Wtem denat. Autokorekta. Tom 2

"Wydawcy kłębili się na rynku niczym germańskie hordy u bram Rzymu, walcząc o uwagę i portfel ledwie trzydziestu paru procent ostatnich sprawiedliwych, dla których książki wciąż stanowiły przedmiot wart czasu, uwagi, a nawet pożądania".

Niewątpliwie w branży o Wydawnictwie JaMas słyszało wielu i równie wielu omijało je szerokim łukiem. Zła sława, będąca pokłosiem pewnego trupa i nadciągające widmo upadku sprawia, że każdy pomysł wydobycia ich z kryzysu jest na wagę złota. Każdy. Nawet jeśli jego hasło przewodnie brzmi "Wydawnictwo JaMas: Nowy wymiar zbrodni".

Optymiści. Szaleńcy. Desperaci. Jakkolwiek by nie nazwać pracowników owego wydawnictwa, postanowili dla grona wybrańców przygotować warsztaty literackie. Pięcioro śmiałków będą szkolić Wojtek Szumski, zwany Sztywnym oraz starszy posterunkowy Michał Mogiła, przy wsparciu sekretarki w osobie Arkadiusza Krawczyka. Tylko nikt nie przewidział, że teoria warsztatowa przerodzi się w praktykę... Znaczy się w denata. A przecież proszono, podkreślano, że to tylko teoria.

"- Nie dotykać – wyręczył go Szumski. – Nie dotykać, nie oddychać, nie zrzucać naskórka. Pamiętam doskonale".

Ponoć dla ludzi pracujących w wydawnictwie nie ma rzeczy niemożliwych a powszechnie znaną improwizację zjadają na śniadanie. Cóż, posterunkowy Mogiła dość szybko pogrzebał swoje szanse na dobre pierwsze wrażenie, przyznając że nie umie w metafory ani - co wydawać by się mogło bluźnierstwem - nie lubi Agathy Christie. Z kolei zajęcia ze Sztywnym wcale nie były aż takie drętwe, na jakie się zapowiadały. A gdy dodamy do tego pomysł sekretarki na zwiększenie giętkości palców i innych części ciała w ramach SKS-u, to pomysł z warsztatami wcale nie byłby taki zły.

"Macie emanować nadzieją, szanowni państwo, nadzieją, entuzjazmem, może lekką obawą, ale bez przesady, bo wy tu przyjechaliście odmieniać swoje życie przez wszystkie przypadki!".

Ale mało kto pomyślał, że to autorzy stawią opór. Stanowczo daleko im do potulnych owieczek, które będą chłonąć wiedzę a potem pisać, pisać, pisać aż do utraty tchu.

"- Autorzy. Nie spotkałem jeszcze tak… nielogicznych ludzi. Chcą wydawać za wszelką cenę, o niczym innym tak nie marzą, ale najbardziej się boją, że ktoś te dzieła przeczyta".

Być może już to pisałam, ale humor Marty Kisiel jest jedyny w swoim rodzaju. Zawsze potrafi sprawić, że śmieję się do rozpuku, pomimo szarzyzny jesienno - zimowej za oknem i nierównej walki z zarazkami, które mają zdecydowanie przewagę liczebną. Autorka ma unikatową zdolność do tworzenia takich bohaterów, których wikła w zgoła szatańskie sytuacje, dzięki czemu może zaprezentować pełen wachlarz ich umiejętności i niecodziennych cech charakteru. A czytelnik może tylko śmiać się do łez aż mięśnie brzucha wybitnie o sobie przypomną.

W tej książce udowadnia, że branża literacka nie ma przed nią tajemnic. Niejednokrotnie puszcza oczko w stronę aktualnych trendów pisarskich i strategii promocyjno - wydawniczych, przedstawia różne podejścia autorów do procesu twórczego, łącznie z wyrywaniem sobie trzewi. Ale nie ma w tym nic karykaturalnego, wręcz przeciwnie – w tym całym żartobliwym ujęciu tematu jest spora dawka życzliwości. Kryzysów również nie omija – zarówno tych egzystencjalnych, jak i twórczych, wszak proceder pisania jest nader skomplikowany. Bo któż to widział, żeby tak po prostu usiąść i pisać? No kto? Chociaż papier przyjmie wszystko, ludzie niekoniecznie.

I nie zapominajmy, że "Wtem denat" jest komedią kryminalną, chociaż jak głosi okładka, to nie ma z czego się śmiać. A już na pewno nie z denata, który absolutnie nie chciał nim zostać, przynajmniej nie tak szybko i w takich okolicznościach. Jest trochę na uboczu warsztatów, ale to mi zupełnie nie przeszkadzało, bo czymże jest wiedza warsztatowa bez praktyki? Bez pracy na żywej tkance? Chociaż w tym przypadku raczej na martwej. I szukanie śladów, motywów, przesłuchania.

