Zakon Mimów. Czas żniw. Tom 2

Półtora roku temu odkładając na półkę powieść „Czas Żniw”, literacki debiut Samanthy Shannon, a zarazem pierwszy tom świetnie zapowiadającej się wówczas serii fantastycznej, nie mogłam doczekać się chwili, w której w me ręce trafi kontynuacja, bym mogła czym prędzej poznać dalsze losy głównych bohaterów. Z biegiem czasu stopniowo jednak zapominałam o tej książce… Zatarły się w mej pamięci szczegóły historii, a także co niektóre postaci i związki pomiędzy nimi. Kiedy więc pojawiła się okazja do przeczytania drugiego tomu serii – Zakonu Mimów, zabrałam się za niego pełna obaw, czy w ogóle dam jeszcze radę powrócić do tej opowieści.

Historia rozpoczyna się dokładnie w tym samym momencie, w którym zakończyła się w poprzedniej części – od ucieczki Paige oraz grupy jasnowidzów z koloni Szeol I, w której byli więźniami Refaitów. Niestety nie wszystko przebiega zgodnie z oczekiwaniami, w efekcie czego z życiem uchodzi zaledwie garstka z nich. Teraz zmuszeni są się ukrywać, gdyż władze Sajonu Londyn uznały ich za przestępców najgorszego kalibru i zwiększyły skalę poszukiwań oraz przesłuchiwań mieszkańców na ulicach miasta. Za najbardziej niebezpieczną uznana została Paige, dlatego też, nie widząc innego wyjścia, postanawia ona wrócić do swojego mim-lorda.

"Byłam teraz uciekinierem. Poszukiwanym zbiegiem. Bez gangu i żyjąc z groźbą kary Białego Spoiwa, stałabym się pośmiewiskiem każdego chałturnika i żebraka, być może gotowego donieść na mnie do Sajonu. Traktowano by mnie jak powietrze. Jaxon stanowił moje jedyne połączenie z syndykatem, a ten był jedyną organizacją, która mogłaby się sprzeciwić Sajonowi."

Nie zamierza jednak milczeć i zapomnieć o tym, co wydarzyło się w koloni. Pragnie poinformować członków syndykatu o niebezpieczeństwie grożącym im ze strony Refaitów oraz Emmitów, uświadomić im, że władze Sajonu są jedynie marionetkami w rękach refaickiej przywódczyni. Jedyną szansą opowiedzenia o wszystkim syndykatowi jest zwołanie Eterycznego Stowarzyszenia – a tego nie czyniono od dziesięcioleci…

"– To nie jest coś, co wydarzy się w ciągu jednej nocy. Nie uwierzą w ani jedno twoje słowo (…). A nawet jeśli uwierzą, to stawisz czoła dziesiątkom lat tradycji i korupcji. Wiekom. Wiesz, co się dzieje, kiedy wsadzisz kij w mrowisko.

– Mrówki zaczynają atakować."

O ile poprzedni tom w głównej mierze nastawiony był na wartką akcję, tak tym razem autorka skupiła się na przedstawieniu czytelnikom kwestii politycznych – tego, w jaki sposób wyglądają rządy w syndykacie. I trzeba przyznać, że zrobiła to bardzo dokładnie. Główna bohaterka szybko przekonuje się, a my wraz z nią, iż podziemny świat pełen jest zepsucia, intryg, spisków, knowań, podziałów, wzajemnych walk i podkopywania autorytetów. Tu jeden drugiemu patrzy na ręce. Nikomu nie można ufać, bo tak naprawdę nigdy nie wiadomo, kto dla kogo pracuje i po czyjej stoi stronie. Czy zatem w obliczu grożącego jasnowidzom niebezpieczeństwa ze strony Refaitów i Emmitów, przywódcy poszczególnych sekcji będą w stanie połączyć siły, by stanąć do walki przeciwko wspólnemu wrogowi? I czy w ogóle dadzą wiarę doniesieniom Paige o ich istnieniu?

„Zakon Mimów”, oprócz ciekawie opowiedzianej historii, dostarcza nam też wielu cennych informacji na temat Refaitów oraz samych Międzyświatów, czyli miejsca, z którego pochodzą, znajdującego się pomiędzy życiem a śmiercią. W końcu dowiadujemy się czegoś więcej na temat tego, dlaczego opuścili oni swój świat, a także w jaki sposób rodzina Sargas, z której wywodzi się ich przywódczyni, doszła do władzy. Poznanie ich historii pozwala nam lepiej zrozumieć te istoty, a także motywy, jakimi się kierują.

Główna bohaterka ma niezwykle silną, charyzmatyczną osobowość. Autorce udało się wykreować bardzo wyrazistą postać o niebagatelnych cechach charakteru, co bardzo lubię w powieściach. Nie uznaję historii, w których bohaterowie są nijacy, miałcy, niczym szczególnym się nie wyróżniający. Na całe szczęście Samantha Shannon sprostała moim oczekiwaniom tworząc postać, której losy śledziłam ze sporym zaciekawieniem od samego początku do ostatniej strony. Od wydarzeń, które miały miejsce w pierwszym tomie serii, Paige mocno się zmieniła. Dojrzała, ale nie tylko tylko pod względem psychicznym. Również jej dar się wzmocnił. Jest teraz w stanie dokonywać rzeczy, o których kiedyś nie pomyślałaby, że będą możliwe. Uświadomiła sobie też, iż żyje w podwójnym świecie, w cieniu którego kryją się mistrzowie manipulacji. Na domiar wszystkiego w jej życiu ponownie pojawia się Naczelnik, z którym, oprócz złotego sznura, czyli łącza pomiędzy dwoma duchami, zaczyna łączyć ją coś więcej niż wzajemny szacunek i potrzeba dalszej współpracy w celu odsunięcia od władzy przywódczyni Refaitów. Muszę przyznać, że ten wątek śledziłam z największą uwagą. Dlaczego? Ze względu na Naczelnika, czyli Arcturusa Mesarthima, który od samego początku był dla mnie postacią niezwykle interesującą i intrygującą. To, co zaistniało pomiędzy nim a Paige, zarówno dla ludzi, jak i Refaitów, jest czymś nie do pomyślenia – a wiadomo, że zakazany owoc smakuje najlepiej…

Chociaż „Zakon Mimów” nie wywarł na mnie tak wielkiego wrażenia i nie wzbudził tylu emocji, co poprzedni tom, to mimo wszystko warto było sięgnąć po tę część. Gdyby nieco więcej było w niej akcji, a mniej politycznych wojenek, wówczas śmiało stwierdzić bym mogła, że „Zakon Mimów” był wyśmienitą lekturą. Niestety tempo akcji w tym tomie osłabło na rzecz przedstawienia czytelnikom innych aspektów historii, które choć pod wieloma względami były bardzo ważne, to odebrały mi jednak przyjemność z lektury i sprawiły, że momentami miałam uczucie znużenia.

Ciekawa jestem tylko, jak długo przyjdzie nam czekać na kolejną część – zważywszy na to, że zakończenie powieści pozostawia nas z mnóstwem pytań cisnących się na usta…

Moja ocena: 4/6

"Słowa dodają skrzydeł nawet tym zdeptanym, załamanym i pozbawionym całej nadziei."

"Czas Żniw" zachwycił mnie i sprawił, że zwątpiłam w zbieranie stosów hańby. Gdybym nie odkładała tej lektury na później, to już o wiele wcześniej poznałabym tę fantastyczną przygodę. Jednakże zrobiłam to teraz i dzięki temu mam kolejne tomy pod ręką, a przy tym samą kontynuację - "Zakon Mimów".

