Współlokator brata

   "Współlokator brata" to książka, która przyciąga wzrok swoją piękną okładką, czym kusi czytelników do zagłębienia się w historii, którą ma do przekazania. Jednocześnie jest to debiut Anastazji Walenty, a jak wiadomo, do takich tytułów większej zachęty nie potrzebuję, gdyż tak cudowne wydanie i możliwość poznania pióra kogoś nowego, to dla mnie sama przyjemność. Co prawda moje oczekiwania wcale nie maleją z powodu pierwszej wydanej książki Autorki, a jeszcze bardziej się nakręcam na dany tytuł, jednak staram się wtedy patrzeć na wszystko z przymrużeniem oka.

   W tej książce mamy wątek hate-love, który tak uwielbiam, jest pełno zadziorności w rozmowach bohaterów, mamy tajemnice, ciężką przeszłość i ból, ale jest też miłość do rodzeństwa, a później do partnera. Lubię takie historie, w których główni bohaterowie muszą mierzyć się z własnymi demonami, starać się przepracować jakoś swoją przeszłość, która nie jest kolorowa, jednocześnie próbując odnaleźć się w teraźniejszości. Ta historia taka właśnie jest. Anastazja wreszcie uwolniła się od ojca pijaka, z którym nie dawała już sobie rady. Z pomocą i ofertą zamieszkania przyszedł jej brat, jednak żeby nie było za kolorowo, to pierwszego dnia zapomniał o niej i nie odebrał jej ze stacji. Na domiar złego okazało się, że nie poinformował dziewczyny, że ma współlokatora...

   I tutaj moment poznania się Anastazji i Maksa zapowiada się naprawdę ciekawie. Ciągłe przekomarzania, robienie sobie na złość, jednocześnie czułość i opiekuńczość do drugiej osoby. Z czasem zaczyna pojawiać się ogień, przyciąganie tak silne, że ciężko jest się powstrzymać. Powiem Wam, że będzie się działo! Dodatkowo pojawia się pewna przeszkoda na drodze do ich szczęścia, która wzbudzi wiele niepewności podczas lektury.

   Historia, którą napisała Autorka, wzbudziła we mnie masę różnych emocji, tych cieplejszych i tych rozrywających serce, zwłaszcza na samym końcu. Cieszę się, że miałam okazję sięgnąć po tę książkę, gdyż bardzo mi się podobała i z chęcią przeczytam kolejne powieści spod pióra Anastazji Walenty.

   Dziękuję serdecznie Wydawnictwu jak i Autorce za tak przyjemną lekturę! Polecam gorąco!

Niepozornie zapowiadająca się historia niejednokrotnie potrafi bardzo zaskoczyć.

Anastazja ma dość ojca, który nadużywa alkoholu. Postanawia w końcu coś zmienić.

Jej starszy brat proponuje jej pokój w wynajmowanym przez siebie mieszkaniu, więc dziewczyna nie waha się ani chwili i wyprowadza się do wielkiego miasta.

Nie ma jednak pojęcia, że jej brat ma współlokatora. I to takiego, który na początku jest dla niej oschły i niemiły. Z czasem jednak Maks się zmienia, a Anastazja odkrywa, że od nienawiści do czegoś innego jest tylko jeden krok.

WSPÓŁLOKATOR BRATA zapowiadał się dość spokojnie, ponieważ fabuła w głównej mierze opiera się na rozmowach głównych postaci, przekomarzaniu się i godzeniu.

Anastazja uciekła z domu, w którym nie czuła się bezpieczna i oddała się pod opiekę brata. Liczyła, że jej życie się unormuje, jednak za sprawą współlokatora wszystko mocno się wzburzyło.

Anastazja jest postacią, która niestety trochę działała mi na nerwy. Dziewczyna odbierała wszystko w taki bardzo prosty sposób pokazując, że ona jest dorosła i dojrzała, więc inni powinni też się tak zachowywać. W przypadku wielu sytuacji myślała tak prostolinijnie, że nie widziała innych opcji ani nawet ich nie rozważała, co sprawiało, że pakowała się w kłopoty i towarzyszyło jej ogólnie niezrozumienie.

Choć pomysł na fabułę był według mnie ciekawy, to niestety po drodze coś poszło nie tak. Całość rozkręcała się dość powoli, a pod koniec akcja przyspieszyła i zakończyła się w sposób, który jakoś zupełnie mi nie podpasował.

Natomiast bardzo podoba mi się wydanie tej książki, piękna okładka i wnętrze zdecydowanie przyciąga oko.

"Współlokator brata" autorstwa Anastazji Walenty to kolejny debiut literacki, który przykuł moją uwagę piękną okładką i interesującym opisem, po którego przeczytaniu liczyłam na naprawdę interesującą i chwytającą za serce opowieść. Czy po lekturze mogę z czystym sumieniem powiedzieć, że tak właśnie było? Niestety nie, ale nie wyprzedzajmy faktów i zacznijmy od początku.

Główną bohaterką powieści jest niespełna osiemnastoletnia Anastazja Malinowska, która dotychczas mieszkała ze swoim nadużywającym alkoholu ojcem. Kiedy sytuacja wymknęła się spod kontroli, a dziewczyna doświadczyła przemocy domowej, jej starszy brat Fabian postanowił zabrać ją do siebie. Jednak, gdy Anastazja przybyła do Warszawy, okazało się, że jej brat dzieli mieszkanie ze współlokatorem — Maksem Zielińskim, o którym dziewczyna nie miała zielonego pojęcia.