I tylko tej zadźganej lazanii trochę żal...

Kto tak jak ja uwielbia komedie kryminalne? Jestem wielką fanką tego gatunku literackiego, ponieważ w życiu mamy dość szarości i zbyt wiele nas przytłacza dlatego trochę humoru, trochę śmiechu nam nie zaszkodzi. Jakiś czas temu, podzieliłam się z wami odczuciami po książce “Nagle trup” Marty Kisiel i jeśli nie czytaliście jeszcze tamtej recenzji, to polecam wam się cofnąć do niej, ponieważ premiera książki “Wtem denat” już nadeszła, a ja śpieszę do was z recenzją książki, która po raz kolejny mnie rozbawiła i poprawiła mi humor. Po raz kolejny nie mogłam przestać o niej rozmawiać z domownikami, tylko jednego mi brakowało, owego denata, bo jak to napisać książkę kryminalną, bez trupa? Autorka jak nikt inny potrafi mnie rozbawić, uwielbiam jej poczucie humoru, to w ja sposób prowadzi czytelnika przez różne zawiłości śledztwa, oraz to jak skonstruowała wszystkich bohaterów, którzy są dla mnie po prostu genialni.

Po burzliwych wydarzeniach w “Nagle trup” pracownicy wydawnictwa JaMas znajdują się w bardzo ciężkiej sytuacji, nie tylko finansowej, lecz również wizerunkowej. Mało kto nie słyszał o znalezionym trupie w toalecie wydawnictwa, a ja dodamy do tego kim był zabójca owego trupa, to mamy nie mały temat do plotek, a jak wiadomo, plotki nie zawsze przysparzają tego dobrego rozgłosu. Pracownicy wydawnictwa spotykają się, by jakoś zapobiec zbliżającemu się bankructwu. Luźno rzucony pomysł na warsztaty pisarskie, które mogły odbyć się w leśnej głuszy, połączone z zajęciami, dzięki którym przyszli debiutanci, mogliby stworzyć dzieło, które mogliby wydać u siebie w wydawnictwie. Wszystko szło dość sprawnie, z kilkoma potonięciami, bo jakby inaczej, aż nagle zaginął im jeden z uczestników warsztatów.

Co musi mieć książka, by zapadła wam na długo w pamięci? Według mnie musi mieć szczyptę humoru i zapadających w pamięci bohaterów. Oczywiście dobrze by było, jakby miała jeszcze wciągającą fabułę i dobrze zbudowany świat, jednak gdy szukam mało zobowiązującej lektury, to sięgam po komedie, które mnie rozbawią i przy których będę się dobrze bawić.

“Wtem denat” Marty Kisiel ma wszystko, co lubię: humor, a tu ciężko trafić, bo mam specyficzne poczucie humoru, do tego autorka stworzyła bohaterów, którzy przypadli mi do gustu, oraz nie mogę zapomnieć o fabule, która wciąga od pierwszych stron.

Na oklaski zasługuje Pan Sekretarka, który jest barwnym ptakiem w tej książce, to właśnie dzięki niemu miałam cały czas uśmiech na twarzy. Jednak nie można zapomnieć o reszcie bohaterów, którzy w mniejszy, bądź większy sposób rozbawiali mnie do rozpuku. Czy humor w denacie jest specyficzny? Ciężko mi to określić, ponieważ bawią mnie różne rzeczy, do tego często tylko mnie bawią, innych niekoniecznie. Sami musicie określić, czy was również bawi taki humor.

Nie można zapomnieć o najważniejszym, praca w wydawnictwie! Pierwszy tom bardziej skupiał się na niej, jednak drugi tom zdradza nam w przezabawny sposób tajniki tworzenia książek. Oczywiście w zabawny bardzo luźny sposób, ale zawsze miło zajrzeć do książki poczytać o książkach. Mam nadzieję, że was zachęciłam do lektury tej książki i znajdę fanów Marty Kisiel i Pana Sekretarki. Dziękuję bardzo wydawnictwu JaMas…. oj pomyłka

Dziękuję bardzo wydawnictwu Mięta za książkę do rece

Ciemne chmury nadciągają nad wydawnictwo JaMas...

W "Wtem denat ", drugiej części serii "Autokorekta", Marta Kisiel zabiera nas... na odludzie.

Wydawnictwu JaMas grozi upadek, ale pracownicy nawet nie chcą o tym słyszeć. Postanawiają uratować firmę i organizują warsztaty literackie z pisania kryminałów. Pięciu wybranych debiutantów zostaje zakwaterowanych w byłym ośrodku wojskowym, gdzie pod kuratelą starszego komisarza Mogiły, sekretarki Krawczyka oraz kierownika pecha, Sztywnego, odbędą warsztaty pisarskie. Całość ma zostać udokumentowana przez Manieckiego, fachowca od SM.

