Władca pustyni. Hutton. Tom 3

Ostatnio zastanawiałam się dlaczego tak często, gdy mam okazję sięgnąć po coś spod skrzydeł HarperCollins, wybieram harlequiny autorstwa albo Diany Palmer, albo Nory Roberts. Doszłam do wniosku, że po prostu bardzo lubię wyszukiwać irracjonalne zabiegi autorek, ranić mózg spisanymi dialogami niemającymi racji bytu w prawdziwym świecie i znaleźć pozycje, które będą ciut lepsze niż dotychczasowe. Jestem więc człowiekiem dużej wiary w możliwości świata harlequinów. Władca pustyni nie wydawał mi się ani trochę lepszy niż pozostałe tytuły. Co więcej - myślałam, że będzie to pozycja słaba i nudna, a jednak pozytywnie się zaskoczyłam.

Gretchen wraz z przyjaciółką wyrusza na tygodniowe wakacje. Mają bawić się najlepiej jak tylko potrafią - w końcu po to wyrwały się ze swojego małego miasteczka w Teksasie. No, może jest jeszcze jeden powód - Maggie dostała pracę u władcy Qawi i ma udać się tam zaraz po odpoczynku w Maroku. Niestety już na początku ich wakacji dziewczyna odbiera telefon i dowiaduje się, że facet, którego kocha od zawsze został ranny i stracił wzrok podczas jednej z misji. Mimo że odrzucał ją przez cały czas, to nie waha się ani chwili i wraca pierwszym samolotem do domu, zostawiając Gretchen samą i proponując przejęcie jej pracy dla szejka w Qawi.

Dziewczyna zostaje sama i boi się przyszłych wyzwań. Nie wie co ma ze sobą zrobić, jednak w holu wpada na przystojnego mężczyznę i nawiązuje z nim kontakt, który przeradza się w dobrą znajomość. Philippe ukrywa jednak swoją tożsamość, a wie że relacja zbudowana na kłamstwie, nie może utrzymać się zbyt długo.

Diana Palmer po raz kolejny daje nam utarte przez siebie schematy w postaci - niezbyt ładnej dziewczyny, która nie ma doświadczenia z mężczyznami, która jest skromna i żyje według wartości, gdzie dopiero ślub doprowadza do skonsumowania związku, gdzie dziecko i rodzina jest priorytetem.

Chociaż na pochwałę (już kolejny raz) zasługuje fakt, że nie pojawił się żaden kowboj jako główny bohater. Zamiast tego mamy szejka i władcę.

Sama fabuła nie jest niczym niezwykłym - mamy poznanie się, przywiązanie, jakieś kłopoty... Nic, co zdziwiłoby nas, jeśli czytaliśmy chociażby jeden harlequin w życiu.

Czego nie da się znieść to fatalna ekspozycja. Na początku książki jest tego cała masa i zastanawiam się jak można robić takich durniów ze swoich czytelników. O wiele lepiej byłoby, gdyby dialogi między BLISKIMI SOBIE OSOBAMI, nie wyglądały jakby rozmawiały ze sobą po raz pierwszy i musiały tłumaczyć sobie kto, co i jak. Jest jeszcze opcja, że to autorka uważa, że jej bohaterowie nie są zbyt inteligentni i musi im przypominać fakty - jestem w to skłonna uwierzyć.

Gretchen jest irytująca - ze skromnej szarej myszki raptem w dwa tygodnie zmienia się w rekina biznesu i oświaty, stawia całe Qawi na głowie, wszyscy ją kochają. Jak zwykle główna para ma problemy z komunikacją, która rozwiązałaby wiele problemów, a najpewniej zapobiegła powstaniu części z nich. Nie mam zamiaru przyczepiać się tak każdej rzeczy (po raz kolejny), bo byłaby to po prostu moja stała czepialna sposobu pisania przez Dianę Palmer.

