Sny i przebudzenia. Zakryte lustra. Tom 1

Dzisiejsza recenzja dotyczy pierwszego tomu serii, która z pewnością zawróci Wam w głowie. „Sny i przebudzenia” to pierwszy krok w fascynującą sagę. Wyobraźcie sobie, że trafiliście do spokojnego, wiejskiego dworku na kilka dni przed wybuchem Powstania Listopadowego. Nagle pojawia się tam dziecko, które od pierwszych chwil swojego życia nosi w sobie tajemnice, lęki i nadzieje. Ewa Cielesz w „Sny i przebudzenia” zabiera nas do Przylipia, gdzie w rodzinie Stalickich przychodzi na świat Zosia, główna bohaterka tej opowieści. Akcja rozgrywa się w 1830 roku, w czasach wzmożonego napięcia politycznego i społecznego. To jednak nie jest historia militarna ani suchy zarys dziejów, lecz przede wszystkim bardzo ludzka saga. Autorka kreśli portrety silnych kobiet oraz emocjonalnie skomplikowane relacje wewnątrz rodziny, od blasku codzienności, drobnych rytuałów i posiłków, aż po dramatyczne momenty, które zachwieją ich światem. Losy Stalickich splatają się z większą historią Polski, jaką jest powstanie przeciwko zaborcom. To wciągająca mieszanka miłości, straty, tęsknoty, a także odwagi, buntu i pragnienia wolności – zarówno osobistej, jak i narodowej.

Co sprawia, że „Sny i przebudzenia” mogą przypaść do gustu młodemu czytelnikowi? Po pierwsze, silne postaci. To nie płaskie charaktery, lecz wyraziści ludzie z ambicjami, wewnętrznymi konfliktami, słabościami i momentami niezwykłej siły, szczególnie kobiety, które w tej historii odgrywają kluczową rolę. Po drugie, historyczny klimat jest opowiedziany żywo i z detalem, ale bez przesadnej wstrzemięźliwości. Czytelnicy dowiadują się, jak wyglądało życie ziemiaństwa w XIX wieku – od tradycji i ubioru, przez zwyczaje, aż po dylematy moralne związane z powstaniem, bez zanudzania suchymi faktami. To sprawia, że powieść nie staje się szkolną lekturą, lecz prawdziwą podróżą w czasie. Po trzecie, emocje i wewnętrzne dramaty są sercem tej historii. Każdy rozdział wciąga dzięki relacjom między bohaterami: miłość miesza się tu ze strachem, tęsknota z obowiązkiem, a nadzieja z rozpaczliwą walką o siebie. Patrząc na Zosię, młody czytelnik może dostrzec swoje własne pytania: kim jestem? Jak wygląda moja wolność? Co znaczy być sobą?

„Sny i przebudzenia” to książka, która ma wszystko, co mogłoby zainteresować młodego czytelnika: silne emocje, żywy i realistyczny klimat historycznego dworku, frapujące postaci (szczególnie kobiety), relacje rodzinne pełne napięć i nadziei oraz otwartą fabułę, która prowadzi do dalszego zagłębiania się w kolejne tomy serii. Jeśli szukacie czegoś więcej niż tylko przygodowej historii, czegoś, co zostawia w głowie pytania o wolność, tożsamość i siłę osobistą, to „Sny i przebudzenia” są wstępem do intrygującej i poruszającej sagi. To zaproszenie do świata, gdzie przeszłość odbija się echem w teraźniejszości, a każdy krok w stronę prawdy może być jednocześnie przebudzeniem. Moją ulubienicą jest i będzie Kazia, a to również dzięki lektorce, która w cudowny sposób oddała ducha tej postaci. Gdy posłuchacie audiobooka, sami zrozumiecie.

Lubicie książki z historią w tle ? Ja bardzo, więc dla tych, co lubią, przychodzę z nową serią od @ewacielesz ,,Zakryte lustra". Nie jest to moje pierwsze spotkanie z Autorką, bowiem za mną już lektura ,,Córki cieni", którą bardzo polecam. Widać tu wyraźnie umiejętności snucia opowieści osadzonych w historii.

🪻🪻🪻Poznajemy mieszkańców dworku w Przylipiu na kilka dni przed wybuchem powstania listopadowego. Niewątpliwie prym wiodą tu silne kobiety, od kucharki Anieli począwszy, na pani domu, Rozalii, skończywszy. Obie kobiety potrafią zarządzać twardą ręką, a jednocześnie pozostają bardzo ludzkie. Choć postaci są fikcyjne, to niezwykle łatwo o tym zapomnieć, bowiem Autorka sprawnie splotła to, co wymyślone z wydarzeniami historycznymi. Poznajemy dzięki temu realia życia ziemiaństwa, jego zwyczaje, przesądy i dramaty. I choć wszystko dzieje się ponad dwieście lat temu, bardzo łatwo dałam wciągnąć się w tę spiralę intryg i tajemnic. Pozwala na to także język, który nie jest przesadnie barwny, ale tak dostosowany, by wprowadzić czytelnika w specyficzny klimat XIX- wiecznej Polski pod zaborem, a jednocześnie nie męczy go trudnym, często niezrozumiałym współcześnie językiem.

