Yggdrasil. Struny czasu

Bałam się tej książki przeokrutnie, bo żeby po nią sięgnąć nie opuściłam strefy komfortu - ja się wystrzeliłam poza nią w kosmos, ale było warto :)

🦣,,Struny czasu" to pierwsza część sagi, w której niewielka grupa średniowiecznych osadników zostaje przeniesiona w czasie w okres paleolitu. Fabuła jest pokazana na 3 płaszczyznach czasowych: jedna to przyszłość rok 2997 - na zebraniu w korporacji NOVA zaproszeni goście oglądają relację z życia ludzi w roku 994. Druga oś czasowa to początek rządów Bolesława Chrobrego. Akcja dzieje się w małej osadzie, do której podczas zamieci śnieżnej trafia grupa wikingów pod wodzą Eryka. Chłopi przyjęli przybyszów pod swój dach, a rano przy ich boku stoczyli walkę z grupą najeźdźców. I nagle przenosimy się wraz z bohaterami 35 tysięcy lat wstecz, do paleolitu, gdzie walka o przetrwanie to brutalna codzienność.

🐺Zacznijmy od tytułu - był dla mnie trudny do zapamiętania, ale już wiem, że Yggdrasil to symbol Kosmicznego Drzewa, które symbolizuje wspólną oś wszechświata dla wszystkich 9 światów, o których mówi mitologia nordycka. Jestem zdziwiona, jak bardzo ta książka mnie wciągnęła, spodziewałam się, że będę ją męczyć, a naprawdę mile spędziłam czas na lekturze. Może to zasługa zgrabnie wprowadzonej przez autora wiedzy historycznej, a ja bardzo lubię, gdy historia stanowi tło książki. To spowodowało, że bardziej interesowały mnie losy bohaterów przeszłości, niż przyszłość. Z przyjemnością odbyłam tę mroźną podróż wraz z mieszkańcami osady i towarzyszącymi im wojami. Eryk z kompanami, to grupa, która wzbudziła moją sympatię. Choć byli to ludzie nastawieni głównie na przetrwanie w trudnych warunkach, to życie ich opierało się na prostych zasadach: walce i honorze. Ci twardzi woje mieli też uczucia i czuli więź z naturą. Mamy tu wątek miłosny Eryka i Jagusi, której dalszych losów jestem bardzo ciekawa. Fajnym elementem historii jest porozumienie między Erykiem a dzikim wilkiem, z którym ma on jakieś wewnętrzne porozumienie.

❄️Kolejny raz BT pozwolił mi zapoznać się z historią, po którą normalnie bym nie sięgnęła i to jest ogromny plus takich akcji.

Radosław Lewandowski @[Adres usunięty]

"Yggdrasil. Struny czasu" tom 1

@wikingowiewilczedziedzictwo

* "Los czasem usmiecha się do głupców i ludzi odważnych, częściej jednak i jednych, i drugich kopie w tyłki."

* "Wola życia jest jednak potężniejsza, niż się wydaje komuś, kto nigdy nie zajrzał śmierci w oczy."

Fabuła jest niczym podróż w kosmos. Nie wiesz co Cię czeka, gdzie się udasz, kogo i co spotkasz. Czy pojawią się problemy, a może pójdzie gładko, bez żadnych turbulencji i niepotrzebnych przygód, albo przygoda będzie gonić wyzwanie i przetrwanie, z którym będzie trzeba sobie poradzić. Wiem jedno, każda podróż będzie wyjątkowa, jak zbudowanie statku, którym polecisz.

Akcja jest jak rozmowa, która toczy się swoim tempem, lecz potrafi nagle i nieoczekiwanie zmienić ton na bardziej śmiały, agresywny czy spokojny. Może również zmienić bieg rozmowy, na szybszy bądź wolniejszy. Lecz również może zmienić tor rozmowy na inny, więc zaczniemy skupiać się na czymś nowym, by zaraz wrócić do poprzedniego tematu. Bez zmartwień, bo wszystko mimo tego, jest idealnie zgrane, nawet gdy zmiany są nagłe i intensywne.

Bohaterowie są wykreowani w sposób hipnotyzujący swoją postawą, charakterem jak i życiem w świecie w którym przyszło im się mierzyć. A zwiedzamy ten świat wspólnie z Erikiem i to z nim doświadczamy wszystkiego, dzięki niemu możemy zobaczyć co było kiedyś i jak było.

