Wróć do Triory

Jolanta Kosowska to osoba o wielu talentach i zainteresowaniach. Znajomość medycyny aż w trzech dziedzinach brzmi imponująco, dlatego pisarka często przeplata historie obyczajowe z bardzo trudnymi przypadkami szpitalnymi. Ma to w nas wzbudzić wzruszenie, zmusić do refleksji na temat własnego, często nieodpowiedniego stylu życia. Co więcej, widać doskonale, że pani Kosowska uwielbi pisać o podróżach, a przykładem tego jest książka pt. „Wróć do Triory”. Została ona wydana w 2018 roku, nie jest już najświeższa, a i tak czytelnicy często sięgają po nią w filiach bibliotecznych. Ja uczyniłam to samo, ale czy był to dobry pomysł? Tak, ale tylko częściowy. Swój dylemat wyjaśniłam poniżej.

Nie znoszę naciąganych, nieprawdziwych recenzji, dlatego też będę szczera. „Wróć do Triory” można podzielić na historie prawdziwe, ale też i takie, które z całą stanowczością spodobają się miłośnikom, tarota, magii, rzeczy niewyjaśnianych w sposób rzeczowy. Pokochają tę powieść także osoby, które nierzadko sięgają po przewodniki turystyczne. Bardzo dużo dialogów zawartych w omawianej powieści ma właśnie taką strukturę, porównywalną także do programów dokumentalnych czy przyrodniczych. Lektorem tej powieści śmiało mogłaby być Krystyna Czubówna. Wszystko ma jednak swoje granice, a tym razem autorka nieco przesadziła z ilością tychże opisów.

Znacznie bardziej przyciągnęła mnie sytuacja fizyczna i psychiczna jednego z głównych bohaterów. Marcin Morawski, bo o nim mowa, to ceniony nauczyciel historii, który aktualnie przygotowuje swoją klasę do matury. Jego niekonwencjonalne metody nauczania powodują, że mężczyzna traci pracę. Jest to dla niego nie pierwszy dramat. Marcin zmaga się także z ogromnymi problemami zdrowotnymi o podłożu nowotworowym. W działaniach medycznych, by pokonać chorobę, pomaga mu przede wszystkim kochająca żona. Mężczyzna ma też starać się dla ukochanego synka. Aby nie tracić płynności finansowej, zatrudnia się jako korepetytor. W ten oto sposób poznaje Filipa. Chłopak pochodzi z bardzo bogatej rodziny, ale pisarka udowadnia, że pieniądze nie grają roli, jeśli chodzi o zdrowie. Poważnie zachorować może każdy, nawet ktoś, kto na co dzień ma wszystko. Filip marzy, by pięknie i zawodowo grać na pianinie. Jego autorytetem w tej dziedzinie jest niejaki Jakub Janicki. Obaj muzycy pragną dalej grać ale jak to zrobić, skoro mózg nie funkcjonuje prawidłowo? Dlaczego sprawa Jakuba Janickiego bardzo silnie połączy się z Marcinem? Dlaczego historyk uda się do tytułowej Triory? Ja tego nie zdradzę, celowo nie ujawniam też wszystkich bohaterów. Warto tę tajemnicę rozgryźć samemu.

Sama historia Triory, czyli prawdziwej miejscowości i gminy we Włoszech, w regionie Liguria, brzmi bardzo zawile. Z jednej strony postronni bohaterowie ujawniają, że jest to miejsce magiczne, z wieloma krętymi dróżkami i niebezpiecznymi serpentynami. Z drugiej strony wieść gminna niesie, że w XVI wieku inkwizytorzy palili na stosie kobiety posądzone o czarną magię. Miejscowe czarownice uważały, że wiele eliksirów, zaklęć zawartych w kartach tarota mają uzdrawiającą moc. Sama nie wierzę w magię, jestem realistką. Mimo nazwiska Wróż nigdy nie udałam się do wróżki i prawdopodobnie tego nie zrobię. Zakładam tylko jeden wyjątek- tonący brzytwy się chwyta i w dramatycznych chwilach szuka się każdej alternatywy, by sobie ulżyć, zwłaszcza zdrowotnie. Jak głoszone tu legendy zrozumie Marcin Morawski? Co wydarzy się na tej malowniczej wyspie i dlaczego bohater właśnie tam został wysłany? Jeśli lubicie horoskopy, tarota, legendy z mrokiem w tle, to jak najbardziej jest to wątek dla Was.

Czy „Wróć do Triory” to powieść interesująca? Poniekąd tak, ale sądzę, że jej najbardziej wciągające partie mogłyby się zmieścić na dwustu stronach druku. Cała reszta to niepotrzebne powielanie przesądów. Poza tym, zaznajomiłam się już z bardziej wciągającymi propozycjami pani Kosowskiej. Wszystkim czytelnikom gorąco polecam „Pocztówki z Portugalii”- od wykreowanej tam fabuły wprost nie można się oderwać. Mam też nadzieję, że tak samo wysoko zadowalająca będzie „Madera”, która ma dla mnie znaczenie sentymentalne.

