Wrogie terytorium. Beniamin Ashwood. Tom 3

To już trzecia część zadziornego piwowara, który ma wyjątkowy talent do pakowania się w kłopoty.

To co w wielu innych seriach mogłoby być gwoździem do trumny, a w Beniamin Ashwoodzie sprawdza się idealnie to prostota formy. Nieskomplikowany i przyjemny język, nieprzekombinowana fabuła, brak rozbudowanego świata, który dopiero z czasem nieco się poszerza oraz bohaterowie, jakimi są normalni ludzie. Niczego nie otrzymują za darmo, niesamowita moc nie spada im z nieba. Nie. Na wszystko muszą zapracować ciężką i mozolną pracą, i dopiero po karkołomnych treningach są w stanie zobaczyć pierwsze efekty.

Fabuła powoli idzie do przodu, niezwykle miłym zaskoczeniem był rozwój relacji głównych bohaterów, gdzie już od dłuższego czasu coś było czuć w powietrzu, ale do tej pory było raczej grzecznie i spokojnie. Choć w dalszym ciągu wątek miłosny jest tutaj bardzo delikatny i jeśli ktoś nie lubi takich motywów, to tutaj nie będzie mu przeszkadzał.

Bardzo lubię powracać do tego świata. Powieści Cobbla po prostu dobrze się czyta. Nawet gdy nie dzieje się z pozoru zbyt wiele potrafi zauroczyć i wciągnąć czytelnika, a zanim ON się obejrzy, pochłonie całość.

Od początku serii bardzo mocno rozbudowany jest motyw drogi. I tak samo było w przypadku „Wrogiego terytorium”. Co więcej, mam wrażenie, że do tej pory każdy tom oparty jest na podróży z punktu A do punktu B, wykonania jakiegoś questa i dalszej podróży już w inne miejsce. I niestety, cierpi na tym treść książki. Schematy nie są złe, ale trzymanie się utartych ścieżek i niewykraczanie poza nie, nie przyniesie nic dobrego. O ile w przypadku poprzednich tomów wątek wędrówki podobał mi się, wszystko splatało się w spójną całość, to zaserwowane po raz trzeci, nie smakuje już tak dobrze. Chciałabym od serii czegoś więcej i nie mogę się doczekać, aż autor zaserwuje coś nowego. Ponieważ w dalszym ciągu jest to świetna i intrygująca seria, ale czuć, że można oczekiwać czegoś więcej.

Niektóre wybory niosą za sobą nieprzewidziane konsekwencje. Układ różnych sytuacji sprawia, że rzeczywistość przybiera odmienny wygląd niż myśleliśmy, by następnie tworzyć nowe sytuacje, które wymagają kolejnych i kolejnych decyzji. Tworzy się cała sieć decyzyjna, nad którą nie do końca można mieć kontrolę. Ostatecznie plany trzeba modyfikować i akceptować rzeczywistość taką, jaką jest. Tylko jeden wybór pozostaje niezmienny – będziemy się kierować swoją moralnością, czy złamiemy własne zasady dla przyjemności i uniknięcia strachu?

Ben i Amelia ponownie są w drodze i ponownie uciekają samotnie przed wielkim niebezpieczeństwem w postaci Sanktuarium i mrocznej czarodziejki. Nie wiedzą, czy ich przyjaciele żyją i co czeka ich w przyszłości. Wiedzą tylko, że mają wyznaczony cel i muszą do niego dążyć, nie dając się przy tym złapać Sanktuarium, Koalicji i najlepiej nie dać się jeszcze zabić demonom. Trochę dużo tego jak na dwie osoby. Lecz i Beniamin, i Amelia są silni, wytrzymali i przede wszystkim zdesperowani. Czy osiągną swój cel? Czy wreszcie ich podróż się zakończy? I jakie przeszkody na nich jeszcze czekają?

Przyznam się, że bardzo przywiązałam się do cyklu o "Beniaminie Ashwoodzie". Wielokrotnie dostrzegałam w nim wiele wad, ale też miałam poczucie, że zalety na tyle dominują nad wadami, że to nie ma znaczenia. Są to zalety, które ukazują wartościowe treści i pozwalają odnaleźć nić porozumienia z bohaterami. Dlatego z taką niecierpliwością czekałam na trzeci tom, czyli "Wrogie terytorium". Jak wypadło na tle wcześniejszych części? Stanowczo najbladziej, ale o tym za chwilę.

