Wszystko, czym jesteśmy razem

Jeżeli szukasz szybkiej lektury na wieczór to Wszystko, czym jesteśmy razem spełni twoje oczekiwania. Powieść urzeka przede wszystkim realizmem i bardzo rozbudowanymi opisami głównych bohaterów. To właśnie ich naturalność i wiele rozterek sprawiły, że szybko wciągnęłam się w fabułę i nie mogłam oderwać się od książki.

Po przeczytaniu "Wszystko, czym nigdy nie byliśmy" odliczałam dni do wydania przez autorkę kolejnego tomu. Druga część zafundowała tyle samo, jeśli nie więcej emocji i zdecydowanie dorównała pierwszej. Od wydarzeń opisanych w poprzedniej powieści minęły trzy lata, ale pewne rzeczy nigdy się nie zmieniają. Bohaterowie są starsi, dojrzalsi i bardziej doświadczeni przez życie, ale w głębi duszy wciąż chcą tego samego. 

Po pierwszej części czułam lekki niedosyt i z utęsknieniem czekałam na kontynuację. W momencie, gdy ta nadeszła od razu sięgnęłam po lekturę i nie zawiodłam się. Przede wszystkim zauważalne jest, że autorka znacząco rozwinęła swój język. Dzięki temu historię Leah i Axela czyta się jeszcze lepiej i jest to doskonała lektura na wieczór.

Ależ ja czekałam na kontynuację losów tej dwójki. Pierwsza część wzbudziła u mnie niemały zachwyt, a druga nie pozostaje w żadnym wypadku w tyle. Lubię historie romantyczne, które niosą ze sobą jakieś przesłanie, ukazują głębsze relacje oraz doświadczonych przez życie bohaterów. Najzwyczajniej w świecie mają w sobie to coś, co sprawia, że pozostają z czytelnikiem na dłużej. Tutaj to wszystko znalazłam. A nawet więcej. Ta seria totalnie urzekła mnie klimatem i scenerią. W dodatku autorka maluje słowem i sprawia, że czytelnik w pełni odczuwa emocje towarzyszące bohaterom, wręcz słyszy muzykę wtórującą ich codzienności i zaczyna fascynować się malarstwem, spoglądać na otaczające obrazy z zupełnie innej perspektywy. Piękne doświadczenie. Nie bez znaczenia pozostaje również fakt, iż niniejsza historia opowiedziana została z perspektywy dwójki głównych bohaterów, co z kolei pozwala głębiej wniknąć w dusze wykreowanych postaci, lepiej poznać motywy ich działania i rozterki z jakimi się zmagają.

„Wszystko, czym jesteśmy razem” to ciepła, przejmująca, podana ze smakiem, ale nie pozbawiona pazura i nutki pikanterii powieść. Historia o parze bratnich dusz, którzy od losu otrzymali drugą szansę. Opowieść, która kreśli obraz wyjątkowych relacji i rodziny, której aż chce być się częścią. Aż wreszcie książka, która napawa optymizmem, rozgrzewa serducho i przypomina nam, że nie wszystko w życiu jest zero-jedynkowe.

Jeśli macie ochotę poczuć jeszcze ten wakacyjny vibe, to koniecznie sięgnijcie po tę serię. Ja zapewne kiedyś jeszcze do niej wrócę. Wyjątkowo wciągająca i emocjonująca podróż w towarzystwie bohaterów, których nie sposób nie polubić.

[współpraca]

Wracamy do historii naszych bohaterów, jednak po 3 latach nic nie jest już takie samo. Leah studiuje, a co najważniejsze nie ma kontaktu z Axelem. Uwielbiam wątek malarstwa w tej książce, jak i również domek Axela, dzięki któremu możemy dalej czuć klimat wakacji. Ksiazka jest napisana bardzo fajnym jezykiem przez co bardzo szybko i przyjemnie się czyta. Bohaterowie zostali dobrze wykreowani, nie są zbyt przesłodzeni i każdy na ze sobą bagaz przeżyć. Leah nareszcie wrocila do dawnej siebie, jest otwarta na innych i cieszy się z życia. Ostatnie spotkanie z Axelem sprzed 3 lat ją bardzo zraniło i dla dziewczyny jest to zamknięty temat, skupia się na nowym życiu i studiach. Kiedy dziewczyna odnosi sukces i udaje się jej wystawić swoj obraz, chłopak bedac dumny, nie wyobraża sobie nie pojawić się na tej wystawie. Kiedy siebie zauważają wszystko w nich odżywa. Chłopak chce pomóc artysce w dalszym rozwoju, ta jednak w obawie przed swoimi uczuciami unika go i początkowo nie chce z nim współpracować. Bardzo przyjemnie czytało mi się rozdziały o ich wspólnym wyjeździe do Paryża. Axel przez okres rozłąki starał się szukać siebie, jednak mam wrażenie że leah pod koniec ksiazki zgubiła się, potrzebowała po raz kolejny odnaleźć siebie i nauczyc sie jak nie dać się manipulować ważnym osobom w świecie sztuki. Cieszę się że axel starał się zawsze być przy niej, mimo że nie wszystkie decyzje rozumiał. Po wielu trudach, znalezieniu własnego ja, odnaleźli swoją własną żółta łódź podwodna. Jest to historia pełna szczęścia jak i niepowodzeń. Radzenia sobie ze stratą, dążenia do spełnienia marzeń i szukania własnego siebie. Ukazuje też siłę miłości i jeśli jest to odpowiednia osobą, rozłąka tylko wzmocni to uczucie. Naprawdę sięgajcie po nią wszyscy!!

Kilka miesięcy temu pokochałam książkę „Wszystko, czym nigdy nie byliśmy” i naprawdę nie mogłam doczekać się kontynuacji. Jednak gdy w końcu miałam u siebie drugą część, bałam się zaczynać. Ta historia naprawdę złamała mi wtedy serce i ciężko było mi wrócić po niej do normalnego funkcjonowania.