Czerwień okładki drugiego tomu dawała mi pewne znaki, że mogę spodziewać się w niej mnóstwo akcji, zawirowań i walk, które prawdopodobnie często będą kończyły się rozlewem krwi... I tak właśnie było! W porównaniu do pierwszego tomu, ten był przesiąknięty ciągłymi wydarzeniami, które niczym domino goniły naszą bohaterkę, aby w nią uderzyć. Niejednokrotnie też były one druzgocące w skutkach i raniące mocno umysł postaci, które muszą na co dzień zmierzać się z okrutnym światem.

Odnosząc się zatem do fabuły, to muszę przyznać, że była wciągająca od pierwszych stron i bardzo rozbudowana. Przez fakt, że czytam tę serię jednym ciągiem, to nie miałam problemu ze zrozumieniem wszelkich pojęć w świecie Paige, a trzeba przyznać, że trochę ich tu jest - ale dla mnie jest to na plus! Zwłaszcza, że dzięki temu cały Londyn, syndykat czy sama historia dostają głębi i zdają się być prawie realne. Do tego w tym tomie jesteśmy bardziej skupieni na świecie jasnowidzów oraz ich polityce czy rządzie, które ciekawie mi się śledziło, choć sama miałam czasami wrażenie, że brakuje mi tego mroku z pierwszej części związanego z Refaitami i Emmitami. Mimo to dobrze poznać nieco lepiej świat, z którego wywodzi się nasza bohaterka.

Zaś co do bohaterów, to musze ponarzekać i napisać, że miałam tu za mało Naczelnika! Ale jak już się pojawił, to poczułam się usatysfakcjonowana, chociaż naprawdę brakowało mi go na początku fabuły. Natomiast Paige przechodzi zmianę na przestrzeni całej książki i staje się coraz bardziej pewna siebie oraz swych mocy, które coraz bardziej rosną. Jednakże każdy jej krok w stronę rozwoju skutkuje także ruchem wrogów, którzy nie śpią i czyhają na najmniejszy błąd Paige.

Podsumowując, ten tom był równie dobry co jego poprzednik, choć osobiście bardziej podobał mi się ten pierwszy. Chociaż wielkiej różnicy między nimi nie widzę i uważam, że warto poznać tę historię!

Samantha Shannon zadbała o to, aby akcja została utrzymana w bardzo żywym i emocjonującym tempie. Dzieje się jak zwykle bardzo dużo, dlatego radzę wszystkim czytelnikom, aby skupili się od samego początku na tym, co się dzieje. Paige tym razem musi się ukrywać. Tylko, że nie jest to łatwe, jeżeli do wykonania ma się tyle rzeczy. No powiem Wam, że autorka naprawdę utrzymuje bardzo wysoki poziom powieści. Chyba jedna z najlepszych serii, jakie to wpadły mi w ręce w ostatnich czasach. Jestem bardzo ciekawa tego jak autorka dalej poprowadzi całą akcję. "Zakon Mimów" na pewno pozostanie ze mną na dłużej.

Opowieść o Paige Mahoney można zaliczyć do tych książek, które wciągają i ciekawią od pierwszych stron.

Mam nadzieję, że wszystkie tomy przygód śniącego wędrowca zostaną wydane w Polsce, bowiem jest to seria, która mnie interesuje. Bardzo ucieszyłam się na wieść, że Wydawnictwo SQN postanowiło przesłać mi „Zakon mimów”, abym mogła się nim cieszyć i zagłębić w świat Syjonu, aby dowiedzieć, co się wydarzyło z Bladą Śniącą po ucieczce z Szeolu I.

„Słowa dodają skrzydeł nawet tym zdeptanym, załamanym i pozbawionym całej nadziei.”

Ucieczka z karnej kolonii dla jasnowidzów nie poszła gładko, jej przebieg owocował w wiele dramatów. Niestety grupa, której udało się zbiec i dotrzeć do Londynu nie była zbyt liczna, ale to nie koniec kłopotów. Sajon nie zaprzestanie pościgu dopóki nie schwyta wszystkich zbiegów, a co za tym idzie Paige staje się najbardziej poszukiwaną jasnowidzką w całym Londynie. Dziewczyna postanowiła wyjawić pobratymcom prawdę na temat Refaitów i Emmitów. Tożsamość rebeliantów zostaje ujawniona. Paige musi uważać, aby nie dać się schwytać, nie może wpaść w pułapkę wiedza, którą posiada jest zbyt cenna. Zamierza zwołać spotkanie Eterycznego Stowarzyszenia mając nadzieję, że uda jej się zjednoczyć w ten sposób jasnowidzów, niestety szemrane interesy i prześciganie się w intrygach jest ważniejsze od obecnych wydarzeń. Refaici są potężni, a zagrożenia z ich strony nie należy bagatelizować. Determinacja, z którą działa Paige jest godna podziwu, próbuje samodzielnie dokonać czegoś wielkiego. W świecie, gdzie ludzi dzieli się na lepszych i gorszych, a magia i jej przejawy są zakazane nic nie jest takie, jakim się wydaje. Zaufanie bywa kruche, a obdarzyć nim można nielicznych. Polityczne knowania nie są niczym nowym w świecie jasnowidzów.

„Prawda nie wymaga przeprosin”.

Czy jej się powiedzie? Walka o władzę jest aż tak konieczna, że rządza przysłania ludzkie dobro? Niestety. Paige musi działać samotnie, na własną rękę. Londyńska społeczność jasnowidzów wydaje się być podzielona, a w tej chwili powinna zaczynać się jednoczyć.

„Lubimy myśleć, że jesteśmy odważni, ale przecież jesteśmy tylko ludźmi.”

„Czas żniw” był dynamiczny pod względem akcji, tym razem autorka postawiła na coś zupełnie innego. W „Zakonie mimów” poznajemy polityczną strukturę i jej kwestie, przyglądamy się syndykatowi. Shannon bardzo dokładnie wprowadziła nas w ten świat pozwalając poznać wszelkie jego blaski, a także cienie. Podziemie jest równie zepsute, jak jego nadziemny trzon. Któremu przywódcy można, więc ufać? A co z Hallem? Czy nadal jest taki wspaniały? Pozostaje jeszcze kwestia wiary, czy ktokolwiek uwierzy w istnienie Emmitów i Refaitów?

„Nadzieja to fundament rewolucji. Bez niej jesteśmy tylko prochem, który czeka, aż porwie go wiatr.”

Uważam, że autorka poradziła sobie z drugim tomem historii o Bladej Śniącej równie dobrze, jak z pierwszym, potrafi utrzymać poziom odpychając sztampowe wzorce daleko. „Zakon mimów” przekazuje nam wiele cennych informacji nie tylko na temat władzy w Londynie, Szeolu, Sojonu, ale także nowego miejsca umiejscowionego między życiem, a śmiercią. Nasze funkcje poznawcze szaleją z radości.

Bohaterowie są bardzo dobrze wykreowani są twardzi i charyzmatyczni, zwłaszcza Paige, której historię uwielbiam. Dziewczyna bardzo dojrzała pod względem psychicznym, zmiana wpłynęła na korzyść jej rozrysowania na łamach powieści. Dla fanek Naczelnika chciałabym tylko dodać, że się nie zawiodą, ponieważ pojawia się w drugim tomie i relacja z Mahoney nabiera lekkich rumieńców. Arcturus Mesarthim współpracuje z dziewczyną pragnąc odsunąć przywódczynię Refaitów od władzy. Czy mu się to uda? Czy to coś magicznego, co zaczyna go łączyć z jasnowidzką ma szansę na przetrwanie?

