojrzenia na gatunek kryminału. Z niecierpliwością czekam na tom kolejny!