Zagubiony anioł

W życiu Michaliny w końcu zagościł spokój i szczęście. Związek z Konstantym jest bardzo udany, ma pracę, która daje jej satysfakcję, a na świat przyszła ich córeczka, w opiece, nad którą pomaga im Nela. Zdarzenia sprzed roku pozostały tylko wspomnieniem. Teraz nie brakuje jej niczego, jest otoczona ludźmi, na których może liczyć, którzy darzą ją miłością, na których zawsze może liczyć.

Pewnego dnia podczas spaceru Michalina widzi pewną kobietę z wózkiem. Od razu przypomina sobie siebie, kiedy tak bardzo potrzebowała pomocy. Chce dowiedzieć się co, się stało, pomóc jej. Niestety Haśka doznała tyle zła, że nie chce nikomu zaufać. Jest wycofana, wręcz odpycha wszystkich od siebie. Co takiego się stało? Przed kim Haśka się ukrywa? Czy pozwoli sobie pomóc? Czy zaufa Michalinie?

Zacznę od tego, że nie czytałam poprzedniego tomu. Jednak nie odczułam tego ani trochę, a to dzięki wspomnieniom Michaliny, które znalazłam w tym tomie. Historia zdecydowanie mi się podobała, a także niejednokrotnie mnie zaskoczyła. To opowieść z jednej strony pełna bólu, samotności, nieszczęścia, z drugiej nadziei, miłości. Akcja według mnie dość sprawnie poprowadzona.

Głównych bohaterek mamy dwie – Michalinę i Haśkę. Obie są według mnie ciekawe, dość dobrze wykreowane, a jednocześnie dość mocno się od siebie różnią.

Michalina nigdy nie zapomniała o tym, co przeszła. Jej życie bardzo się zmieniło, jednak nie straciła dobrego serca, a kiedy widzi krzywdę innych, pragnie im pomóc. To kobieta dzielna, silna, o wielkim sercu.

Haśka przeszła już wiele, jednak nie zapowiada się, aby miało być lepiej. Wraz z córeczką musi uciekać, ukrywać się i zamierza zrobić wszystko, aby zapewnić małej Tosi bezpieczeństwo. To kobieta nieufna, wycofana, mocno skrzywdzona, przez co nie wierzy w dobre intencje innych. Nie zawsze podobało mi się jej zachowanie, jednak poznając jej historię, potrafiłam je zrozumieć.

„Zagubiony anioł” to historia pełna emocji, od której ciężko było mi się oderwać. Ze swojej strony z przyjemnością polecam.

Recenzja pojawiła się również na moim blogu - Mama, żona - KOBIETA

Ujmująca, szczera i wzruszająca. Zdecydowanie warta przeczytania i zastanowienia się nad tym, co jest w życiu najważniejsze!

Kilka lat temu przeczytałam swoją pierwszą książkę autorstwa Magdaleny Kordel. Była to miłość od pierwszego przeczytania. Od tamtej pory czytam każdą książkę wydaną przez tę autorkę. W szczególności nie omijam tych zimowych i okołoświątecznych. Nie wyobrażam sobie tego czasu bez książki Kordel. W tym roku mogłam wrócić do znanych mi już bohaterów. Pisarka wróciła do Michaliny, którą poznałam sześć lat temu w książce „Anioł do wynajęcia”. Po kilku latach w końcu mogłam poznać dalsze losy Michaliny i jej rodziny, a to dzięki książce „Zagubiony Anioł”.

Rzadko się spotykam z tym, aby autor po kilku latach wrócił do jakieś historii, aby napisać jej kontynuację. Nie spodziewałam się już, że autorka wróci do Michaliny z „Anioła do wynajęcia”. Tak więc byłam trochę zaskoczona pojawieniem się kontynuacji. Kiedy zaczynałam czytać książkę „Zagubiony Anioł”, to niewiele pamiętałam z pierwszej części. Jednak z czasem i przeczytaniem kolejnych stron książki „Zagubiony Anioł” przypominało mi się co działo się z Michaliną w książce „Anioł do wynajęcia”. Jestem pewna, że te sześć lat temu byłam bardzo ciekawa dalszych losów Michaliny i jej bliskich, jednak po tych latach moja ciekawość osłabła, ale mimo wszystko miło było poznać kolejne dzieje znanych bohaterów.

Magdalena Kordel po raz kolejny udowodniła mi, że jej książki idealnie wpasowują się w moje gusta czytelnicze. Książkę „Zagubiony Anioł” czytało mi się bardzo przyjemnie i szybko. Autorka stworzyła prawdziwie świąteczny i zimowy klimat, od którego ciężko było mi się oderwać. Mam nadzieję, że będzie mi dane przeczytać jeszcze niejedną książkę napisaną przez panią Kordel.