W książce zabrakło mi odrobinę akcji, tego nagłego zrywu, który zdążyliśmy poznać w „Czasie żniw”. Dla czytelników, którzy ukochali sobie szybkie tempo różnych wydarzeń książka może wydawać się odrobinę nużącą i monotonna, ale pamiętajcie, że opisane informacje są istotne dla fabuły.

Zakończenie książki jest miażdżące, pozostawiające ogrom pytań, których nie potrafimy zaspokoić. Mam nadzieję, że uda mi się szybko zdobyć tom trzeci „Pieśń jutra”, nie lubię zbyt długo tkwić w takiej niepewności.

Po raz kolejny autorka wciągnęła mnie w wir akcji, trwający aż do ostatniej strony. "Zakon mimów" odpowiada na pytania jakie zadawaliśmy sobie przeczytawszy tom pierwszy, jednak tworzy ich jeszcze więcej. Książka opowiada o dalszych perypetiach Paige oraz innych bohaterów. Jeśli to możliwe książka wciągnęła mnie jeszcze bardziej niż tom pierwszy. Akcja płynie wartko, bohaterzy zaskakują swoimi wyborami, a fabuła coraz bardziej zadziwia.

[Adres usunięty]

Po tragicznej w skutkach ucieczce z kolonii karnej, Page Mahoney staje się najbardziej poszukiwaną osobą w Londynie. Wraz z małą grupką ocalałych stara się udowodnić innym jasnowidzom, że niebezpieczeństwo nadchodzi. Nie mając innego wyjścia, wraca do Siedmiu Pieczęci, ponieważ wie, że odchodząc od Jaxona Halla naraża się na jeszcze większe nieszczęście. Blada Śniąca ma zakaz mówienia o tej strasznej historii przy członkach Eterycznego Stowarzyszenia, bo jak sądzi jej mim-lord, musi skupić się na zdobywaniu pieniędzy dla gangu, a nie na tym co było. Ma jednak okazję wziąć sprawy w swoje ręce. Potajemnie przygotowuje się do rozgrywek, które mogą dać jej szansę na polepszenie warunków życia wszystkich ludzi takich jak ona. Czeka ją najcięższe zadanie, jakim jest zrzeszenie Refaitów i ludzi, by razem obalili rządy bezwzględnej Nashiry. Lecz wszystko zaczyna się komplikować, gdy dziewczyna odkrywa tajemniczy związek jednego z mim-lodrów z Szeolem I. Czy Page połączy wszystkie zebrane fakty na czas? Gdy niebezpieczeństwo nieubłaganie nadciąga, musi szybko odkryć kto jest sprzymierzeńcem, a kto wrogiem, który śledzi każdy jej ruch.

Mogę śmiało przyznać, że drugi tom „Czasu Żniw” mnie nie zawiódł. Historia rozgrywa się trochę wolniej, niż w poprzedniej części, lecz posiada o wiele więcej pobocznych wątków, które pod koniec bardzo szokują. Głównym aspektem wokół, którego toczy się akcja jest tym razem zdrada. Motyw zakazanej miłości niestety został zepchnięty na dalszy plan, pojawiając się tylko na niedługie momenty. Autorka postanowiła nam bardziej przybliżyć, jak działa Sajon, jak wygląda codzienność jasnowidzów. Skupiła się na Londynie, nie powracając tak często do Oxfordu, jakby chciała zamknąć ten rozdział. Czytając można poczuć ducha walki. Bardzo mi się podoba to, że dokładniej poznajemy charaktery innych bohaterów. W pierwszej części nie było na to czasu, więc dopiero teraz, możemy zrozumieć jak myślą najbliżsi Page.

Trochę zawiódł mnie fakt, jak Samantha Shannon przedstawiła tu Naczelnika. Widać, że Page się zmieniła, jej wartości uległy zmianie, lecz emocje i uczucia Arturusa trochę zostały pominięte, a szkoda. Jego zachowanie się zmieniło, stał się bardziej powściągliwy i tajemniczy. Ciężko było mi czasami zrozumieć jego tok rozumowania. Myślę, że autorka mogła bardziej się na nim skupić. Jednak nie było to, aż tak bardzo problematyczne, bo dzięki niemu dowiedzieliśmy się kilku ważnych wiadomości, bez których cała fabuła nie byłaby tak fascynująca. To ON tłumaczy nam jak działa jego rasa i jak to wszystko się zaczęło. Mam nadzieję, że w trzeciej części, będzie ON bardziej uczestniczył w fabule, ponieważ ten bohater ma wielki potencjał. Oby Samantha umiała go dobrze wykorzystać.

Obiecuję, że „Zakon Mimów” nie zawiedzie was. Autorka przygotowała jeszcze bardziej wciągające wątki, chociaż myślałam, że to niemożliwe. Jest to książka ze świetnie rozbudowanym światem, wszystkie miejsca są oryginalnie wykreowane, co stwarza nowatorski świat. Bardzo starałam się, by nie zaspoilerować fabuły, a niestety ciężko opisać książkę, w której tyle się dzieje. Jeśli ktoś nie czytał pierwszej części, to serdecznie polecam i zapraszam do przeczytania mojej opinii na jej temat!

W końcu po dwóch latach czekania na półce udało mi się przeczytać "Zakon Mimów". Zabrało mi trochę czasu, żeby wgryźć się w całą historię i nowe otoczenie. Autorka jednak bardzo dokładnie pokazała nam, jak wygląda Syndykat. Świat przestępczy, czarny rynek i dużo zdrady i zepsucia.

Świat, który kreuje Shannon, jest ciekawy. Chociaż osobiście nadal nie do końca przemawiają do mnie opisy umiejętności jasnowidzów. Senny krajobraz, różne strefy i sznury nadal potrafią być dla mnie lekko abstrakcyjne. Aczkolwiek takie cechy na pewno czynią świat autorki wyjątkowym.

Pewną wadą książki jest to, że większość bohaterów jest mi zupełnie obojętna. Chciałabym ich nienawidzić, chciałabym, żeby mnie irytowali, chciałabym ich lubić, a jednak czuję wielkie nic.

Paige nie jest irytująca, ale nie jest też moją faworytką. Zdecydowanie nie jest nudna. Potrafi zabić, potrafi skrzywdzić i złamać tysiąc reguł, żeby dążyć do swoich celów. Mimo wszystko nie chce władzy, a uwolnienia wszystkich od Sajonu. Wie, co jest ważne i do tego dąży, nawet jeśli nie zawsze do końca jej to wychodzi. Jedyna rzecz, która mnie lekko wkurza, to fakt jak często ona kończy pobita, poturbowana czy wycieńczona przez swój talent. Paige ogarnij się!

Kolejną postacią, którą darzę ogromną sympatią jest Naczelnik. On jest rodzajem bohatera, którego lubię najbardziej. Pozornie delikatny, tajemniczy, ale jednocześnie silny i bezwzględny. Nie muszę też wspominać, jak bardzo dopinguje mu i Paige.

I właściwie ostatni bohater, którego lubię to Jax. On jest tak wspaniale napisany i wykreowany. Jest tak wyrazisty i genialny. Jest dupkiem, ale jest genialnym dupkiem. Czytanie więcej o nim będzie przyjemnością.

Warto też dodać, że choć cała książka jest bardzo dobra, to zakończenie jest naprawdę świetne. Było ekscytująco i zaskakująco i teraz trzeba tylko sięgać po kolejny tom.