Druga część tej dylogii tak bardzo różni się od pierwszej. Nasi bohaterowie bardzo się zmienili przez okres rozłąki, który trwał, aż trzy lata. Sposób, w jaki rozstali się Leah i Axel skrzywdził ich oboje i teraz każde z nich musiało nauczyć się radzić sobie z pustką, rozczarowaniem, bólem i pytaniami, które tak długo pozostawały bez odpowiedzi.

Ta książka, podobnie jak historia tej dwójki, nie była prosta. Oboje musieli wiele zrozumieć i nie tylko w odniesieniu do drugiej osoby, ale także do samych siebie. Droga, którą przeszła Leah jest naprawdę poruszająca i autorka zrobiła wszystko, by wyjaśnić czytelnikowi, co kierowało dziewczyną i dlaczego jej decyzje, były tak niespodziewane. Jako czytelnik, zrozumiałam i poczułam wszystko. Ta książka pełna jest pięknych myśli i cytatów, które dały mi do myślenia i znajdą przełożenie w moim życiu.

To historia pełna bólu i złamanych serc, jednak to dojrzałe spojrzenie na pewne aspekty, spowodowały, że rozumiałam. Nie potrzebowałam miłosnych uniesień i cukierkowych scen, ponieważ odczuwałam każdą najmniejszą emocję, dwa razy mocniej. Autorka jest mistrzynią oddawaniu uczuć na papierze. Każda emocja otrzymała swój kolor, a każda sytuacja mogła znaleźć na się obrazie.

Dylogia zostanie ze mną już na zawsze i będzie mieć specjalne miejsce w moim sercu. Chyba nie spotkałam się z tak barwną książką, która pochłonęła mnie na każdy możliwy sposób. Czuję się zainspirowana i pełna możliwości. Alex i Leah to dwie artystyczne dusze, które musiały odnaleźć drogę do siebie nawzajem. Podczas tego zgubili własne dusze i upadli, ale każdy czasem upada i żeby iść dalej, musi wstać. Oni to zrobili, zdecydowali się ruszyć dalej i szukali tego zagubionego kawałka swojego serca.

Książka "Wszystko, czym jesteśmy razem" jest bezpośrednią kontynuacją powieści "Wszystko, czym nigdy nie byliśmy", zatem książki te należy czytać w odpowiedniej kolejności żeby zrozumieć wszelkie zależności oraz ciąg przyczynowo - skutkowy wszystkich wydarzeń. W książce znajdziemy motyw age gap, spotkanie po latach oraz bardzo ciekawie przedstawiony wątek dotyczący malarstwa. Stylistyka i język jakim posługuje się autorka jest bardzo lekki, prosty i przyjemny co sprawia, że książkę czyta się niesamowicie szybko, ja pochłonęłam ją w jedno popołudnie i nie odłożyłam póki nie przeczytałam ostatniego zdania. Fabuła została w interesujący sposób nakreślona, przemyślana, dopracowana i równie dobrze poprowadzona. Mamy tutaj tak naprawdę dwie linie czasowe: teraźniejszość i przyszłość, które razem tworzą spójną kompozycję. Bohaterowie tej powieści zostali świetnie wykreowani, to postaci bardzo autentyczne, takie z którymi śmiało moglibyśmy się utożsamić w wielu kwestiach, podzielając podobne troski i dylematy oraz takie, które moglibyśmy spotkać w rzeczywistości. Historia została przedstawiona z perspektywy obojga bohaterów co pozwoliło mi jeszcze lepiej ich poznać, dowiedzieć się co czują, myślą, z czym się mierzyli przez ostatnie lata, jak ich wcześniejsze wybory wpłynęły na ich dotychczasowe życie, a tym samym mogłam lepiej zrozumieć ich postępowanie oraz decyzję. Z ogromnym zainteresowaniem oraz zaangażowaniem śledziłam to co działo się w życiu bohaterów podczas ich trzyletniej rozłąki oraz to co wydarzyło się kiedyś Axel i Leah ponownie się spotkali. Autorka wszystko poprowadziła tutaj w taki sposób, że mogłam całkowicie skupić się na słowach, emocjach oraz gestach głównych bohaterów, które wywoływały u mnie samej całą paletę emocji - czasem była to złość, czasem radość, a czasami cudowne motyle w brzuchu. Myślałam, że już w pierwszym tomie mocno kibicowałam i wspierałam bohaterów.. ale tutaj odczuwałam to jeszcze bardziej, jeszcze mocniej! Całym sercem chciałam żeby w końcu byli szczęśliwi. Oboje muszą zmierzyć się z własnymi emocjami, wyrzutami sumienia, muszą podjąć trudne i nie dla każdego zwiastujące coś dobrego decyzję. Czytając kolejne strony tej powieści, dostrzegając relację, która ponownie nawiązuje się pomiędzy bohaterami można zaobserwować przemianę jaka w nich zaszła na przestrzeni tych kilku lat, jak bardzo dojrzali, zrozumieli pewne kwestie oraz pogodzili się z nimi. Autorka poraz kolejny porusza wiele ważnych, życiowych i ponadczasowych tematów, które tak naprawdę mogą spotkać każdego z nas. Nie ukrywam, że i tym razem zdarzyły się łzy wzruszenia. Tak jak wspominałam już wcześniej ta dylogia już na zawsze będzie mi się kojarzyła z piosenkami Beatlesów oraz szumem morza. "Wszystko, czym jesteśmy razem" to piękna, wartościowa, emocjonująca i pełna wzruszeń opowieść o spełnianiu marzeń, pasji, traumie, trudnych wyborach, wybaczaniu, przyjaźni oraz miłości - takiej ponad wszystko! Cudownie spędziłam czas z tą książką i jej bohaterami. Chętnie w przyszłości ponownie sięgnę po powieść spod pióra autorki. Polecam!

Druga część powieści Alice Kellen, która ma poruszyć nawet najtwarsze serca. Czy moje serce tym razem ulegnie jej czarowi?

