Knut Hamsun właść. Knut Pedersen(1859-1952) - norweski pisarz, laureat nagrody Nobla za 1920 rok, łączył neoromantyzm z egzystencjalizmem, ale też elementami realizmu przedstawiciel tzw nurtu subiektywistycznego w literaturze skandynawskiej, odwoływał się do Dostojewskiego, mocno wpłynął na twórczość takich pisarzy jak Franz Kafka. Nienawiść do świata anglosaskiego (np w satyrze "Z życia duchowego współczesnej Ameryki") a z drugiej strony jego patriarchalizm i biologizm zbliżyły go do niemieckiego mitu "krwi i ziemi", co zaowocowało zajęciem przez niego pronazistowskiego i kolaboracyjnego stanowiska w czasie II Wojny światowej (został za to po wojnie osądzony i ukarany bardzo wysoką grzywną, w zasadzie już nie powrócił "na salony"). Jednak uznawany jest - obok S. Undset i H. Ibsena - za najwybitniejszego norweskiego pisarza. Włóczęgów napisał Hamsun w 7 lat po otrzymaniu Nagrody Nobla. Podejmuje w niej temat życiowego wgabundy, awanturniczego włóczęgi, człowieka bez korzeni, jednak - jak na tego autora - wymiar opowieści nie jest tak pesymistyczny jak w jego najsłynniejszym "Głodzie", a sama książka jest pochwałą indywidualizmu i nonkonformizmu. Tematy rozpoczęte w "Włóczęgach porusza Hamsun także w dwóch kolejnych powieściach "August Powsinoga" oraz "A życie toczy się dalej" (w przygotowaniu).
Szukasz więcej propozycji? Zobacz nasze tytuły z kategorii literatura piękna obca
Czy powieść Włóczęgi jest równie przygnębiająca co słynny Głód tego samego autora?
Włóczęgi charakteryzują się znacznie mniej pesymistycznym wydźwiękiem niż Głód, stanowiąc barwną pochwałę indywidualizmu i wolności. Autor skupia się tutaj na losach życiowego wagabundy, nadając opowieści charakter przygodowy i egzystencjalny zarazem. Czytelnik odnajdzie w tej lekturze afirmację nonkonformizmu oraz fascynację życiem bez stałych korzeni. Jest to doskonały wybór dla osób szukających w prozie Hamsuna więcej witalności i dynamizmu.
Czy książka Włóczęgi stanowi zamkniętą całość, czy jest częścią dłuższego cyklu?
Powieść ta otwiera tak zwaną trylogię Augusta, w skład której wchodzą również tytuły August Powsinoga oraz A życie toczy się dalej. Choć historia przedstawiona w tym tomie jest spójna, stanowi ona fundament dla dalszych losów bohaterów i rozwoju poruszanych tematów społecznych. Lektura pozwala w pełni zrozumieć ewolucję postaci Augusta, który jest jedną z najbardziej fascynujących figur w twórczości Hamsuna. Zakup tej części to idealny punkt wyjścia do poznania epickiej panoramy norweskiego życia przełomu wieków.
Jakiego stylu literackiego można spodziewać się po lekturze tej powieści?
Knut Hamsun łączy w tym dziele elementy neoromantyzmu z surowym realizmem i głębokim nurtem subiektywistycznym. Narracja jest bogata psychologicznie, co zbliża ją do dokonań Dostojewskiego, przy jednoczesnym zachowaniu specyficznego skandynawskiego klimatu. Autor mistrzowsko operuje opisami natury i ludzkich popędów, tworząc gęstą, angażującą intelektualnie prozę. To literatura wymagająca skupienia, nagradzająca czytelnika niezwykłą głębią analizy ludzkiej kondycji.
Dla jakiego typu czytelnika Włóczęgi Knuta Hamsuna będą najlepszym wyborem?
Książka ta jest idealna dla miłośników klasyki literatury światowej oraz osób zafascynowanych motywem wędrówki i poszukiwania własnej tożsamości. Docenią ją czytelnicy poszukujący w literaturze pięknej wysokiej jakości artystycznej oraz nieoczywistych portretów psychologicznych. Ze względu na tło historyczne i społeczne, pozycja ta zainteresuje również pasjonatów kultury norweskiej i przemian zachodzących w Europie Północnej. To lektura dla odbiorców ceniących wolność jednostki ponad społeczne konwenanse.
Komu lektura tej konkretnej powieści może nie przypaść do gustu?
Włóczęgi nie są odpowiednim wyborem dla osób poszukujących lekkiej, współczesnej literatury rozrywkowej o szybkim tempie akcji. Specyficzny, gęsty styl noblisty oraz koncentracja na wewnętrznych przeżyciach bohaterów mogą być nużące dla czytelników preferujących proste konstrukcje fabularne. Również osoby unikające w literaturze silnych naleciałości patriarchalnych i biologizmu mogą odczuwać dyskomfort podczas lektury tej klasycznej pozycji. Warto mieć na uwadze, że jest to proza wymagająca pewnej dojrzałości literackiej i cierpliwości w odkrywaniu sensów.