Dość dużo czasu potrzebowałam, żeby zaakceptować styl pisarski autora. Doceniałam jego pozytywy, ale osobiście potrzebowałam chwili, by poczuć, że jest ON mi znany i daje poczucie ciepła i sympatii. W tym tomie stanowczo to nastąpiła, a ja poczułam, że powracam do dobrego przyjaciela, który ponownie zabierze mnie w niezapomnianą, czytelniczą podroż. Powieść czyta się niesamowicie przyjemnie i przy tym bardzo szybko. Łatwy w odbiorze, ale przy tym odpowiednio opisowy język pisarza, nie pozwala na niepotrzebną utratę skupienia.

We "Wrogim terytorium" ponownie dominuje motyw drogi i ucieczki. Sam wątek bardzo doceniam za możliwości, jakie ze sobą niesie. Daje olbrzymie pole popisu fabularnie, ale wplata też wiele aspektów, które skłaniają do refleksji i ogólnie przemyślenia całej historii. Niemniej trzy tomy, gdzie przez większość czasu bohaterowie podróżują, to dla mnie stanowczo za dużo. Stało się to już nużące i momentami nawet intensywnie męczące. Chciałabym ujrzeć większą gamę umiejętności pisarza. Na tę chwilę wiem, że potrafi ciekawie i różnorodnie kreować różnego rodzaju drogi. A co ze stałością? Co z możliwościami jednego miejsca? Wydawałoby się to banalne, ale według mnie i do wykreowania takiej sytuacji potrzeba odpowiednich umiejętności. Czym dłużej bohaterowie wędrują, tym coraz bardziej nasuwa się pytanie, czy Cobble posiada właśnie takie zdolności. Tym bardziej że od pierwszego tomu mam poczucie, że to dopiero wstęp do czegoś większego. Właśnie przeczytałam połowę całego cyklu i to poczucie nadal mi towarzyszy. Pragnęłabym więcej konkretów.

Natomiast doceniam kreacje uniwersum. Mam wrażenie, że w tej chwili już dobrze znam je pod względem terytorium – tutaj pozytywny aspekt wiecznych wędrówek. Ale wydaje mi się, że rozumiem je też w kategoriach różnorodnych zasad, podstaw i wydarzeń. Cały świat wyróżnia się mocnymi i logicznymi fundamentami. Między innymi właśnie one odpowiadają za moje dobre samopoczucie podczas zapoznawania się z tą historią.

W tym tomie jako czytelnicy poznajemy nowych bohaterów. Na razie ich kreacja osobowościowa nie jest zbyt wyraźna, lecz liczę, że w kolejnych tomach będziemy mogli już lepiej ich poznać. Tym bardziej że nadal nie pojawiły się niektóre postacie z pierwszego tomu. Tak samo jak przy drugim tomie paradoksalnie bardzo mnie to cieszy, bo jest symbolem naturalności i przestrzegania zasad losu. Co do samego Benka to mam jak najbardziej pozytywne odczucia. Zarzucałam mu niepotrzebne idealizowanie i mam wrażenie, że we "Wrogim terytorium" zaczyna powoli irytować, czyli staje się ludzki. Nie ma już wyłącznie samych zalet albo wad, które sprawnie były przekształcane w zalety. I trzeba wspomnieć, że pojawia się wyraźniejszy wątek romantyczny. Z jednej strony był na niego już czas, więc dobrze, że się pojawił, ale z drugiej nie satysfakcjonuje mnie. Oczekiwałabym po nim lepszego dopracowanie i intensywniejszych emocji pod względem i intymności, i namiętności.

