Zbrodnia mojego dziadka

To miała być kolejna wojenna książka; trochę przed, w trakcie, po… tak było, trochę.

„Narodowy bohater czy zbrodniarz wojenny?”

Każdy z nas chce wierzyć, że jego rodzina, przodkowie są „czyści” niekoniecznie kryształowi, ale na ich życiu nie ciąży zło. Przyznanie się, że jest inaczej jest dużym aktem odwagi, taką brawurą wykazała się Autorka książki.

Bardzo osobista i trudna dla wnuczki biografia, którą obiecała napisać, umierającej matce, o jej ojcu, a swoim dziadku. Gloryfikowanym przez lata, w ojczystej Litwie i rodzinie: przez wdowę i córkę. Wychowana w kulcie czci dla dziadka, przez wiele lat zbierała materiały, prawda okazała się inna od dotychczas przedstawianej. Z jednej strony patriota broniący ojczyzny i rodaków, jednocześnie zbrodniarz, sprawca masowych mordów na innym narodzie, zamieszkującym jego rodzinną ziemię.

Rodzi się pytanie, czy można być równocześnie tym i tym? Praktycznie każdy oprawca tak miał/robił.

Zwykle czytamy, że ktoś, niezależny zrobił to, czy tamto. A gdy zbrodnia dotyczy bezpośrednio naszej familii? Usuwa wszelkie wspomnienia i wiedzę?

„Dręczyły mnie też inne niepokojące pytania: *Czy babcia wiedziała co się dzieje? Czy dlatego powiedziała:> Najlepiej nie ruszać tej historii

@recenzje_ksiazek_niezwyklych_

🏵 "Zbrodnie mojego dziadka" autorstwa Silvii Foti to biografia jej dziadka, który żył w okresie drugiej wojny światowej.

🏵 Sylvia mieszka w Stanach zjednoczonych. Pochodzi z rodziny litewskich emigrantów i jest wnuczką Jonasa Noreiki, który jest uważany za bohatera narodowego. Gdy umierająca matka prosi Sylvie, aby ta napisała biografię dziadka, kobieta zgadza się i rozpoczyna zbieranie materiałów do książki.

Dociera jednak do szokujących zapisków i dokumentów, a odkryta prawda dogłębnie nią wstrząśnie.

Czy wizerunek dziadka jest tak nieskazitelny jak sądzi jego rodzina?

Co takiego odkryje Sylvia?

🏵 Bardzo lubię historie z okresu drugiej wojny światowej, a szczególnie te oparte na prawdziwych wydarzeniach.

Napisanie tej książki zapewne było bardzo trudne dla autorki, ale wielkie brawa dla niej za odwagę, i za to, że niczego nie koloryzowała ani nie ukrywała faktów. Pomimo tego, że pisze o swoim dziadku zrobiła to naprawdę rzetelnie. Poświęciła mnóstwo czasu na zbieranie materiałów, i choć obraz dziadka zasadniczo różni się od tego, który znała ona oraz jej rodzina, to i tak postanowiła wszystko upublicznić i wydać książkę. Zastanawiacie się czasem jacy byli wasi przodkowie, czy to co o nich wiecie jest prawdą i przedstawia ich takimi, jacy naprawdę byli?

Ja również jakiś czas temu dowiedziałam się kilku niepochlebnych rzeczy o moim dziadku, dlatego rozumiem, że czasem nasi bliscy próbują nas chronić i nie chcą abyśmy dowiedzieli się o nich niektórych rzeczy, szczególnie jeśli ta osoba już nie żyje.

Uważam, że jest to niezwykle interesująca i wartościowa lektura, i jeśli lubicie książki o drugiej wojnie światowej to na pewno przypadnie wam do gustu.

65✔

Ta siążka wywołuje we mnie masę sprzecznych emocji.

Z jednej strony czytałam ją z wielkim zaciekawieniem a z drugiej miałam takie mhh po co mi to wiedzieć? 🙄

Na pewno mogę z czystym sumieniem powiedzieć, że to, w jaki sposób została napisana, działa na plus. Czuć taką, hmm amatorszczyznę, lekkość, brak sztywnej nauki, powagi, mimo iż Pani Silvia jest pisarką i dziennikarką.

Tematyka książki nie jest łatwa. Dotyczy zbrodni popełnionych przez Jonasa Noreikę, który był uważany za bohatera narodowego Litwy.

Podziwiam autorkę za odwagę, nie każdy byłby w stanie wstrząsnąć całym państwem, w imię prawdy. Tym bardziej, że było to "oczernienie" swojego dziadka. Czy raczej odsłonięcie jego prawdziwej historii.