🪻🪻🪻Ponieważ jedna z moich ulubionych książek to ,,Nad Niemnem", w której losy bohaterów mają miejsce ponad 50 lat później, to jednak klimat wydaje mi się bardzo zbliżony, co dla mnie stanowi olbrzymi plus. Podobnie jak u Orzeszkowej, autorka sagi o Przylipiu sprawia, że postaci drugoplanowe wykazują się niezwykłym charakterem. Dzięki temu ta historia, choć wydaje się spokojna, tętni życiem i emocjami. Autorka nie boi się pokazać kobiet, które dążą do tego, by być niezależne i pewne siebie. Nawet mały Staś wie, że jego malutka siostra, Zosia, ma być wychowana tak, by mogła w życiu robić co zechce.

💙💙💙To powieść subtelna i poruszająca. Z jednej strony pełna melancholijnej historii, z drugiej - śmiało wybiega w przyszłość. Pozycja dla miłośników sag rodzinnych pełnych ludzkich wyborów, dramatów i miłości. Jednak ,,Sny i przebudzenia" to dopiero początek. Pozostawiła mnie z pytaniami i niedokończonymi historiami, na które będę szukać odpowiedzi w kolejnej części :)

Zaczęłam przygodę z nowym cyklem i jestem pewna, że na pewno sięgnę po kolejny tom. Uwielbiam przenosić się w czasie i wracać do świata wiejskiego, który już zniknął, co sprawia, że odczuwam nostalgię.

Nasza rzeczywistość jest już zupełnie inna.

Bohaterowie są tu nietuzinkowi, pięknie stworzeni, a dzięki talentowi autorki powieść czyta się lekko i przyjemnie, bo jej język jest olśniewający.

Historia rozpoczyna się na kilka dni przed Powstaniem Listopadowym we wsi Przylipie, gdzie na świecie pojawia się Zosia, z którą ziemiańska rodzina wiąże ogromne nadzieje. Poznamy tu bliżej losy Stalickich, a także tajniki chłopskiej pracy, bez której w XIX wieku właściciele dworku by sobie nie poradzili. Poznamy zasady funkcjonowania pracy, podział społeczny, wiejskie tradycje i rytuały. Rodzinę i mieszkańców wsi spotykają przeciwności losu, przykre wydarzenia, jednak są silni, wytrwali, pomocni, a co najpiękniejsze tutaj to przyglądamy się szczegółowo ich emocjom, którymi też jest miłość. Motyw całości jest godny uwagi - bycie kobietą w dawnej Polsce nie było łatwe, więc tutaj przeczytamy też o determinacji i uporze oraz wyzwalaniu się kobiet. Da to nam dużo do myślenia. Porównamy, jak bardzo różniło się życie przed laty, bo jest tu wiele autentycznych inspiracji.

Bardzo podobają mi się opisy dworku, postaci i wzmianki historyczne, czytałam z ogromnym zaciekawieniem. Na pewno przyjrzę się bliżej twórczości Ewy Cielesz.

Wieś w literaturze, wydawać by się mogło, temat otrzaskany na wskroś, bo jak tu się równać z Reymontem, albo świeżą premierą „Akuszerek” Jakubowskiej, jednak warto próbować, i Ewa Cielesz zmierzyła się z tym tematem w serii „Zakryte lustra”.

Autorka przenosi nas do wsi Przylipie, gdzie toczą się losy ziemiańskiej rodziny Stalickich. Dworek skromny, wypełniony wiekowymi meblami, obrazami, pamiątkami rodzinnymi, nad którymi pieczę sprawuje obecna głowa rodziny, Rozalia. Pomaga jej syn, Edward. Pomaga oczywiście logistycznie, bo całą pracę wykonują chłopi, zatrudnieni co prawda, ale wciąż traktowaniu gorzej niż każda inna klasa społeczna. Staliccy należą jednak do tych bardziej empatycznych właścicieli ziemskich, ale doskonale widać, że bez pracy chłopskich rąk niewiele by wartali jako gospodarze. Życie dworku toczy się jak pory roku, rutynowo i przewidywalnie, zmiany wprowadza los, stawiając na drodze mieszkańców to śmierć, to zagubionego wędrowca, to znajdę  z wrogiego obozu, to miłość, choć tę jakby rzadziej. W kraju wrze, budzi się Polska, budzi się Orzeł Biały, w głowach szumią marzenia o wolności i niepodległości. Powoli budzą się też chłopi.

„Zakryte lustra. Sny i przebudzenia” czyta się z dużą przyjemnością, o ile ma się sentyment do wsi, do jej obrzędów, rytuałów i wierzeń. Mieszkańcy Przylipia dają się lubić, ale nie ma tu miejsca na jakieś głębsze przywiązanie. Bohaterowie zaciekawiają, czasem złoszczą, ale nic poza tym. Na szczęście jest część druga, a tam jest trochę ciekawiej. Niemniej jednak uważam, że warto zajrzeć do tej książki, dla mnie to był relaks, zwłaszcza tu, w Bieszczadach.

IG @angelkubrick