Wybór Ady

Powieść, która rozrywa serce od samego początku

Powieść Wybór Ady, według informacji zamieszczonych przez Wydawnictwo Książnica, początkowo nazywała się Willa pod Zwariowaną Gwiazdą. Większość faktów o państwie Żabińskich, dyrektorstwie warszawskiego zoo, została wykorzystana właśnie przez autorkę w powieści. To nie tylko sucha powieść o ogrodzie zoologicznym, płaczu nad cierpieniem, ale alegoria, że nawet w najciemniejszych czasach, pełnych mroku, zła i brutalności, warto być dobrym człowiekiem.

Historia ludzi, której nie przerwał mrok pocisków artyleryjskich

Poznajemy wydarzenia z trzech perspektyw: Piotra, Ady i Daniela.

Piotr od małego chłopca, mieszkając w skrajnie biednej dzielnicy za Warszawą (dzisiejsza Praga), nigdy nie zaznał prawdziwej miłości rodzicielskiej. Dzięki swojej babce, poznaje coś, co kocha od pierwszego wejrzenia: słonie. Od maleńkości zaczytywać się w powieści W 80 dni dookoła świata. Z czasem, jako nastolatek, dostaje dar od losu: poznaje panią Żabińską, która proponuje mu wikt i opierunek za pomoc przy pracy w warszawskim zoo. Marzenia młodego Piotra się spełniają. Żeni się z młodą dziewczyną, Marynką, która wraz z nastaniem wojny w stolicy, ginie w czasie ataku lotniczego. Ginie także ich nienarodzone dziecko. A sam Piotr, traci dach nad głową.

W krótkim czasie, Piotr musi pożegnać również ukochaną parę zwierząt, słoni: Kaśkę i Jaśka. Ich słoniątku Tuzinka, zostaje wywieziona do Królewca. Mężczyzna traci sens istnienia, nic nie czuje. W międzyczasie, paskudni naziści, strzelają do pzoostałych zwierząt w zoo, które nie zostały uratowane i wywiezione do innych ogrodów zoologicznych. Na usta nie śmią się cisnąć słowa, że to paskudne zwierzęta. Bo zwięrzęta mają więcej serca i empatii, niż wszyscy naziści razem wzięci. Jednakże, wdzięczny państwu Żabińskim, Piotr, wiernie z nimi współpracuje, widząc misję życia.

Ada to młoda, ciężarna żydówka, która z pomocą Pana Żabińskiego, ucieka z getta warszawskiego. W wyniku nalotów, bombardowań, traci pamięć. Jest dziewczyną bez przeszłości, co niejednokrotnie doprowadza dziewczynę do rozpaczy. Zabrała jednakże jedną rzecz ze sobą: swój talent do rysowania. Z czasem, zakochuje się w Piotrze, ze wzajemnością. Oboje mieszkają w willi państwa Żabińskich, która staje się dla nich ostoją jasności w czasach krwiożerczej wojny. Dopiero przy sobie poznają uczucie prawdziwej miłości: bez musu, bez pozorów.

Daniel to pierwszy mąż Ady, który był chirurgiem. Byli oboje wyznania mojżeszowego. Opisuje doświadczenia poznania swojej żony, od dzieciństwa. Wręcz od narodzin. Pokochał ją od pierwszego spojrzenia. Poznajemy sytuację z jego punktu widzenia: wybuch wojny, budowanie getta. Bohater niesamowicie szczegółowo opisuje sposoby działania nazistów, jak chociażby odcięcie mieszkańców od terenów zielonych, za czym ludzie mocno tęsknili. W piękny sposób opisuje Adę: osobę, która swoim darem malowania pragnęła wnieść ludziom w uprzykrzone życie odrobinę barw. Również dla ich córki, Racheli, która nie rozumiała ogromu cierpienia.

Kulminacja, której się spodziewano, a niechciano

Rok 1944. Powstanie Warszawskie. Doktor otrzymał nowe papiery, nazywa się Daniel Kwiatkowski. Będąc w domu, zajmując się panią Antoniną Żabińską, dostrzega swoją żonę Adę w objęciach Piotra. Świat znów mu się wali. Decyduje się, dla dobra Ady i jej syna, a także ze współczuciem dla Daniela, iść i walczyć w Powstaniu Warszawskim, poszukując Jana Żabińskiego.

Mężczyzna, Piotr, któremu wojna po kolei wyrywała wszystko. Dzieciństwo, którego ukojeniem były kartki książki i patrzenie się na słonie. Człowiek, który ukazał, jak silna może być miłość i odwaga, pragnąc, by najbliżsi byli bezpieczni, znów, razem.

Tragedia ludzka, zwierzęca, bo potwory gonią

Nie umiem inaczej ująć tej powieści niż „rozrywająca”. W cieniu zrujnowanej Warszawy rodzi się pytanie, które nie traci aktualności: ile człowieczeństwa potrafimy w sobie ocalić, gdy świat wokół nas rozpada się na kawałki? Autorka prowadzi czytelnika przez obrazy bólu, straty i niewyobrażalnego okrucieństwa, ale jednocześnie subtelnie odsłania momenty cichej odwagi, solidarności i nadziei. A nawet chwil radości. Jak to mówią świadkowie życia podczas II Wojny Światowej:

Trzeba było jakoś żyć. By mieć chociaż namiastkę normalności, zwykłej codzienności, która potrafiła rozgrzać serce nadzieją.