Minęły trzy lata od ostatniego spotkania Axela i Leah. Od tego czasu bardzo się zmienili, znaleźli drogi, którymi chcą podążać. Jednak żadne z nich nie sądziło, że się skrzyżują. W ich duszach wciąż znajduje się ból i miłość, która zdaje się pamiętać każde "Let it be". Ale czy jest wystarczająco silna, aby przetrwać wszystkie próby losu?

W historię Leah i Axela wdrażamy się przy pomocy niezwykle krótkich rozdziałów i pięknego języka, którym autorka zdążyła się już wykazać w pierwszej części. Tym razem, przedstawia ich relację w intensywnych kolorach. Szarość zniknęła, czerń poszła w zapomnienie. Leah odkryła na nowo całą paletę barw i powoli wprowadza je w życie.

Pomimo, że w pierwszym tomie ciężko było mi rozgryźć bohaterów, było sporo cech, które wykluczały bliższą relację między nami, to tutaj uległo to zmianie. Choć w Axelu wciąż jest trochę z "napalonego nastolatka" to mam wrażenie, że dojrzeli, poukładali wszystko w głowie i najważniejsze, utwierdzili się w swoich uczuciach. Towarzyszyłam im przy wielu momentach, tych bliskich poddania się, jak i tych pełnych miłości. Zbliżyło mnie to do nich. Doświadczyłam każdego ich uczucia w sobie. Szczęście, smutek i wiele, wiele innych. Często stawiało mnie to przed wyborem, czytać, czy udać się do snu. Przyznam, że pierwsza opcja zawsze wydawała się ciekawsza. Ale gdy dotarłam do zakończenia to wiedziałam, że nie było się po co spieszyć. Idealna finalizacja tej dylogii, zostawiła w moim sercu ciepło, zagościła we mnie szczęście i dumę. Jednakże wywołała też pragnienie, aby zostać z nimi na dłużej...

Książka, która bardzo mnie zaskoczyła, sprawiła, że uroniłam kilka łez i uśmiechałam się jak nigdy. "Wszystko, czym jesteśmy razem" i jej poprzedniczka "Wszystko, czym nigdy nie byliśmy" otworzyły przede mną świat pełen nowych barw, dotychczas nieznanych. Mimo, że pierwsza część nie była moją ulubioną to uważam, że było warto ją przeczytać, aby dojść do tego momentu. Dajcie się porwać tej historii.

📚📚📚📚📚📚📚📚📚📚📚📚📚📚📚

"Czas... Czas wszystkiego nie leczy. Czas koi, łagodzi i stępia ostre krawędzie, ale nie sprawia, że znikają."

📚📚📚📚📚📚📚📚📚📚📚📚📚📚📚

Jak tylko skończyłam czytać "Wszystko, czym nigdy nie byliśmy" Alice Kellen od razu musiałam sięgnąć po kontynuację. Jak to dobrze, że już cierpliwie czekała na swoją kolej😊. "Wszystko, czym jesteśmy razem" dzieje się trzy lata po wydarzeniach z pierwszej części.

Leah studiuje, właśnie będzie miała wystawę swoich prac. W jej życie wkracza ponownie Axel. Pomoże jej spełnić marzenia, a przy okazji dopełni obietnicę złożoną jej ojcu. Tylko czy Leah będzie chciała, by znowu do jej życia wkroczył on, miłość jej życia? Czy zdoła mu wybaczyć i zacząć od nowa???

📚📚📚📚📚📚📚📚📚📚📚📚📚📚📚

"Przerażało mnie, że linia oddzielająca miłość id nienawiści jest taka cienka i wąska, że można przeskoczyć ją jednym susem. Kochałam go... kochałam go każdą komórką mojego ciała, każdym spojrzeniem, całym sercem, i kiedy był blisko, wszystko we mnie reagowało na jego obecność. Ale równocześnie go nienawidziłam. Nienawidziłam każdym wspomnieniem, niewypowiedzianym słowem, przemilczanymi pretensjami."

📚📚📚📚📚📚📚📚📚📚📚📚📚📚📚

Podoba mi się jak autorka poprowadziła akcje, jak zmienili się nasi bohaterowie. Leah jest bardziej dojrzała, stała się wreszcie samodzielna, nauczyła się podejmować decyzje, ale znowu zamknęła się na uczucia. Nadal głęboko w niej siedzi Axel, nie umie go nienawidzić, ale nie może też go kochać. Zawiódł jej zaufanie i teraz strasznie ciężko jest je odzyskać. Leah nie chce wracać do przeszłości, chce nadal żeby byli przyjaciółmi. Tylko przyjaciółmi. Tylko czy tak się da??? Cały czas walczy z sobą by nie ulec uczuciom. Zamknęła je na kluczyk i ma nadzieję, że się nie uwolnią. Całe emocje przelewna w swoje obrazy. To one są pełne pasji, uczyć i nadziei.

Axel, wie że zrobił źle, w zły sposób, teraz stara się pomóc Leah z karierą. To jest świetny sposób by znów wrócić do jej życia. Jego uczucia się nie zmieniły, ale wreszcie dojrzał i zobaczył swoje wady. Będzie jej pomagał, kusił ją, wspierał i zadawał niewygodne pytania. Wszystko by wreszcie Leah znowu się otworzyła i zaufała mu. Tylko czy mu się uda?

