Zasady magii

„Zasady magii” Alice Hoffman to prequel powieści z 1995 roku pt. „Totalna magia” – książki, która 3 lata później została zekranizowana, a w głównych rolach wystąpiły Nicole Kidman i Sandra Bullock. Teraz po 22 latach autorka pokusiła się o powrót do tego świata, a na jej podstawie przygotowywany jest serial dla hbo.

Pod osłoną magii autorka przemyca bardzo uniwersalną historię o potrzebie bycia kochanym, poszukiwaniu szczęścia i normalnego życia, o poczuciu inności i wyalienowania.

Sporo znajdziemy tu o mocy roślin, szczególnie ziół – ciotka dziewczyn ma ogródek, gdzie hoduje wszystko, co przydaje się w specjalnych herbatkach dodających odwagi czy uspokajających. Dużo jest tu też wierzeń dotyczących zachowania czarownic – jak niemożność utopienia czy czarne koty. Co warte wspomnienia, to także fakt, że opowieść jest mocno osadzona w prawdziwej historii Ameryki – znajdziemy tu wspominki o lądowaniu na księżycu, o wojnie w Wietnamie czy walce o prawa homoseksualistów.

Jedyne co mi przeszkadzało to styl powieści – był bardzo nierówny, było trochę kulawych momentów, gdzie zdania nie układały się płynnie, a powtórzeń było naprawdę męcząco dużo. Myślę, że dla tych czytelników, którzy nie przywiązują takiej wagi do stylu powieści, książka będzie się podobać, to ciekawa, przyjemna historia.

Magia nie od dziś jest sztuką, która nas fascynuje, pobudza i rozbudza w nas wyobraźnię. Zaczytujemy się w historie, które są nią przesiąknięte, oglądamy filmy, w których bohaterowie potrafią sprawić coś niesamowitego, pragnąc tym samym pomagać innym. Uwielbiam historie, gdzie stare rody z pokolenia na pokolenie przekazują młodym swoje tradycje, w tym także te magiczne. Kiedy potrafi się coś więcej, nie wszystkim odpowiada taki bieg wydarzeń, czasami można stanąć się obiektem klątwy przekazywanej z pokolenia na pokolenie, której może się wydawać nic nie może złamać. Miłość jest wielkim i wspaniałym uczuciem, co jeśli może doprowadzić do naszej zguby?

„Zasady magii” Alice Hoffman są pierwszą książką tej autorki, którą mogłam przeczytać. Historia sięga, aż 1620 roku, kiedy Maria Owens została oskarżona o czary, a wszystko dlatego, że pokochała kogoś, kogo nie powinna, kogo według społeczeństwa uznano za niewłaściwego, czy ktokolwiek miał do tego prawo? Czy można być tak okrutnym? Ile pokoleń będzie cierpiało z powodu tego, że ktoś uznał, że jest nieodpowiednią kandydatką dla mężczyzny?

Mijają lata, a kolejne pokolenie jest zagrożone klątwą, za którą nie odpowiada, niesprawiedliwie nałożoną. Susanna Owens dostrzega magiczne predyspozycje swojej trójki dzieci, wie, że są wyjątkowe i że to przyniesie im kłopoty. Franny, Jet i Vincent zostali wychowani z pewnymi niecodziennymi zakazami, Susanna dbała o to, aby nie wpakowali się w większe tarapaty niż zazwyczaj. Zabroniła im noszenia czarnych ubrań, używania świec, czytania magicznych książek o czarnej magii, najważniejszym jednak był bezwzględny zakaz zakochania się. Odwiedziny u cioci Isabelle rozwieją wątpliwości związane z tymi dziwnymi zakazami matki. Dowiedzą się, co takiego wydarzyło się w przeszłości, kim była Maria Owens i jaka klątwa ciąży nad nimi. Taka, przed którą podobno nie ma ucieczki, czy to może być prawda? Czy można zaryzykować życia kogoś na kim nam tak bardzo zależy?

„Zasady magii” jest powieścią przedstawiająca losy pochodzącego z potężnego rodu czarownic rodzeństwa, próby dorastania i okiełzania magii, która w nich drzemie, ale także ucieczki lub pogodzenia się z rodzinną klątwą, która jest potężna i niesie za sobą straszne konsekwencje. Autorka ma lekki i przyjemny styl, używa narracji trzecioosobowej, którą ostatnim czasem preferuję czytając książki. Zgrabnie i emocjonalnie ukazuje nam losy młodych bohaterów, którzy chociaż nie mają na swoim koncie żadnych przewinień, są obciążeni klątwą, która dotyka ich rodziny od pokoleń. Czy można uciec od miłości?