Nie mogę też pominąć kwestii przyjaciółki - Maggie, która początkowo miała pracować w Qawi, a ostatecznie wróciła do domu. Książka o niej już nigdy nie wspomina. Nie wiemy nawet czy do tego domu dotarła. Nasza bohaterka martwiła się o przyjaźń z kobietą, gdy ta mówiła o pracy w takim oddaleniu, a gdy nastąpiła zamiana ról, Gretchen nie miała czasu nawet zadzwonić. Zdążyło minąć kilka tygodni, a nawet miesięcy... Wiele wydarzeń było na tyle ważnych, że Maggie ze względu na stopień relacji powinna być ich częścią, a tutaj nie ma o niej ani słowa. A szkoda, bo jej historia wydaje się być równie (o ile nie bardziej) interesująca, niż ta z Gretchen.

Pod koniec fabuły pojawił nam się Tate, którego możemy pamiętać z tomu Papierowa róża i zaczęłam szukać jakichś informacji dotyczących połączonego uniwersum książek autorki. Okazało się, że faktycznie obie pozycje należą do cyklu Hutton, a inne z ich części dotyczą bohaterów pobocznych z Władcy pustyni. Tak też znalazłam tytuł Deesperado, gdzie to Maggie jest protagonistką. Tylko dlatego możemy być pewni, że bezpiecznie dotarła do Ameryki.

Wyżej wymieniony tytuł nie wybija się oryginalnością fabuły. Niektóre wątki są upiększone przez sam fakt zmiany kraju, kultury i zwyczajów. Było trochę wątków politycznych, a jednak nie rozwodzono się nad nimi za bardzo, przez co pozycja szła gładko. Między innymi harlequinowymi tytułami wypada dobrze, choć oczywiście zawiera również stałe uwieracze.

Podczas nauki do egzaminów historia okazała się przyjemnym i potrzebnym odmóżdżaczem. Moim faworytem nadal pozostają Dżinsy i koronki!

Gretchen postanawia wyjechać na wakacje do Maroka, aby odpocząć od codzienności.

Na miejscu kobieta poznaje Philippe, który jest szejkiem i władca Qawi. Mimo, że bohaterowie pochodzą z różnych światów nawiązuje się pomiędzy nimi więź.

Czy kobiecie grozi niebezpieczeństwo?

Czy Gretchen ma szansę na szczęście?

To już moje kolejne spotkanie z twórczością #dianapalmer i naprawdę bardzo lubię historie jakie przedstawia w swoich książkach. Każda ma w sobie taką napowtarzalna sielskość. Historie Gretchen czyta się lekko i przyjemnie, spodobała mi się kreacja głównych bohaterów oraz wyjątkowe porozumienie między Gretchen i Phillipe. Mimo, że w książka jakoś szczególnie mnie nie zaskoczyła swoją fabuła i była dosyć przewidywalna, to i tak wyciągnęłam się w tą historię od pierwszych stron. Nie zabraknie tutaj tajemnic, kilku zwrotów akcji i intryg. Na plus oczywiście sceneria Maroka, która naprawdę bardzo mi się spodobała i nadaje pewnej wyjątkowości tej historii.

Jak każda książka autorki, ta również jest idealna na jeden wieczór z gorącą herbatką w ręku. Moja ocena to 6/10.

Diana Palmer to nadzwyczaj płodna autorka, bo ma na swoim koncie blisko 200 książek. „Władca pustyni” to 3 tom z serii Sezon na miłość. Sięgając po ten tytuł, nie trzeba znać poprzednich części.

Gdy Gretchen wraz z przyjaciółką wybiera się na wakacje, nie wie, że odmienią one jej życie. Egzotyczne Maroko, tajemniczy szejk Philippe Sabon i rodzące się uczucie... Czy miłość może uzdrawiać i czy przeszłość da o sobie zapomnieć?

Książka napisana dla osób lubiących romanse z wątkiem kryminalnym. Jest to nieskompilowana historia momentami schematyczna i naiwna, ale trudno wymagać od takiego typu literatury głębszych wątków. Lektura na jeden czy dwa wieczory. Tutaj nie trzeba się obawiać o zakończenia i dalsze losy bohaterów.

