Zawierucha Spalona ziemia

Po czterech miesiącach od wydania pierwszego tomu z cyklu pt. „Zawierucha” pojawiła się już kontynuacja losów kobiet z rodziny Kellerów. W „Spalonej ziemi premierowej powieści znalazłam więcej dla siebie ciekawszych treści, niż zakładałam. Ich kanwą jest historia Polski, codzienne życie warszawiaków zmagających się z I Wojną Światową oraz rola zdeterminowanych kobiet w świecie zdominowanym przez mężczyzn.

Czyż nie taka powinna być powieść? Ciekawa, wielowątkowa, intrygująca, emocjonalna i nieodkładaną?

Z nieukrywaną przyjemnością zatopiłam się w lekturze i, jak poprzednio zapytuję Was, czy miarkujecie ją przeczytać?

„Warszawa wydawała się jej krainą z baśni, a przyszłość jawiła się tylko w jasnych barwach”.

Po rocznej żałobie ojca Maksymiliana Kellera, jego córki Pola, Julia, Nina i Zofia silniejsze o doświadczenia życiowe, stawiają kolejne kroki o wiele pewniej, niż rok temu. Kobieca, rodzinna rewolucja, na skutek utraty majątku wymusiła po samobójstwie Maksymiliana ogromne zmiany w dotychczasowym funkcjonowaniu już niemajętnych pań.

Stąpająca twardo po ziemi babcia Adela, jest dla nich opoką. Czy jednak wie o wszystkich wszystko?

Pola bacznie przygląda się zachowaniu nie tylko sióstr. Czyżby Adeli rosła zdrowa konkurencja?

Julia dokonuje wyboru życiowego, który, kto wie, czy nie jest jeszcze bardziej drastyczny w zmianach, jakie ostatnio przeszła?

Nina, pogubiona trochę w uczuciach, opiekuje się chorym mężem, a Zofia podejmuje wciąż wielkie ryzyko.. Czy walka za wolną Polskę jest warta ceny, jaką przyjdzie jej zapłacić?

To uczta czytelnicza dla mnie, że przyglądam się procesowi zmian, jakie zachodzą w głównych bohaterkach. Ich rozterki, problemy, sensacje kryminalne, ba!, pojawienie się znanych mi już postaci w ich życiu, stają się emocjonalnymi wydarzeniami dla mnie w trakcie lektury. Tracę poczucie rzeczywistości, przenosząc się do Warszawy, okresu Wielkiej Wojny.

Czyż nie taka powinna być powieść?

„Jak to wszystko niemożebnie się pokomplikowało..”.

Ta lektura historyczno-obyczajowa, zawierająca nutkę romansu, jak i kryminału, ma dramatyczne tło. Wojenne wydarzenia i zmiana okupanta wymusi na naszych bohaterkach dokonywanie niełatwych wyborów. Kolejna diametralna zmiana, właściwie niejedna, znów dotknie Kellerówny.

Rok 1915 wywoła kolejną zawieruchę. Najgorsze dopiero przed nimi?

Chcę się łudzić, że w tych nadchodzących, niespokojnych czasach Ida Żmiejewska łagodnie obejdzie się z bohaterkami w kolejnym tomie.

W drugim tomie serii, bardziej niż w powieści „Iskry na wiatr”, do głosu dochodzi tytułowa zawierucha. Tutaj uczuciowe zawirowania mieszają się z pokłosiem wydarzeń historycznych, które coraz bardziej jest odczuwalne. Kellerówny zdają się silniejsze. Wydaje się, że stanęły na nogi po niespodziewanej śmierci ojca oraz jego bankructwie, którego tajemnicę wciąż próbują rozwikłać. Nie pomaga w tym zapewne fakt, że wycofujący się Warszawy okupant, ewakuuje w głąb Cesarstwa urzędy i instytucje. A i autorka w „Spalonej ziemi” nie ułatwia swoim bohaterom życia, stawiając ich przed wyborami z gatunku tych najtrudniejszych. Począwszy od decyzji, po której ze stron stanąć, kierować się swym nowo odkrytym pochodzeniem, czy wcześniej złożoną obietnicą i lojalnością, poprzez kłamstwo w dobrej sprawie ukryte na dnie pamięci niejako z przymusu, a na wyborach serca skończywszy. Które z nich okażą się właściwe?

W nowej książce Ida Żmiejewska w moim odczuciu postawiła przede wszystkim na miłość w wielu jej odsłonach. Mamy uczucie do ojczyzny, które każe nie zważać na zagrożenia i walczyć dla dobra ogółu. Pierwszą miłość, niepewną, nawet trochę naiwną, która może być jedynie pozornym darem od losu i przynieść rozczarowanie… Miłość, u której podstaw leży wzajemny szacunek, a która to będzie musiała wiele przejść, aby dwoje ludzi zrozumiało, że jest tą jedyną. A także uczucie niechciane, odtrącane, które będzie musiało stawić czoła prawdziwemu zagrożeniu. Czy to sprawi, że dwa serca, które ewidentnie biją w jednym rytmie, w końcu to zrozumieją? A przede wszystkim – czy będzie im dane się odnaleźć w wojennej zawierusze?