Rzadko zdarza się, że kontynuacja jest lepsza od pierwszej części. jednak w tym wypadku śmiem stwierdzić, że właśnie tak jest. "Zakon Mimów" czyta się równie dobrze jak "Czas Żniw" - pomysł nie traci na świeżości, akcja nadal wartka. Ciekawie rozwinięte wątki i naprawdę wciągające intrygi polityczne - to moim zdaniem główne plusy drugiej części sagi S. Shannon. Książka z każdą stroną rozkręca się potęgując ciekawość co stanie się dalej. Z niecierpliwością oczekuję na trzeci tom! Niestety nie mogę dać maksymalnej oceny z uwagi na dużą liczbę błędów ortograficznych i interpunkcyjnych, które kłują po oczach - jednak nadal gorąco polecam.

Pytanie numer jeden: Czy przeczytałeś/aś pierwszy tom serii?

Jeżeli odpowiedź brzmi nie, to szybciutko zmykaj do lektury, nie ma na co czekać, a jeśli nie jesteś pewny czy chcesz po nią sięgnąć zapraszam do przeczytania mojej recenzji na moim blogu. Jeżeli odpowiedź brzmiała brzmi tak, to gratulacje to był świetny wybór, co więcej zapewniam, że drugi tom jest równie dobry, co pierwszy, jak nie lepszy! Przede wszystkim jest inny.

Paige nie tkwi już w Szeolu, kolonii ukrytej gdzieś z dala od ludzi. Wraz z grupą Ramarantów oraz częścią jasnowidzów zamieszkujących obóz zorganizowali ucieczkę.

Poukrywani w różnych zakamarkach Londynu, muszą się zmierzyć z przeszkodami, jakie szykuje dla nich przywódczyni Refaitów - Nashira, która dziwnym trafem posiada władzę o wiele większym zasięgu niż przypuszczali. Teraz ulice Londynu są jeszcze bardziej niebezpieczne dla jasnowidzów.

Co z tą sytuacją zrobi Zwierzchnik i przywódcy gangów? Do czego doprowadzą wewnętrzne spory? Jakie są plany Refaitów oraz jaką rolę odegra w tym Blada Śniąca? I wreszcie kim jest Czarna Ćma?

W drugim tomie zostajemy zapoznani z hierarchią gangów jasnowidzów. Dowiadujemy się kto jest kim i jaką odgrywa rolę. Tym razem wkraczamy w świat politycznych gierek. Razem z Paige odkrywamy kolejne tajemnice, w tym jedną największą, która wstrząśnie londyńskim światkiem jasnowidzów.

"Zakon mimów" pokazuje siłę ukrytą w manipulacji, jak łatwo można człowieka ogłupić, uniezależnić. Paige, w drugim tomie, musi dowiedzieć się komu tak naprawdę może zaufać.

Nareszcie poznajemy trochę lepiej dwie kluczowe postaci w tej serii, czyli Jaxona Halla oraz Naczelnika. Co więcej w tej części rozkwita uczucie i pojawia się właściwy wątek romantyczny. I tutaj dziękuję autorce za brak trójkąta miłosnego!

Nawiązując do ucieczki z kolonii i zniszczeń, jakie zostały tam dokonane, pojawia się nowe zagrożenie - Emmici. Do tej pory przyciągane przez Szeol zyskują wolność. Muszę przyznać, że to niezwykle wdzięczne i obrzydliwie brzydkie potworki, a do tego szalenie niebezpieczne, co zapowiada naprawdę wartką akcję w momentach, gdy się pojawiają.

Będą oczywiście nowi bohaterowie, równie dobrze wykreowani, co Ci z poprzedniego tomu.

Czytając drugą część serii nie raz zostaniecie zmyleni, a akcja potoczy się zupełnie innymi torami, niż przypuszczaliście. Mogę obiecać, że Londyn wchłonie Was bez reszty.

"Zakon mimów" dostał ode mnie 8/10 gwiazdek i zapewnił kilka bardzo przyjemnych chwil z niesamowitą książką, którą zdecydowanie polecam!

O ile pierwszy tom był ogólnym wstępem do tego dystopicznego cyklu, tak kontynuacja rozwinęła się i to bardzo pozytywnie. Nadal pojawiają się nieznane nazwy, jednak tak jak w Czasie Żniw na czytelników czekają słowniczek oraz mapa, a nawet podziały jasnowidzenia z krótkimi objaśnieniami. Uwielbiam jak takie rzeczy można znaleźć w książkach, wtedy mam wrażenie, że lepiej poznaję świat wykreowany.

Myślę, że autorka napisała tę powieść na dobrym poziomie, choć nie odczułam, by zawyżyła sobie poprzeczkę, jeśli chodzi o warsztat pisarski. Jednak nie mogę się do niego doczepić, bo nadal jestem usatysfakcjonowana. Styl pisania nieco inny, może dla niektórych zbyt ciężki. Ale nawet dla trochę wymagających będzie w sam raz.

W kontynuacji tempo pozostaje bez zmian, autorka zaskakuje nieoczekiwanymi zwrotami akcji, kreacja bohaterów zadowala. Nie zmieniło się też to, że Paige jest jedną z głównych bohaterek, które się po prostu lubi. Często jest tak, że damska część irytuje swoją głupotą, przewidywalnością, a jednak Paige ma w sobie to coś. Choć nadal moim ulubionym bohaterem pozostaje Naczelnik.

Cieszę się, że Shannon nie przerobiła z tego cyklu dystopijnego romansu, jak niestety często się dzieje i czytałam już sporo takich tytułów. Niektórzy obwiniają ją, że zniszczyła, bądź nawet nie rozwinęła wątku romantycznego. Jednak sądzę, że właśnie to jest atutem tej powieści. Niewymuszona subtelność, gra emocji, a jednak bez zbędnych wątków typowo romantycznych. Takie powieści bardzo cenię i z chęcią czytam.

Pomimo że zakochałam się w tym cyklu od pierwszych stron, nie mogę go czytać szybko, właśnie przez styl pisania autorki. To jedne z tytułów, które czyta się wolniej i delektuje się każdym zdaniem, chłonąc je jak gąbka wodę.

Zakon Mimów jest napisany na tym samym poziomie co Czas Żniw i fani tej serii nie powinni się rozczarować. Autorka wciąż zaskakuje, wplata dużo wątków, które nie są przewidywalne, a jedynie zaciekawiają czytelnika, przez co chce się więcej i więcej. Zakończenie również jest niczego sobie i już nie mogę się doczekać, kiedy sięgnę po tom III. Zapowiada się mnóstwo akcji!

Recenzja pochodzi z osobliwe-[Adres usunięty]

Paige Mahoney wraz ze swoimi przyjaciółmi i ocalonymi z koloni karnej Szeol I, wraca do Londynu. Niestety tylko garstce udaje się przeżyć. Dziewczyna zamieszkuje noclegownię I - 4, bo nie zdecydowała się wrócić do swojego mim - lorda Jaxona Hall.

Nashira Sargas, która pociąga za sznurki w rządzie Sajonu za wszelką cenę chce odnaleźć dziewczynę. Wkrótce w całym Londynie są wyświetlane jej zdjęcia, a ona zostaje wrogiem publicznym. Paige, aby ochronić swoje życie jest zmuszona wrócić do Jaxona. Wie, że mężczyzna zapewni jej ochronę tylko w zamian za jej uległość. Dziewczyna wbrew jego woli nie zamierza siedzieć cicho.

Sajon zamierza podwoić liczbę stróżów na londyńskich ulicach. W przygotowaniu jest Tarcza Czuciowa, która może być zagrożeniem dla jasnowidzów i świata. Rozpoczyna się również plan budowy kolejnej kolonii karnej.

Paige chce, aby ludzie dowiedzieli się o zagrożeniu jakim są Rafaici i Emmici. Postanawia zwołać zebranie Eterycznego Stowarzyszenia, oraz wystąpić jako kandydat na stanowisko Zwierzchnika Syndykatu. Władza jaką niesie ze sobą ta ranga daje jej nadzieję na to, że społeczność jasnowidzów połączy się w obliczu zagrożenia.