Poznajemy ten świat biorąc w nim czynny udział. Idziemy ramię w ramię z Erikiem nie odpuszczając go na krok, wspierając go i kibicując mu w jego zmaganiach. Cieszymy się z sukcesów nawet tych najmniejszych, walczymy kiedy przychodzi pora, żegnamy tych, którzy nie podołali. Polubiłam Erika od początku to z krwi i kości człowiek Północy, który niczego się nie boi i stawi czoła wszystkiemu co napotka i co stanie mu na drodze. Polubiłam również jego przyjaciół wyszczekanych, pewnych siebie braci Północy, którzy również musieli stawić czoło przeciwnością. Poznamy również dawnych Słowian i Jagne, ah ta dziewczyna to promyk słońca, która rozświetli historie. To dziewczyna delikatna, ale i twarda jednocześnie.

Opisy są dopracowane, nie mamy uczucia przytłoczenia ich ilością, ponieważ gdyby ich nie było, to nie mielibyśmy aż tak dokładnego odbioru i uczucia bycia w tej historii ważną częścią, to one angażują nas w 110% i dzięki nimi ta podróż ma wartość. To opisy, przy których wyobraźnia może zdziałać cuda, poczułam jak i odczułam, zobaczyłam chociaż momentami miałam ochotę zamknąć oczy, zasmakowałam jak i zbierało się na wymioty. Ale najważniejsze w opisach jest to, że zabierają, odcinają od naszej rzeczywistość by przenieść nas w przeszłość i przyszłość jednocześnie. A one obie różnią się od siebie diametralnie, lecz przyciągają.

Dialogi są poprowadzone w tak naturalny sposób, że nie mamy odczucia wpisania ich na siłę i po to by były, wręcz przeciwnie są dopasowane do dziejącej się akcji i fabuły, dzieki temu pojawiają się w idealnym momencie, dodając emocji i budząc większe zainteresowanie w danym momencie. Potrafią wywołać uśmiech, ale również powagę sytuacji ukazać, jak i rozwinąć wątpliwości nasze czy bohaterów, ale również nakłonić do własnych przemyśleń.

Emocje to drugie imię tej powieści. Nie da się jej czytać, bez chodź by cienia zainteresowania czy zaangażowania. Nie da się nie zżyć z bohaterami i przeżywać z nimi ich losów. To istna mieszanka emocjonalna, która sprawi, że pochłoniemy się w emocjach, albo to one wciągną nas.

Autor stworzył historie, która zabiera w podróż już od pierwszej strony. Intryguje i angażuje czytelnika od samego początku. Skłania do przemyśleń i wewnętrznych rozterek. Styl autora jest przyjemny i dobry w odbiorze. Ma się momentami wrażenie, że jest się wręcz częścią historii. A zakończy się ona w takim momencie, w którym chcę się zabrać już za kolejny tom.

Podsumowując "Yggdrasil. Struny czasu" to genialne science-fiction, które zabiera w podróż nie tylko na kartkach powieści, ale i w naszych głowach, ponieważ momentów do własnych rozterek nie zabraknie. A bycie częścią historii Eryka będzie jak cześć naszej historii. Polecam!

A my z Perunem czekamy i już lada dzień z czymś do Was przyjdziemy! A jest na co czekać! 🥹

Perun stwierdza, że to jest tytuł dla każdego fana science-fiction i to zdecydowanie! Nie ma chwili na nudę, a całość jest genialna przez duże Psie!

Współpraca barterowa z autorem

Radosław Lewandowski ‼️Recenzja patronacka‼️

"Od mojego hełmu odbiło się kilka kamiennych pocisków, jakaś strzała trafiła mnie w plecy, ale solidna kolczuga wytrzymała, a kamienne ostrze skruszyło się na drobnych metalowych ogniwach. Biegłem w kierunku jaskini, jakby gonił mnie sam Fenrir, zostawiając pogoń daleko z tyłu. Czułem strach niebędący moim, ale podziałał na mnie niczym głos Giallara, rogu bojowego samego Heimdalla, który zabrzmi w czas Ragnaröku, by wezwać bogów i ludzi ze wszystkich dziewięciu światów do ostatecznej bitwy."

Lubicie powieści science-fiction?

A może macie ochotę przeczytać historię, która wyłamuje się z utartych schematów?

Powiem szczerze, że uwielbiam nietypowe rozwiązania i zwroty akcji w książkach. Ogromnie doceniam pomysłowość i nieszablonowe sytuacje, które potrafią mnie jednocześnie zaskoczyć i wciągnąć w opowiedzianą historię.

Struny czasu Radosława Lewandowskiego to pierwszy tom cyklu Yggdrasil, który jest kontynuacją tetralogii historycznej Wikingowie. Łączy je postać Erika, syna Eryka Zwycięskiego i Świętosławy.

Zaskoczenie przychodzi do nas już na samym początku powieści. Odległa przyszłość, krążowniki obcej cywilizacji, cybernetyczna SI, walka, obrona, atak - cel: całkowita eksterminacja wszelkich przejawów życia materiału biologicznego.

