Wybierz białego wilka

Zaintrygowana zapowiedzią od Zofii Turzyńskiej uznałam, że "Wybierz białego wilka" to idealna lektura na wakacje. I przyznaję, że wcale się nie pomyliłam, ponieważ autorka zaserwowała mi ogromną przygodę, która rozłożona na ponad sześciuset stronach starczyła mi na kilka pełnych wrażeń dni.

Uwielbiam znane motywy wykorzystywane w literaturze, więc byłam bardzo ciekawa jak autorka poradzi sobie z kwestią Romea i Julii opartej na współczesnych czasach. To właśnie ta klasyczna historia stała się fasadą dla fabuły, ponieważ od początku mieliśmy okazję czytać o dwóch zwaśnionych rodzinach i bohaterach zauroczonych sobą wbrew oczekiwaniom rodziców. Przyznaję jednak, że akcję napędzały emocje a wszystko okazało się przemyślane, dobrze poprowdzone i z wykorzystanym potencjałem. Mimo debiutu autorka wykazała się wyczuciem i wyobraźnią co przełożyło się na rewelacyjną opowieść o zakazanej miłości.

Przenosimy się do malowniczego, spokojnego Allenburg, które jest miejscem wydarzeń. I chociaż nadmorskie miasteczko pełne jest uroku to jego mieszkańcy nie są wcale zadowoleni z wielowiekowego konfliktu pomiędzy tamtejszymi rodzinami. Flisowie rządzą tam od dawna, Hallmanowie natomiast wydają się zbyt pewni siebie i skorzy do łamania zasad. A jednak ich dzieci znalazły wspólną drogę, Sara i Cyprian poznali się bowiem w autobusie, w neutralnym miejscu, tam gdzie mogli porozmawiać szczerze i swobodnie. Ich wspólna przyszłość nie miała prawda zaistnieć a mimo wszystko chemia pomiędzy nimi była wyraźnie zarysowana a towarzyszące im emocje - silne oraz uzależniające.

Od początku trzymałam kciuki za bohaterów, ponieważ uważałam, że należy się im szczęśliwe zakończenie. Rodzina nie miała prawda dyktować im warunków, bo w końcu każdy z nas zasługuje na możliwość podejmowania własnych decyzji czy popełniania błędów. Nie mniej tragiczny wątek, który był inspiracją autorki bardzo dobrze wpłynął na rozgrywane wydarzenia, dodał lekturze pazura a akcji odpowiedniego tempa, więc nim się obejrzałam już zbliżałam się do finału, żałując, że opowieść kończy się zbyt szybko. Autorka posługiwała się plastycznym, malowniczym stylem ciekawie oddając kolejne fakty a jedyne co mogłoby zostać skrócone to przydługawe opisy rodzinnych powiązań, które z czasem były trochę nużące.

"Wybierz białego wilka" to współczesna wariacja na temat Romea i Julii, ciekawie przedstawiona, wciągająca, wpływająca na wyobraźnię. Niespieszne tempo w uroczy sposób pokazuje nieśmiałe kroki głównych bohaterów, którzy na naszych oczach się poznają i próbują zrozumieć towarzyszące im uczucia. Przyznaję, że Zofia Turzyńska bardzo miło mnie zaskoczyła a jej lektura okazała się sympatyczną odskocznią od codzienności, więc wszystkim romantyczką - zdecydowanie polecam.

"Zamiast nienawidzić kochają.

Czy zamiast umierać, będą mogli żyć"

Debiutancka powieść Zofii Turzyńskiej, to współczesna, miłosna historia taka jak Romeo i Julia, którą każdy zapewne zna, czytała lub nawet oglądał film.

Powieść o miłości i nienawiści. Dwa zwaśnione rody Flisowie i Hallmanowie. Nienawiść jest w tych rodzinach przekazywana z pokolenia na pokolenie. Na przeciw tej nienawiści stają Sara i Cyprian, którzy spotykają się przypadkowo w autobusie i od razu nawiązuje się między nimi nić porozumienia.

Nie powinni nawet ze sobą rozmawiać, a co dopiero się kochać, miłość nie może nawet wchodzić w grę. Jednak w tym przypadku serce nie sługa, strzała amora trafia nieoczekiwanie. Co z tego wyniknie?

Historia jaką stworzyła autorka, to piękna i pouczająca powieść o miłości przepełnionej lękiem i nadzieją. Fabuła ma w sobie coś niezwykłego, taka miłość nie miała prawa bytu, nie powinna się wydarzyć, a mimo przeciwnościom losu Sara i Cyprian trwali przy sobie, nie zważając na innych, nie poddali się, nie ugięli się pod naciskiem bliskich. Powieść mówi nam o tym jacy ludzie potrafią być, jak mocno mogą się nawzajem nienawidzić, do czego ta nienawiść może doprowadzić, a najważniejsze co zakochani w imię tej miłości potrafią zrobić.

Byłam bardzo ciekawa tej historii, już sam opis zachęcał mnie do sięgnięcia po tę książkę, a okładka przyciągnęła wzrok. Książka nie jest cienką lekturą, ma ponad sześćset trzydzieści stron, mimo to w niczym to nie przeszkadza. Autorka ma tak lekki styl, że nawet nie wiesz kiedy kończysz ją czytać.

A sama fabuła to emocjonalna mieszanka pierwszej miłość, pragnienia bliskości oraz prawdziwej miłości. Ale czy takiej tragicznej jak w utworze Szekspira, tego wam nie zdradzę, musicie przeczytać i przekonać się sami.

