Wstręt

To książka, która mnie poruszyła i wstrząsnęła. Malwina Pająk odważnie sięga po trudne tematy i bezlitośnie eksploruje ludzką psychikę. To niezwykle odważna książka, która stawia czytelnika wobec trudnych pytań i zmusza do refleksji nad naturą człowieka. To lektura dla tych, którzy szukają mocnych wrażeń i są gotowi na literacką podróż w głąb ludzkiej duszy. Jednak ostrzegam, że zawarte w niej treści mogą być szokujące i trudne do przełknięcia - ale zdecydowanie warto poświęcisz czas na lekturę te pozycji.

Jak bardzo można nienawidzić samej siebie? Jak destrukcyjna jest samotność? Co można zrobić by znaleźć własną drogę w życiu?

Przed takimi dylematami staje główna bohaterka najnowszej powieści Malwiny Pająk-Iza.

Dziewczyna zmagająca się z zaburzeniami odżywiania. Dziś otwarcie nazwalibyśmy to schorzenie anoreksją. W latach 90. trudno jednak było o dobrą diagnostykę a problemy młodych osób często bagatelizowali ich własni rodzice.

Dziewczyna była zbuntowaną nastolatką pełną złości i niezgody na otaczającą ją rzeczywistość.

Nie potrafiła nawiązać z nikim głębszych relacji , a jej jedynym przyjacielem był Maks , podobnie jak ona trzymający się na uboczu i wrażliwy.

Dziś Izabela jest dorosłą choć nadal bardzo zagubioną kobietą poszukującą odpowiedzi na pytania czy umie kochać I być kochana a przede wszystkim komu może naprawdę zaufać? Sobie czy swojej terapeutce? A co ważniejsze czy wyjdzie na prostą?

Dawno nie czytałam książki, która tak mocno by mną wstrząsnęła. Tu nie ma upiększania, autorka nazywa rzeczy po imieniu , przedstawiając czytelnikowi brutalną prawdę.

Z całą pewnością nie jest to lekka ani łatwa książka, choć przeczytanie jej zajmuje jeden, może dwa wieczory.

Malwina Pająk doskonale wie jak operować emocjami, jak je przekazać by zostały w sercu odbiorcy na dłużej i gratuluję jej z całego serca.

Opowiedziana w kolejnych rozdziałach historia jest przejmująca i na wskroś prawdziwa.

Polecam tym z Was którzy szukają czegoś skłaniającego do przemyśleń.

Już dawno, bardzo dawno nie czytałam tak mocnej i jednocześnie poruszającej książki. "Wstręt" Malwiny Pająk nie jest historią, po którą sięga się dla rozrywki. To książka, która roztrzaska emocje czytelnika w drobny mak i na długo, bardzo długo nie pozwoli o sobie zapomnieć.

Historię głównej bohaterki poznajemy z perspektywy dwóch przestrzeni czasowych: teraźniejszości i przeszłości. Żadna z nich nie jest tą łatwiejszą, dającą czytelnikowi chwilę ukojenia, jednak to ta Iza dwadzieścia lat młodsza daje odbiorcy najbardziej w kość.

Końcówka lat 90-tych, dziwny czas, kiedy bohaterowie stoją w rozkroku pomiędzy tym, co znają, a co powoli poznają i za moment szturmem wkroczy w polską rzeczywistość – Malwina Pająk świetnie oddaje klimat tamtego czasu. Przemocowa rodzina? Podejrzewam, że wtedy mało kto tak by określił miejsce, w którym wychowała się Iza. I na koniec anoreksja – jak mała była wtedy świadomość społeczeństwa, że nikt bohaterce nie pomógł!

I tak – "Wstręt" Malwiny Pająk to opowieść o walce z anoreksją, jednak mnie najbardziej poruszyło to, z jakimi emocjami musiała sobie radzić Iza. Nie chowanie jedzenia do rękawa, obliczanie kalorii, oddawanie swoich kanapek, ale właśnie emocje, które się z tym wszystkim wiązały. A trzeba powiedzieć, że styl Autorki doskonale je oddawał – czytelnik niemal przeżyje je na własnej skórze. Nieskończone poczucie samotności, brak zrozumienia, tęsknota za bliskością, niespełniona miłość – towarzyszą bohaterce (i czytelnikowi) w trakcie całej tej historii.

Możecie być pewni, że sięgając po "Wstręt" Malwiny Pająk przeżyjecie trudną, niezwykle bolesną podróż. Autorka nie ma dla czytelnika żadnej litości – zrzuci na niego ogromny ciężar i pozostawi z nim samego. Tym odważnym – naprawdę polecam!