To właśnie te drobne iskry dobra najmocniej poruszają. Przypominają, że nawet w najciemniejszych czasach człowiek nie przestaje być człowiekiem.

Szczególnie poruszające są sceny ukazujące bezwzględność wojny wobec wszystkich istot. Także tych najbardziej bezbronnych. Bombardowania, podczas wojny, nie oszczędzały nikogo. Śmierć dosięgała nie tylko ludzi, ale i zwierzęta, jak te z warszawskiego zoo, które ginęły w chaosie i ogniu. A nawet bezwzględnym “safari” nazistów. Te obrazy potęgują poczucie grozy i bezsilności, przypominając, że wojna odbiera życie bez względu na niewinność.

Ta książka zostawia ślad. Nie tylko w pamięci, ale przede wszystkim w sercu, zmuszając do refleksji nad tym, kim jesteśmy i kim chcielibyśmy być, gdy historia ponownie wystawiłaby nas na próbę.

Uwielbiam książki autorki za doskonałe połączenie faktów historycznych z fikcją literacką i za ożywienie ważnych postaci.

Znacie książki autorki, czytacie?

Akcja książki dzieje się w Warszawie, w czasie II WŚ. Możemy zobaczyć oczami autorki Pragę, część getta i warszawskie ZOO.

Nigdy wcześniej nie miałam okazji zapoznać się z historią tego miejsca i Państwa Żabińskich, więc tym bardziej cieszyłam się na tę lekturę.

Serce mi pękało kiedy czytałam o losie zwierząt, o przymusowych odstrzałach i przypadkowych śmierciach podczas nalotów ☹️ Historia przyjaźni pomiędzy młodym Piotrem, a słoniami bardzo mnie wzruszyła.

A Tuzinka, czyli pierwsza słoniczka urodzona w Polsce dosłownie mnie oczarowała.

Cała powieść składa się z kilku części i opowiada o losach kilku bohaterów.

Okrutny świat zabiera bliskich, a żadne miejsce nie jest bezpieczne...

Bywa wzruszając, boleśnie, ale bywają i fragmenty, które sprawiają radość.

Kolejna doskonała książka z historią w tle, którą Wam serdecznie polecam.

„Wybór Ady” Marii Paszyńskiej to opowieść pełna bólu, nadziei i trudnych decyzji, osadzona w jednym z najciemniejszych momentów naszej historii. Autorka przenosi nas do Warszawy tuż przed wybuchem wojny, gdzie codzienność w zoo prowadzonym przez Antoninę i Jana Żabińskich wydaje się jeszcze spokojna i pełna życia. Jednak ten kruchy świat bardzo szybko rozpada się pod ciężarem wojennej rzeczywistości.

Najbardziej poruszyło mnie to, jak wśród wszechobecnego strachu bohaterowie nadal próbowali zachować człowieczeństwo. Na terenie zoo splatają się losy ludzi, którzy muszą mierzyć się nie tylko z wojną, ale też własnymi emocjami, tajemnicami i wyborami, od których nie da się uciec. Autorka pięknie pokazuje, że nawet w najgorszych czasach można odnaleźć dobro i odwagę. Ogromnym atutem tej książki jest klimat, pełen emocji, napięcia i autentyczności. Czytając, miałam wrażenie, że jestem tuż obok bohaterów.

Maria Paszyńska stworzyła historię, która nie jest jedynie opowieścią wojenną. To przede wszystkim książka o człowieku - jego słabościach, sile i pragnieniu ocalenia tego, co najważniejsze. Nie brak tu wzruszających momentów, ale też refleksji nad tym, jak wiele potrafi zmienić jeden wybór. To jedna z tych powieści, które czyta się z ogromnym zaangażowaniem i które pozostają w sercu jeszcze długo po zakończeniu lektury.

Historia warszawskiego zoo, dumy Polaków, opowiedziana przez pryzmat losów ludzi, którzy się przez to miejsce przetoczyli. W czasie II WŚ dyrektor Jan i Antonina Żabińscy uczynili z tego miejsca ostoję dla prześladowanych. Tutaj krzyżują się drogi młodego opiekuna słoni Piotra, kobiety z getta Ady oraz żydowskiego lekarza. To historia trudna i poruszająca jednak opowiedziana tak, że nie sposób się od niej oderwać.

Nie zliczę ile razy w trakcie lektury moje serce łkało ze wzruszenia i z rozpaczy. To powieść, z gatunku tych, które zmuszają do refleksji nad nieuchronnością zmian w życiu każdego z nas, nad umiejętnościami ludzi do adaptacji do nowych warunków, nad dobrem, które krąży w człowieku.

