Wymarzone

„Wszystko jest możliwe. Niemożliwe po prostu wymaga więcej czasu” – Dan Brown

Karolina i Adam są małżeństwem starającym się o dziecko. Po wielu nieudanych próbach, kobieta przestaje wierzyć w to, że jeszcze kiedykolwiek będzie jej dane zostać mamą. Mimo to podporządkowuje życie swoje i męża pod każdą owulację i dąży do tego, aby wykorzystywać każdą możliwość zajścia w ciążę. Niestety ma to swoje negatywne konsekwencje. Coraz bardziej sfrustrowana Karolina topi swoje smutki w alkoholu i doprowadza do coraz częstszych kłótni z Adamem. Ten z kolei przez sytuacje w domu przychylniejszym okiem spogląda na nową i w dodatku bardzo atrakcyjną współpracownicę Adę. Cała ta sytuacja doprowadza do tego, że ich małżeństwo wisi na przysłowiowym wniosku, gdyż małżonkowie zwyczajnie pogubili się w swoich decyzjach. Czy uda im się odnaleźć zanim oddalą się od siebie na dobre?

Książka „Wymarzone” to historia pewnego małżeństwa, z którym tak naprawdę utożsamić się może każdy z nas. Każdy, kto starał się o dziecko, nawet jeśli te starania nie trwały wiele miesięcy, wie, że każda kolejna miesiączka zamiast upragnionych dwóch kresek na teście wiąże się z ogromnym bólem i rozczarowaniem. Jest to bardzo trudna sytuacja nie tylko dla kobiet, ale to one przeżywają takie sytuacje najbardziej. To tak, jakby każdego miesiąca na nowo tracić dziecko, mimo że tak naprawdę go jeszcze nigdy nie było.

Nie chcę sobie nawet wyobrażać, co czują osoby, u których starania o dziecko trwają latami. Niemniej ta pozycja chociaż po części ukazuje, z czym muszą się mierzyć na co dzień. Słowa osób z otoczenia, typu „Wyluzuj” czy „Nie przejmuj się. Na pewno w końcu się uda” są jak wbijający się w serce sztylet i ranią do głębi.

Powieść ta to nie tylko historia tego małżeństwa. To również ich emocje. To ich droga od zagubienia się, aż do ponownego odnalezienia drogi do siebie. Przyznam szczerze, że momentami byłam wręcz wściekła na główną bohaterkę i jej zachowanie. Miałam wrażenie, że akcja ciągnięta jest na siłę i specjalnie przedłużana, ale finalnie stwierdziłam, że było to potrzebne w tym ostatecznym, całościowym spojrzeniu na książkę.

Pozycję tę polecam każdemu. Dla starających się o dziecko może wlać w serca trochę otuchy i być pocieszeniem, natomiast dla tych, którzy z tym problemem nie mają do czynienia, może trochę otworzy oczy na to, co przeżywają osoby starające się o potomka i pozwoli na nie spojrzeć przychylniejszym okiem oraz wykazać się większą empatią.

Miłość i życie są jak płomień, który może odważnie pochłaniać codzienność albo nieśmiało tlić się w ciszy. Może wypalać się szybko albo powoli. Świeca bez płomienia nic nie znaczy, tak samo jak człowiek bez życia, a życie bez miłości."

Karolina i Adam są młodym małżeństwem. On jest architektem, ona pracuje w wydawnictwie. Mają piękny dom, chodzą na randki, bardzo się kochają. Wydawałoby się, że mają wszystko. Jednak do pełni szczęścia czegoś im brakuje. Do tej pory nie udało im się zostać rodzicami. Adam do tematu podchodzi "będzie co ma być" , nie może zrozumieć obsesji na punkcie dziecka jaką ma Karolina. Każdy nowy cykl, każdy miesiąc, każdy wykonany test to nowa nadzieja. Jednak za każdym razem zamiast upragnionych dwóch kresek jest zawód, łzy, złość. I pytania dlaczego? Co jest ze mną nie tak? Karolina jest coraz bardziej sfrustrowana. Mniej niż kiedyś dba o siebie i o męża, mniej się uśmiecha niż kiedyś. A Adam chce obok siebie dziewczyny, z którą brał ślub. Spontanicznej, wesołej, zadbanej.

Brak wsparcia i rozczarowanie po każdym wykonanym teście sprawia, że kobieta zaczyna nadużywać alkoholu a swoją złość wyładowuje na mężu. Natomiast Adam coraz bardziej zaczyna interesować się piękną koleżanką z pracy, która nie kryje tego, że ma na niego ochotę.

Czy małżeństwo Karoliny i Adama przetrwa ten kryzys? Czy chęć posiadania dziecka zamiast zbliżyć ich do siebie sprawi, że oddalą się i nie będzie już czego ratować?