Anioł do wynajęcia zachwycił mnie na tyle mocno, że po prostu zapragnęłam poznać kontynuację historii Michaliny i reszty występujących tam bohaterów. Z niecierpliwością oczekiwałam na możliwość poznania tejże pozycji i nareszcie mi się to udało. Jak myślicie, Magdalena Kordel po raz kolejny mnie zachwyciła, czy wręcz przeciwnie? Odpowiem na to pytanie w tej recenzji.

Minął już rok od momentu, gdy Michalina dotkliwie odczula, czym jest brak dachu nad głową, ale i od momentu, gdy odnalazła swojego anioła. Dziś trudno jej uwierzyć we własne szczęście i to, że ma własną rodzinę, której oddała serce. Nie wszyscy jednak mogą podzielać jej radość - Haśka jest zagubiona, nie ma gdzie się podziać, a w dodatku musi myśleć o swojej córeczce. Kobieta wiele by oddała za choć cząstkę ciepła dla swojego dziecka. Haśka nie wie jeszcze, że i ona odnalazła już swojego anioła... Jednak czy pozwoli sobie pomóc?

Zaczynając lekturę tej powieści, uparcie z tyłu głowy miałam umieszczoną Michalinę i jej historię. Coś było w tej książce takiego, co w pewien sposób osiadło w mojej pamięci i nie dało się stamtąd przepłoszyć, choćbym nie wiem, jak bardzo chciała. Historia Haśki, którą postanowiła zaserwować tutaj autorka, okazała się równie wciągająca i smutna, czego oczywiście mogłam się spodziewać, a jednak w pewien sposób było to zaskakujące.

Główną bohaterką jest tutaj ponownie Michalina (o niej pisałam w recenzji poprzedniego tomu), jednak równie dużo było tutaj Haśki, czyli młodej i zagubionej kobiety, która próbuje jakoś odnaleźć się w nowej sytuacji i odzyskać wiarę w szczęście. Postać ta została bardzo dobre wykreowana i co więcej - Haśka nie jest przeidealizowaną, pokrzywdzoną kobietką, która nie wie co ze sobą począć. Ta kobieta to istna lwica, która za bezpieczeństwo swoje i swojej córki jest gotowa zrobić wszystko. Przyznaję, w pewien sposób postać ta mnie zafascynowała i sprawiła, że moja uwaga była podtrzymywana do samego końca.

Magdalena Kordel po raz kolejny udowadnia, że pisanie słodko-gorzkich historii to coś, co świetnie jej wychodzi. Historia Haśki jest jednocześnie tak bardzo podobna do historii Michaliny, a jednak obie te bohaterki różni wiele. Nie zabrakło tutaj również niezawodnej Neli, którą pokochałam całym sercem i wprost nie mogłam doczekać się momentu, gdy się pojawi. Oczywiście, to nie jedyne bohaterki powieści - tych jej tutaj więcej, jednak nie będę zdradzać nic więcej. Odkrywanie tych powieści samemu dostarcza najwięcej satysfakcji.

Jedynym moim zarzutem w stosunku do tej pozycji jest fakt, iż temat ojczyma Haśki został potraktowany ciut po macoszemu, co oczywiście może być tylko i wyłącznie moim odczuciem. Fakt ten jednak zaistniał i chciałabym tutaj o nim wspomnieć. Poza tym jednym wątkiem uważam tę książkę za kolejną świetną pozycję świąteczno-zimową, przy której czas po prostu płynie wolniej. Odczuwam ogromną wdzięczność za to, że mogłam poznać oba te tytuły, ponieważ odnalazłam swoje nowe ukochane powieści. Z pewnością będę do nich wracać w przyszłości.

Jeśli szukacie tytułu, który wciągnie Was bez reszty i sprawi, że jeszcze mocniej zaczniecie doceniać to, co macie – Zagubiony Anioł zdecydowanie poleca się Waszej uwadze.

"Zagubiony anioł" z wielu powodów jest dla mnie idealną lekturą na okres przedświąteczny. Po pierwszy wypełniona jest obecnością aniołów, a po drugie bije z niej ciepło, zapach piernika i ten charakterystyczny, świąteczny klimat. Miło po latach znów spotkać lubianych bohaterów, zwłaszcza jeśli ktoś polubił ich poczucie humoru czy cięty język. Magiczna opowieść o dobroci drzemiącej w ludziach była wielkim pokrzepieniem i nastroiła mnie pozytywnie, chociaż w powieści nie brakuje mniejszych i większych problemów:)

Czy wierzysz w anioły? W te pozaziemskie istoty, których nie możesz dostrzec gołym okiem, ale których obecność czujesz całym sercem? W tych, których opiece się oddajesz, mając nadzieję, że wypowiadane w ciszy i zadumie słowa: Aniele Boży Stróżu mój, Ty zawsze przy mnie stój, znajdą spełnienie, a troskliwe skrzydła roztoczą się nad tobą niczym pancerz, który uchroni cię od wszelkiego zła… Bywają momenty zwątpienia, kiedy los zsyła na nasze ramiona trudności, ale wtedy naszą opoką może stać się wiara. Przekonanie, że wszystko się ułoży, a pomocną dłoń wyciągną do nas te ziemskie anioły, których nie brakuje wokół. Wystarczy tylko dostrzec ich obecność.

