Wszystkie pocałunki wiosny (barwione brzegi)

🌈🌝 Mam ogromne zaufanie do twórczości Józefiny. Wszystko dlatego, że jej debiutancką książkę wspominam z prawdziwą przyjemnością. Dlatego, gdy tylko pojawiły się zapowiedzi Wszystkich pocałunków wiosny, wiedziałam, że muszę położyć na niej swoje ręce. Książka chwilę poczekała na odpowiedni moment, bym mogła podejść do niej z właściwym nastawieniem, ale… znów się nie zawiodłam! Chcecie wiedzieć, dlaczego ta urocza opowieść pokazuje, że jeśli potrafisz pisać, to klątwa drugiej książki nie ma nad tobą władzy?

🌈🌝 Wszystkie pocałunki wiosny po raz kolejny zabierają nas do świata szkolnej codzienności. Cieszę się, bo widać, że autorka doskonale odnajduje się w młodzieżowych realiach i umiejętnie kreuje tę scenerię. Tym razem poznajemy trzy dziewczyny: Maję, Oktawię i Adę. Maja to perfekcjonistka i mistrzyni organizacji, która jako przewodnicząca samorządu ma na głowie mnóstwo obowiązków. Mimo tego zawsze znajduje czas, by pomóc braciom w domu. Ale czy wszystko jest tak idealne, jak się wydaje, gdy lista zadań zdaje się nie mieć końca? Oktawia z kolei to dziewczyna, którą kiedyś coś łączyło z Mają, ale obecnie są sobie bardziej obce niż kiedykolwiek. Oktawia źle czuje się w szkole, a prowadzenie gazetki szkolnej to jedyne zajęcie, które przynosi jej radość. Trzecią bohaterką jest Ada – przyjaciółka Mai, która promienieje makijażem, brokatem i kolorową biżuterią. Jednak pod tą błyszczącą fasadą kryje się ciężar, który dźwiga. Ada jest w trakcie tranzycji, co komplikuje jej relacje z rodziną, zwłaszcza z bratem, oraz powoduje walkę z dysforią. Na szczęście uczy się, jak z nią żyć i stawiać jej czoła. Jak wiec widzicie każda z dziewczyn ma swoje zmagania, ale ich drogi splatają się, gdy giną pieniądze ze szkolnej kasy. Tak oto zostaje przed nimi postawiona pewna zagadka a wspólne poszukiwania rozwiązania stają się pretekstem do opowieści o prozie życia młodych ludzi i ich zmaganiach z codziennymi problemami.

🌈🌝 Przyznaję, że tym razem trudniej było mi wczuć się w historię. Podczas gdy Słońce porwało mnie od pierwszej strony, Wiosna rozwija się wolniej. Jednak gdy już poznacie bohaterki i główny problem opowieści, wszystko nagle wskakuje na swoje miejsce, a nim się obejrzycie – odwrócicie ostatnią stronę. Niezwykle podoba mi się fakt iż Józefina ponownie stworzyła mądry komentarz społeczny, ukryty pod płaszczykiem lekkiej narracji. Niespełnione ambicje rodziców, chęć unikania kłopotów, brak odwagi, by mówić o przemocy – to wszystko towarzyszy wielu młodym ludziom, przez co historia staje się niezwykle uniwersalna. Ale nie byłabym sobą gdybym kogoś nie wyróżniła. W moim serduszku bardzo odznaczyła się postać Oktawii. Jej relacja z Mają była dla mnie wyjątkowa – ciepła, wzruszająca i oparta na motywie drugiej szansy. W literaturze wątek WLW odbudowujących relacje to wciąż rzadkość, dlatego bardzo cieszy mnie, że Józefina postanowiła wpleść go do swojej książki. Bo takich książek jak Wiosna powinno być więcej. Może dzięki temu w końcu wszyscy odorbimy swoją lekcję o tolerancji względem innych.

🏵️🌈

Maja to świetnie zorganizowana przewodnicząca samorządu. Nie lubi prosić o pomoc, ponieważ wierzy, że ma wszystko pod kontrolą.

Oktawia, niegdyś przyjaciółka Mai, trzyma się na uboczu. Jej jedyną szkolną radością jest możliwość prowadzenia gazetki szkolnej, wspierającej osoby queer.

Ada, obecna przyjaciółka Mai, kocha jaskrawe stroje, biżuterię i makijaż. Jest w trakcie tranzycji i codziennie w domu musi wysłuchiwać okropnych komentarzy ze strony swojego brata.

Gdy pewnego dnia tajemniczy włamywacz wykrada fundusze samorządowe, za które Maja czuła się odpowiedzialna, dziewczyny łączą siły, by na własną rękę przeprowadzić śledztwo. Po drodze odkryją jednak znacznie więcej niż tylko tożsamość złodzieja.

💌🎭

Co znajdziecie w tej książce?

🔎 motyw śledztwa

🏫 uczniów klasy maturalnej

🤕 wątek przemocy domowej

✨ bohaterów zdolnych do autorefleksji

👭🏼 piękną przyjaźń między dziewczynami

🌈 szeroką reprezentację osób queerowych

Przyznaję, że początek z tą książką nie należał do najłatwiejszych, ponieważ trudno było mi uwierzyć, że dorosła dziewczyna na własną rękę bawi się w detektywkę zamiast zgłosić przestępstwo (któremu nie była winna) odpowiednim władzom. Motyw śledztwa wydawał mi się wymyślony trochę na siłę. Później jakoś udało mi się przymknąć na to oko, ponieważ historia coraz bardziej mnie wciągała.

Na plus zdecydowanie oceniam relacje między głównymi bohaterkami, ich solidarność i to, jak potrafiły zastanowić się nad sobą i swoimi zachowaniami. Uważam, że autorka dobrze poprowadziła też wątek przemocy domowej.

Im bliżej końca, tym coraz bardziej zaangażowana byłam w przeżycia bohaterów i ich przemiany, zwłaszcza tę Mai. Finalnie książka zostawiła mnie z uczuciem ogromnego ciepła na serduszku i za to bardzo ją cenię.

🔎👣

[12+]

[współpraca reklamowa z @wydawnictwoyoung]