Relacja między Anastazją a Maksem jest napięta już od ich pierwszej interakcji. Mężczyzna, który również nie miał pojęcia, że jego najlepszy kumpel sprowadził do ich mieszkania swoją młodszą siostrę, z impetem wparowuje do łazienki, w której dziewczyna zaczęła się już przygotowywać do wzięcia prysznica. I w zasadzie można byłoby puścić ten incydent w niepamięć, gdyby mężczyzna zechciał opuścić zajmowaną przez nich przestrzeń bez zbędnych komentarzy i dwuznacznych propozycji.

Niestety ku niezadowoleniu dziewczyny, podobne sytuacje powtarzają się dość regularnie, co doprowadza ją do szewskiej pasji. Jednak z czasem, ku swojemu przerażeniu, Anastazja odkrywa, że zaczyna darzyć Maksa głębszymi uczuciami. Czy pomimo początkowych trudności i dość rozwiązłego życia mężczyzny, Anastazja i Maks staną się dla siebie kimś więcej niż tylko współlokatorami? Czy wszelkie wydarzenia z przeszłości obojga będą miały wpływ na ich wspólne życie? Odpowiedzi na te pytania, znajdziecie w najnowszej powieści Anastazji Walenty.

Muszę przyznać, że miałam naprawdę duże oczekiwania wobec tej publikacji, które bardzo szybko zderzyły się z literacką rzeczywistością. Niestety, ale książka straszliwie mnie wynudziła i dokończyłam ją tylko z tego względu, iż liczyłam, na naprawdę zaskakujący i spektakularny koniec. Czy go otrzymałam? Zdecydowanie nie.

W zasadzie oprócz obiecującego początku nie było w tej książce nic, co pozwoliłoby mi zapamiętać ją na dłużej. Autorka skupiła się na opisach codziennej rutyny bohaterów, więc w zasadzie mogę powiedzieć, że w kółko czytałam o tym, że chodzili spać, brali prysznic i pili kawę.

Relacja między głównymi bohaterami od samego początku była nijaka. W ogóle nie odczułam między nimi żadnej chemii i w zasadzie nie mam zielonego pojęcia, co sprawiło, iż zakochali się w sobie. Zresztą relacje między innymi bohaterami też pozostawiały wiele do życzenia.

Jedyne czego nie brakowało mi w tej książce to absurdy, ponieważ "Współlokator brata" jest nimi naszpikowany od początku do końca. Takie najciekawsze z nich to brak jakiejkolwiek reakcji ojca na to, że siedemnastolatka wyprowadza się z domu i nie daje znaku życia, czy chociażby fakt, że Fabian zapomniał, że kazał młodszej siostrze przeprowadzić się do niego i zamiast odebrać ją z dworca, poszedł sobie na melanż. Jednak bezapelacyjnie pierwsze miejsce wśród absurdów całej historii zdobywa jej zakończenie, które dosłownie rozbawiło mnie do łez.

Oczywiście jest to tylko i wyłącznie moja subiektywna ocena tego dzieła, więc mam świadomość, że wiele osób może nie zgodzić się z moją opinią o niej. Dlatego, aby dowiedzieć się, czy jest to książka, która przypadnie Wam do gustu, musicie przekonać się o tym sami.

Anastazja Malinowska mieszka z nadużywającym alkoholu ojcem. Kiedy sytuacja staje się coraz bardziej nerwowa i dziewczyna doświadcza przemocy, starszy brat Fabian postanawia jej pomóc. Chłopak zabiera ją do swojego mieszkania nie uprzedzając jednak, że nie mieszka sam a jego współlokator Maks Zieliński jest typem rasowego Casanovy, który gdy upatrzy sobie ofiarę nie odpuści tak łatwo... Czy dziewczyna będzie w stanie oprzeć się zalotom Maksa, który jak chce potrafi być niezwykle czarujący...?

"Współlokator brata" jest kolejnym debiutem na polskim rynku który pojawił się pod koniec lipca nakładem wydawnictwa Niezwykłego. Książka, która zaciekawiła nas opisem a jej okładka zdecydowanie przyciąga oko czytelnika sprawiając, że ma się ochotę jak najszybciej poznać tę historię.

Z początku książka wydawała się mieć naprawdę interesującą fabułę oraz jeden z naszych ulubionych typów relacji czyli na zasadzie kto się czubi ten się lubi jednak finalnie okazało się, że pomimo naprawdę przyjemnego warsztatu pisarskiego nie mogłyśmy wciągnąć się w tę historię. Było to chyba w jakimś stopniu spowodowane okropnie dziecinnym jak dla nas zachowaniem bohaterki. Oczywiście rozumiemy, że dziewczyna jest nastolatką a młodość bezsprzecznie rządzi się swoimi prawami jednak my nie poczułyśmy chemii ani pomiędzy bohaterami ani pomiędzy nimi i nami.

Koniec książki natomiast na pewno sprawia, że powieść ta odróżnia się od reszty jednak jesteśmy przekonane, że przysporzyć może nie jednemu także kilku siwych włosów...😂

Choć książka może nie trafi na listę naszych ulubionych tytułów to my jej Wam odradzać na pewno nie będziemy bo uważamy, że każdy powinien przekonać się na własnej skórze czy mu ta powieść przypasuje 😉

Często zdarza się tak, że najpierw ktoś działa nam na nerwy i uważamy go za strasznego buca, natomiast po pewnym czasie jesteśmy w stanie się w nim zakochać. Według mnie nie ma w tym nic wyjątkowego. W książce znajdziemy właśnie tego typu sytuację, która jest jednak opisana w ciekawy sposób, dlatego trudno się od niej oderwać. Uczucie może nas dotknąć w najmniej spodziewanym momencie i musimy być na to gotowi.