Mocna, ważna i dość brutalna książka, która pokazuje walkę o siebie, walkę z samotnością, walkę poczuciem niedopasowania społecznego, a przy tym wszystkim jeszcze osobistą batalię z zaburzeniami odżywiania. „Wstręt” to historia w której czytelnik całym sobą odczuwa zło w którym przyszło funkcjonować głównej bohaterce. Zło będące konsekwencją braku miłości, funkcjonowania rodziny odbiegającego od norm społecznych, braku zrozumienia i narastającego poczucia wyobcowania.

„Wstręt” to historia stawania się kobietą. Gdzie konserwatywny model rodziny, a co z tym związane – twarde rządy ojca, kładzie się cieniem na późniejszej przyszłości Izy. Kobiety zmęczonej życiem, nieustannie toczącej walkę z akceptacją siebie samej i w końcu ukazującej obraz ciągłego poszukiwania wewnętrznego spokoju i szczęścia. Ale to też historia w której odnalazłam czasy swojej młodości, swojego dorastania. Gdzie lata dziewięćdziesiąte z jednej strony kolorowe, przesycone dźwiękami rozwijającej się muzyki pop i mody aspirowały do życia jak z serialu, ale niekoniecznie tego polskiego.

Zastanawiam się dlaczego o tej książce jest tak cicho? Dlaczego nie zawładnęła ona Bookstagramowym światem? Jeśli tylko będzie mieli okazję – przeczytajcie! Spróbujcie między wierszami odpowiedzieć na pytanie do kogo skierowany jest tytułowy wstręt…

"Ojciec zbroi klosz terrorem. Wystarczy jedno jego spojrzenie, jedno chrząknięcie albo stuknięcie widelcem o talerz, bym stała na baczność. Gdy wchodzi do domu, sztywnieję, napinam mięśnie, zaciskam szczęki. Gdyby tylko bił, być może byłoby mi łatwiej. Na ból fizyczny można się przygotować, na tortury psychiczne nie bardzo, bo za każdym razem uderzają w inny obszar.

Matka zbroi klosz histerią. Jej troska oblepia mnie, osacza, nie pozwala wykonać najmniejszego ruchu bez głębokiego wewnętrznego przekonania, że coś robię nie tak. Jestem jak mucha zalana bursztynem. Z zewnątrz klejnot, wewnętrzna brzydota, śmierć, ewolucyjna pomyłka.”

„Wstręt” Malwiny Pająk to stworzona na bazie osobistych doświadczeń Autorki historia Izy, dziewczyny dorastającej w latach 90. minionego stulecia, w małym, polskim miasteczku. To bolesna opowieść o dzieciństwie i okresie nastoletnim naznaczonym przemocą ze strony ojca i pasywną postawą matki, które skutkują zaburzeniami odżywiania, poczuciem wyobcowania, wieloletnimi zmaganiami bohaterki z samoakceptacją. Sporo we „Wstręcie” złości na zastaną rzeczywistość; wiarę na pokaz, patriarchat.

Malwina Pająk w doskonały sposób rozpisała emocje towarzyszące głównej bohaterce na różnych etapach życia; strach, ból, nienawiść do rodziców i samej siebie, cierpienie, samotność, pragnienie miłości własnej i innych. Pierwszoosobowa narracja sprawia, że łatwo z Izą współodczuwać, tym bardziej, jeśli wychowywało się w zbliżonym czasie. Ostry, pozbawiony subtelności język doskonale współgra z treścią i dodatkowo wzmacnia przekaz. Ten zapis niezwykle bolesnych doświadczeń, wieloletniej, trudnej walki ze sobą, o siebie i życie na własnych zasadach to lektura mocna i frapująca.

Przyznać jednak muszę, że książka Malwiny Pająk znacznie silniej zagrałaby na moich emocjach, gdybym kilka tygodni wcześniej nie sięgnęła po powieść Aleksandry Pakieły. Nie sposób nie zauważyć, że „Wstręt” i „Oto ciało moje” mają sporo punktów stycznych. Zbieżność niektórych scen, podobne wątki, kreacja postaci (także tych drugoplanowych), problemy z jakimi mierzą się główne bohaterki, język powieści.

Autorka „Wstrętu”, już w prologu, zdaje się bezpośrednio nawiązywać do „Oto ciało moje”, które swoją premierę miało blisko rok temu. Osobiste doświadczenia Autorek są niewątpliwie bardzo zbliżone i to tłumaczy podobieństwo niektórych elementów.

Polecam Waszej uwadze zarówno „Wstręt” jak i „Oto ciało moje”, jednakże tę drugą pozycję odrobinę bardziej.