Rety! Jakie to było piękne i wzruszające! Książka napisana jest z perspektywy Karoliny i Adama. I bardzo mi się to podobało! Autorka świetnie przedstawiła problem z zajściem w ciążę i to co dzieje się w głowach naszych bohaterów! Choć chwilami byłam zła na Adama to po części rozumiałam jego zachowanie. W pewnej chwili został sam, nie miał z kim porozmawiać o swoich uczuciach bo Karolina odsunęła się od niego. Oczywiście nie mówię, że dobrze zrobił szukając pocieszenia w ramionach koleżanki bo tego nic nie usprawiedliwia! Ale dzięki temu jak zostało to przedstawione w książce jestem w stanie spojrzeć na problem z tej drugiej strony.

Jeśli chodzi o Karolinę i wszystkie kobiety, które z nadzieją wyczekują dwóch kresek na teście to naprawdę podziwiam za siłę bo wiem jak to jest.

Miłość pokazana w książce jest piękna, dojrzała (mimo kilku popełnionych błędów -ale kto z nas ich nie robi?). Takie powinno być każde małżeństwo! Skoro już się zdecydowaliśmy na nie, to powinniśmy się wspierać i we wszystkim być razem. Przeciwności losu o wiele łatwiej znieść, gdy mamy wsparcie i miłość.

Polecam z całego serca ❤️

Każdy z nas ma mniejsze lub większe rozterki w życiu. Czasem miewamy gorsze dni, ale bywają ludzie, którzy czuwają nad nami. A czy ty masz przy swoim boku takiego cichego anioła stróża ? 

Adam i Karolina małżeństwo, które jest ze sobą bardzo szczęśliwe. Jednak w pewnym momencie coś zaczyna się psuć i zaczyna brakować do pełni szczęścia promyka nadziei- dziecka. Związek zaczyna ulegać rozpadowi, jednak nie są odpowiedzialne za to tylko problemy z zajściem w ciążę, a również kobieta diabeł. W książce pojawia się też anioł, tak ją nazywam, bo inaczej nie umiem sobie tego wytłumaczyć.

 Adam to mężczyzna, który w ciężkich chwilach w życiu nie ulega pokusie, choć żona w niego zwątpiła, on nie zwątpił w ich małżeństwo, ale czy to wystarczy? 

Karolina jest bohaterką z wielkim sercem. Jednak czuje się momentami tą gorszą, bo nie może zajść w ciążę. Jednak czy to daje komuś prawo, aby tak o niej mówił? 

Czy miłość pokona problemy ? 

Czy Adam i Karolina będą szczęśliwi? 

Kim będzie tajemnicza kobieta ? 

Książka jest swego rodzaju lekarstwem na poranioną duszę. Kto był, w podobnej sytuacji wie, jakie jest to frustrujące, kiedy kolejny test pokazuje jedną kreskę. Kiedy w dniu okresu mamy jakąś nadzieję. Czasem warto odpuścić, bo kiedy się czegoś bardzo pragnie, to nie możemy tego dostać. Wiem, bo sama tak miałam. Mogę to tłumaczyć sobie tak, bo wiadomo, różnie bywa, nasz organizm różnie działa. Miłość przedstawiona w książce jest piękna, taka jak powinna być. Choć nasi bohaterowie musieli przejść kryzys, to znaleźli wspólny budulec. Styl i pióro autorki jest lekkie i przyjemne w odbiorze. Z książką spędziłam miły wieczór i popołudnie. Jestem szczęśliwa, że tak cudowną książkę mogłam objąć patronatem medialnym. 

Książka daje wiarę w to, że cud się zdarza. Daje siłę i chęć do życia. Pokazuje, że przeciwności losu łatwiej pokonywać jest w parze niż w pojedynkę. Uskrzydla. 

Serdecznie polecam wam książkę ,,Wymarzone". Zapraszam was do lektury, przy której spędzicie miło czas. 

Każdy z nas ma mniejsze lub większe rozterki w życiu. Czasem miewamy gorsze dni, ale bywają ludzie, którzy czuwają nad nami. A czy ty masz przy swoim boku takiego cichego anioła stróża ? 

Adam i Karolina małżeństwo, które jest ze sobą bardzo szczęśliwe. Jednak w pewnym momencie coś zaczyna się psuć i zaczyna brakować do pełni szczęścia promyka nadziei- dziecka. Związek zaczyna ulegać rozpadowi, jednak nie są odpowiedzialne za to tylko problemy z zajściem w ciążę, a również kobieta diabeł. W książce pojawia się też anioł, tak ją nazywam, bo inaczej nie umiem sobie tego wytłumaczyć.