„Zasady magii” to powieść emocjonalna, która nakłania do chwili zadumy i zastanowienia się nad sobą, co byśmy zrobili będąc na miejscu tej rodziny. Chwila szczęścia okupiona krwią, czy jest jakiś sens? Czy można nieustannie uciekać od kogoś umiłowanego? Znajdziecie tutaj rodzinne dramaty, magię i wbrew pozorom miłość. Autorka pokazuje jak ważna jest rodzina, wspieranie się nawzajem i poszukiwanie szczęścia. Trójka bohaterów, trzy różne serca i sposoby na życie.

„Zasady magii” jest piękną historią pełną wzruszeń i emocji, którą czyta się przyjemnie, nie mogę się doczekać, kiedy zabiorę się za „Totalną magię”, która była swego czasu moim ulubionym filmem. Przyjemnie będzie ponownie spotkać się z bohaterkami, tym razem na łamach powieści.

Wydaje mi się, że gdyby nie ta aura tajemniczości i delikatne podsycanie motywu magii i czarownic, to ta książka po prostu by mnie znudziła. Tego typu opowieści rodzinne nie do końca do mnie trafiają, chociaż przyznaję, że postać Franny mogłaby mnie utrzymać w stanie ciekawości. Charakterna istota, chociaż chwilami całkowicie irytująca. Ogółem można śmiało napisać, że to po prostu dramatyczne perypetie życiowe trójki ludzi, którzy borykają się z normalnymi problemami takimi jak strata czy nieudany związek, którzy poszukują szczęścia, radości i spełnienia, a otoczka magiczna to zaledwie minimalny procent nadający jej nieco inny charakter.

Cała recenzja: [Adres usunięty]

Magiczna miłość

Nie ma chyba osoby, która nie słyszała choć raz o procesach czarownic (szczególnie o słynnym Salem), nie widziała ryciny przedstawiającej torturowaną przez inkwizytorów kobietę, którą ostatecznie czekało wrzucenie do wody lub spalenie na stosie czy też nie widziało przynajmniej jednego z licznych horrorów, które powstały w oparciu o te makabryczne wydarzenia. Oczywiście wszystkie procesy o czary odbywały się w imię Boga, za bluźnierstwo, jakim było zaprzedanie duszy diabłu. A dowodów na taką okoliczność było mnóstwo – wystarczy, że taka kobieta posiadała kota, czy też w sąsiednim gospodarstwie zachorowały zwierzęta. Każdy pretekst był dobry, by oskarżyć kogoś o uprawianie magii, było to również całkiem wygodne narzędzie zemsty.

Nic zatem dziwnego, że czarownice urywały się, szukając bezpiecznego schronienia tam, gdzie ludzie o czarach jeszcze nie słyszeli. Jednym z takich miejsc, gdzie łatwo się ukryć, był Nowy Jork – odbyły się tu zaledwie dwa procesy o czary. Kilka wieków później, to właśnie w Nowym Jorku kryjówkę, a raczej wygodną przystań znajduje Susanna Owens, pochodząca z potężnego rodu czarownic. Jej korzenie sięgają niejakiej Maria Owens, która w 1620 roku oskarżona o czary. Od niej właśnie zaczyna się seria tragicznych zdarzeń wynikająca z klątwy – każdy mężczyzna, w którym zakocha się kobieta z rodu Owensów ginie. Susanna nie pozwoliła sobie zatem, by się zakochać w swoim mężu, odcięła się też od swojej rodziny i magii. Trójkę swoich dzieci wychowuje w ten sposób, by nie miały one styczności z czarami, wprowadzając do ich życia cały system nakazów i zakazów.

Nie można jednak wyprzeć się dziedzictwa, szczególnie kiedy magia wypełnia każdą komórkę ciała. Dlatego też rodzeństwo: rozmawiająca z ptakami Franny, piękna Jet, która potrafi czytać ludziom w myślach, i charyzmatyczny Vincent, obdarzony magnetycznym urokiem, nieustannie przekraczają ustanowione przez matkę granice. Choć nie wiedzą, kim są, od dziecka rozumieją, że nie są tacy jak inni ludzie i… , że świat lat 60.XX wieku nie jest na nie gotowy. Wciąż, nawet nieświadomie, pakują się w kłopoty i wzbudzają niechęć sąsiadów.

Wszystko zmienia się z chwilą, kiedy po skończeniu siedemnastu lat – zgodnie z rodzinną tradycją – Franny otrzymuje zaproszenie od swojej ciotki Isabelle. Ostatecznie do Massachusetts jedzie cała trójka rodzeństwa, by tam pod opieką ciotki przekonać się, że przeczucie ich nie myliło i że ostatnią rzeczą, jaką można o nich powiedzieć jest to, że są zwyczajni. U ciotki, w dziwnym domu nad gankiem którego wciąż pali się światło, zaś wieczorami udzielane są magiczne porady dla tylko pozornie sceptycznych mieszkańców miasta, nie obowiązują żadne zasady. Tu Owensowie mogą robić co tylko chcą, pod warunkiem, że nie krzywdzi to innych. Tu studiują też magię, uczą opiekować się magicznymi roślinami i eksperymentują ze swoją mocą. Tu wreszcie poznają straszliwe dziedzictwo swojej przodkini – klątwę.

