Pojechać na lotnisko, naprawić drzwi w samochodzie, rozwieść się. Ale najpierw uratować Elf.
Czekając na samolot, Yolandi próbuje zrozumieć, dlaczego to właśnie jej starsza siostra nie chce żyć – światowej sławy pianistka, ma wspaniały dom i szczęśliwe małżeństwo. Tymczasem Yolandi jest spłukana, dwukrotnie rozwiedziona, ciągle trafia na niewłaściwych kochanków, po raz kolejny zostawia w domu dorastające dzieci. Ruszając w drogę do siostry, zagłębia się w przeszłość w poszukiwaniu odpowiedzi na ignorowane przez lata pytania.
Czy gen samobójstwa może być zapisany w DNA? Czy wolno za wszelką cenę ratować kogoś, kto obsesyjnie pragnie śmierci? Jak przygotować się na śmierć najbliższego człowieka? Kogo poprosić o pomoc, gdy najwierniejsza przyjaciółka menonickiej rodziny – Biblia – od lat nie daje nadziei i pocieszenia ?
Wszystkie me daremne żale to poruszająca autobiograficzna powieść o sile siostrzanej miłości. Walka o życie ukochanej osoby, próba ratowania rodziny, ucieczka z surowej religijnej wspólnoty – wszystko to w zestawieniu z codzienną próbą poskładania własnego życia wywołuje śmiech przez łzy. Toews swoją powieścią udowadnia, że to nie nadzieja umiera ostatnia, tylko poczucie humoru.
Opinie o książce
Czy można o tragedii, traumie i samobójstwie ukochanej osoby opowiedzieć z ironią? Dlaczego ludzie postanawiają skończyć ze sobą, co zawiodło, czego zabrakło przy pozorach szczęścia, obfitości i dobrobytu? O tym jest ta opowieść o siostrzanej miłości silniejszej niż najczarniejsze myśli rodem z ostatniego kręgu piekła.
Karolina Korwin-Piotrowska
Książka odważna, zuchwała, napisana z dużym uczuciem […]. Toews opowiada tę historię z punktu widzenia bohaterki, która brzmi jak skrzyżowanie Davida Fostera Wallace’a i Robina Williamsa, gdyby byli wychowaną w menonickiej społeczności czterdziestoparoletnią kobietą nieuznającą żadnych autorytetów. Yoli to obdarzona wielkim sercem domorosła filozofka z wielkim talentem komediowym.
„The Dallas Morning News”
Miriam Toews z genialnym wyczuciem miesza ze sobą śmiech i łzy, tworząc magiczny eliksir, który przypomina esencję życia.
Ron Charles, „The Washington Post”
Wbrew pozorom nie jest to wcale przygnębiająca powieść. Miriam Toews z wdziękiem przełamuje ponurą tematykę za pomocą dużej dawki czarnego humoru i kreśli niezwykłe, dalekie od doskonałości, a przez to bardzo prawdziwe postaci. Trzeba nie lada talentu, by w obliczu tak poważnego tematu napisać tak zajmującą i dającą tyle przyjemności książkę.
„Library Journal”
„Wszystkie me daremne żale” to słodko-gorzka opowieść o tych, którzy przetrwali, i tych, którzy nie zdołali się przeciwstawić silnemu nurtowi.
„Minneapolis Star Tribune”
Mistrzowska literacko, oryginalna refleksja na temat miłości, utraty i przetrwania.
„Kirkus Reviews”
Proza tak surowa i pulsująca życiem jak świeżo zranione serce.
„The Boston Globe”
Toews patrzy na świat ostro i przenikliwie i powołuje do życia postaci oraz sceny tak dziwne, a zarazem tak trafnie opisane, że czytelnik nie może powstrzymać śmiechu.
„Booklist”
Książka, której nie sposób się oprzeć. […] Jej przenikliwość, szczerość, a przede wszystkim przepełniające ją współczucie działają niczym balsam i przynoszą ten rodzaj pocieszenia, który odczuwamy, kiedy możemy otworzyć butelkę wina i długo, serdecznie porozmawiać z najbliższym przyjacielem.
Curtis Sittenfeld, „The New York Times Book Review”
Poruszająca, lecz miejscami bardzo zabawna powieść […]. Każda strona wywołuje śmiech, zaskoczenie albo przynosi takie zdanie, po którym nie sposób załapać tchu.