Do miasta dociera również Naczelnik i inni Rafaici, którzy są przeciw rodzinie Sargas.

Czy połączą siły i uda im się usunąć zagrożenie? Jak rozwinie się relacja pomiędzy Paige, a Naczelnikiem?

Jeśli ktoś myślał, że debiutancka autorka zawiedzie przy kolejnym tomie, to grubo się pomylił! Początek książki jest jakby kontynuacją poprzedniego tomu. Zaczyna się jeszcze w momencie, gdy grupa uciekinierów zmierza pociągiem do Londynu.

Postać Jaxona Hall, która wcześniej była jedynie tłem, w tej części została wysunięta na pierwszy plan. Nadal poznajemy go tu jako nieodgadnionego faceta i tak będzie również przy końcu książki. I zapewniam Was, że jego postać jeszcze dużo namiesza.

Paige to nadal dziewczyna, która troszczy się o siebie i o innych. Walczy o lepszy świat i nie jest bierna przed ewidentnym zagrożeniem. Jest silna i niezłomna. I tak jak każdy z nas ma swoje słabości i lęki. Jej postać jest taka ludzka, że nie da jej się nie lubić.

No i teraz przejdę do mojej ukochanej postaci - Naczelnika. Chyba nikogo nie zdziwi, że uwielbiam tę postać! Twardy facet, który na co dzień ubiera maskę obojętności. Przez jego uczucia i myśli nie da się przeniknąć. Wciąż pozostał dla mnie wielką zagadką i obawiam się, że tak będzie nadal. Nie ukrywam, że z niecierpliwością czekałam, aż się pojawi.

Autorka w tej części poprowadziła nas przez samo centrum Syndykatu. Pokazała nam zwykły dzień jasnowidzów, oraz ich lęki i strach przed zmianą swojego losu.

''Zakon mimów'' to drugi tom niesamowitego cyklu. Samantha postawiła wysoką poprzeczkę samej sobie, bo ten tom jest zdecydowanie lepszy od pierwszego. Akcja od początku prze do przodu, fabuła jest opleciona tajemnicami. Trzyma w napięciu, a czytelnikowi nie pozwala się oderwać. Wszystko dzieje się powoli, aby za chwilę nabrać dynamiki. Końcówka za to pozostawia wielki apetyt na kolejną część. Dla mnie to mistrzostwo. Z niecierpliwością czekam na trzeci tom, którego premiera już niedługo. Jestem ciekawa co dalej będzie z Paige i z Naczelnikiem.

Czy znajdą sposób na bycie razem? Czy dziewczynie uda się zlikwidować zagrożenie? Do przeczytania!

"Rzadko kiedy opowieść zaczyna się od początku. Bywa jednak, że to właśnie koniec jest początkiem. Historia Refaitów i Sajonu zaczęła się przecież niemal dwieście lat przed moimi narodzinami-zatem dla Refaitów ludzkie życie jest równie krótkie jak pojedyncze uderzenie serca. Niektóre rewolucje zmieniają świat w ciągu jednego dnia. Inne trwają dziesiątki, setki lat, albo i dłużej, jeszcze inne nigdy nie dochodzą do skutku. Moja rewolta zaczęła się w jednej chwili od wyboru. Od zakwitnięcia kwiatu w ukrytym mieście na granicy światów. Potrzeba czasu, aby się przekonać, jaki będzie jej finał. Witajcie ponownie w Sajonie."

Uciekając z Szeolu I i wsiadając do pociągu, który miał zabrać jasnowidzów do domu, żaden z nich nie wiedział, że ta ucieczka powiedzie się jedynie garstce. Wśród nich oczywiście znajduje się Paige, osoba dzięki której udało się rozbudzić wolę walki i nadzieję w jasnowidzach, którzy byli pod niewolą Nashiry. Mimo, że jedynie kilku osobom udaje się uciec i przeżyć , stają się oni najbardziej poszukiwanymi przestępcami w całym Londynie. Czy wszystkim uda się ukryć ? Cały Sajon, a także Refaici na czele z Nashirą polują na Śniącego Wędrowca.

Jedyną osobą mogącą dać schronienie Śniącej jest jej Mim-lord - Jaxon. Paige chce zawiadomić całą społeczność jasnowidzów, że są oni w niebezpieczeństwie. Zagrożeniem nie jest Tarcza Czuciowa i Sajon, ale ktoś, kto pociąga za sznurki i stoi za okropnymi wydarzeniami, a także za powstaniem Szeolu I- rodzina Sargas. W tym celu zwołuje- wbrew woli Jaxona - zebranie Eterycznego Stowarzyszenia. Ma nadzieję, że jeśli najbardziej wpływowi przywódcy przestępczego podziemia Londynu zechcą wysłuchać jej historii o Refaitach i Emmitach, będą w stanie zjednoczyć się i stanąć do wspólnej walki. Niestety do żadnego spotkania nie dochodzi. Paige - zdeterminowana i zbuntowana, nie chce stracić szansy, którą dostała uciekając z piekła. Chcąc chronić innych, zaczyna walkę na własną rękę.

"-Obojętność jest zabójcą. Większość ludzi rozumie to w taki sposób, że przeżyjemy, jeżeli nie będziemy się w to mieszać."

Jeśli podobała mi się pierwsza część, to nie wiem co mam powiedzieć o drugiej.. To, że autorka trzyma poziom, to za mało. Czas żniw był wprowadzeniem w ten niesamowity świat, a Zakon Mimów ukazuje jego zepsucie. Zepsucie całego podziemia, a także rządu. Fabuła naszpikowana jest ogromną ilością intryg i nawet jeśli wszystko rozgrywa się wolniej niż w Czasie żniw to nie jest to nudna historia i w odpowiednich momentach przyśpiesza tak, że nie chciałam się od niej oderwać. Moim zdaniem dopiero w Zakonie Mimów Samantha Shannon rozwija skrzydła i zabiera nas w zapierającą dech w piersiach rzeczywistość w której przyszło żyć Paige. Ukazuje funkcjonowanie Kohort, role jaką każdy spełnia w swojej sekcji, pokazuje jak wygląda zwykły dzień jasnowidza na którego polują wszyscy, a także uwydatnia podział między siedmioma kategoriami jasnowidzów. Dla mnie to majstersztyk w czystej postaci.

Czy Paige uda się coś zmienić w syndykacie? Kto odpowiedzialny jest za morderstwo, które przypisuje się Śniącej? Jak bardzo skorumpowany jest świat jasnowidzów? Jak daleko sięgają możliwości Nashiry? Ilu sprzymierzeńców ma Mahoney ? Czy Białemu Spoiwu zależy na Paige, czy jedynie na jej darze ? Jak potoczy się dalej historia z Naczelnikiem ? Czy dane jest im zbliżyć się do siebie tak bardzo jak tego chcą ? Czym jest Zakon Mimów ?

Najlepszymi postaciami, które budzą jeszcze więcej pytań i sprawiają, że trzeba pokochać tą książkę są :

- Paige, która naprawdę mimo, że cała historia opisana jest z jej perspektywy umie wyrwać nas z butów ;)

- Jaxon, który w końcu nabiera wyrazistości, za czym idzie kompletny brak możliwości rozszyfrowania go .

- Naczelnik, który dla mnie stał się jeszcze większą zagadką ! A byłam pewna, że już większą być nie może..

- Ivy, która zupełnie Was zaskoczy swoją opowieścią.

Jedyne co mogę dodać, to wiadomość, że z niecierpliwością czekam na kolejny tom serii.