Czy Franny i Jet rzeczywiście nie będą mogły nigdy szczęśliwie się zakochać? Czy istnieje sposób, by zdjąć klątwę? Czy będąc czarodziejem można być naprawdę wolnym? Przekonamy się o tym dzięki lekturze powieści pt. „Zasady magii”, autorstwa Alice Hoffman. Opublikowana nakładem Wydawnictwa albatros pozycja, to lektura adresowana nie tylko do młodych adeptów sztuki magicznej, wielbicieli wszystkiego, co z magią związane, ale też do wszystkich tych, którzy pragną kochać i pragną być kochani.

Autorka przenosi nas do Nowego Jorku lat 60. , ale również do Massachusetts dowodząc, że inność może być piętnowana wszędzie. Skomplikowane losy bohaterów, którzy – choć nawet nie starają się wpasować w schemat, to jednak cierpią powodu społecznego ostracyzmu, targające rodzeństwem wątpliwości, doskonale oddają naturę wszystkich nastolatków, nie tylko tych obdarzonych magicznymi mocami. Wartka akcja, plastyczne opisy i magiczny świat, którego sekrety odsłania przed nami autorka, przyciągają nas do książki i sprawiają, że od lektury trudno nam się oderwać. A może to rzucone na nas zaklęcie sprawia, że mocno utożsamiamy się z bohaterami i też pragniemy mieć w sobie choćby odrobinę magii…

Justyna Gul

Qultura słowa

Generalnie do recenzji wybieram książki, które coś mi dają. Myślę o nich, mają jakąś historię, uczę się. Po „Zasady magii” sięgnęłam bo chciałam odpocząć od trudnych, męczących tematów. Pomyślałam, że to będzie taka bajeczka z czarownicami i magią w tle. I znowu Wydawnictwo Albatros mnie zaskoczyło. Dostałam złote pudełko, a w nim książkę, przepis na eliksir szczęścia oraz składniki do niego. Uwielbiam, takie budowanie nastroju. Ten blask, zaciekawienie, odrobina magii - cudowne dodatki do niebanalnej książki. Czy odpoczęłam od trudnych tematów? Przekonajcie się czytając recenzję.

Franny, Jet i Vincent należą do starodawnego rodu czarownic. Zawsze odczuwali swoją inność, lecz dopiero u progu dorosłości dostają szansę aby poznać rodzinne sekrety. Ich matka ukrywała przed nimi swoje korzenie, odcięła się od nich. Wiodła zwyczajne życie z nadzieją, że klątwa nie dosięgnie jej rodziny. W dniu siedemnastych urodzin Franny, do domu przychodzi list od ciotki Isabell. Ciotki, o której nigdy nie słyszeli. Rodzeństwo, mimo oporu rodziców jedzie do niej na wakacje.

„Zaczerpnął powietrza i wskoczył do stawu. Żółwie rozpierzchły się z pluskiem, kiedy zniknął pod czarną powierzchnią. Fala uniosła się i uderzyła o głaz, a potem przelała się o ścieżkę. Chociaż staw napełniano z miejskich wodociągów, pełno w nim było śmieci, woda wydawała się brudna i skażona, zapewne roiło się tam od nieznanych patogenów i toksycznych odpadków. Serce Franny tłukło się o żebra. Haylin będzie chyba potrzebował zastrzyku przeciwtężcowego.

Nie wynurzył się, Franny pomyślała o pszczołach, popiołach i rozbitym szkle. Ale Haylina nie było w ich domu, kiedy pojawił się żuk tykotek, więc na pewno nic mu nie groziło. A jednak wokół miejsca, gdzie zanurkował utworzył się krąg. Ani śladów pęcherzykow powietrza, ani śladu Haylina. Franny chciała wskoczyć za nim, ale po wycieczkach nad Jezioro Pijawek, wiedziała, że to nic nie da. Tylko pływałaby po powierzchni. Ponieważ nie mogła utonąć, nie mogła zanurkować za nim w głębinę, żeby go ocalić. Siedziała jak na szpilkach i serce jej łomotało ze strachu, że klątwa już się spełnia.”

Zasady magii to opowieść o dorastaniu, poszukiwaniu prawdy o sobie, nietolerancji, trudnych wyborach. Ale także o samotności, bólu po stracie ukochanej osoby. Czy Owensom uda się przechytrzyć klątwę ciążącą na ich rodzinie od ponad trzystu lat? Czy poniosą konsekwencje swoich wyborów? Nie odpoczęłam od trudnych tematów, bo książka nie była bajką z happy endem. Ale już wiem, że „Totalna magia” to kontynuacji opowieści i ma premierę 29 stycznia 2020. Czekam.

„Pamiętaj, że jedynym lekarstwem na miłość jest kochać bardziej…”