Całą serię cenię za zgrabne ukazywanie mechanizmów manipulacji i polityki. Autor uwzględnia w swojej historii postacie, które mało wiedzą o polityce i kierują się wiedzą lokalną i wiedzą konieczną do przetrwania, uwzględnia również postacie, które zajmują się tylko polityką i władzą. I oczywiście są też osoby pomiędzy, czyli Cobble przedstawia całą gamę różnych perspektyw na świat i w jaki sposób można nimi manipulować i wykorzystywać wiedzę, pieniądze i potęgę. A to wszystko w atmosferze niezwykłej determinacji Beniamina i Amelii, którzy mają wyznaczony cel i są mu wierni. To obraz wiary, że podziały nie są ważne, a najważniejsze jest dążenie do wspólnego dobra.

"Wrogie terytorium" częściowo rozczarowało mnie. Wypadło na tle wszystkich czytanych przeze mnie tomów na pewno najgorzej, choć przyznam, że tutaj wchodzi w to kwestia naprawdę wielkich oczekiwań z mojej strony, które w tej chwili mogą zaniżać ocenę. Niemniej mimo przedstawionych wad, cieszę się, że przeczytałam trzeci tom "Beniamina Ashwooda", bo spędziłam z nim naprawdę przyjemny czas i przy tym owocny w wartościowe przemyślenia. Nie mogę się już doczekać kolejnego tomu.

Poprzedni tom mi się podobał, jednak zabrakło mi w nim dynamiki i miałam nadzieję, że ta część okaże się bardziej wciągająca. Przyznaję, że się nie zawiodłam i cieszę się, że się nie zniechęciłam do tej serii, bo choć ma drobne wady, to jest naprawdę warta poznania 😁.

W dalszym ciągu w tej historii prym wiedzie motyw drogi, jednak jest ON skonstruowany tak, że podczas lektury nie sposób się nudzić. Ben i Amelia na swojej drodze spotykają się z wieloma problemami i poznają kilku naprawdę ciekawych bohaterów, których losy bardzo mnie zaangażowały. Mam tu na myśli między innymi Jaspera, którego niezwykle polubiłam i z chęcią dowiedziałabym się o nim czegoś więcej.

Jeśli chodzi o wątek demoniczny, to był ON obecny, jednak został trochę odsunięty na bok na rzecz innych kwestii, ale jest to dla mnie zrozumiałe i podejrzewam, że w kolejnych tomach się jeszcze pojawi.

Dużym plusem tej książki jest również rozwinięcie się wątku romantycznego (na który czekałam już od pierwszego tomu 🤪) i myślę, że autor całkiem nieźle sobie z nim poradził.

Podsumowując, jest to udana kontynuacja, napisana w dość lekkim stylu i dzięki temu, że akcja nabrała większego tempa, czyta się ją naprawdę szybko i przyjemnie. Z wielką chęcią sięgnę po kolejne części cyklu, bo nie ukrywam, że zżyłam się z bohaterami i chciałabym dowiedzieć się jak sobie poradzą z nowymi przeciwnościami i jakie będą ich kolejne przygody 😄.

Historia od której nie można się oderwać powraca z kolejnym tomem przygód ulubionych bohaterów. Czy A.C. Cobble również tym razem porwie nas w wir wielkich wyzwań i pogrozi palcem niebezpieczeństwa? A może w końcu pozwoli złapać oddech i oddali choć na chwilę wiszące nad głowami piętno złych doświadczeń?

Seria autora stała mi się bardzo bliska chociaż sam gatunek nie jest moim ulubieńcem. Bywa jednak tak, że wyjątek potwierdza regułę a opowieść, której nie spodziewaliśmy się polubić trafia idealnie w nasz gust. Cobble pozytywnie zaskoczył mnie ogromem wyobraźni oraz pracą jaką włożył w swoją historię, która nie tylko zyskuje z tomu na tom, ale i nieustannie ciekawi, wprowadza nowe fakty, szczegóły, przygody, pozwalając za każdym razem wrócić do ulubionych bohaterów, ale i wyciągnąć z ich opowieści coś nowego.