W powieści Idy Żmiejewskiej wciąż zachwyca mnie to, jak świetnie potrafi ona skomponować poszczególne składniki fabuły. Mimo strachu, głodu i innych skutków trwającej Wielkiej Wojny, autorka łączy tak wiele elementów w jedno, powodując, że czytelnik nie tylko dostaje do ręki bardzo dobrze napisaną powieść historyczno-obyczajową, ale także świetny humor, który przemyca ona między wierszami, który być może w świetle opisywanych przez nią wydarzeń zdaje się nie na miejscu. Ale wcale tak nie jest! Właśnie to wszystko, te pozytywne aspekty w połączeniu z bolesnymi sprawiają, że napisana przez nią opowieść nabiera realnego kształtu i ma tak prawdziwy wydźwięk. Bo czyż życie nie na tym polega, aby nawet w najtrudniejszym jego momentach, odnaleźć coś, co da nadzieję i powód do uśmiechu? Dla kogoś będzie to możliwość działalności w konspiracji, mimo oczywistego zagrożenia. Dla innego fakt, że mimo obaw, ma na kogo czekać. Że może wierzyć, że kiedyś, kiedy to wszystko się skończy, jeszcze będzie normalnie, jeszcze będzie pięknie…

W drugim tomie serii nie zabrakło także „historycznego sznytu” Idy Żmiejewskiej, bowiem autorka snuje swoją opowieść, nie tylko wplatając weń prawdziwe wydarzenia, ale także ukazując zmagania zwykłych ludzi ze skutkami działań okupanta. Walkę o każdy dzień, o pożywienie, o to, aby to, co ma pozostać ukryte przed wzrokiem politycznego kata, takim pozostało. Bohaterowie w świetle konieczności przetrwania, przechodzą mimowolną przemianę. Czy na lepsze? Czy na spalonej ziemi można jeszcze coś wznieść, kiedy płomień nadziei zdaje się przygasać? Czy da się odbudować to, co w przeszłości było fundamentem codzienności, co dawało poczucie bezpieczeństwa?

Podsumowując:

„Spalona ziemia” to nie tylko powieść historyczno-obyczajowa, w której prawdziwe wydarzenia są równorzędnym bohaterem, stanowią nieodłączny element fabuły nakreślonej ręką autorki. To także opowieść o sile kobiet, którą Kellerówny zdaje się, mają we krwi. Odwaga, jaka cechuje siostry, będzie doskonałym orężem nie tylko w walce ze skutkami działań okupanta, ale i z tym, co przyniesie los, włączając w to sercowe rozterki. Niektóre z kobiet wyjdą z tego starcia obronną ręką, a niektóre dopiero teraz czeka prawdziwa życiowa próba. W nowej powieści Ida Żmiejewska stanowczo trzyma czytelnika w napięciu. Niemal do samego końca nie ma dla niego litości, bo zakończenie pozostawia go z wielkim znakiem zapytania. Czy siostry podołają wszelkim przeciwnościom, jakie spotkają na swojej drodze? Czy uda im się ostatecznie odkryć prawdę o tym, co miało bezpośredni wpływ na śmierć ich ojca? Odpowiedź na te i wiele innych pytań być może w kolejnym tomie serii, na który czekam z ogromną ciekawością.

Ida Żmijewska i kontynuacja jej opowieści historycznej. Polecam Wam z całego serca. Zarówno, jeżeli chodzi o część pierwszą, jak również tą. Wiem, że to powieść fikcyjna, ale naprawdę solidnie daje ona do myślenia. W szczególności, jeżeli chodzi o ludzi, którzy przecież kiedyś tam, w tych właśnie czasach musieli radzić sobie z tymi samymi problemami. Panią Żmijewską poznałam dopiero dzięki tej serii i doceniam jej naprawdę wielki talent pisarski. Jestem ciekawa jak będą wyglądały inne jej książki.