 Adam to mężczyzna, który w ciężkich chwilach w życiu nie ulega pokusie, choć żona w niego zwątpiła, on nie zwątpił w ich małżeństwo, ale czy to wystarczy? 

Karolina jest bohaterką z wielkim sercem. Jednak czuje się momentami tą gorszą, bo nie może zajść w ciążę. Jednak czy to daje komuś prawo, aby tak o niej mówił? 

Czy miłość pokona problemy ? 

Czy Adam i Karolina będą szczęśliwi? 

Kim będzie tajemnicza kobieta ? 

Książka jest swego rodzaju lekarstwem na poranioną duszę. Kto był, w podobnej sytuacji wie, jakie jest to frustrujące, kiedy kolejny test pokazuje jedną kreskę. Kiedy w dniu okresu mamy jakąś nadzieję. Czasem warto odpuścić, bo kiedy się czegoś bardzo pragnie, to nie możemy tego dostać. Wiem, bo sama tak miałam. Mogę to tłumaczyć sobie tak, bo wiadomo, różnie bywa, nasz organizm różnie działa. Miłość przedstawiona w książce jest piękna, taka jak powinna być. Choć nasi bohaterowie musieli przejść kryzys, to znaleźli wspólny budulec. Styl i pióro autorki jest lekkie i przyjemne w odbiorze. Z książką spędziłam miły wieczór i popołudnie. Jestem szczęśliwa, że tak cudowną książkę mogłam objąć patronatem medialnym. 

Książka daje wiarę w to, że cud się zdarza. Daje siłę i chęć do życia. Pokazuje, że przeciwności losu łatwiej pokonywać jest w parze niż w pojedynkę. Uskrzydla. 

Serdecznie polecam wam książkę ,,Wymarzone". Zapraszam was do lektury, przy której spędzicie miło czas. 

,,Wymarzone" Justyny Piec-Głogowskiej swoją premierę miała stosunkowo niedawno. Gdy tylko zauważyłam, jaką tematykę ma poruszać to wydanie wiedziałam, że na pewno nie przejdę obok niego obojętnie. W związku z tym, iż obecnie panuje wielka moda na posiadanie dzieci, dopytywanie się, kiedy w końcu pojawi się maleństwo dobrze jest zdawać sobie sprawę z tego, że niekiedy nie jest to aż takie oczywiste. Sporo kobiet ma problemy z zajściem w ciążę, donoszeniem dziecka. Pytania z odpowiedziami, które dla innych są interesujące przyszłym rodzicom mogą sprawić więcej bólu niż radości.

Karolina i Adam od dłuższego czasu starali się o to, by kobiecie udało się zajść w ciążę. Ich starania nie przynosiły jednak oczekiwanych rezultatów. To nie nastrajało zbyt optymistycznie, a dodatkowo powodowało napięcia między małżonkami. Adam coraz częściej zaczął spoglądać w stronę innej kobiety, Ady. Czy możliwym było, by małżeństwo innych bohaterów rozpadło się z powodu zakończonych niepowodzeniem starań o dziecko? Czy może miało być dla nich jeszcze szczęśliwe zakończenie?

Muszę przyznać, że lubię powieści wydawane przez wydawnictwo Novae Res. Są także tak wydawane, że czyta się je szybko, wzrok się nie męczy. Nie inaczej było w przypadku tej pozycji. Pomimo tego, że ma 300 stron czytało mi się ją bardzo szybko. Temat nie jest łatwy, ale Justyna Piec-Głogowska przedstawiła go w bardzo przystępny sposób. Zwróciła uwag na uczucia i emocje, które towarzyszyły Karolinie i Adamowi. Uważam, że warto jest czytać takie wydania. Zazwyczaj dobrze się kończą. Tak jak powinna kończyć się każda ciąża. Jeżeli lubicie czytać tego typu powieści, na pewno warto jest zwrócić uwagę na tę powieść.

Małżeństwo to jedna z najbardziej kruchych więzi międzyludzkich. Choć zazwyczaj wynika z całkowitego przekonania i chęci spędzenia z drugim człowiekiem reszty życia, poparte ogromem miłości, troski i opiekuńczości. W końcu słowa przysięgi "w zdrowiu i w chorobie, dopóki śmierć nas nie rozłączy" nie wzięły się znikąd. A jednak tak szybko potrafi zmienić swój kurs, prowadząc dwoje ludzi ku nieuchronnej zagładzie. Czasem się ją zignoruje, czasem spostrzeże się ją zbyt późno, a czasem pomimo najszczerszych chęci pęd życia i tak nas ku niej zaprowadzi. Lecz jeśli jest wola obu stron, jeśli jest zrozumienie i jeśli ta miłość wciąż gdzieś się tli, to warto wsłuchiwać się w drugą stronę, warto podjąć każdą bitwę i warto dążyć do zażegnania nawet najgłębszego kryzysu. Bo dla miłości po prostu warto...