Wciąż obserwujemy bardzo dobrze poprowdzony motyw drogi, w którym Ben (główny bohater) wraz z poznanymi przyjaciółmi przeżywa całe mnóstwo niecodziennych wyzwań. I choć dużo jest w tym wszystkim smacznego poczucia humoru a nie rzadko towarzyszy nam podczas czytania radosny nastrój to prawda jest taka, że autor postawił na dość drastyczne wydarzenia i wyboistą trasę do pokonania. Trzeci tom opowiada bowiem o chyba najmroczniejszych jak dotąd perypetiach Bena, który czuje, że wraz z Amelią chyli się ku upadkowi. Lodowaty oddech śmierci na karku wciąż daje o sobie znać. Chociaż marzenia o ucieczce rosnąć z każdym dniem to obydwoje wiedzą, że musza walczyć, bo demony które ich ścigają nigdy się nie męczą.

Mam wrażenie, że w tym tomie autor dużą wagę przyłożył do kreacji bohaterów. Dużo ciekawostek dowiedziałam się na temat Bena oraz Amelii a oni sami wydali się jakby bardziej ludzcy, szczerzy, dojrzali. Może to tylko moje mylne poglądy, bo znam ich przecież nie od dziś, ale autor charakteryzuje się świetną ręką w budowani postaci od podstaw i to naprawdę się wyróżnia. Do tego wszystkiego dochodzi wszechobecna magia, demony oraz nieprzewidywana przyszłość co łącznie buduje spójną i trudną do porzucenia choćby na moment całość.

"Wrogie terytorium" porywa równie mocno co poprzednie części i serwuje czytelnikowi ogrom atrakcji. To lektura dobrze napisana, ze świetnie rozbudowanym światem przedstawionym. Losy bohaterów stają się nam ogromnie istotne, bo ich samych obdarzamy wielką sympatią co tylko dowodzi, że to powieść o wielkiej treści i dorównującej jej przygodzie. Trzeci tom nie zwalnia tempa i pozostawia apetyt na równie intrygujące kontynuacje.

3 tom z czterech, który mógłby być finalnym. Czytając zadasz Sobie pytanie:

Dlaczego to właśnie Bena wybrali na dowódcę, dlaczego z Niego robią przywódcę?

Skąd u Niego te przebłyski ponadczasowego intelektu?

Na część otrzymasz odpowiedź już w Tym tomie, reszta jest w czwartym.

W tym tomie Ben i Amelia muszą zmierzyć się z chłodem i głodem na drodze do swego celu, gdzie mają nadzieję znaleźć członka pewnego tajemniczego bractwa. Liczą na to, że pomoże ON w uporaniu się z zagrożeniem ze strony demonów.

Na swej drodze spotykają różnych ludzi, zarówno pomocnych i uczciwych, jak i łotrów, którzy zrobią wszystko za kilka złotych monet.

Pogłoski dotyczące rodzinnego miasta Amelii również nie napawają optymizmem...

Czy bohaterom uda się dotrzeć do celu i znaleźć odpowiednią osobę? A może wpadną w ręce łowców, którzy na nich polują? O tym musicie przekonać się sami 😏

Seria o Beniaminie z każdym tomem wciąga coraz bardziej, widać, że autor serwuje nam coraz ciekawsze przygody.

Bardzo podoba mi się, że pomimo tylu niebezpieczeństw i trudnych momentów, Beniamin wciąż pozostaje dobrym człowiekiem, który kieruje się przede wszystkim sercem. Zarówno on, jak i Amelia, muszą zmierzyć się z własnymi ograniczeniami i słabościami. Ich rozwój, a także relacje między nimi są świetnie poprowadzonym wątkiem, który niezmiernie mnie ciekawił. Nic nie dzieje się nagle, tylko naturalnie się rozwija.

Polecam gorąco tę serię wszystkim fanom przygodowej fantastyki z motywem drogi 🤩

Moja przygoda z cyklem o Beniaminie Ashwoodzie A. C. Cobble'a rozpoczęła się w sposób identyczny jak u jego bohaterów. Z początku, czyli po lekturze pierwszego tomu, czułam jedynie lekką sympatię do interesującej historii nie bez wad. Benek w tym czasie ledwie wyruszał w podróż z rodzimej wsi, otwierając serce na czekające go przygody. Zmiana nastąpiła dopiero w "Nieustannej ucieczce", kiedy ewidentnie zżyłam się z bohaterami i wciągnęłam w fabułę, otrzymując dużo więcej zwrotów akcji. W Benku również nastała przemiana i z uroczego chłopaczka powoli stawał się mężczyzną walczącym ze złem.

