„Wyspy Naftalinowe” Anety Skarżyński to opowieść przygodowa osadzona w epoce „późnego Gierka”, a więc w socjalistycznej rzeczywistości. Główną bohaterką jest ośmioletnia Anetka, u której stwierdzono nadpobudliwość psychoruchową. Być może właśnie jej niefrasobliwość powoduje, że nie może spokojnie usiedzieć na miejscu i trzymać języka za zębami, co wpędza ją w liczne kłopoty. Dziewczynka nie lubi chodzić do szkoły, żeby mieć piękne, gęste i bujne włosy – goli sobie głowę na łyso, a podczas egzaminu w szkole muzycznej – zamiast grać repertuar klasyczny – wygrywa swoje własne kompozycje. Anetka, mimo iż ma siostrę, rodziców i przyjaciół, to jednak największą jej sojuszniczką jest babcia. A że jest to kobieta o nietuzinkowej osobowości i mocno wybuchowym temperamencie, z szalonymi pomysłami na życie, to razem z wnuczką tworzą piorunującą mieszankę.
Powieść obejmuje 28 rozdziałów, które równają się 28 wyspom, a każda z nich to nowa beczka śmiechu. Dzięki nim spędzisz z bohaterką sześć lat jej życia w szkole podstawowej, poznasz mrożącą krew w żyłach historię świętowania czternastych urodzin na cmentarzu, a także dowiesz się do czego może doprowadzić podkradanie konfitur ze spiżarni starej ciotki.
Kontynuacją powieści są „Wyspy Paprykarzowe” opisujące losy bohaterki w liceum, a także „Wyspy Pieprzowe”, przenoszące czytelnika do najbardziej burzliwego i obfitującego w przygody etapu życia dziewczyny – jej studiów.
W jakich realiach historycznych osadzona jest akcja książki "Wyspy Naftalinowe"?
Akcja powieści rozgrywa się w epoce późnego PRL-u, skupiając się na realiach socjalistycznej Polski lat siedemdziesiątych i osiemdziesiątych. Czytelnik obserwuje świat oczami dorastającej dziewczynki, co pozwala na unikalne spojrzenie na ówczesną codzienność i absurdy systemu. Fabuła szczegółowo odtwarza klimat tamtej dekady poprzez opisy szkół, mieszkań oraz relacji międzyludzkich. To propozycja dla osób poszukujących nastrojowej podróży do czasów tzw. dekady gierkowskiej.
Jaki charakter ma ta powieść i czy dominuje w niej humor?
Książka jest napisaną z dużym dystansem powieścią przygodowo-obyczajową, w której główną rolę odgrywa komizm sytuacyjny. Każdy z 28 rozdziałów stanowi zabawną anegdotę z życia młodej bohaterki, tworząc swego rodzaju mozaikę komicznych zdarzeń. Autorka skupia się na humorystycznym przedstawieniu kłopotów wynikających z temperamentu dziecka i jego nieszablonowych pomysłów. Lektura dostarcza lekkiej rozrywki, unikając ciężkiego czy martyrologicznego tonu.
Kim jest główna bohaterka i jakie wyzwania stoją przed nią w powieści?
Główną postacią jest ośmioletnia Anetka, niezwykle żywiołowa dziewczynka zmagająca się z własną nadpobudliwością. Czytelnik towarzyszy jej przez sześć lat edukacji w szkole podstawowej, obserwując liczne kłopoty wynikające z jej niefrasobliwości i szczerości. Jej postawa często koliduje ze sztywnymi zasadami panującymi w szkole muzycznej oraz ogólnymi normami społecznymi tamtych lat. Ważnym wątkiem jest silna więź z babcią, która jako jedyna w pełni akceptuje buntowniczą naturę wnuczki.
Czy ta historia stanowi zamkniętą całość, czy posiada kontynuacje?
Powieść ta jest pierwszym tomem trylogii opisującej dorastanie bohaterki w różnych etapach jej życia. Po zakończeniu tej części czytelnicy mogą sięgnąć po kontynuację zatytułowaną "Wyspy Paprykarzowe", która skupia się na okresie licealnym. Ostatnim ogniwem cyklu są "Wyspy Pieprzowe", przedstawiające burzliwe czasy studiów głównej bohaterki. Dzięki takiej strukturze można śledzić ewolucję postaci na przestrzeni kilkunastu lat jej rozwoju.
Dla jakiego typu czytelnika ta pozycja może nie być odpowiednim wyborem?
Ta pozycja nie przypadnie do gustu czytelnikom szukającym wyłącznie poważnych dramatów historycznych lub wartkiej akcji kryminalnej. Ze względu na epizodyczną strukturę rozdziałów i skupienie na codziennych perypetiach dziecka, nie jest to wybór dla osób oczekujących skomplikowanej intrygi politycznej. Powieść koncentruje się na sferze obyczajowej i wspomnieniowej, co może nie odpowiadać odbiorcom preferującym literaturę faktu o surowym charakterze. Skupienie na humorze i perspektywie dziecka sprawia, że jest to lektura o specyficznym, lekkim profilu.
