Saudyjscy mężowie decydują o losie swoich żon, a narzędziem ich władzy często stają się dzieci.
Poruszająca historia kobiety, która straciła prawo do opieki nad swoimi dziećmi, a losu jednego z nich nigdy nie poznała… Saudyjski książę Badr Al Saud był rozczarowany, że jego dziecko urodziło się z wadą genetyczną i postanowił ukarać za to żonę. Kobieta mogła spędzić ze swoim synkiem jedynie kilka minut - później już nigdy go nie zobaczyła. To jednak nie był koniec jej kary. Niedługo po porodzie trafiła do Dar Al Reaya. To okryte złą sławą powszechnie znane ośrodki dla saudyjskich kobiet, które są nieposłuszne i nie zachowują się zgodnie ze społecznymi oczekiwaniami. Miejsc tych nikt nie nazywa więzieniami, choć są ich najokrutniejszą wersją. Kobiety trafiają tam bez wyroku sądu, na wyłączne życzenie swojego prawnego opiekuna - męża, ojca, brata… O koszmarze Dar Al Reaya, walce o dzieci i okrucieństwie systemu, który za nic ma uczucia matki, w rozdzierający serce sposób opowiada Marcinowi Margielewskiemu bohaterka jego kolejnej książki. A korzystając z okazji, zadaje swojemu byłemu mężowi pytanie, co zrobił z ich najmłodszym synkiem, zaginionym arabskim księciem.
Marcin Margielewski- pracował jako dziennikarz radiowy, prasowy i telewizyjny. Przez dziesięć lat podróżował, mieszkając między innymi w Wielkiej Brytanii, Dubaju, Kuwejcie i Arabii Saudyjskiej. Był dyrektorem kreatywnym kilku światowych marek. Autor bestselerowych książek: "Jak podrywają szejkowie" (2019), "Była arabską stewardesą" (2019), "Zaginione arabskie księżniczki" (2020), "Tajemnice hoteli Dubaju" (2020), "Urodziłam dziecko szejka" (2020), trzytomowej serii "Niewolnicy" (2021), "Porzuciłam islam, muszę umrzeć" (2022), "Wyrwana z piekła talibów" (2022) oraz "Kłamstwa arabskich szejków" (2022).
Czy książka przedstawia autentyczne wydarzenia z życia saudyjskiej kobiety?
Tak, jest to literatura faktu oparta na prawdziwej relacji kobiety doświadczonej przez saudyjski system prawny. Autor spisał historię bohaterki, która straciła kontakt z dziećmi i trafiła do ośrodka Dar Al Reaya. Treść skupia się na brutalnej rzeczywistości kobiet podlegających całkowitej władzy męskich opiekunów. Lektura dostarcza rzetelnej wiedzy o funkcjonowaniu saudyjskiego społeczeństwa z perspektywy osobistej tragedii.
Dla kogo lektura "Zaginiony arabski książę wyd. specjalne" może okazać się zbyt trudna?
Książka nie jest odpowiednia dla osób szukających lekkiej, romantycznej opowieści o Bliskim Wschodzie ze względu na drastyczną tematykę. Opisywane są w niej traumatyczne przeżycia związane z odebraniem dzieci, przemocą systemową oraz trudnymi warunkami w ośrodkach odosobnienia. Czytelnicy bardzo wrażliwi na cierpienie matek i dzieci mogą uznać tę relację za zbyt obciążającą emocjonalnie. Jest to pozycja skierowana do odbiorców gotowych na konfrontację z bolesną prawdą o łamaniu praw człowieka.
Jaką rolę w opowiedzianej historii odgrywają saudyjskie ośrodki Dar Al Reaya?
Ośrodki Dar Al Reaya funkcjonują jako miejsca przymusowej izolacji dla kobiet uznanych za nieposłuszne wobec swoich opiekunów. W książce przedstawiono je jako formę okrutnego więzienia, do którego trafia się bez wyroku sądu na samo żądanie męża lub ojca. Bohaterka opisuje panujące tam zasady oraz psychiczny koszt przebywania w miejscu mającym złamać kobiecy opór. Ta część relacji rzuca światło na najmroczniejsze aspekty saudyjskiego systemu kontroli społecznej.
Czy autor posiada doświadczenie pozwalające mu rzetelnie opisać realia świata arabskiego?
Marcin Margielewski spędził dziesięć lat mieszkając i pracując w krajach takich jak Arabia Saudyjska, Dubaj i Kuwejt. Jego wieloletni pobyt w regionie oraz praca dziennikarska pozwoliły mu na zbudowanie sieci kontaktów i dotarcie do osób, których historie rzadko opuszczają granice tych państw. Dzięki temu relacja jest osadzona w konkretnych realiach kulturowych i prawnych, które autor poznał z pierwszej ręki. Wiedza ta pozwala na precyzyjne oddanie niuansów życia w konserwatywnym społeczeństwie muzułmańskim.
Czym charakteryzuje się styl narracji Marcina Margielewskiego w tej publikacji?
Narracja prowadzona jest w formie reportażu literackiego, który łączy osobiste wyznania bohaterki z faktograficznym tłem. Autor unika zbędnego upiększania rzeczywistości, stawiając na surowy i bezpośredni przekaz emocji matki walczącej o swoje dzieci. Publikacja skupia się na faktach i konkretnych wydarzeniach, co pozwala czytelnikowi w pełni zrozumieć mechanizmy opresji. Taki sposób pisania angażuje odbiorcę, nie odwracając uwagi od kluczowego problemu społecznego.