Po "Wrogie terytorium" sięgałam więc nie tylko z ogromną radością, ale także z odrobiną strachu, że moja sympatia do głównego bohatera nagle nie wyparuje. I wiecie co? Na szczęście nic takiego nie miało miejsca! Po lekturze trzeciego tomu mogę oficjalnie powiedzieć, że cykl o piwowarze Beniaminie Ashwodzie to bez mała wciągająca, pełna przygód opowieść potrafiąca zachwycić nawet osoby stroniące od fantastyki.

Ale po kolei.

Wydarzenia we "Wrogim terytorium" zaczęły się idealnie w momencie, w którym skończyły w "Nieustannej ucieczce". Ben wraz z Amelią ledwo zdołali uciec po ataku w Północnej Bramie. Odłączyli się od grupy i samotnie przemierzają kolejne ziemie królestwa, podążając do Irrefortu - terytorium należącym do wrogiej Przymierzu Koalicji. Podjęli się bowiem ogromnie trudnego zadania: zamierzają odnaleźć członków legendarnego Zakonu Purpuratów, którzy jako jedyni wiedzą, jak pokonać ciągle rosnące w siłę demony.

Czy przyjaciołom uda się bez szwanku trafić do Irrefortu, odnaleźć Purpuratów i raz na zawsze wyeliminować demony? Co z depczącą im po piętach pogonią wysłaną przez niepokonaną czarodziejkę Eldred?

"Wrogie terytorium" A. C. Cobble'a to ponad pięciuset stronicowa książka, którą przeczytałam w dwa dni. Ba, nie tyle co przeczytałam, ale ją dosłownie pochłonęłam! Trzeci tom cyklu o Beniaminie Ashwoodzie jest pełną niebezpieczeństw, zwrotów akcji, zabawnych momentów historią o przyjaźni, bohaterstwie i odwadze. Przez całą powieść autor doskonale dawkował tempo narracji, raz powoli snując radosną opowieść o dwójce przyjaciół odkrywających nowe tereny, by za chwilę wprowadzić do fabuły walkę na śmierć i życie z mrożącymi krew w żyłach demonami.

Fantastyka drogi ma to do siebie, że podczas wędrówki w zachowaniu bohaterów następują mniejsze bądź większe zmiany. Sprawiają to albo przeżyte przygody, albo dokonane w sytuacjach podbramkowych wybory. Często też razem z charakterem ewoluują relacje między bohaterami, i tak też było we "Wrogim terytorium". Strona, w jaką zaczęła zmierzać przyjaźń Bena z Amelią, totalnie mnie kupiła. Każdą ich rozmowę, sprzeczkę czy zwierzenie czytałam z wypiekami na twarzy, kibicując i ciesząc się jak dziecko, kiedy sytuacja poszła we właściwym - według mnie, oczywiście - kierunku.

W trzecim tomie naturalnie nie mogło zabraknąć drugoplanowych bohaterów znanych już od początku wyprawy. Cieszyło mnie ogromnie, że autor nie zapomniał o Rhysie, Towaal czy poznanej w "Nieustannej ucieczce" łowczyni, Corinie, co jakiś czas wtrącając kilka słów o ich przeszłości, dzięki czemu przestali jawić się jako ogromne znaki zapytania.

Podsumowując, "Wrogie terytorium" A. C. Cobble'a jest książką zdecydowanie wartą polecenia, co mogę uczynić z ręką na sercu (i wcale nie mówię tego, bo objęłam tytuł patronatem medialnym :)). Historia zachwyca, czaruje i okrutnie wciąga, sprawiając, że rzeczywistość przecieka między palcami. Podczas lektury nie ma czasu na nudę, a przeżywane przygody umiejętnie rozwijają wyobraźnię. Doskonale wykreowani bohaterowie, magiczny, wielobarwny świat czy niebanalna fabuła bogata w zwroty akcji sprawiają, że "Wrogie terytorium" jawi się jako idealne dla osób dopiero rozpoczynających przygodę z fantastyką.