Kontynuacja bestselerowej serii "Czas żniw"

Po 6 miesiącach walki o przetrwanie, Paige wraz ze swoimi przyjaciółmi, opuszcza mury koloni. Jasnowidze nie wiedzą jednak, że Sajon tylko czeka na ich powrót. Rząd, który od ponad 200 lat pracował w zmowie z Refaitami nie spocznie dopóki nie odnajdzie wszystkich uciekinierów. Dlatego każdy z ocalałych musi mieć się na baczności. Refaici wiedzą, że ich sekret nie jest już bezpieczny, ale mimo tego Szeol nadal prowadzi swoją działalność. Paige nie pozwoli na dalsze okrucieństwa wywołane przez "Czasy żniw" - zbiory niewinnych jasnowidzów, służących głównie za posiłek dla bestialskich dowódców koloni. Dziewczyna za wszelką cenę pragnie ujawnić społeczeństwu prawdę o pozaziemskich istotach. W tym celu zwołuje Eteryczne Stowarzyszenie. Liczy na ich pomoc i wsparcie przeciwko Refaitom, ale czy najbardziej wpływowi jasnowidze uwierzą w bajki młodej dziewczyny? Nashira wraz ze swoimi sprzymierzeńcami nie odpuści dopóki nie dorwie w swoje ręce zdrajczyni stanu. Rozpoczyna się polowanie na śniącego wędrowca.

"Wiedz, że słowa, mój wędrowcze, słowa są wszystkim. Słowa dodają skrzydeł nawet tym zdeptanym, załamanym i pozbawionym nadziei."

Jak wiecie, pierwszy tom tej serii, bardzo przypadł mi do gustu, dlatego szybko zabrałam się za jego kontynuację. Tym razem autorka przedstawiła świat z nieco innej perspektywy. Akcja rozgrywa się w Sajonie, kiedy to główna bohaterka wróciła do "domu". Razem z nią próbujemy zaznajomić się z nowym otoczenie, bo jednak po półrocznej rozłące ciężko jest się z powrotem przyzwyczaić do starych śmieci. Mamy tutaj bardzo dużo opisów z jej życia przed Szeolem, a także streszczeń z pierwszego tomu. Jak się czyta tak jeden po drugim to może to trochę przeszkadzać. Nie będę owijać w bawełnę, gdyż tak jak mówiłam w recenzji pierwszego tomu, styl Pani Shannon jest niesamowity przy czym niezwykle trudny. Na pewno nie każdemu przypadnie do gustu. Na szczęście do tej pory zaznajomiłam się z tym światem na tyle, że już w tej części nie musiałam ani razu zaglądać do słowniczka :D.

"Życie, jakkolwiek wspaniałe, jest jednak na końcu trochę marne"

Zdecydowanie ta część podobała mi się dużo bardziej od poprzedniej. Więcej akcji, więcej działania no i główna bohaterka, która niesamowicie zmieniła się w tej części (ale o tym powiem później). W "Zakonie mimów" autorka poruszonych wiele aspektów politycznych, dzięki czemu możemy lepiej poznać wykreowany świat oraz prawa jakimi się ON posługuje. Pomysł na zwierzchników, mim-lordów, faworytów, jest moim zdaniem niezwykle oryginalny. Do tego wspaniale wykreowani bohaterowie, do których zapałałam sympatią dopiero w tym tomie.

Paige Mahoney jest bardzo twardą główną bohaterką. Potrafi zawalczyć o swoje i nie czeka na wybawienie przez kogokolwiek. Wie doskonale, że tak naprawdę jest zdana na siebie i w ostatecznej walce o przetrwanie nikt nie może jej pomóc. Muszę przyznać, że bardzo zmieniła się przez ostatnie tomy. Z przyjemnością obserwowałam jak "nabierała kręgosłupa". Jej zawziętość, spontaniczne decyzje, sprawiły, że jeszcze bardziej ją polubiłam. W tej części mamy również szansę nieco bliżej poznać Jaxona, najbardziej cenionego mim-lorda w całym Sajonie. Możemy przyjrzeć się jego różnym odsłonom, wychwytywać jego motywy i plany działania. Jego osoba nabiera barw i intryguje, nie ukrywam, że przez całą część zastanawiałam się która z jego twarzy jest prawdziwa. Ta postać nadal pozostaje dla mnie zagadką.

"Lubimy myśleć, że jesteśmy odważni, ale przecież jesteśmy tylko ludźmi."

Oczywiście, dla fanów romansu nie zabraknie tutaj wątku miłosnego. Z resztą bardzo specyficznego. Paige i Naczelnik. Ludzka rasa na zawsze związana z rasą Refaitów. Nie typowe połączenie, ale od początku było wiadomo, że ta dwójka musi być razem. Sam Naczelnik również jest nietypowy jak na Refaitę, ale w pozytywny sposób. Nie wiem czemu, ale jakoś darzę go ogromną sympatią. Wysoki, dobrze zbudowany, jak dla mnie trochę za sztywny, mimo to i tak bardzo go lubię :).

Podsumowując: Cudowna, pełna napięcia opowieść, która poruszy każdego. Genialnie wykreowany świat, zabawne dialogi no i oczywiście wątek romantyczny. Czego chcieć więcej? Specyficzny styl pisania Samanthy Shannon sprawi, że w historii odnajdą się zarówno młodzież jak i dorośli. Polecam szczególnie fanom fantastyki, bo to jest właśnie bardzo, bardzo dobra fantastyka :).

ze zniecierpliwieniem wyczekuję trzeciego tomu....

„Zakon mimów” to książka, na którą czekałam z niecierpliwością! Do tej pory mam w głowie ten dzień, gdy skończyłam czytać „Czas żniw”, a moje serce rozsypało się na kawałki. Historia Paige Mahoney pochłonęła mnie całkowicie i do tej pory nie jestem w stanie uwierzyć, że debiuty literackie mogą być tak dobre! Twórczość Samanthy Shannon to coś niesamowitego i z góry ostrzegam, że ta recenzja nie będzie recenzją, a raczej odą pochwalną.

Ucieczka z kolonii karnej Szeol I nie zakończyła się tak, jak Paige by oczekiwała. Zaledwie garstce uciekinierów udaje się ukryć na ulicach Londynu, reszta nie ma tyle szczęścia. Nikt nie może liczyć na chwilę wytchnienia, muszą pozostać czujni i mieć się na baczności. A zwłaszcza Paige Mahoney, gdyż staje się ona najbardziej poszukiwaną osobą w Sajonie – rozpoczyna się polowanie na Bladą Śniącą. Dodatkowo wie, że nie tylko Sajon będzie ją ścigał… Nashira nigdy nie wybaczy jej tego, co Paige zrobiła. A czy może liczyć na pomoc Jaxona i przyjaciół? Nikt nie wydaje się być skory do ujawnienia prawdy o Refaitach i Emmitach, a Naczelnik gdzieś zniknął. Śniący wędrowiec znajduje się w sytuacji kryzysowej, ale kimże byłaby Paige, gdyby się poddała?

I od czego ja mam zacząć moje pochwały? Ja kocham ten cykl całym swoim sercem, uwielbiam twórczość autorki, a z drugiej strony nienawidzę jej za to, że muszę tak długo czekać na kolejne tomy… Ale doskonale wiem, że Samantha Shannon robi to tylko i wyłącznie dla swoich fanów – nie odda w nasze ręce książki niedopracowanej i jestem przekonana, że naprawdę wkłada w pisanie całe swoje serce. To się widzi i czuje. Jej pomysł jest oryginalny i niepowtarzalny, a co więcej – idealnie przelała na papier swoją wizję, zachwycając nie tylko mnie, ale i całe mnóstwo innych czytelników. Jej powieść jest dopracowana, doszlifowana i nie można tutaj znaleźć żadnego błędu – czy to w chronologii, czy to w logice rozgrywających się wydarzeń. Pani Shannon nie pozwoliła sobie na ani jedno potknięcie!