"Wszystko, czym jesteśmy razem" jest cudowną kontynuacją. Myślałam, że będę wiedziała jak się potoczą dalej ich losy, ale tego co autorka mi zafundowała nie byłabym w stanie przewidzieć, istny rollercoster emocjonalny. Jest czas na łzy i ból, jest czas na radość i śmiech. To po prostu piękna historia miłosna pełna potknięć. Czytanie jej to czysta przyjemność. Wzruszenie murowane. Polecam❤️❤️❤️

Właśnie skończyłam następną historię, która będzie miała jakieś specjalne miejsce w moim sercu. Nie mam tak wiele książek, które są w jakiś sposób dla mnie wyjątkowe, ale dylogia autorstwa Alice Kellen zasługuje, aby tam się znalazła. Pamiętam, gdy sięgałam po pierwszy tom - nie spodziewałam się czegoś fenomenalnego. Raczej sięgnęłam po ten tytuł dla rozrywki. Ale bardzo mnie zaskoczyła pisarka swoją twórczością i mogę Was zapewnić, że jej dylogia jest czymś więcej oraz odnajdziecie kawałek siebie w tej fabule. Ta historia złamie Was na pół. Może zacznę od stylu pisania, którego nie przestanę chwalić. Nie wiem, co mam jeszcze o nim powiedzieć, bo to jest, aż niewyobrażalne, jak autorka tak głęboko i prawdziwie opisuje wszystkie emocje. Te porównania, przy okazji nawiązujące do malarstwa…coś magicznego. Ja, gdy czytałam te wszystkie cytaty i myśli, nieraz miałam wrażenie, że są one skierowane do mnie i potrzebowałam je usłyszeć. Wspomniałam o wątku malarstwa, który odrywa ważną rolę i bardzo mnie urzekł. W tej części jest go o wiele więcej, a akcja w dużej mierze dzieje się w Paryżu, co dodawało takiego cudownego klimatu. Jeśli chodzi o fabułę to uwielbiam, że wszystko jest takie nieprzewidywalne i odczuwacie każdy moment wraz z bohaterami. Wzloty i upadki, które złamią Wam serce oraz spowodują rozpacz. Cała ta opowieść wywołuje apokalipsę emocji. Przez śmiech do łez i tak w kółko. Jednak tutaj ta miłość głównych bohaterów jest jedyna w swoim rodzaju. Najlepsza historia o miłości, jaką kiedykolwiek czytałam. Musicie się sami przekonać. Bo to, jak oni wyrażają swoje uczucia oraz swoją miłości lub w jaki sposób mówią „kocham cię”…jest to przepiękne. Niestety ta część bardzo mi się dłużyła ze względu na brak czasu i adnotowanie. Też było mi szkoda Leah, bo była bardzo zagubiona, ale ją w 100% rozumiałam. Dużo się działo w tej części, ale koniec jest po prostu idealny. Przepłakałam ostatnie rozdziały. Dla mnie ta historia to „Wszyscy żyjemy w żółtej łodzi podwodnej”.

🌺🏄‍♂️Czasem mam tak, że jakaś historia nie do końca do mnie przemawia, ale widzę w niej potencjał i daję szansę drugiej części. Tak było w przypadku książek Alice Kellen i choć w pierwszym tomie coś mi nie grało, drugi zapewnił mi prawdziwy emocjonalny rollercoaster 🎢💔

🌺🏄‍♂️ Od wydarzeń poprzedniego tomu minęły trzy długie i samotne lata. Każdy z bohaterów poradził sobie z tym, co się wydarzyło w inny sposób. Leah udaje, że jest szczęśliwa w nowym związku, ale nie pozwala nowemu partnerowi doprecyzować, co ich łączy. Axel z kolei, wcale nie ukrywa, że jest w kompletnej rozsypce i może myśleć tylko o dziewczynie, która już nigdy nie będzie należeć do niego.

🌺🏄‍♂️ Ponowne spotkanie bohaterów było niesamowicie emocjonalne i bardzo mnie to zaskoczyło, bo w poprzedniej części właśnie emocji w ogóle nie mogłam poczuć. Tym razem przeżywałam wszystko razem z bohaterami, a wierzcie mi - chwytających za serce momentów tu nie brakuje.

🎶🎨 Ważnym elementem fabuły jest muzyka i malarstwo. To nie tylko jakiś poboczy wątek, sztuka jest tu niezwykle istotna i za jej pośrednictwem bohaterowie wyrażają siebie. Autorka wplata emocje w obrazy, a słowa piosenek u ustach bohaterów mają zupełnie inne znaczenie. W połączeniu z pięknym stylem i zapadajacymi w pamięć cytatami, książka twarzy prawdziwe dzieło sztuki.

🌺🏄‍♂️ Warto było dać Alice Kellen jeszcze jedną szansę, bo tym razem trafiła idealnie w moje oczekiwania. Czytałam tę książkę bardzo powoli, bo delektowałam się każdym słowem, a emocji było za dużo żeby przeczytać książkę "na raz". Coś pięknego 💕

"Wszystko, czym jesteśmy razem" to drugi tom, na który długo czekałam po przeczytaniu pierwszej części. Po emocjonalnym rollercoasterze poprzedniej części, miałam obawy, czy ta kontynuacja sprosta moim oczekiwaniom. Często bywa tak, że drugi tom wypada słabiej, czyli dotyka je tzw. "Klątwa drugiego tomu".Na szczęście, tutaj nic takiego nie miało miejsca. Historia nie tylko sprostała, ale także przerosła moje oczekiwania.

Historia Axela i Leah, którzy po trzech latach rozstania próbują wrócić do siebie, skradła moje serce i jednocześnie je złamała. Autorka w mistrzowski sposób ukazuje ich skomplikowane relacje, emocje i wyzwania, z którymi muszą się zmierzyć. Niezwykle emocjonalne chwile sprawiają, że czytelnik naprawdę przeżywa losy głównych bohaterów.

Drugi tom jest bardziej dojrzały niż poprzedni, pełen odpowiedzialności i refleksji. Bohaterowie podjęli swoje własne ścieżki życiowe i odkryli nowe aspekty siebie i poprostu siebie poznali.

Autorka świetnie oddaje różne oblicza miłości, straty, wsparcia. Pokazuje, że życie nie zawsze układa się po naszej myśli, ale warto podążać za swoimi marzeniami i pasją. Relacje między bohaterami ewoluują, a ich wsparcie i zrozumienie stają się kluczowe.

"Wszystko, czym jesteśmy razem" to piękna kontynuacja historii Axela i Leah, która przyciąga czytelnika od pierwszych stron i nie pozwala oderwać się od książki. To opowieść o miłości, dojrzałości i odkrywaniu siebie. Gorąco polecam każdemu, kto szuka wzruszającej powieści, pełnej emocji i refleksji.