Miłość, dom i rodzina, to moim zdaniem przesłanie, jakie niesie najnowszy cykl Idy Żmiejewskiej- Zawierucha. Cokolwiek, by się nie stało, rodzina i dom dla Kellerówien jest ostoją, nawet wtedy gdy z willi zmienia się on w czynszową kamienicę, zawsze dla nich będzie to dom, do którego chce się wracać, w którym zawsze można szukać rady, pociechy, wsparcia i miłości. Siostry się kłócą, często nie zgadzają się ze sobą, ale kochają tak, że jedna za drugą poszłaby w ogień. Bohaterki, różnią się od siebie charakterem, temperamentem, ale mimo to działają razem, bo przyświeca im wspólny cel. Muszą się odnaleźć w trudnej rzeczywistości, umożliwić sobie godne życie oraz odkryć tożsamość człowieka, który zrujnował ich ojca, a je skazał na niepewny los. Obraz kochającej się rodziny dopełnia babcia Adela, która jest najbarwniejszą postacią w powieści. Harda i niepokorna, a zarazem pełna poczucia humoru, która w obliczu zagrożenia potrafi przeciwstawić się każdemu w obronie wnuczek, by potem dla rozluźnienia uraczyć się kieliszeczkiem koniaku. Najbardziej irytującą postacią wydaje się być ciotka Klara, wiecznie niezadowolona, przestrzegająca konwenansów, z którą dziewczyny bardzo się liczą, jednak gdy zajdzie taka potrzeba, będzie umiała wykazać się niezwykłą przytomnością umysłu i stanąć za rodziną murem. Wszystkie kobiety z rodu Kellerów, skradły jednakowo moje serce i świetnie czułam się w ich towarzystwie. Pomimo że, decyzyjny głos mężczyzn, skutecznie utrudniał im działania, to one miały swoje zdanie i potrafiły je obronić. Każda z nich na swój sposób zyskała moją sympatię, a swoim postępowaniem wywołała podziw i szacunek. Imponował mi sposób, w jaki próbowały się zmierzyć z otaczającą je rzeczywistością, każda po swojemu i na swój sposób. Są tak różne, ale w sytuacjach kryzysowych, zawsze mogą na siebie liczyć, bez względu na wszystko.

Naczytałam się sporo pozytywnych opinii o poprzedniej serii autorki, o tym jak potrafi pięknie pisać, kreować postaci, tworzyć z ogromnym znawstwem tło historyczne, jak pełne życia i dynamiki są jej powieści. Teraz po lekturze Zawieruchy mogę stwierdzić, że mój zachwyt nad tą serią nie ma granic. Książki są perfekcyjnie dopracowane, nie ma w nich najmniejszych niedociągnięć, do których mogłabym się przyczepić. Satysfakcja po ich lekturze przeszła moje najśmielsze oczekiwania. Jestem pozytywnie zaskoczona i wiem, że żadna z wcześniejszych opinii czytelników nie była przesadzona. Rzadko mi się zdarza, że do przeczytanej książki nie mam absolutnie żadnych zastrzeżeń, a wprost przeciwnie z każdą przeczytaną stroną wzrastał mój podziw dla umiejętności autorki. Wszystko mi się niesamowicie w tej historii podobało. Kreacja postaci, świetne tło historyczne, realistycznie przedstawiona rzeczywistość tamtych czasów, niezwykle piękny i plastyczny język. „Zawierucha” to niesamowita opowieść o kobietach, pozbawionych opieki mężczyzny, w czasach, gdy świat powoli ogarniało szaleństwo wojny. Po przełamaniu przez Niemców i Austriaków frontu pod Lublinem armia carska zaczęła wycofywać się na całej linii. Różne były szlaki wiodące na wschód, wszędzie zaś towarzyszyła temu określona dramaturgia zdarzeń. Rosjanie uciekają w popłochu i pociągają za sobą Polaków, których skłaniają do opuszczenia swych ziem, strasząc Niemcami, albo za próby czynnego oporu zsyłają na Sybir

Drogi sióstr, które od zawsze były razem nagle się rozchodzą. Nie wiedzą, czy dane im będzie jeszcze się kiedykolwiek spotkać. Zosia działająca w konspiracji zostaje aresztowana i rusza pociągiem wypełnionym po brzegi wraz z innymi towarzyszkami niewoli na wschód. Julia nieprzytomnie zakochana w Andrzeju synu właściciela ziemskiego, zamiast życia w luksusie i spokoju, o czym zawsze marzyła, zostaje wraz z całą rodziną męża zmuszona do opuszczenia majątku i wyruszenia ku nieznanemu na wschód. Nina w odmiennym stanie czeka z niepokojem na wieści od męża walczącego na froncie wschodnim. Babcia Adela, ciotka Klara i najmłodsza Paulina, która zdążyła już wszystkich zaskoczyć, swoją dojrzałością nie mają pojęcia, co będzie dalej. Wiedzą jedynie, kto doprowadził do bankructwa ich dobrze prosperującej fabryki i samobójstwa Maksymiliana. Sprawił, że w jednej chwili straciły majątek, przyjaciół i wielbicieli. Zdają sobie doskonale sprawę z tego, że ta wiedza na niewiele im może się zdać, bo w ogólnym zamieszaniu ów człowiek łatwo wywinie się od odpowiedzialności, a dorobek życia ich rodziny, spokojnie wywiezie na wschód.