Paige Mahoney jest bohaterką, z którą całkowicie się zżyłam. Myślałam to, co ona, czułam to, co ona, moje ciało reagowało tak samo, jak jej. To naprawdę niesamowite, że można aż tak bardzo wejść do świata jakiejś powieści. I mimo że zdarzyło mi się odłożyć książkę na półkę, aby zająć się czymś innym, to w momencie, gdy otwierałam ją na nowo, potrzebowałam ułamków sekund, aby ponownie całkowicie zagłębić się w tym świecie – jakbym miała w głowie przełącznik. A swoją drogą „Zakon mimów” nie leżał zbyt długo na tej półce, bowiem nie byłam w stanie skupić się na niczym innym – pragnęłam czytać i czytać, chociaż z drugiej strony obawiałam się tego, że szybko skończę – bo ja nie chciałam się ponownie żegnać z tym światem. A zakończenie ponownie rozdarło moje serce na kawałki, sprawiło, że przed dłuższą chwilę siedziałam z książką na kolanach, patrząc w jeden punkt i myśląc: „Co ja mam teraz ze sobą zrobić?”.

Rozwój wydarzeń jest po prostu niesamowity! Autorka wciąż potrafi zadziwić swoich czytelników i zasiać w ich sercach niepewność. Fabuła jest wciągająca i nieprzewidywalna, a ja zostałam całkowicie wchłonięta przez tę książkę. Zapomniałam o tym, co mnie otacza, żyłam w świecie wykreowanym przez panią Shannon. A jest ON naprawdę niezwykły, a wszystkie dodatki wspomagają tylko zrozumienie go i zatracenie się w nim. Mapki, schematy, definicje – wyszlifowane do granic możliwości! Książka wzbudza również całe mnóstwo skrajnych emocji – żałuję, że nie nagrywałam się podczas czytania, bo jestem przekonana, że wyraz mojej twarzy ulegał niesamowitym zmianom. Doskonale zdaję sobie sprawę z tego, jak moje ciało reagowało w poszczególnych sytuacjach, bowiem chwilami nawet pozwoliłam sobie na krzyki, łzy i komentarze – nic dziwnego, skoro po prostu przez dobrych parę godzin żyłam życiem Paige.

„Zakon mimów” jest powieścią cudowną, wspaniała, nieprzewidywalną, wciągającą, zachwycającą, niepowtarzalną i jedyną w swoim rodzaju. To istna bomba, obok której nie można przejść obojętnie. To powieść, która wywołuje w duszy czytelnika obrażenia. To powieść, która na długo pozostaje w pamięci, wżera się w umysł, ciało i duszę. Nie pozwala myśleć o niczym innym, tylko całkowicie pochłania. Ekscytująca, trzymająca w napięciu i pełna zaskakujących zwrotów akcji – trzyma nas w swoich sidłach od początku do końca, a my nie chcemy, aby nas kiedykolwiek wypuściła. Czy książki idealne istnieją? Tak. I „Zakon mimów” jest tego najlepszym przykładem.

Tom pierwszy serii, czyli "Czas żniw" wciągnął mnie w swoją historię już jakiś czas temu i oczekiwanie na kontynuacje było dla mnie oczywistym krokiem. Jednak o ile "Czas żniw" wydał mi się książką bardzo dobrą, to "Zakon Mimów" powalił mnie na kolana.

Paige Mahoney udało się zbiec z kolonii karnej Szeol I słynącej ze swej bezwzględnej brutalności, jednak nie obyło się bez ofiar. W dodatku sukces ucieczki zagwarantował jej miano najbardziej poszukiwanego zbiega w Londynie. Gra w kotka i myszkę pomiędzy dziewczyną a ścigającymi rozpoczyna się na dobre. Ale to nie koniec walki Paige. Już czas, by ktoś w końcu odsłonił prawdę. Jednak nie wszystkim się to spodoba. Kto wygra, dobro czy zło?

"Życie, jakkolwiek wspaniałe, jest jednak na końcu trochę marne."

Pamiętam jak w pierwszym tomie nie potrafiłam odnaleźć się w świecie bohaterów. Drażniły mnie przydługie nazwy, których kompletnie nie potrafiłam zapamiętać, a o odróżnieniu ich już nie było mowy! Tym razem z wielką przyjemnością zagłębiłam się w świat stworzony przez autorkę. Nic mi nie przeszkadzało, nic nie drażniło, a z czasem zdałam sobie sprawę, że ogromnie tęskniłam za tym wszystkim. Shannon ułatwiła sprawę przypominając o rozpisce bohaterów na końcu lektury, z którą chętnie się zapoznałam.

Na największe uznanie zasługują bohaterowie, którzy stanowią główną atrakcję tej książki. Paige odzwierciedla wszystkie cechy bohaterki gotowej zaspokoić największe wymagania - chociaż paraliżuje ją strach nie boi się igrać ze złem, podejmuje walkę mimo braku sił, jest niesamowicie inteligentna i silna wewnętrznie a mimo to przebija się przez to wszystko jej kruchość, lekkość i zagubienie. Cała paleta emocji gwarantowana! Podobnie jest w przypadku Naczelnika, który potrafi złamać nie jedno serce. Jest kusząco zagadkowy, dyskretny i cała ta niejasność jego postaw jest imponująca. Autorka skupiła się na detalach, dopracowała swoje postacie tworząc im konkretne miejsce w świecie, nadając cechy charakteru i osobowości umożliwiające indywidualizm na najwyższym poziomie.

"Serca są frywolne, nadają się tylko do trawienia duszy."

Samantha Shannon pisze z lekkością, której może pozazdrościć jej nie jeden autor. Jej lekki, obrazowy i przy tym niezwykle płynny język zabiera czytelnika w podróż pełną niesamowitych wrażeń. To wiąże się też z kreacją świata, pełną i kompletną od której trudno się oderwać. Jednak autorka ma również tendencje do tworzenia cudownego klimatu tajemniczości, który uwielbiam i który zawsze mnie hipnotyzuje. Największe odzwierciedlenie baśniowej tajemniczości jest widoczne w wątku miłosnym, najlepszym z jakim się ostatnio spotkałam.

"Zakon Mimów" kryje w sobie to wszystko, czego wymagam od najlepszej historii - doskonale zakreślonych bohaterów, wciągającą fabułę i nieprzerwaną akcję. Zdecydowanie trzyma poziom pierwszej części, o ile nie jest jeszcze lepszą historią. Niezaznajomionych z przygodami Paige odsyłam do "Czasu żniw", gwarantuję, że po lekturze sami zaczniecie się rozglądać za kontynuacją. Można przepaść, naprawdę!

W pierwszej części przygód Paige S. Shannon wprowadziła w nas niesamowicie wykreowany świat jasnowidzów i z czystym sumieniem muszę przyznać, że w „Zakonie Mimów” nie zniżyła poziomów, a wręcz jeszcze bardziej zaszalała.

Trzeba przyznać, że styl pisarski Shannon mnie fascynuje. Autorka ma bogatą wyobraźnie i przestawia swoją wizję czytelnikowi w sposób całkowicie pochłaniający. Jej wizja świata jasnowidzów jest spójna, bogata i szczegółowo przekazana w książce. Bez problemu możemy wczuć się w mroczny świat, gdzie ludzie są ślepcami, a światem rządzą istoty obdarzone darem komunikowania się z zaświatami. Każde wprowadzone przez Shannon nazewnictwo jest obrazowe i adekwatne do opisywanego zjawiska, rzeczy, czy też zachowania. Świat przedstawiony przez autorkę pochłonął mnie bez reszty, oderał od rzeczywistości i przeniósł do innego wymiaru.