A co, gdy z tysiąca kawałków złamanego serca odnajdziesz o jeden za mało?

[Współpraca reklamowa z @[Adres usunięty]nictwo]

Czy to możliwe, że Alice Kellen podarowała nam najpiękniejszą historię miłosną? Chyba tak. Zdecydowanie. Z pewnością. Miałam ciarki, nieustannie, nie mogłam zaczerpnąć tchu i czytałam. Czytałam, czytałam, czytałam. Nawet nie po to, aby poznać finał tej historii. Czytałam i czekałam, aż w końcu porozmawiają, wykrzyczą do siebie wszystkie niewypowiedziane słowa i jedno zrozumie drugie.

Było mi przykro, a momentami czułam nawet złość, kiedy wszyscy obarczali winą Axela. Oni słyszeli, ale nie słuchali, mieli własne wyobrażenie tej historii i nie dopuszczali do siebie innego scenariusza. Jednak kiedy zaczynali rozumieć, moje serce rosło, a łzy płynęły po policzkach. Bo to było niewyobrażalnie wręcz ważne.

Rozdziały z perspektywy Axela były wypełnione obezwładniającym bólem. Były tak smutne, że mi też brakowało tchu. Ach i moim zdaniem nie był tchórzem. Może nie walczył dostatecznie mocno, ale doskonale go rozumiem, bo poświecił swoje szczęście i to, czego chciał, dał wybór i wolność.

Ta historia pokazuje, że czasem jest znacznie więcej opcji, niż pierwotnie nam się wydaje i sztuką jest ich odkrycie. Małe gesty będące niczym gałązka oliwna były ratunkiem dla najbardziej zagubionych serc. Nie wyobrażasz sobie, jak się cieszę, że w końcu odnaleźli swoje kolory.

I jeszcze jedno – sposób prowadzenia opowieści, bo u Alice Kellen odpowiada mi on w każdym calu. Jest lekki, a jednak maksymalnie emocjonalny, niepretensjonalny, a jednak wyszukany.

Znajdziesz tutaj wiele pięknych, mądrych i chwytających za serce słów. Nie wszystkie historie są proste, ale czasem właśnie te trudności stanowią o ich wartości.

Wszyscy żyjemy w żółtej łodzi podwodnej.

Mały drewniany domek niedaleko plaży. Szum fal, spokój i poczucie wolności. Codzienne surfowanie rano i wieczorem. Zapach farb do malowania, dźwięki muzyki Beatles’ów sączące się z adaptera. Bezchmurne, niebieskie niebo i ten kawałek morza. Byron Bay, czyli miejsce wspomnień, pełne kolorów, które każde z nich nazywa domem i do którego zawsze pragnie wrócić.

W tej historii zakochałam się już podczas czytania pierwszego tomu. Wtedy urzekło mnie to, jak Axel przywrócił z powrotem Leah do życia, jak obudził ją ze snu, w który wprowadziła ją tragiczna śmierć rodziców. Jak zaczynał uświadamiać sobie, że ją kocha mimo, że wszystko wokół niego krzyczało, iż to nie jest dla nich dobre. Natomiast, kiedy sięgnęłam po „Wszystko, czym jesteśmy razem” moja miłość do tych książek urosła jeszcze bardziej. Z nich aż biją emocje, uczucia, z którymi główni bohaterowie się mierzą i z którymi nie potrafią sobie poradzić. To historia, która angażuje od pierwszych stron, która na zmianę wzrusza, rani, a następnie koi połamane serce.

Nic tu nie jest proste, nie ma łatwych rozwiązań i szybkich odpowiedzi. Axel musi walczyć o wybaczenie Leah, a ona musi zrozumieć, czym dla niej jest miłość – stabilnością i brakiem jakichkolwiek problemów, czy pasją i akceptacją wszystkich zalet i wad drugiej osoby. Uwielbiam to, że autorka nie zatarła różnicy wieku między bohaterami. Podczas, gdy Leah dopiero uczy się tego, co w życiu jest tak naprawdę istotne, czym różni się „potrzeba” bycia z kimś od „chęci”, żeby ta jedna osoba uczestniczyła w naszym życiu, Axel jest już trochę bardziej dojrzały. Widzi ciemne strony decyzji podejmowanych przez Leah, jej zmianę charakteru w otoczeniu innych artystów i próbę dopasowania się i zaimponowania ludziom, którzy tak naprawdę wcale jej nie zauważają, którzy odbierają jej ją samą. Ich relacja jest pełna kłótni, wyrzutów sumienia, złości, krzyków, nieporozumień i przerw. Z drugiej strony żadne z nich nie wyobraża sobie oddania się w całości komuś innemu, bo tylko ze sobą potrafią być tak szczerzy, tak otwarci. Zarówno Leah jak i Axel na przestrzeni tych wszystkich chwil dojrzewają, uczą się miłości i poświęcają się w jej imię. Od pierwszych stron jest intensywnie, mijają miesiące, lata, poznajemy obie perspektywy, wszystkie obawy i przemyślenia. Zaczynamy postrzegać ich uczucia za pomocą kolorów i muzyki. Przeczytałam wiele romansów, wieloma z nich się zachwycałam, ale Alice Kellen stworzyła jeden z moich absolutnych faworytów. Dzięki niej zakochałam się w Byron Bay i The Beatles, a moim największym marzeniem stał się mały domek przy plaży.

Tej książki wypatrywałam z niemałym zainteresowaniem. W dużym skrócie? Uważam ją za naprawdę dobre zwieńczenie historii Leah i Axela.

Ta część podobała mi się bardziej niż pierwsza. Zdecydowanie czuć przestrzeń czasową między tomami. Bohaterowie są ci sami, a jednak tak bardzo inni. Starsi, chciałoby się powiedzieć: dojrzalsi, bogatsi o wydarzenia z przeszłości i ich skutki. stają przed trudnymi wyborami i tym, co niegdyś nie miało prawa bytu i powinno zniknąć... ale czy na pewno zniknęło?