Z debiutantami literackimi jest tak jak z loterią, raz się trafi, a raz nie. Tutaj bezsprzecznie zauważalna jest olbrzymia wrażliwość i talent młodej autorki, choć wymaga nieco doszlifowania. Bo trzeba wiedzieć, że osią jej romantycznej opowieści jest szekspirowski Romeo i Julia, a na historii tej słynnej pary z włoskiej Verony wyłożyło się już wiele osób. Tutaj mało brakowało, ale summa summarum nie wyszło najgorzej.

Nie trzeba zatem mówić zbyt wiele o samej fabule, bowiem właściwie każdy czytelnik zna tę szesnastowieczną opowieść o zwaśnionych rodach i pięknym choć dramatycznym w skutkach uczuciu wiążącym młodych ludzi. Zofia przeniosła tę miłość w czasy współczesne i umiejscowiła je gdzieś na polskim Wybrzeżu. Dodała do tego trochę fantastyki, pomieszała, poplątała i połączyła wszystko w jedną całość.

To, co podobało mi się w tej książce, to bardzo wysublimowane i wręcz ślimacze tempo poznawania się głównych bohaterów, którzy odkrywają swoje mocne i słabe strony krok po kroku. To było wyjątkowo urocze i bardzo istotne dla zrozumienia całości. Początkowo nieco irytowały mnie ich wspólne dialogi, ponieważ trąciły sztucznością, czasem nazbyt wyczuwalną infantylnością, ale potem doszłam do wniosku, że jestem już przecież starą ramolką, która naście lat miała wieki temu i młodzież musi o czymś rozmawiać. A przecież nie będą od razu prowadzić dysput polityczno-naukowych, bo przecież nikt tego nie robi.

Jeśli zaś chodzi o treść, to muszę przyznać, że autorka zaserwowała setki długich i barwnych opisów, wyjaśnień i konotacji wiążących poszczególne postaci i bez skrupułów przetykała je z dialogami. To dość niespotykane w literaturze dla młodzieży i niestety momentami byłam nimi znużona i trochę zawiedziona aż taką ilością. A jestem przekonana, że można by je skrócić przynajmniej o połowę, ponieważ niektóre z nich nie wnosiły niczego do fabuły.

Poza tymi kilkoma rzeczami właściwie nie mam zastrzeżeń. Czytało się bardzo przyjemnie i dość szybko. Łatwo można było się połapać w zależnościach łączących bohaterów i wyobrazić sobie świat, w którym żyją. Jeśli więc ma to być książka dla młodzieży, która ma zaserwować kilka wzruszeń, garść emocji związanych z pierwszą miłością i poczuć zew sprzeciwu w dobrej sprawie, to ta książka będzie odpowiednia!

Sara jest córką prezydenta miasta Allenburga. Wyróżniają ją niebieskozielone włosy. Nie pozwoli sobie także w kasze dmuchać. O nie! Gdy przypadkowy chłopak w autobusie patrzy odrobinę dłużej na jej włosy, ( które naprawdę są naturalne!) potrafiła bez wahania podejść do niego i zrobić mu awanturę. Od dziecka jest uczona nienawiści do Hallmanów.

Cyprian to syn najbogatszego człowieka w Allenburgu. Jest daltonistą. Kiedy w autobusie przypatruje się nieznajomej, jeszcze nie spodziewa się zamętu, które wywoła to spotkanie. Jak swój ojciec, w jego sercu zagościła nienawiść do Flisów .

"A co, jeśli miłość od pierwszego wejrzenia jednak istnieje?..."

Bohaterowie czują, że łączy ich coś więcej, a ich dusze znajdują wspólny rytm. I nagle dociera do nich straszliwa prawda...

"Stali naprzeciwko siebie jak dwa marmurowe posągi wzniesione przez tragicznego twórcę. Spoglądali sobie w oczy z przerażeniem, niedowierzaniem i głębokim żalem. (...)

Znaleźliśmy się oboje w bardzo dziwnej sytuacji, ale nie możemy uciec od tego, bo to jeszcze gorsza perspektywa. "

Historia dwojga zwaśnionych rodów - Flisów i Hallmanów.

"Dwoje kochanków przez gwiazdy przeklętych..."

Brzmi znajomo? Bo tak jest, z tą różnicą, że opowieść została przedstawiona na nowo i w wersji współczesnej.

Do pisania recenzji zabierałam się kilka razy, ale za każdym razem nie znajdowałam odpowiednich słów.

Podczas czytania, moje serce biło w rytm emocji bohaterów, wyrywało się do przodu, rwało dalej, mocniej, intensywniej by na koniec zwolnić, a wręcz rozsypać się w pył...

Przepiękna i wzruszająca opowieść, która od pierwszych stron chwyta za serce, a bohaterowie zostają bardzo długo w pamięci. Chyba muszę powiększyć podium bo ta historia zasługuje by być na odpowiednim miejscu. Jej nie da się po prostu nie lubić, ominąć i nie przeczytać. Jest na to zbyt cudowna. W pewnym momencie zaczęłam delikatnie zazdrościć Cyorianowi i Sarze i uczucia, bo wydawało się idealne, bajkowe i niespotykane.

Zofia na nowo uświadomiła mi dlaczego uwielbiam historię Romea i Julii. ( Chociaż ta wersja bardziej do mnie przemawia, chociażby ze względu na język współczesny zamiast XVI wiecznego 😅)

Myślę, a wręcz jestem przekonana, że historia Cypriana i Sary przypadnie wam do gustu i również ich pokochacie tak jak ja

Niesamowite! Najlepsze co widziałam! Kocham