Żar tajemnicy. Rubieże Imperium. Tom 2

Pod wieloma względami „Żar tajemnicy” zachowuje poziom tomu pierwszego. Bohaterów charakteryzuje podobny sposób bycia, dialogi wciąż bawią, a sam kapitan Samuels nieodmiennie mnie intryguje. Gdybym jednak musiała wybrać, to właśnie drugą część jego przygód wskazałabym jako tą odrobinę lepszą.

Międzygwiezdne walki, pościgi i abordaże – na to byłam przygotowana. Tajemnicza materia przez którą mój ulubiony kapitan nie ma chwili spokoju – brzmi niejako znajomo. Technologia pomieszana z religią – nadal jestem pod wielkim wrażeniem tego połączenia.

Pojedynek na szpady w stanie nieważkości i cała historia z tym związana dodała jednak tej książce tak wiele smaczku, że do samego końca czułam ten cudowny, specyficzny dla tego świata klimat.

Science fiction rządzi się swoimi prawami, a połączenie tego z kulturą rodem z XVII-XVII wieku wypada w mojej ocenie fenomenalnie. To tak, jakby przenieść dawną hiszpańską arystokrację daleko w przyszłość, zaszczepić w nich technologię, ale pozostawić im ich starodawną mentalność. Dodanie do tego wszystkiego mocnego, religijnego wątku stworzyło coś wyjątkowego. I właśnie to sprawia, że uniwersum stworzone przez Dębskiego jest tak intrygujące.

Nie można też zapominać o Sebastianie Lermie, choć to kapitan Samuels prawdziwie skradł moje kobiece serce. Gdy Aidan za jego rozkazem bada tajemnicze skupisko energii, Lerma musi sobie radzić z intrygami i walką o własne stanowisko przez co nie ma w tej książce czasu na nudę.

Na koniec kilka słów o stylu autora... Bardzo trudno jest wpleść w tekst przekleństwa w taki sposób, by pomagały budować charakter bohatera, potęgowały jego emocje w danej sytuacji, a przy tym nie odstraszały i nie raziły. Rafałowi Dębskiemu wyszło to znakomicie, uczynił z przekleństw swoich pomocników i wyszło to książce na dobre. Ekipa Samuelsa nie byłaby taka sama bez nich!

Co mogłabym zaliczyć do wad? Brak wątku romantycznego, choć jest z kim, gdzie i jak! Podczas czytania moja wyobraźnia szalała i w myślach pytałam autora dlaczego nie pociągnął danej sceny/myśli Samuelsa nieco dalej... No co ja poradzę na to, że jestem kobietą, romantyczką i gdzie się tylko da dostrzegam "możliwości"? Rozumiem jednak, że to nie ten typ powieści, więc i ta wada tak naprawę jest tylko delikatnym minusem, drobną rysą na całości, której absolutnie nie należy brać pod uwagę chyba, że szuka się romansu.

Podsumowując; czytanie „Żaru tajemnicy” było kolejną fascynującą podróżą do świata, który jednocześnie mnie przeraża i fascynuje. Momentami zabawna, momentami przerażająca. Pełna akcji, politycznych intryg i prywatnych porachunków. I wszystko to w doborowym towarzystwie. Z pewnością przypadnie do gustu fanom gatunku, ale i nie tylko, bo to nie tylko science fiction. W tej historii jest tak wiele innych wątków, poruszanych kwestii i problemów, że każdy może tu znaleźć coś dla siebie.

Gorąco polecam!

Największym plusem cyklu jest skonstruowany na bazie religijnej doktryny świat przyszłości. Oto potężne Imperium, które wywodzi się z kultury portugalskiej w jakiś sposób zdominowało świat, wzięło w niewolę miliardy ludzi i opracowało technologię pozwalającą odkrywać kosmos. Już sam fakt, że religia i technologia występują w jednym zdaniu sprawia, że warto pochylić się nad tą powieścią.

Ale w tym tomie na tym kończą się moje zachwyty. Drugi tom częściowo rozczarowuje. Jest dobra intryga, do której przyzwyczaił mnie autor już w poprzednim tomie, wyczuwa się jednak wyraźny spadek formy jeśli chodzi o postacie i dialogi. Osią powieści są zakulisowe przepychanki i intrygi. Na dodatek dwa inne aspekty powieści sprawiają, że czyta się ją wolniej. Po pierwsze - mocno klną, i to niemal na okrągło, przez co miałem wrażenie, że autor zakrywa luki w scenariuszu odwracając uwagę od braku konkretnej fabuły właśnie zwiększając ilość wulgaryzmów. Po drugie dialogi się nie kleją. Czasem są tak sztuczne, że lepiej przełożyć kartkę, niż się męczyć.

Trudno jednoznacznie spisać cykl na straty z tego powodu, jednak jakiś tam niedosyt pozostaje. Z jednej strony jest to kawał dobrej polskiej fantastyki, oryginalnej, nieszablonowej kosmicznej epopei. Z drugiej - fabuła z lukami zapchana wulgaryzmami i słabymi dialogami. Na dodatek fakt, że drugi tom skurczył się względem "jedynki" o pięćdziesiąt stron napawa niepokojem.