Leah i Axel wywołują we mnie tak sprzeczne emocje. Z jednej strony ich rozumiem i polubiłam się z nimi, a z drugiej chętnie bym nimi potrząsnęła. Wydarzenia z poprzedniego tomu sprawiły, że Leah strasznie się pogubiła, za to przez Axela i jego myśli czasem opadały mi ręce. Z pewnością jednak nie da się przejść obok tej dwójki obojętnie.

Obserwujemy długą drogę, którą mają do przebycia między tym, co było, a tym, co może na nich czekać, czyli zdrową relacją – o ile tylko postanowią iść w jej kierunku. Zagłębiamy się w ich myśli i zagmatwane uczucia, do których muszą sami dotrzeć, by je w pełni pojąć. Towarzyszymy im na każdym kroku, starając się zrozumieć ich motywacje i obawy. Autorka ciekawie to rozwiązała, choć czasem, jak na moje oko, robiło się nieco filozoficznie. Zwłaszcza pod koniec książki musiałam wracać do niektórych zdań, by je zrozumieć, bo stały się trochę zawiłe.

Niemniej jestem pewna, że ta dylogia może przypaść wielu osobom do gustu. Jeśli szukacie przesiąkniętego emocjami, dość trudnego romansu z różnicą wieku, motywem "przyjaciel brata", pełnego piosenek Beatlesów i nadmorskiego, australijskiego klimatu, być może to właśnie książki Alice Kellen okażą się dla Was strzałem w dziesiątkę.

4,5⭐/5⭐

🌺Wpatruję się w zachodzące słońce, które maluje na niebie różowo-pomarańczowe obłoki. Orzeźwiający wiatr muska moją twarz. Wzburzona tafla jeziora idealnie odzwierciedla moje zagmatwane uczucia. Znów tutaj jestem. Kilka lat później. I wciąż nie wiem, kim jestem, ani jaka jest moja życiowa droga. A już tym bardziej nie wiem, co czuję do pewnej osoby, która w jednej chwili przekreśliła wszystko...

💫ʀᴇᴄᴇɴᴢᴊᴀ „ᴡsᴢʏsᴛᴋᴏ, ᴄᴢʏᴍ ᴊᴇsᴛᴇśᴍʏ ʀᴀᴢᴇᴍ” ᴀʟɪᴄᴇ ᴋᴇʟʟᴇɴ💫

Dasz drugą szansę osobie, która Cię zawiodła?

Powrót do nadmorskiego Byron Bay był jak powrót do ukochanego, ciepłego domu. Powrót do Leah i Axela był jak powrót do najlepszych przyjaciół po długiej rozłące. Powroty bywają szczęśliwe, ale też niosą ze sobą wspomnienia, nostalgię, smutek.

Podczas czytania kosztowałam każde słowo, próbowałam jego smaku i brzmienia w ustach, delektując się nim jak ulubioną słodyczą.

Trzy lata. Trzydzieści sześć miesięcy. Tysiąc dziewięćdziesiąt pięć dni. Tylko tyle wystarczyło, by życie Leah i Axela diametralnie się zmieniło. By wciąż żyli przeszłością, wspomnieniami, niewypowiedzianymi słowami. Tylko tyle wystarczyło, by jedno wydarzenie sprawiło, że ich drogi znów się połączą.

„Wszystko, czym jesteśmy razem” to pełna bólu kontynuacja historii miłosnej Leah i Axela, która chwyta za serce i wzrusza, ale też niesie nadzieję i ukojenie. Byron Bay po raz kolejny urzekło mnie swoim nadmorskim klimatem oraz znaczeniem malarstwa dla artystycznej duszy, która widzi oraz czuje kolorami; która za ich pomocą wyraża siebie. Byron Bay przywołało również piękne wspomnienia, które się z nim wiążą. I jednocześnie przypomniało o stracie, o utraconych marzeniach, o rozstaniach.

Byłam dumna z Axela, jego przemianą, większą dojrzałością, determinacją i walką o uzyskanie przebaczenia od ukochanej osoby. Jednocześnie byłam zawiedziona irytującą postawą Leah, która ani trochę nie dorosła, nie potrafiła porozmawiać o swoich uczuciach, raniąc samą siebie i nie dopuszczając wyjaśnień ukochanego mężczyzny.

Ta książka pokazuje, jak wielka i potężna potrafi być miłość do drugiego człowieka; jak uczucie to dostarcza szczęśliwych chwil, ale też i rani. Jak pewne wydarzenia wpływają na nasze więzi z bliskimi. Jak piękne i kolorowe potrafi być życie, jeśli tylko... 𝓛𝓮𝓽 𝓘𝓽 𝓑𝓮 - pozwolisz mu się wydarzyć.

|We współpracy z Wydawnictwem Must Read|

Kiedy przeczytałam „Wszystko, czym nigdy nie byliśmy”, ciągle wracałam myślami do historii Axela i Leah, bo zakończenie pierwszej części zostawiło mnie z dziurą w sercu i pustką, którą mogła wypełnić tylko kontynuacja.

Czy jej się to udało? TAK, TAK i jeszcze raz: TAK (choć po drodze zafundowała mi rollercoaster chyba wszystkich możliwych emocji).

„-Tysiące żółtych łodzi podwodnych.

-Miliony łodzi podwodnych.”

Minęły trzy lata, od kiedy Leah ostatni raz widziała Axela. W tym czasie wiele się w jej życiu zmieniło – studiuje wymarzony kierunek i spełnia się jako artystka, malując własne obrazy. Od dłuższego czasu buduje też relację z chłopakiem, przy którym czuje się dobrze i bezpiecznie. W momencie, kiedy Leah dostaje propozycję wystawienia swoich dzieł w galerii, wydaje jej się, że nic już nie jest w stanie zakłócić jej spokoju i równowagi.