Książkę mogę polecić, ale tyko fanom czarów i spraw nieoczywistych.

„Są takie miejsca, w których czas zatacza koło – miejsca jakby nierzeczywiste, pełne niedopowiedzeń i tajemnic, zamieszkane przez wyłaniające się zewsząd duchy przeszłości. Taka właśnie jest Triora, leżąca na uboczu mała wioseczka w Alpach Liguryjskich. W szesnastym wieku doszło tu do pogromu rzekomych czarownic, na stosach spłonęło kilkadziesiąt niewinnych kobiet. Dzisiaj widma sprzed wieków mieszają się z rzeczywistością, tworząc aurę, która potrafi przyciągać, zaskakiwać i przerażać.

To właśnie tutaj przetną się drogi czworga młodych ludzi: skonfliktowanego ze szkołą nauczyciela, cierpiącego na chorobę nowotworową muzyka, byłego narkomana i dziewczyny o tajemniczej przeszłości. Czy duchy Triory okażą się im przychylne? Co się wydarzy, gdy granice między światem realnym a tym, czego nie da się pojąć rozumem, zaczną się zacierać?”

Bardzo lubię twórczość Jolanty Kosowskiej, przeczytałam każdą z jej książek i zawsze cieszę się jak dziecko, gdy wiem, że ma się ukazać coś nowego. Jej książki mają w sobie niespotykaną magię i zawsze przenoszą mnie w cudowne i pełne barw miejsca, o których wcześniej nie słyszałam. Tym razem autorka zabrała mnie do Triory, małej wioski w Alpach Liguryjskich. Już po kilkudziesięciu stronach złapałam się na tym, że zatraciłam w tej historii do tego stopnia, że otaczający mnie świat przestał dla mnie w ogóle istnieć, a ja znalazłam się w innym miejscu, w innej rzeczywistości i wśród bohaterów książki. Nie każdy autor potrafi wywołać we mnie ten stan, a pani Joli udaje się to dość często.

Wróć do Triory to powieść, która bardzo mnie zaskoczyła, zadziwiła i przede wszystkim uwiodła mnie fabułą. Nie należy ona lektur lekki i takich na jeden wieczór. Nią trzeba się delektować i smakować cały czas, by później mieć o czym rozmyślać. To książka, która wręcz kipi emocjami, a historia w niej zawarta wciąga i hipnotyzuje bez reszty.

Kreacja bohaterów wyszła autorce znakomicie. Każdy z nich jest inny, charakterystyczny, bardzo łatwo z każdym z nich można się utożsamić. Dzięki temu ich emocje stają się naszymi emocjami, czujemy ich radość, ich lęk, czy nawet strach.

Tym, co najbardziej lubię w książkach Jolanty Kosowskiej, jest to, że każda z nich przepełniona jest feerią barw i mnóstwem opisów pięknych i tajemniczych miejsc. To naprawdę ułatwia czytelnikowi przeniesienie się na karty powieści, by razem z bohaterami można było przeżywać ich historię.

Jolanta Kosowska w swojej najnowszej książce porusza także trudne tematy tj. choroba nowotworowa, czy uzależnienie od narkotyków. Te tematy nie są nam obce i wiemy, jak wielu ludzi one dotykają. Co najważniejsze wiemy także o tym, że w każdym z tych przypadków najważniejsze jest wsparcie drugiego człowieka, który jest w stanie uświadomić chorej osobie, że z każdą chorobą można wygrać, bo nie zawsze oznacza ona koniec świata.

„Wróć do Triory” to nierealna, ale i bardzo prawdziwa opowieść o przeciwnościach i trudach życia oraz o dążeniu do upragnionego spokoju i stabilizacji. To także historia, która podnosi na duchu i daje olbrzymią nadzieję. Gorąco polecam, bo obok tej książki naprawdę nie można przejść obojętnie.

Za możliwość przeczytania książki dziękuję Wydawnictwu Novae Res.

[Adres usunięty]

Cudne okoliczności przyrody, tajemnicze miasteczko Triora w Alpach oraz czworo ludzi dalekich sobie, a jednak tak bliskich. Tajemnice przeszłości, trudne decyzje oraz tocząca się teraźniejszość. Historia o tym jak odnaleźć siebie i nauczyć się pomagać innym.

FABUŁA:

Czworo ludzi, cztery różne historie. Marcin, Jakub, Filip oraz Weronika. Marcin to niezwykle inteligentny mężczyzna, wykształcony nauczyciel, historii, który pod swoją opieką ma Filipa, młodego chłopaka, który zwycięsko wyszedł z uzależnienia od narkotyków. Zbawienna okazała się dla niego muzyka, której uczył go Kuba. Sam chory na nowotwór, każdego dnia walczy o siebie. Losy tej trójki w niespodziewany sposób łączą się gdy dochodzi czwarta postać - Weronika. Jej zamiary wobec Marcina były złe, bo poprzez jej negatywne nastawienie oraz uknutą intrygę Marcin stracił pracę. Triora okazuje się punktem w którym skrywana jest pewna tajemnica, a jej historię poznamy prosto z kartek pamiętnika Weroniki.

