Wiele miast nie tylko w Polsce ma ulice, noszące imię Henryka Sienkiewicza. Ale tylko w Zakopanem Sienkiewicz koło swojej ulicy przez dwa lata mieszkał. Pisał swoje powieści w dziesiątkach miejscowości, ale w żadnej z nich nie poszukiwał źródeł do wykreowania języka bohaterów swojej powieści. Nigdzie tak jak w Zakopanem nie narzekał na pogodę, warunki, kuchnię, znajomych, widoki za oknem i nigdzie tak często nie zachwycał się pogodą, warunkami, kuchnią, znajomymi i widokami za oknem. Nigdzie nie przyjeżdżał tak często jak do Zakopanego, pokonując tak wielkie trudy i nigdzie tak często nie planował osiedlić się na stałe. I nigdzie tak często nie zarzekał się, że noga jego więcej tu nie postanie. Nigdzie poza Zakopanem nie napisał szkicu do najsłynniejszej swojej powieści specjalnie po to, żeby odczytać go dla pieniędzy, które słuchacze wpłacali na budowę nowego kościoła. I tylko do Zakopanego przywoził to co kochał i czym się chlubił: szwagierkę, dzieci, teściów, afrykańskie trofea myśliwskie, jamnika i małpę. I trzecią żonę. Tylko tutaj został uznany przez bywalców stolicy Tatr za symbol Zakopanego miejscowości, która łączy w sobie cechy pięknie położonej wsi góralskiej o leczniczym klimacie z walorami intelektualnej i kulturalnej stolicy Polski.
Sienkiewicz ozdoba największych salonów europejskich, laureat literackiego Nobla, jeden z najpowszechniej znanych twórców swojej epoki którego co sezon można było spotkać na Krupówkach, w cukierni Warszawskiej czy na spacerach w tatrzańskich dolinkach. I żadne inne miasto tak mało o nim wie i tak rzadko przypomina sobie o tym, że największy polski pisarz przez ponad ćwierć wieku był prawie zakopiańczykiem. Książka Zakopane Henryka Sienkiewicza przypomina tę rolę autora Trylogii, pokazuje miejsca w których bywał i ludzi, z którymi się tu spotykał, komentuje okoliczności, w jakich powstawały jego największe dzieła, omawia zakopiańskie sprawy, w których brał udział. Sienkiewicz zakopiański to nie spiżowy pomnik na wysokim cokole, ale człowiek żywy, wesoły, dowcipny, czasem zgryźliwy, niekiedy arogancki, kochający ojciec i prawdziwy tyran rodzinny, a przede wszystkim mistrz organizacji pracy i podróży, literacki Holender-tułacz, który pod Giewontem potrafił łączyć ogień z wodą: intensywną pracę z wyluzowanym życiem towarzyskim, działalność polityczną i społeczną z próbami okiełznania żywiołowych uczuć osobistych, dystans wobec świata i głęboką znajomość ludzi i ich psychiki. Człowiek niezwykle naiwny w swoich kwestiach osobistych, ale zarazem świadomy ogromnej roli, jaką jego twórczość i on sam odgrywali w świecie, w którym o Polskę trzeba było dopiero walczyć. W Zakopanem uwielbiany, czytany, szanowany, oplotkowywany i zapomniany.
Szukasz więcej propozycji? Zobacz nasze tytuły z kategorii biografie i autobiografie
Czego dowiem się o pisarzu z książki "Zakopane Henryka Sienkiewicza"?
Książka koncentruje się na prywatnym obliczu noblisty podczas jego ćwierćwiecznej relacji z Tatrami i Zakopanem. Przedstawia ona pisarza jako postać z krwi i kości, pełną sprzeczności, od zachwytów nad przyrodą po narzekania na lokalną kuchnię czy pogodę. Czytelnicy poznają konkretne miejsca, w których Sienkiewicz tworzył fragmenty swoich największych dzieł oraz spotykał się z ówczesną elitą intelektualną kraju. Taka perspektywa pozwala zrozumieć, jak bardzo zakopiański klimat i towarzystwo wpływały na codzienność oraz proces twórczy autora "Trylogii".
Jaki styl narracji dominuje w publikacji "Zakopane Henryka Sienkiewicza"?
Autor łączy rzetelne fakty biograficzne z żywą i barwną opowieścią, która wiernie oddaje atmosferę dawnego Zakopanego. Maciej Pinkwart unika suchego, encyklopedycznego tonu na rzecz ciekawych anegdot i opisów codziennych relacji pisarza z mieszkańcami oraz gośćmi uzdrowiska. Dzięki temu czytelnik może poczuć klimat Krupówek z przełomu wieków i zrozumieć społeczną rolę, jaką noblista pełnił pod Giewontem. Jest to pozycja idealna dla osób ceniących reportaż historyczny, który czyta się z lekkością właściwą dobrej literaturze pięknej.
Czy książka opisuje okoliczności powstawania konkretnych powieści noblisty?
Tak, opracowanie szczegółowo przybliża miejsca i sytuacje, w których autor pracował nad swoimi najważniejszymi tekstami podczas pobytów w Tatrach. Dowiemy się z niego, w jakich warunkach powstawały szkice do najsłynniejszych dzieł i jak Sienkiewicz godził intensywne pisanie z bogatym życiem towarzyskim. Książka ujawnia również kulisy publicznych odczytów, które pisarz organizował pod Giewontem, by wspierać lokalne inicjatywy społeczne, takie jak budowa kościoła. Pozwala to spojrzeć na warsztat pracy twórcy z perspektywy jego codziennych zmagań i inspiracji płynących z górskiej natury.
Dla kogo ta książka będzie najciekawszym wyborem?
Publikacja jest doskonałą lekturą dla pasjonatów historii literatury oraz osób zafascynowanych kulturowym dziedzictwem Podhala. Spodoba się każdemu, kto chce poznać Sienkiewicza od strony prywatnej, jako człowieka borykającego się z prozą życia, a nie tylko jako posągowego autora lektur szkolnych. Jest to również cenna pozycja dla turystów, którzy podczas spacerów po Zakopanem chcą świadomie odwiedzać punkty związane z wielkimi postaciami polskiej kultury. Bogactwo detali dotyczących życia rodzinnego i towarzyskiego pisarza zadowoli najbardziej dociekliwych badaczy jego życiorysu.
Dla jakiej grupy odbiorców ta pozycja może nie być odpowiednia?
Ta publikacja nie będzie odpowiednim wyborem dla osób poszukujących pełnej, chronologicznej biografii obejmującej całe życie i wszystkie etapy twórczości pisarza. Treść koncentruje się wyłącznie na wątkach zakopiańskich, pomijając inne istotne okresy z życia noblisty, takie jak jego liczne podróże zagraniczne. Nie jest to również typowy przewodnik turystyczny z mapami szlaków, lecz opracowanie historyczno-biograficzne skupione na konkretnym miejscu i czasie. Czytelnicy oczekujący beletrystyki lub zbeletryzowanej opowieści mogą poczuć niedosyt ze względu na faktograficzny i anegdotyczny charakter pracy Macieja Pinkwarta.
