Wyspy Paprykarzowe

"Czyż fantazja nie jest siostrą geniuszu?"

Drugi tom, podobnie jak pierwszy, wypełniony jest zabawnymi i zaskakującymi wydarzeniami z życia Anety, nadpobudliwej psychoruchowo osóbki, teraz w wieku szkoły średniej. A są to niesamowite przygody, bo dziewczyna obdarzona jest niezwykłym temperamentem i fantazją. Nie można wyjść ze zdumienia, że tak wiele niecodziennych perypetii może się przydarzyć jednej osobie, ale jak się ma takiego pecha, to kłopoty niejako same do człowieka przyklejają się. Jak mówi jej matka "są pewne problemy natury wychowawczej, ale wyjdzie z tego, a przynajmniej taką mamy nadzieję". Duża porcja świetnego humoru, a wszystko opowiedziane na tle absurdalnej atmosfery polskiej socjalistycznej rzeczywistości.

Przepadam za książkami, w których odnajduję cząstkę siebie i swojego świata. Ich czytanie to dla mnie podwójna radość i przyjemność, a jeśli tylko podane są w tak świetnej formie, to identyfikuję się z nimi i na długo pozostają we mnie. A ta książka taka właśnie jest. Ciepła, wrażliwa, sugestywna i pełna emocji. Autorka prowadzi czytelnika bardzo plastycznie i interesująco. Mamy wrażenie, jakbyśmy sami byli główną bohaterką, razem z nią przeżywali rozterki i wpadali w zabawne tarapaty. To lekkie pióro i naturalna łatwość, z jaką książka przykuwa uwagę czytelnika, bardzo mi odpowiadają. Namawiam młodych i starszych czytelników do zapoznania się z nią, świetna porcja relaksu, wzruszeń i przemyśleń, z przymrużeniem oka. Z wielką niecierpliwością czekam na "Wyspy Pieprzowe", których premiera przewidziana jest na grudzień.

Po przeczytaniu Wysp Naftalinowych twierdzę, że życie to wielka przygoda...I wszystko zależy od naszego podejścia...Jestem zachwycona przekazem Autorki i lekkim piórem...Ubawiłam się po pachy jak małe dziecko. A takiej RADOŚCI nam przecież potrzeba i optymistycznego spojrzenia... które jeszcze bardziej objawia się w WYSPACH PAPRYKARZOWYCH. Ten tom zawiera świetne pikantne przygody ... Zachęcam do przeczytania, każdego Czytelnika, który ma problem z uśmiechem...tu go na pewno nie zabraknie. A co ważne, to kawałek prawdziwej życiowej uciechy...Chylę czoło przed Autorką!!! Pozdrawiam serdecznie i proszę o dalsze...

Zabawna, o paprykarzowym charakterze kontynuacja cyklu powieści rodem "z życia wzięte" bawi do łez, rozwesela nawet nieboszczyka i odstresowuje, za kulisy życia zamiatając wszelkie troski i depresje. Wprowadza książkowego mola w świat niezwykłych przygód, które niekoniecznie są zabawne dla samej bohaterki/bohaterów powieści, ale z całą pewnością dla odbiorcy TAK! Bohaterka i autorka książki, a prywatnie moja ukochana Siostra, cofa czytelnika do najcudowniejszego okresu przyrostu biustu, zarostu i szpetnych jak na owe czasy trwałych ondulacji, po których nawet pudel wydaje się byc okazem nieskazitelnego piękna. Odsyła w świat nieskrępowanej młodości, sprawiając, że ożywa ON z intensywnością równą co tygodniowemu Urkowemu trzepaniu dywanów i koszeniu znienawidzonej wówczas trawy. W świat naszej młodości, która ożywa w nas z każdym kolejnym zdaniem i każdą kolejną stroną, wywołując coś na kształt beztroskiego błogostanu... Dziękuję Ci Krupinka za ten i inne stany ducha, tudzież skupienia;-). Za przypomnienie sfrustrowanej postaci Grześka, który otrzymał od nas solidną dawkę przyszłej wojskowej musztry i wreszcie... do czego tak naprawdę służy szczotka klozetowa i jej - jak się okazuje, wielofunkcyjne zastosowanie;-).

Gorąco zachęcam Ciebie Drogi Czytelniku do tej jakże przyjemnej i lekkiej lektury, która w rzeczy samej może stac się "lekiem na całe zło". To książka, która pozwoli Ci zatrzymac się na momencik, uśmiac się do rozpuku, a co najistotniejsze: zapomniec o naszym całym, często wcale nie Bożym świecie. A od Ciebie Krupcia oczekuję popilotowania w dalszym barwnym rejsie w czasie i przestrzeni, i przycumowania przy kolejnych fantastycznych wyspach. Super książka - polecam gorąco!

Nie jestem pasjonatem babskich czytadeł, ale gdy moja ślubna się rechotała, sięgnąłem po tę lekturę, by się dowiedzieć, co ją tak bawi. Po chwili się uśmiechnąłem, a potem śmiałem się już na głos i nim się spostrzegłem znalazłem się na końcu. Dawno się tak nie wyluzowałem. Pełen reset. Polecam i starym i młodym, wszystkim płciom! Czekam na nowe przygody tej stukniętej panienki!!

Chyba każdy, kto przeczytał „Wyspy Naftalinowe” Anety Skarżyński czekał na kolejną porcję niesamowitych przygód obciążonej nadpobudliwością psychoruchową Anety. I wreszcie jest. Tym razem wyczekiwana porcja ukazuje się pod tytułem „Wyspy Paprykarzowe. Książka stanowi kontynuację życiowych historii Anety. Tym razem spotykamy ją na pogrzebie babci, która trupnęła złośliwie w samym środku wakacji. Aneta ma zaśpiewać w kościele „Ave Maria”, ale w wyniku pewnych problemów technicznych z podkładem profesjonalnym, żałobnicy usłyszą zespół Perfect. Od tej właśnie historii zaczyna się nasze poznawanie Anety w wieku dojrzewania. Powieść zaczyna się, gdy bohaterka ma piętnaście lat, a kończy jej wyjazdem na studia. I jak zwykle pełna jest specyficznego humoru. Sama, przynajmniej kilka razy, w trakcie czytania „trupnęłabym” ze śmiechu.