Dan Kois, „Slate”
Szukasz więcej propozycji? Zobacz nasze tytuły z kategorii literatura piękna obca lub z serii Powieść
Jakiego nastroju można spodziewać się podczas lektury książki "Wszystkie me daremne żale"?
Książka oferuje intensywną, słodko-gorzką mieszankę głębokiego smutku oraz błyskotliwego, czarnego humoru. Narracja balansuje między rodzinną tragedią a ironicznym spojrzeniem na codzienne zmagania bohaterek, co nadaje całości unikalny rytm. Czytelnik doświadcza surowych emocji związanych z utratą, które są regularnie przełamywane inteligentnymi i komediowymi akcentami. Taka konstrukcja sprawia, że historia mimo bolesnej tematyki staje się niezwykle żywa i autentyczna w odbiorze. To idealna propozycja dla osób ceniących literaturę piękną o wysokim ładunku emocjonalnym i intelektualnym.
Czy ta powieść jest odpowiednia dla osób szukających lekkiej i optymistycznej lektury?
Ta pozycja nie jest odpowiednim wyborem dla czytelników oczekujących wyłącznie beztroskiej rozrywki lub prostego, radosnego pocieszenia. Tematyka utworu oscyluje wokół depresji, prób samobójczych oraz trudnych pytań o prawo do decydowania o własnym zakończeniu życia. Choć w tekście pojawia się dużo humoru, stanowi on raczej mechanizm obronny bohaterek niż fundament lekkiej opowieści. Osoby przechodzące obecnie kryzys emocjonalny powinny podchodzić do tego tytułu z dużą ostrożnością ze względu na realistyczne opisy traumy. Powieść wymaga od odbiorcy gotowości na konfrontację z najbardziej bolesnymi aspektami ludzkiej egzystencji.
Jaką rolę w przedstawionej historii odgrywa motyw surowej wspólnoty religijnej?
Przeszłość w konserwatywnej społeczności menonitów stanowi kluczowy kontekst dla zrozumienia traum oraz specyficznych postaw bohaterek. Autorka pokazuje, jak surowe wychowanie religijne i brak oparcia w sztywnych dogmatach wpływają na dorosłe życie obu sióstr. Biblia, zamiast dawać ukojenie w trudnych chwilach, staje się symbolem opresji, przed którą bohaterki próbowały uciec przed laty. Ten wątek wyjaśnia specyficzny dystans głównej bohaterki do autorytetów oraz jej unikalne, domorosłe podejście do filozofii przetrwania. Zrozumienie tego tła pozwala lepiej pojąć motywacje stojące za desperackimi decyzjami postaci i ich poczucie wyobcowania.
W jaki sposób autorka łączy trudny temat samobójstwa z elementami humoru?
Miriam Toews stosuje ironię i cięty dowcip jako narzędzia służące do oswojenia niewyobrażalnego bólu oraz poczucia bezsilności. Dialogi między siostrami są pełne błyskotliwych ripost, które pozwalają im przetrwać najtrudniejsze chwile w szpitalach i podczas wspólnych podróży. Humor nie służy tutaj wyśmiewaniu tragedii, lecz jest wyrazem miłości i desperackiej próby nawiązania kontaktu z osobą, która nie chce już żyć. Dzięki takiemu zabiegowi postacie stają się wielowymiarowe, prawdziwe i dalekie od literackich schematów ofiar losu. Takie podejście sprawia, że lektura dostarcza czytelnikowi zarówno wzruszeń, jak i niespodziewanej satysfakcji intelektualnej.
Czy fabuła książki opiera się na autentycznych doświadczeniach życiowych autorki?
Powieść ma charakter autobiograficzny i czerpie bezpośrednie inspiracje z bolesnej historii rodziny samej Miriam Toews. Autorka wykorzystuje własne przeżycia związane z samobójstwami bliskich osób, aby nadać narracji niespotykaną w fikcji literackiej wiarygodność. Realizm opisów walki o życie ukochanej osoby wynika z osobistego doświadczenia autorki, co czyni tę prozę wyjątkowo surową i pulsującą życiem. Czytelnik otrzymuje wgląd w intymny proces żałoby oraz trudnej próby zrozumienia motywów osoby, która odrzuca wszelką pomoc. Taki fundament sprawia, że każde zdanie w książce niesie ze sobą ogromny ciężar prawdy i autentyczności.