Maria Paszyńska pisze nietuzinkowe powieści historyczne, chwytające za serce i opowiadające o Polsce w sposób niebanalny. A po lekturze "Wyboru Ady'" już wiem, że będę polecać jej książki zawsze i wszędzie. Dogłębny research historyczny i umiłowanie Warszawy to znaki rozpoznawcze autorki, to widać i czuć na kartach tej książki. Plastyczny język autorki sprawia, że obrazy same malują się w umyśle czytelnika: narodziny pierwszego w Polsce słonia, niedźwiedzie polarne unicestwione w drodze rozkazów, ciemna piwnica willi państwa Żabińskch, warszawskie kanały, przedwojenne kamienice rozsypujące się jak domki z kart, łuna nad gettem, chłopiec z kogutem na ramieniu... Te i wiele innych obrazów zostaną ze mną na bardzo długo.

Przeczytajcie, naprawdę warto!

„…bo bez smutku nie ma radości”.

Poznajemy losy Piotra, chłopca, który dorastał w biedzie, głodzie i ciągłym lęku, a mimo to potrafił marzyć. Jego dziecięce pragnienie, by zobaczyć słonia, ma w sobie coś rozdzierającego. Lato 1939 roku. Warszawskie zoo, prowadzone przez Jana i Antoninę Żabińskich, tętni życiem i rozwija się mimo nadciągającego widma wojny. Szczególną sympatię mieszkańców Warszawy zdobywa Tuzinka, pierwsze słoniątko urodzone w Polsce. Wybuch wojny zmienia wszystko na zawsze… W willi pod Zwariowaną Gwiazdą Żabińscy podejmują heroiczną walkę o ocalenie zarówno ludzi, jak i zwierząt. Na terenie zoo krzyżują się ścieżki młodego opiekuna słoni, żydowskiego lekarza oraz kobiety uratowanej z getta, która nie pamięta, kim jest. Każde z nich musi zmierzyć się nie tylko z okrucieństwem wojny, lecz także z własnymi uczuciami i decyzjami.

Piękna i trudna jednocześnie opowieść. Z ogromną ciekawością, ale i niepokojem sięgnęłam po „Wybór Ady” Marii Paszyńskiej i całkowicie przepadłam. Akcja powieści intryguje, porusza, niepokoi, momentami sprawia wręcz fizyczny ból. Fabuła przenosi nas do czasów tuż przed wybuchem i w trakcie II wojny światowej. Niesie ze sobą ogrom skrajnych emocji, ukazując losy młodego chłopaka, Piotra, którego ścieżki życia przecinają się z losami państwa Żabińskich. Autorka pisze naturalnie, barwnie i lekko. Czuć ogromną wiedzę historyczną, ogrom pracy, pasji i szacunku do historii. Tej trudnej, bolesnej, często zapomnianej. Fakty splatają się tu z literacką fikcją w sposób niemal niezauważalny, tworząc spójną, poruszającą całość. Bohaterowie są wyraziści, wnikliwie ukazani, pełni różnorodności i wewnętrznych sprzeczności. Ich losy mocno mnie poruszyły.

Piotr, Ada i Daniel, troje ludzi naznaczonych przez wojnę, pozbawionych tego, co najważniejsze, a jednak wciąż próbujących żyć, kochać i wierzyć. Ich drogi splatają się w dramatycznych okolicznościach. Rodzi się między nimi bliskość, wsparcie i czułość. Szczególnie bliski stał mi się Piotr. To bohater, którego się nie zapomina. Jego wrażliwość, upór i cicha nadzieja sprawiają, że zostaje z czytelnikiem na długo. Ada… delikatna, krucha, naznaczona stratą i bólem. Jej historia przypomina powolne odkrywanie ran, które nigdy do końca się nie zagoją. I Daniel lekarz z powołania, człowiek, który zamiast walczyć, wybiera ratowanie. Spokojny, wierny swoim wartościom, niosący pomoc mimo własnej tragedii.

Piękna i przejmująca. Smutna, ale potrzebna. Taka, która przypomina, że każda decyzja niesie za sobą konsekwencje… a czasem nawet brak decyzji jest wyborem. To książka pełna bólu, niesprawiedliwości i trudnych wyborów. Ale też miłości, tej nieoczywistej, skomplikowanej, czasem raniącej. Bo miłość nie wybiera odpowiedniego momentu. Po prostu przychodzi. Ogromne wrażenie zrobiło na mnie tło tej historii. Warszawa tuż przed wojną i w jej trakcie. Opisy są tak sugestywne, że ma się wrażenie, jakby naprawdę chodziło się tymi ulicami, czuło napięcie, strach i niepewność jutra. A jednocześnie gdzieś pomiędzy tym wszystkim pojawia się dobro czynione po cichu, odważnie, bezinteresownie. Historia Jana i Antoniny Żabińskich porusza i zostaje w sercu jako dowód na to, że nawet w najciemniejszych czasach człowiek potrafi być światłem dla drugiego człowieka.

Bardzo polecam! Tatiasza i jej książki :)