Wojna wystawiła siostry na próbę, z której nie wiadomo, czy wyjdą obronną ręką, a dodatkowo jest ktoś, kto pilnuje, żeby tajemnica bankructwa, a potem śmierci ich ojca nie wyszła na jaw. Zakończenie „Spalonej ziemi” pozwala mi oczekiwać na powrót do świata sióstr Kellerównien, pełnego miłości, wzajemnej akceptacji, szacunku, kurtuazji i wszechobecnych zasad.

Nowy cykl Idy Zmiejewskiej jest moim zdaniem rewelacyjny, wzbudził moje ogromne emocje, momentami rozczulił, a chwilami wywołał uśmiech. Uważam, że to po mistrzowsku napisana historia, której motywem przewodnim są różne odcienie miłości oraz siła rodzinnych więzów. Autorka fantastycznie splotła losy rodziny Kellerów z tym, co działo się w tamtym okresie. Otrzymałam niesamowitą porcję wiedzy historycznej w doskonale napisanej opowieści o ludzkich losach na tle zawieruchy wojennej z nutką romansu i kryminału. „Zawierucha”, to piękna, intrygująca i trzymająca w napięciu opowieść o sile kobiet w czasach nieustannej niepewności. Ida Żmiejewska, to kolejna polska autorka, której zawdzięczam moją spóźnioną miłość do historii, a ja chcę czytać jak najwięcej tak wspaniałych książek.

Tytuł: „Spalona ziemia”

Autor: Ida Żmijewska

Wydawnictwo: Skarpa Warszawska

Data wydania: 28.09.2022

Cykl: Zawierucha (tom 2)

Gatunek: literatura obyczajowa, romans

Liczba stron: 325

Mimo, iż nie czytałam pierwszej części, w historię opowiedzianą w powieści „Spalona ziemia” autorstwa Idy Żmijewskiej, drugiej części cyklu „Zawierucha”, weszłam od pierwszej strony. Autorka bardzo zgrabnie i szybko powiązała obie części, co niezmiernie mnie ucieszyło. Dzięki umieszczeniu akcji podczas Wielkiej Wojny w lecie 1915 zobaczyłam i poznałam kontekst obyczajowy minionej epoki. Towarzyszyłam Zosi, Ninie i Poli w ich codziennym życiu, chłonęłam wydarzenia, cały otaczający je świat i ich emocje od euforii, zakochania po miłość, zdezorientowanie i nienawiść. Opisywany tętent koni i podróżowanie dorożkami mnie uspokajało.

Powieść „Spalona ziemia” opowiada o relacjach i więzi między siostrami, między kobietami w rodzinie. O silnych kobietach, które zostając same w obliczu trwającej wojny i zagrożeń, walczą i bronią swojej rodziny a każda z nich na swój sposób. A jakże skutecznie! Wszechobecny patriarchat skutecznie utrudniał siostrom działania, a mimo to miały własne zdanie i potrafiły je obronić. Niezwykle charakterne siostry, które skradły całą moją sympatię. Czułam się bardzo dobrze w ich świecie, pełnym miłości, wzajemnej akceptacji, szacunku, kurtuazji i wszechobecnych zasad. Myślę, że w naszym codziennym otoczeniu brakuje ich nam i niektórzy się ze mną zgodzą, że brak zasad ostatecznie nie może być akceptowalny. Powiedzenie komuś „dzień dobry” czy „przepraszam” i bycie grzecznym, nic nie kosztuje…

Styl narracji minionej epoki autorka odzwierciedliła idealnie. Bardzo lubię, kiedy okładka, tytuł, treść tworzą integralną całość. Kiedy tytuł jak słowo klucz pojawia się w treści i zostaje wyjaśnione dlaczego taki tytuł. Pani Ida Żmijewska w mojej ocenie zrobiła to doskonale. Zdecydowanie powieść obyczajowa z wątkiem kryminalnym „Spalona ziemia” skradła moje serce.

Na żadnym etapie mojej edukacji nie lubiłam uczyć się historii, jednak Pani Ida swoim sposobem jej opowiedzenia w powieści „Spalona ziemia” przekonała mnie, że jest to niezwykle interesujące. Nadrobię zaległości i przeczytam wcześniejsze powieści jej autorstwa. Jestem bardzo usatysfakcjonowana również porcją wiedzy, jaką otrzymałam.

Polecam serdecznie.

Gratuluję Pani Idzie Żmijewskiej a wydawnictwu Skarpa Warszawska dziękuję za egzemplarz do recenzji.

[#reklama Skarpa Warszawska]