Gdy jeden z uczestników znika, Mogiła i wspólnicy muszą rozwikłać zagadkę tak, aby autorzy nie zorientowali się w sytuacji. I tu do pomocy wkracza fińska owsianka...

Uśmiałam się przy tej lekturze po pachy, deszczowa aura za oknem sprzyjała czytaniu, a w mojej głowie odżywały dawne wspomnienia.

Za dzieciaka jeździłam do pewnego domu u stóp góry, który opisem naprawdę pasował do ośrodka z książki 🙈 czułam, jakbym przeniosła się w czasie, a na plecach aż miałam ciarki - zwłaszcza, że w domu z mojej przeszłości straszyło, a jego właścicielką była znana jasnowidzka, o której możecie poczytać w internecie 🙈.

Koniec dygresji.

Jeśli macie ochotę na pełną humoru komedię kryminalną - Marta Kisiel nigdy nie zawodzi. I chociaż dość szybko się zorientowałam, kto tu jest złolem, nie zepsuło mi to przyjemności z czytania. I czekam na kolejną część! Czy tym razem będą to "Znowu zwłoki"?🤔

Po raz kolejny możemy spotkać się z pracownikami wydawnictwa JaMas. Po wydarzeniach z pierwszego tomu wydawnictwo mierzy się z ogromnymi problemami. W celu wyjścia z tarapatów organizowane są warsztaty literackie dla niewielkiego grona autorów. Warsztaty te mają zakończyć się napisaniem opowiadań kryminalnych przez twórców. A to ma pomóc upadajacemu wydawnictwu. Co stanie się gdy na ich drodze pojawi się kolejna zbrodnia?

Z czego wynika fenomen Marty Kisiel? Na pewno ze świetnego stylu, ale także znajomości ludzi i naszego podwórka, polskiego środowiska. Genialnie przedstawia mentalność typowego Polaka. A jej pióro i dialogi są lekkie, prawdziwe. Mnóstwo humoru, sarkazmu a w tle zbrodnia i oprawca, którego nikt się nie spodziewał.

Audiobook książki jest dostępny na Legimi. Nie byłabym sobą gdybym go nie sprawdziła. A tam czyta dla nas Bartosz Głogowski, który w tej roli sprawdził się znakomicie.

Czekam na ciąg dalszy oraz rozwinięcie wątku Szumskiego i Kasi 😅😍

Co tu dużo pisać – jako fanka twórczości Marty Kisiel nie mogłam przejść obojętnie obok jej najnowszego dzieła. A gdy już zabrałam się za lekturę, to słowo daję, że żadna siła Wyższa, ani Niższa, nie były w stanie mnie od niej oderwać! No bo, jak niby miałam oderwać się od tego cudownego absurdu, sarkastycznych uwag, wszechobecnych tajemnic, niedomówień, pomówień i szukania trupa? Dokładnie tak – szukania trupa. Bo, jak wiadomo nie ma zbrodni bez trupa, dlatego czasami trzeba sobie tego trupa poszukać (mając przy tym nadzieję, że może jednak, tak całkiem przypadkowo, trup nie jest jednak trupem?). Zdecydowanie obok takiej historii nie mogłam przejść obojętnie, szczególnie, że główne role tym razem przypadły cudownemu trio, w którego zacny skład weszli: Michał Mogiła, (nie)Sztywny Wojciech Szumski oraz Arkadiusz Krawczyk.

Kto czytał poprzedni tom serii, ten wie, że z taką obsadą nie ma szans na nudę – szczególnie, gdy panowie znajdą się starym ośrodku wojskowym, by tam przeszkolić potencjalnych, dość specyficznych, przyszłych pisarzy. A jak wiemy, pisarze stanowią bardzo wymagający gatunek ludzi ;)

Nie mając jednak wyboru, dla dobra wydawnictwa JaMas, panowie będą musieli wspiąć się na wyżyny cierpliwości, pomysłowości (która zakończy się wynalezieniem nowego zastosowania dla Areczkowej owsianki) a także dociekliwości, gdy niespodziewanie zaginie jeden z uczestników wydarzenia.

Jak dla mnie „Wten denat” ma wiele plusów i tylko jeden minus.

Za oczywisty plus uważam oczywiście humor, którym aż buzuje cała książka. Poważnie, nie sposób jest zachować przy niej powagę. Sama fabuła jest spójna, a tajemnica trzyma Czytelnika w niepewności do niemalże ostatnich stron. Bohaterowie są cudowni! I to nie tylko moje ulubione trio, ale również wszyscy dookoła nich. Całość czyta się lekko, dość szybko i przyjemnie.

A co w takim razie z minusem?

No cóż trzysta sześćdziesiąt dwie strony, to zdecydowanie za mało! Ja chcę ich więcej! ;)

Polecam z całego serca!