„Przeżyłam i rodzina Sargas odczuje to boleśnie…”

(„Zakon Mimów” S. Shannon, s.134)

W drugiej części Paige powraca do domu – do Siedmiu Pieczęci, które mają zapewnić jej ochronę, stabilizację i bezpieczeństwo. Ale czy na pewno jest bezpieczna? Czy przyjaciele okażą się przyjaciółmi? Czy wróg nadal będzie wrogiem? Szczęście Paige z powrotu do domu i odzyskania wolności nie trwa długo, a wręcz prawie wcale. Okazuje się, że jest najbardziej poszukiwanym zbiegiem Sajonu – rząd wykorzystuje wszelkie dostęne środki, aby ją złapać. Ponadto Nashira ze swymi podwładnymi chce dokonać na głównej bohaterce krwawej zemsty za zdradę i nieposłuszeństwo.

Jaxon Hall dba o swoje – czy Paige jest jego faworytą, przyjaciółką i powierniczką? Czy też może to jedynie maska sprytnego gracza? Czy Bohaterka jest bezpieczna w swoim domu, wśród przyjaciół, współpracowników i pracodawcy? W końcu panuje przekonanie, że „Siedem Pieczęci nie ma przyjaciół. Tylko tych, którzy mogą nas złamać i tych którzy nie potrafią tego zrobić…” („Zakon Mimów” S. Shannon, s.226).

Shannon zachwyca nie tylko wspaniale wykreowanym światem i szczegółami w nim opisanymi, ale również rozwojem bohaterów, ich przemianą i dojrzewaniem. Na oczach czytelnika Paige staje się odważna, waleczna, ale jednocześnie nie zapomina o swoich korzeniach i broni tego co kocha. Postać Naczelnika kompletnie mnie zauroczyła. Z jednej strony zimna, niebezpieczna kreatura z zaświatów, a z drugiej strony wrażliwy kochanek potrzebujący miłości i uznania. Z jednej strony w książce mamy do czynienia z zakazanym romansem, ale tak subtelnym, że czytelnik nie musi obawiać się odejścia od fabuły. Zakazany owoc zawsze smakuje najlepiej – prawda? Dlatego uczucia łączące Paige i Refaitę tak bardzo fascynuje. Ich uczucie jest głębokie, ale również śmiertelnie niebezpieczne. Czy bohaterowie sprzeciwią się wszystkim swoim życiowym zasadą żeby być razem?

„Słowa dodają skrzydeł nawet tym zdeptanym, załamanym i pozbawionym całej nadziei” („Zakon Mimów” S. Shannon, s.202)

Ale czy słowa wystarczą? Czy Paige zjednoczy świat jasnowidzów i Refaitów? Czu uda jej się poprowadzić odmieńców do wolności? Czy świat stanie w płomieniach? Czy prawda wyjdzie na jaw i poprowadzi ludzi do zwycięstwa? Czy Paige wystarczy siły i charyzmatyczności? Miejmy nadzieje, że bohaterom się powiedzie, w końcu „nadzieja to fundament rewolucji. Bez niej jesteśmy tylko prochem, który czeka, aż porwie go wiatr…” („Zakon Mimów” S. Shannon, s.134).

Obie części The Bone Season są numerem 1 w moim czytelniczym roku. Nie potrafię wskazać niczego co by mi w powieściach Shannon przeszkadzało. Także zachęcam wszystkich do „Zakonu Mimów” i pierwszej części serii „Czasu Żniw” – bo to powieść szyta na miarę. Czysta petarda w fantastycznym świecie. Książka zarówno dla młodych, jak ich tych w kwiecie wieku. Polecam!

W tym przypadku nie było możliwości, by nie sięgnąć po tę książkę tuż po premierze. Ponad rok temu, gdy przeczytałam pierwszą część Czasu Żniw, byłam po prostu oczarowana. Chociaż muszę przyznać, że wtedy jeszcze nie zajmowałam się blogowaniem, stąd brak mojej recenzji. Jednak z drugiej strony ciągle miałam przebłyski tej historii i sądziłam, że nie będę miała problemu z wkroczeniem do tomu drugiego. Jakże wielce się myliłam.

Paige Mahoney uciekając z jednego piekła, tak naprawdę wpadła do kolejnego kręgu piekielnego. Jest na ustach innych osób, stając się jednocześnie najbardziej poszukiwaną osobą w Londynie. Czy Naczelnik przeżył? Oraz jak odnajdzie siebie główna bohaterka, w tym kotle kłamstw?

Wkraczamy w tym tomie do znanego nam uniwersum, a jednak z drugiej strony, wciąż poznajemy nowe szczegóły związane z tym światem. Tym razem wtapiamy się w tłum na ulicach Londynu w 2059 roku. Kroczymy jak cień za Paige, w odmętach gangów, ich machlojek, a przede wszystkim musimy się odnaleźć w spiskach, knutych nawet przez najbliższych. Tak jak już wspomniałam, trudno było mi się przebić do historii na początkowych stu stronach. Gdzieś z tyłu głowy posiadałam blokadę, co do miejsc, zdarzeń, a przede wszystkim, co do imion bohaterów. Ot tak, wyleciały sobie z głowy przez ostatnie półtora roku. Nie dawałam jednak za wygraną i jak wspaniale się czułam, gdy wreszcie trybik wpadł w odpowiednią szczelinę. Od tamtej pory nie mogłam się od książki oderwać.

Nie jestem do końca przekonana, czy w mojej recenzji dostrzeżecie jakąkolwiek obiektywną część. W szczególności, jeżeli mówimy o Zakonie mimów, czyli drugim tomie, nie ma szans na subiektywną opinię. Nie musicie się martwić, że kontynuacja nie sprosta waszym oczekiwaniom. Ona uderzy was bezlitośnie w twarz i w dodatku będziecie błagać o więcej. Tak właśnie na czytelnika działa saga Czasu Żniw. Każda strona jest wypełniona zaskakującymi zwrotami akcji, nieprzerysowaną fabułą i co najważniejsze: bohaterami, którzy zawładną waszym życiem.

Paige Mahoney to bohaterka, jaką należy szukać ze świecą. Wie czego chce, a dodatkowo nie pozwala sobie dyktować warunków. Nie ma więc możliwości, byście nie poczuli z nią więzi. Każdy jej siniak na twarzy, kopniak w żebra, będzie odczuwalny na waszym ciele. Jesteście gotowi na taką dawkę agresji? Ostrzegam, Autorka nie oszczędza swoich bohaterów, a co za tym idzie, nie zważa na to, czy czytelnik będzie się z nią zgadzał. Oczywiście w pozytywnym znaczeniu tego słowa.

Nie lada gratką dla czytelnika, są zamieszczone w książce mapki, czy słowniczek. W szczególności polecam zaglądać do nich tym osobom, które jak przez mgłę pamiętają, z czym wiąże się uniwersum Samanthy Shannon. Z tego świata nie chce się wyjść, nawet na chwilę, a trzeba pamiętać, że nie są to czasy zbyt kolorowe.

Jeżeli macie jeszcze jakiekolwiek obiekcje przed tym, by sięgnąć po kontynuację, czy po pierwszy tom, to ja nie wiem, z jakiej planety jesteście. Obok tej serii nie możecie przejść obojętnie. Sięgajcie po nią czym prędzej, jestem pewna, że się nie zawiedziecie.