Ktoś może się zapytać: co ma wspólnego odległa przyszłość z Wikingami?

Ma, i ta historia jest doskonałym przykładem kunsztu literackiego autora i jego nieszablonowego myślenia.

Radosław Lewandowski idealnie odnalazł się w tematyce związanej ze sztuczną inteligencją, zaawansowaną cywilizacją technologiczną czy CDS - ami czyli cybernetycznymi duplikatami sensorycznymi.

Dobrze wiemy, że ludzkość od zawsze marzyła o podróżach w czasie. Jednak w tej chwili nie jesteśmy jeszcze na tym etapie rozwoju technologicznego, by coś takiego się udało.

Wyobraźmy sobie jednak rok 2995.

Poziom technologicznego postępu ludzkości jest dużo bardziej zaawansowany.

"Dzięki ogromnym funduszom na prace badawcze naukowcy z powodzeniem realizowali eksperymenty, opierając się na teorii superstrun, co w efekcie doprowadziło do opanowania niestabilnego bozonu Higgsa, cząsteczki posiadającej zdolność przemieszczania się między wymiarami."

W jaki sposób praca nad możliwością podróży w czasie może mieć wpływ na ludzi, których dzieli ponad dwa tysiące lat?

Przypadek, zbieg okoliczności, kombinacja sprzyjających parametrów, które skrzyżowały się w dogodnym momencie, gdy nastąpił eksperyment? Tak czy inaczej X - wieczna osada Słowian wraz z oddziałem przebywających w niej Wikingów trafia do epoki mezozoiku 35000 lat p.n.e.

Jesteście ciekawi, czy przybysze z 994 roku będą sobie potrafili poradzić i przetrwać w czasach, gdy po ziemi wędrowały ogromne stada reniferów i mamutów, a w ślad za nimi podążały drapieżniki takie jak wilki czy smilodony zwane tygrysami szablozębnymi?

Co mnie ogromnie ujęło w tej historii? Wszechstronność autora. Idealnie potrafi oddać czytelnikowi klimat powieści. Odległą przyszłość opisał nam z takimi detalami, że możemy zobaczyć w wyobraźni holograficzny przekaz SI skierowany do uczestników spotkania korporacji NOVA.

Gdy historia przenosi nas w czasy X - wiecznych mieszkańców terenów leżących nad Vistulą nie tylko język jakim się posługują bohaterowie, ale również ich zachowania i wierzenia sprawiają, że czytelnik idealnie odczuje klimat tamtych czasów.

Autor wplata w opisaną historię wątki mitologii zarówno słowiańskiej, jak i nordyckiej. Poznajemy dobrze, w jakich bogów wierzyli w tamtych czasach Wikingowie i Słowianie. Umiejętnie wplecione w przedstawioną historię zwroty i wyrażenia w języku nordyckim i staropolskim, których wyjaśnienia zebrane są w słowniczku na końcu powieści, dodają jej autentyczności.

W Strunach czasu mamy momenty, gdzie akcja jest bardziej dynamiczna, a sceny walk trzymają nas w napięciu. Przeplatają się one ze znacznie spokojniejszymi chwilami, gdzie autor skupia się na przetrwaniu naszych bohaterów. Jednak nawet wtedy towarzyszący im głód, mróz, strach, niebezpieczeństwo czy obawy o własny los nie pozwalają nam się oderwać od tej historii.

Wątek romantyczny nie jest zbyt mocno zaakcentowany i nie przesłania głównego motywu powieści.

Struny czasu to niesamowita podróż przez różne epoki, od dalekiej przyszłości po odległą przeszłość, a wszystko to opisane jest na zaledwie 350 stronach.

Struny czasu to opowieść, która wciągnie was od pierwszych stron. Nie tylko cudowna okładka idealnie oddaje klimat tej historii, również język, zwroty i opisy przyrody sprawią, że oczami wyobraźni jesteśmy w stanie zobaczyć wykreowany przez autora świat.

Dodam tylko, że powieść ta została wydana ponad dziesięć lat temu i ukazała się w Stanach Zjednoczonych, a obecna oprawa jest wznowieniem tego cyklu, odświeżonym i ponownie zredagowanym.

Drugi tom cyklu - Exodus będzie miał swoją premierę już za miesiąc.

Gorąco polecam wam tą historię i pamiętajcie - jedyne, co nas ogranicza to nasza wyobraźnia.

To jest moja już szósta książka zawsze czytając książki mam wrażenie jak autor był podczas opisywania tej powieści. Bardzo miło mi się czyta książki nie zależy jaką akcja się toczy, mam wrażenie,że sam czasami jestem w tej opowieści. Zawsze wyczekuję premiery nowej książki bo zawsze potrafi czymś zaskoczyć