Współpracował z SS, wydawał rozkazy przesiedlania Żydów, wysyłania ich do Gett, rozstrzeliwania w lasach. Ma krew na rękach tysiąca niewinnych ludzi, którzy zginęli tylko dlatego, że byli Żydami. Jak widać, nie tylko naziści byli okrutni.

Finalnie Noreika trafił do obozu, lecz tam został nazwany honorowym więźniem. A więc miał swoje łóżko, swoją pościel, nie musiał chodzić do pracy, miał dużo większe racje żywnościowe i mógł chodzić po obozie ile i gdzie chciał.

Sprawiedliwość dopadła go dopiero, gdy na jaw wyszły grzechy mężczyzny. Zginął niemal bezboleśnie od strzału w tył głowy.

Z racji tego, że książka ma ponad 400 stron, musicie się dobrze zastanowić czy jesteście gotowi na jej lekturę, a przede wszystkim czy interesują Was informacje o Litwie, jej bohaterach i wrogach.

Ze swojej strony mogę dodać, że nie żałuję tej współpracy. Z pewnością sięgnę po nią jeszcze raz, za jakiś czas.

Jeśli lubicie historię, szczególnie II Wojnę światową, to polecam tę książkę. Myślę, że mimo chwil zwątpienia Was nie zawiedzie.

Ważna informacja! Niech Was nie zwiedzie nazwa wydawnictwa- Wielka Litera. Druk, czcionka w książce jest niestety niewielka i może przysporzyć problemów w czytaniu.

Do następnego!

"Zbrodnie mojego dziadka" ten tytuł mnie zaintrygował. Też miałam dziadków i ciężko mi sobie wyobrazić, żeby któryś z nich mógł dopuścić się jakiejkolwiek zbrodni. Jak byście zareagowali gdyby nagle się okazało, że ktoś z Waszych krewnych wcale nie był taki krystaliczny, jak wszyscy go wspominają i o nim mówią?

Silvia Foti – urodzona w Chicago, amerykańska dziennikarka, pisarka, wykładowczyni i nauczycielka, wychowana w rodzinie litewskich emigrantów, wnuczka Jonasa Noreiki, znanego jako „Generał Wicher”.

"Nie ponosimy odpowiedzialności za czyny naszych przodków".

Sylvia nigdy nie poznała dziadka, ale nauczono czcić go jak bohatera, który bronił Litwy. Matka Sylvii na łożu śmierci prosi córkę, aby napisała biografię swojego dziadka Jonasa Noreiki. Kobieta przez czterdzieści lat zbierała materiały o swoim ojcu i nie zdążyła napisać o nim książki. Jonas został uznany za bohatera i męczennika. Sylvia czuła się jak księżniczka, dorastała w cieniu tego, który odważnie sprzeciwił się komunistom i był torturowany. Legenda dziadka i obietnica złożona matce skłaniają Sylvię do napisania książki. Dziennikarka leci do Wilna, zbiera materiały o dziadku, rozmawia za świadkami, odwiedza miejsca, w których żył, mieszkał i przebywał Jonas, aby lepiej poznać jego historię. Zastanawia się, jak głębokie piętno na życiu dziadka wywarło dorastanie bez ojca. W jakim stopniu wojsko ukształtowało jego tożsamość? Jest przerażona tym co odkrywa.

"Czy można być antynazistą i jednocześnie mordercą Żydów?"

Sylvia zastanawia się nad przerwaniem swoich badań. Mordowanie Żydów to skaza na historii rodziny. Okazuje się, że babcia ukrywała przed nią haniebne czyny dziadka, karmiła ją bezczelną propagandą.

Przewracając każdą kolejną stronę tek książki poznawałam prawdziwe oblicze Jonasa Noreiki. Przez lata wyidealizowany przez żonę i córkę, wyniesiony na piedestał bohater narodowy okazał się Potworem w ludzkiej skórze. Podziwiam autorkę, że pomimo tego, że poznała straszną prawdę o swoim dziadku, postanowiła pokazać ją światu. Opisy zbrodni dokonanych na Żydach są niewyobrażalne. Bestialstwo szokuje. Sylvia jest tak zdeterminowana, poświęciła 20 lat na napisanie tej książki, teraz już nie cofnie się przed niczym. Dąży do tego, aby z jej dziadka zdjęto wszystkie honory i zaszczyty, które były mu nadane w czasie i po wojnie. Jej książka rozpętuje burzę zarówno na Litwie jak i na świecie. Książka jest trudna, ale i potrzebna. Mnie jako czytelnika przeczołgała. Na początku bałam się, że to będzie typowa biografia, mnóstwo opisów i zero akcji. Jak tylko zaczęłam zagłębiać się w lekturę, przepadłam. Nie spodziewałam się takich emocji.

Polecam!

Za możliwość przeczytania tej książki dziękuję Wydawnictwu Wielka Litera.