A jednak w chwili, gdy Leah spełnia swoje największe marzenie, pojawia się mężczyzna, o którym przez te wszystkie lata tak uporczywie próbowała zapomnieć. Mało tego – Axel wywraca jej uporządkowany świat do góry nogami i znów robi wszystko, aby zapełnić je swoimi kolorami. I muzyką Beatlesów. Bo pragnie jej serca – tego, które trzy lata temu złamał w bardzo okrutny sposób.

Axel potrzebował trzech lat, aby zrozumieć, że Leah jest miłością jego życia. Ona potrzebowała ich, aby ułożyć sobie życie bez niego.

"Któregoś dnia może będę potrafiła spojrzeć ci w oczy, kiedy będziesz mi wyjaśniał, jak mogłeś zrezygnować z tego, co mieliśmy, z naszej historii, dla której ja byłam w stanie poświęcić wszystko. Jak mogłeś zasypiać każdej nocy, nie roniąc ani jednej łzy. Jak to możliwe, że dla ciebie wszystko jest takie ulotne. I wówczas może zacznę ci wierzyć, kiedy powiesz, że odnalazłbyś mnie prędzej czy później, dlatego, że trzy lata... trzy lata to szmat czasu, w trzy lata można zbudować coś nowego, w trzy lata już prawie zdążyłam zapomnieć kształt tej blizny, którą masz na czole, i ciemnoniebieski odcień twoich oczu".

Ta część była jeszcze bardziej emocjonalna od pierwszej. Miałam nadzieję, że autorka zaleczy moje złamane serce po tamtym zakończeniu, ale kontynuacja od samego początku tylko powiększała tę dziurę. To, jak bardzo rozbici byli bohaterowie… jak udawali, że wszystko jest w porządku… jak tęsknili za sobą nawzajem… Szczególnie Axel. On nie przypominał już tego beztroskiego i wiecznie uśmiechniętego mężczyzny z pierwszej części. Tak, jakby malując wcześniej życie Leah swoimi kolorami, pozwolił jej zabrać je ze sobą, gdy odchodziła. Czytanie o tym było tak BOLESNE i PRZEJMUJĄCE, że nie zliczę nawet, ile razy się wzruszyłam.

Bohaterowie w tej części są dojrzalsi, bardziej poukładani i mają w końcu odwagę, aby walczyć o swoje szczęście. Axel bardzo mnie zaskoczył. A Leah… wiem, że należę do mniejszości, ale totalnie rozumiałam jej zachowanie, niepewność i strach, które towarzyszyły jej przy Axelu. W końcu to on złamał jej serce i pozwolił, aby przez trzy lata żyła kłamstwem, że to, co było między nimi, nic dla niego nie znaczyło. Po prostu wybory, przed którymi stawała Leah, były trudniejsze. I chyba dlatego większa część mojego serca należy do niej.

Czy złamane serce można wyleczyć?

Axel odtrącił Leah 3 lata temu. Od tego czasu dziewczyna stara się poskładać swoje życie na nowo. Studiuje, poznaje nowych ludzi i cały czas maluje. Jednak w jej życiu brakuje śmiechu i kolorów, które wcześniej były. I kiedy najmniej się tego spodziewa, los na jej drodze po raz kolejny stawia Axela. Czy będzie mu w stanie wybaczyć?

Historia Leah i Axela zmusza do refleksji. Ta książka to ważna życiowa lekcja. Ludzie popełniają błędy. To normalne, a nawet potrzebne. I każdy z nas zasługuje na drugą szansę, zasługuje na szczęście. Bo w życiu chodzi o to, żeby po każdym upadku podnieść się i żyć dalej.

„Wszystko, czym nigdy nie byliśmy” była powieścią pełną pasji i nieprzewidywalną. „Wszystko, czym jesteśmy razem” to książka tocząca się swoim tempem, pozwalająca na rozkoszowanie się wszystkimi scenami. I to właśnie kilkanaście ostatnich stron najbardziej mnie wzruszyło i wywołało łzy w oczach.

Leah na przestrzeni tej dylogii zmieniła się, dojrzała, choć nadal poszukiwała odpowiedzi na dręczące ją pytania. I tak jak w pierwszej części niesamowicie jej kibicowałam, tak teraz dopingowałam Axela. Nie potrafiłam zrozumieć niektórych decyzji Leah, jej zachowanie momentami było irracjonalne. W kompletnej opozycji był Axel. Potrafiłam go zrozumieć, mogę wręcz powiedzieć, że straciłam dla niego głowę.

Wszystkie dusze romantyczne powinny sięgnąć po tę dylogię

Miłość to nie życie z drugą osobą. To patrzenie jak się rozwija, uśmiecha, jest szczęśliwy. To bolesny proces akceptowania siebie poprzez aspekt drugiego człowieka. Widzenia go w najpiękniejszych barwach, ale też w tych najmroczniejszych. Podnoszenie go na duchu, bycie obok. Miłość to wzloty i upadki. To wschody i zachody słońca. To spojrzenie na siebie jego/jej oczami.

Teraz wydaje mi się, że miłość jest bardziej intensywna, prawdziwsza, ale ma też swoje ciemne strony. Nic nie jest doskonałe. Doskonałość nie byłaby tak uzależniająca.

Drugi tom. Trzy lata minęły Alex i Leah, żyją osobno, nie kontaktują się ze sobą. Każdy odkrył swoją drogę, to przeznaczenia nie da się oszukać, a rodzina zawsze pozostanie rodziną.

Ta historia totalnie nie ima się rzeczywistości. Jest nierealna, a piękna. Ukazuje różne charaktery i emocje. Poddanie się, walkę, pasję, ogrom emocji. Nietypowo kolejny rok spędzamy pomiędzy Australią, a Paryżem. W tej części nie ma już takiej sielanki jak w poprzednim tomie. Jest więcej dorosłości, odpowiedzialności, innego rodzaju szczęścia, doceniania ludzi wokół siebie, swojego życia. Nadal jest mrok, to jednak już nie taki głęboki. Pogodzenie się ze stratą bliskich i podążanie za marzeniami. Rezygnacja ze swojego szczęścia. Egoizm przeradzający się w zupełną odwrotność. Rozmowy, które już nie są takie błahostkowe, niepewne. Tym razem są bardziej dojrzałe czasami jedno podpiera drugie, innym razem to tamte tłumaczy temu pierwszemu. Uczucia potrafią zniszczyć, to są potrzebne do budowania. Pokazanie co może się stać jak tylko będziemy chcieli zaryzykować.