MOIM ZDANIEM:

Nie chciałabym za dużo powiedzieć, żeby nie opowiedzieć książki. Spotkanie z literaturą pani Jolanty Kosowskiej to mój pierwszy raz, mam nadzieję, nie ostatni. Autorka w bardzo przyjemny i lekki sposób prowadzi historię Marcina Morawskiego, który podróżuje do Triory na spotkanie z Weroniką. Odkrywanie tajemnic średniowiecznego miasta, oraz sięganie do przeszłości po wydarzenia które mogą mieć wpływ na teraźniejszość jest ciekawe, tajemnicze i wciągające. Połączenie losów tych czworga jakże odmiennych od siebie osób, pozwala zrozumieć, że może ich łączyć zdecydowanie o wiele więcej niż myślimy. Odmienność miejsc rozwoju zdarzeń, problemów z którymi radzą sobie bohaterowie staje się z każdą kartką coraz bardziej interesujące. Nie każdy czytelnik od pierwszych stron wciągnie się w tą historię, należy dać jej trochę czasu. Wystarczy skupić się i dać się przenieś w historię prowadzoną przez autorkę, a pokochacie tę powieść.

Opisy przyrody, miasteczka - urzekają. Jolanta Kosakowska ma niezwykły dar łączenia fabuły z opisami, lekko, niezauważalnie a jednak wprowadza nas w inny wymiar miejsca, co dla mnie w książkach jest najlepsze.

Poruszenie tak trudnych problemów jak choroba czy uzależnienie zdecydowanie pomaga w spojrzeniu na te tematy innym okiem. Książkę chłonie się bardzo szybko, a połączenie tajemniczego miasteczka z losami powiązanych ze sobą bohaterów na prawdę tworzy ciekawą historię!

Jak tylko skończyłam czytać książkę ruszyłam w poszukiwania internetowe o miejscowości, jej mieszkańcach i legendach - to tylko pokazuje jak bardzo urzekła mnie ta powieść.

DLA KOGO:

Powieść tak na prawdę dla każdego, kto chce chociaż trochę zostać wprowadzonym w inne historie niż dotychczasowo mamy okazje czytać. Książka zdecydowanie jest oryginalna i niepowtarzalna. Zachowanie równowagi w zabieganym świecie pomiędzy pieniędzmi, karierą, statusem społecznym a życiem osobistym, rodziną, spokojem ducha wydaje się w dzisiejszych czasach tak bardzo trudne. Autorka słusznie zwraca uwagę na ważne i trudne tematy, ale zarazem prowadzi nas lekko przez całą historię, co osobiście bardzo cenię. Polecam tym którzy chcą się oderwać od codzienności i przenieść w miejsca w których na pewno nie byli, które są odległe a jednak tak bliskie. Zachęcam!

Nie pamiętam już nawet, kiedy po raz ostatni czytałam powieść obyczajową polskiego autora. Cieszę się, że po tak długim czasie mój wybór padł na najnowszą książkę Jolanty Kosowskiej „Wróć do Triory”. Jest to historia, która wciąga już od pierwszych stron. Tytułowa Triora to tajemnicza miejscowość w Alpach Liguryjskich, w której przecinają się drogi czterech bohaterów: nauczyciela po przejściach, chorego na nowotwór muzyka, byłego narkomana i dziewczyny, która próbuje odkryć swoją przeszłość. „Wróć do Triory” nie jest jednak typową powieścią obyczajową. Autorka łączy w niej sprawy, z którymi spotykamy się na co dzień z takimi, których nasz umysł nie potrafi do końca pojąć, ponieważ są nierzeczywiste. Sprawy realne opisywane w książce to na przykład sposoby wychowywania i traktowania dzieci (zarówno w domach jak i w szkole), narkomania lub choroba nowotworowa. Jolanta Kosowska z zawodu jest lekarką, specjalistką w trzech dziedzinach medycyny, więc czytając o wymienionych chorobach mamy świadomość tego, że dostaliśmy rzetelne informacje na ich temat. Tematy nierzeczywiste wiążą się z historią dziewczyny, próbującej odkryć swoją przeszłość. Poznajemy ją poprzez pamiętnik, który pisała, zajmuje ON sporą część powieści i wyjaśnia nam kilka ważnych spraw. We „Wróć do Triory” spotyka się również teraźniejszość z przeszłością. Z powieści dowiadujemy się o makabrycznych wydarzeniach, które kiedyś miały miejsce w Triorze i które mogą mieć wpływ na obecne czasy i bohaterów. Powieść ciekawi do samego końca, autorka w przemyślany sposób połączyła wątki. Czyta się bardzo szybko, ponieważ nie sposób oderwać się od tej historii. Serdecznie polecam zainteresowanie się dorobkiem artystycznym Jolanty Kosowskiej. Dla mnie „Wróć do Triory” jest tylko początkiem przygody z twórczością tej autorki.