Magdalena Kordel stworzyła kolejną, poruszającą i niezwykle ciepłą opowieść, która otula. I to nie tylko ze względu na unoszący się w powietrzu zapach piernika, na atmosferę świąt, którą czuć z każdym dniem zbliżającym czytelników, ale i bohaterów do Bożego Narodzenia. Otula dobrem, które wybrzmiewa niczym najpiękniejsza kolęda z jej powieści. Choć „Zagubiony Anioł” jest kontynuacją książki „Anioł do wynajęcia”, to autorka utkała tę opowieść w taki sposób, by te osoby, które jej nie znają, odnalazły się w losach bohaterów. I ja się odnalazłam, bo mimo że nie miałam okazji czytać tej pierwszej powieści, to poczułam się w najnowszej tak swojsko. Zupełnie tak, jakby postaci wykreowane przez Magdalenę Kordel były mi bliskie. I myślę, że w tym tkwi siła historii nakreślonych ręką autorki, że tworzy tak pełnokrwistych bohaterów, którzy wchodzą do naszych serc, jak do siebie. A my otwieramy je dla nich z ufnością, że odnajdą w nich właściwe dla siebie miejsce. Tak było i tym razem, bowiem autorka snuje opowieść o historii, która zdaje się, właśnie zatoczyła koło. Ktoś potrzebuje pomocy, chociaż wcale nie chce jej przyjąć. I są otwarte ramiona, które, choć w niczym nie przypominają anielskich skrzydeł, zapraszają pod swój dach i opiekę zupełnie bezinteresownie.

Nowa powieść autorki to opowieść o miłości. O uczuciu, które stało się darem, najpiękniejszym gwiazdkowym prezentem i jednocześnie spełnieniem marzeń o rodzinie. Lecz także miłości, która została zdeptana, której deficyt odcisnął piętno na życiu pewnej dziewczyny. Ale także o tej nie-miłości, której tak wielu zostało pozbawionych, zmuszonych do życia w strachu i poczuciu, że nic nie znaczą, że na nic nie zasługują, a już na pewno na to, aby ich nią obdarzyć. „Zagubiony Anioł” to również historia, która traktuje o wartości najważniejszej, jaką jest rodzina. Jej obecność jest najcenniejszym, co możemy otrzymać od życia. Kiedy przy wigilijnym stole zabraknie czyjegoś głosu, pustka, jaka po nim zostaje, często bywa nie do zniesienia… Nie potrafimy pogodzić się z odejściem tych, których kochaliśmy i często zamykamy się na tych, którzy zostali… Którzy są teraz częścią naszej codzienności, którzy mimo bólu i wyrwy w naszym sercu, której nic ani nikt nie jest w stanie zapełnić, także zasługują, by otworzyć się na ich miłość.

Podsumowując:

Czekałam na świąteczną powieść Magdaleny Kordel i nie zawiodłam się! Autorka utkała poruszającą opowieść, która traktuje o aniołach, ale przede wszystkim o tych ziemskich. O ludziach, którzy mają otwarte serca i potrafią pomóc bezinteresownie. Historia o tym, że każdy z nas ma swojego anioła, ale nawet on, choć obdarzony nieziemską mocą, może się czasami… zagubić. Pachnąca piernikiem opowieść o cudownej mocy rodziny, która jest najlepszym prezentem. Powieść, która udowadnia, że małe cuda mogą nam się przytrafić zawsze, nie tylko od święta. Wystarczy się tylko na nie otworzyć i nigdy nie tracić wiary w to, że los się odmieni.

Życie Michaliny w ciągu roku zmieniło się o 180 stopni. Teraz znalazła się w miejscu, którego szczerze zazdrości jej Haśka, przypadkowo spotkana dziewczyna. Los jednak bywa nieprzewidywalny i spotkanie to szybko przestaje wyglądać na przypadkowe, zbyt wiele jest bowiem podobieństw między tymi dwiema bohaterkami. Czy jakiś anioł maczał w tym palce? A może to Michalina czując, że ma dług do spłacenia, znalazła się w odpowiednim czasie we właściwym miejscu?

Jeśli lubicie powieści ze świątecznym klimatem ta książka z pewnością przypadnie wam do gustu. Choć same święta nie grają tutaj głównej roli, a Wigilia nie jest kulminacyjnym momentem, to właśnie to troszkę nietypowe podejście do tematu najbardziej mnie urzekło w tej historii. Bo w tej powieści największe cuda dzieją się przed Wigilią. Choć nie brakuje tu nadprzyrodzonego pierwiastka, to nie jest książka, w której wszystko kończy się jak w bajce. I pomimo iż główne role należą do Michaliny i Haśki, to mnie najbardziej poruszyła historia Neli i jej anioła. Więcej nie będę zdradzać, po prostu przeczytajcie „Zagubionego anioła”.