Karolina i Adam to małżeństwo z kilkuletnim stażem. Oboje kochają swoją pracę, dom, który dla siebie wybrali oraz siebie nawzajem. Do szczęścia potrzeba im tylko, a może aż.. dziecka. Niestety, kolejne próby kończą się fiaskiem, co nieuchronnie prowadzi do rozluźnienia się więzi między nimi. Karolina nie potrafi poradzić sobie z myślą, że być może nigdy nie zostanie matką i ucieczki od problemów szuka w wieczornych sesjach z winem. Adam z kolei nie jest w stanie tak do końca zrozumieć żony, co przekłada się na to, że coraz niechętniej wraca do domu, wiedząc, że nie czeka go tam nic przyjemnego. Kiedyś spontaniczne, pełne miłości małżeństwo, z miesiąca na miesiąc coraz bardziej traci to, co było dla nich najcenniejsze, zapominając o wspólnym spędzaniu czasu, rozmowach, niewielkich gestach dających radość. Czy uda im się zawrócić z tej ścieżki, która nieuchronnie chce ich zaprowadzić do rozwodu? A może są przykładem pary, która jasno wskazuje, że sama miłość jest niestety czasem niewystarczająca, gdy problemy codzienności zaczynają przytłaczać?

"Wymarzone" to pozycja, w której na próżno szukać niebezpiecznych porachunków, wyszukanych scena erotycznych, dużej dawki adrenaliny czy czegokolwiek, co ostatnio stało się dość modne w literaturze skierowanej do kobiet. To książka, którą napisało samo życie, to książka, w której każdy z nas może odnaleźć odzwierciedlenie swoich problemów, to książka, która łączy w sobie magię i przekleństwa codzienności. I dzięki temu jest wyjątkowa. Właśnie swojemu realizmowi zawdzięcza tak mocne zaangażowanie czytelniczych uczuć, które przenika do głębi. Justyna pisze naprawdę świetnie. Rozwija się, widać, że pracuje nad swoim warsztatem, a dodatkowo ma niesamowitą zdolność przekazywania emocji, które przelała na papier. I właśnie dzięki temu lekturę odczuwałam całą sobą, przeżywając wraz z postaciami ich dobre i złe chwile. Choć głównym tematem powieści jest nieodparta potrzeba posiadania dziecka, która nie przekłada się na rezultaty, to Autorka nie poprzestaje jedynie na tej kwestii. Przede wszystkim pokazuje jak jeden problem może rodzić kolejne, a wszystko to z frustracji, braku empatii, wpływu na codzienne zachowania i stosunek do najbliższych. Otrzymujemy tu portret małżeństwa, które dosłownie sypie się na naszych oczach, a wszystko przez nieprzepracowanie wewnętrznych kłopotów, próby bagatelizowania uczuć współmałżonka, ucieczkę przed stanowiącą wyzwanie sytuacją domową. Dodatkowo, dzięki postaciom pobocznym, ukazane są inne, równie życiowe wątki, które dają do myślenia. Te przykłady ludzkich losów pokazują jak ważne jest, by doceniać to, co się ma. Jak istotnym jest fakt cieszenia się z każdego dnia, pielęgnowania miłości oraz wszystkich dóbr, które nas otaczają. Bowiem w życiu czasem wystarczy chwila, by stracić bardzo dużo, a rzadko jesteśmy tego w pełni świadomi, biorąc zbyt wiele za pewnik. Ale ta powieść to także przestroga, bowiem nie zawsze każdy wart jest miłego słowa, uśmiechu, dobrego uczynku, bo nawet tak pozytywne postawy mogą być finalnie wykorzystane przeciwko nam. W końcu nie wszyscy ludzie pojawiający się w naszym życiu są bohaterami wartościowymi, lecz bezwzględnie wszyscy czegoś nas uczą. Nie można jednak nigdy zapomnieć o rzeczy nadrzędnej- nie ocenianiu przez pryzmat pozorów, bo te mogą być szalenie mylące, a za każdym człowiekiem stoi jakaś historia i to też znajdziemy w lekturze. Justyna wplata w powieść także wątek życzliwych nam aniołów, których interwencje czasem są niezbędne, podobnie jak ich świeże i zdystansowane spojrzenie na piętrzące się problemy oraz mądre choć często proste słowa mające ogromne znaczenie. To jedna z tych powieści obyczajowych, która trafia w serce, niepostrzeżenie wkracza do czytelniczego umysłu i angażuje całą uwagę. Ogromnie ją polecam!