Najbardziej podobało mi się to jak ukazano tutaj wsparcie najbliższych osób. To jak w końcu otworzyli oczy na pewne rzeczy. To co złe nie musi zwiastować porażki, lecz inne spojrzenie na nową przyszłość. Klimat wakacyjny został ochłodzony i jest bardziej zimowy, aby dać pomału nadzieję na to, że w końcu wyjdzie słońce. Małe promienie przebijające się przez maleńką chmurkę.

Filozoficzne ukazanie różnych oblicz miłości, straty, wsparcia, a też ukazanie śmierci jako coś naturalnego, coś z czym musimy się pogodzić. Podążanie za pasją, marzeniami daje nam sczęście i nie powinniśmy się bać odkrywać siebie. Wspaniała historia.

Portretująca gorzki smak decyzji podjętych w przeszłości. Urzekająca realizmem. Poruszająca najczulsze struny ludzkiej duszy. Niesamowicie emocjonalna. Ukazująca siłę prawdziwej miłości.

"Wszystko, czym jesteśmy razem" to dalsze losy Leah i Axela.

Po burzliwym rozstaniu, drogi tych dwojga, znowu się splatają.

Trzy lata. Właśnie tyle czasu minęło, odkąd widzieli się poraz ostatni.

Teraz Leah stara się realizować swoje marzenia. Studiuje. Spotyka się z Landonem.

A kiedy pewnego dnia dostaje propozycją, by wystawić obrazy w galerii, w której pracuję Axel, ma mnóstwo wątpliwości. Wie jednak, że jest to dla niej ogromna szansa. Szansa, która nie trafia się każdemu. Dlatego, mimo tego, iż boi się ponownego spotkania z Axelem, decyduje się na ten pierwszy, najtrudniejszy krok.

Nie spodziewa się, że tuż po nim, przyjdzie także na podjęcie kolejnego, będącego jeszcze większą szansą i kolejnym wyzwaniem... Wyjazd do Paryża, i to w obecności Axela, budzi w niej wiele sprzecznych emocji. Kocha go i nienawidzi jednocześnie. Pragnie być blisko niego, a równicześnie jak najdalej. Chce codziennie patrzeć w jego oczy i nie patrzeć na niego wcale.

Leah jest rozdarta, pomiędzy tym czego pragnie, tym czego za wszelką cenę unika.

Bliskość Axela sprawia, że całkowicie traci rozum. Że emocje biorą górę. Że ponownie zatraca się w chłopaku, który już raz złamał jej serce.

Dziewczyna boi się ponownego rozczarowania, a mimo to nie potrafi być obojętna wobec Axela. Nie potrafi mu się oprzeć. Nie potrafi zapomnieć o tym, co niegdyś ich łączyło. A łączyło ich naprawdę wiele. Nie potrafi zapomnieć o tym, że to właśnie dzięki chłopakowi, jest tu, gdzie jest. Że pokonała własne lęki i słabości. Że zawalczyła o siebie.

I teraz, będąc tak blisko siebie, postanawia dać mu jeszcze jedną szansę.

Jednak czy chłopak ją wykorzysta?

Czy ich miłość przetrwa każdą burzę?

"Wszystko, czym jesteśmy razem" skradła moje serce. Nie raz go roztrzaskała, ale też nie raz go scaliła. Nie raz sprawiła, że w oczach błysnęła łza, ale też wznieciła iskierkę nadziei.

Piękna, romantyczna, a przy tym bardzo emocjonalna i namiętna.

Historia, od której nie sposób się oderwać, która wciąga od pierwszych stron, która zaskakuje.

Ta książka na długo zostanie w mojej pamięci ❤️

"(...) nie umiem dobrze dobierać słów, ale to, co tu widzisz, to wszystko, czym jesteśmy razem (...) Jesteśmy wschodami słońca na plaży i szumem morza. Jesteśmy nocami z rozgwieżdżonym niebem, pożądaniem, naszymi piosenkami, czerwienią o zachodzie słońca (...) Jesteśmy tymi ścianami, które cię otaczają, tym wszystkim, co razem przeżyliśmy. I tym wszystkim, co jeszcze nadejdzie."

🎨Recenzja:🎨

Powrócenie do historii Axela i Leah było czymś na co długo czekałam. „Wszystko czym nigdy nie byliśmy” skradło moje serce a za razem je złamało.

Jeszcze nigdy tak bardzo mi nie zależało na tym żeby dwójka bohaterów do siebie wróciła. Stresowałam się i martwiłam że jednak się im nie uda, że ich drogi się rozejdą. Jednocześnie przepełniało mnie tak wiele emocji…

Niestety irytowało mnie i to bardzo zachowanie Leah. Mini spojler❗Gdy wyjechała z Axelem do Paryża i nie wiedziała czego chce od życia to rozpłakała się i histeryzowała jak dziecko. Rozumiem że nie jest to przyjemna sytuacja ale to była po prostu przesada. Druga taka sytuacja to gdy znowu histeryzowała przez zbliżenie z Axelem.❗ Zdaję sobie sprawę że Leah spotkało wiele niemiłych rzeczy w życiu i ciężko było się jej po tym pozbierać ale ja osobiście uważam że jest ona histeryczką i w wielu sytuacjach nakręca się bez powodu.

Mimo tego zakochałam się w ich historii która nie była usłana różami. Na zawsze zapamiętam słowa „wszyscy żyjemy w żółtej łodzi podwodnej” które dla nich oznaczają ’kocham cię’.

4/5⭐