MJ

Szkolny Klub Recenzenta

Gretchen wraz z przyjaciółką wyjeżdża do Maroko, żeby odpocząć, odstresować się, przeżyć przygodę życia. W pewnym momencie mają się rozstać, ona ma wrócić do siebie, natomiast jej przyjaciółka Maggie rozpocząć pracę jako asystentka szejka Qawi. Jednak dzieje się tak, że Maggie w trybie szybki musi wrócić do domu, aby opiekować się pewnym mężczyzną, który wiele dla niej znaczy, a spotkała go tragedia, w której stracił wzrok. Oczywiście Gretchen rozumie sytuacje i nie ma najmniejszych pretensji, że zostaje na wakacyjnym wyjeździe sama. Jednak zanim Maggie wyjeżdża, proponuje jej, aby to ona udała się do Qawi i podjęła pracę, udając ją. Tłumaczy jej, że to niesamowita szansa, a zanim szejk dowie się o, zamianie pozna ją i na tyle będzie cenił, że na pewno pozwoli zachować pracę. Co prawda nie jest do tego przekonana, jednak w końcu się zgadza.

Kiedy Maggie już wyjeżdża, Gretchen poznaje w hotelowym holu pewnego mężczyznę, z którym bardzo dobrze się jej rozmawia. Opowiada mu o zamianie i tym, że nie jest przekonana, że nie znosi kłamać. Wtedy jeszcze nie wie, kim tak naprawdę jest mężczyzna i jak wiele ma wspólnego z jej nową pracą. Kim jest tajemniczy mężczyzna? Co go połączy z Gretchen? Czy kobieta pojedzie i będzie pracować dla szejka?

To już kolejna książka autorki, jaką miałam okazję czytać i osobiście mnie się podobała. Może nie jest to genialna historia, pełna zaskakujących zwrotów akcji, jednak jest na tyle ciekawa, że przeczytałam ją z przyjemnością. Mnie kilkakrotnie zaskoczyły zwroty akcji i nie do końca wiedziałam, co się stanie. To historia, o której kobiecie życie zmienia się o 360 stopni.

Bohaterką jest kobieta, której życie zmienia się w sumie w jednej chwili. Z kobiety pracującej w niezbyt wzmagającej pracy ma stać się asystentką kogoś bardzo ważnego i wpływowego. To kobieta szczera, nieznosząca kłamstwa, trochę zagubiona jednak kiedy sytuacja tego wymaga, potrafi być odważna i brać sprawy w swoje ręce.

„Władca pustyni” to książka, z którą spędziłam bardzo miłe popołudnie i polecam.

Recenzja pojawiła się również na moim blogu - Mama, żona - KOBIETA

Szukacie lekkiej, przyjemniej powieści, która praktycznie czyta się sama? A może znacie inne książki Diany Palmer i wiecie już jak wygląda twórczość tej autorki? Jeśli na któreś z powyższych pytań odpowiedzieliście "Tak" nie sądzę, żebym musiała Was dwa razy zachęcać do lektury "Władca pustyni".

To powieść prosta, kobieca i dość schematyczna, ale myślę, że tym razem właśnie w tym tkwi urok. Książki Diany Palmer towarzyszą mi od wielu lat i zdążyłam się zaprzyjaźnić z jej stylem a także delikatną ręką w kreacji bohaterów, więc zawsze chętnie sięgam po jej lektury i wiedząc na co mogę liczyć - po prostu czerpię radość z czytania.

Fabuła może i nie jest skomplikowana, ale opiera się na realnych działaniach (mimo pewnych słodkich i uroczych momentów) a także sięga po typowe emocjonalne sceny, które trafiają prosto do serca każdej romantyczki. Owszem, historia jest trochę przerysowana i wydaje się bardziej fantazją aniżeli prawdziwym życiem, ale czy i takich książek nie potrzebujemy w naszym życiu, by uciec od trudów dnia codziennego? Poznajemy opowieść Gretchen, która udała się do Maroka, by odpocząć i zaczerpnąć trochę innego życia. To miały być wakacje spełniające jej marzenia, ale nikt się nie spodziewał, że przyciągną również miłość.

Gretchen poznaje szejka Philippea Sabona, władcę Qawi a ten od samego początku daje jej do zrozumienia, że dziewczyna wpadła mu w oko. Zabiera ją na wspólne zwiedzanie miasta, ale urokliwą scenę przerywa prawdziwy koszmar. Pojawia się więc zamieszanie w powieści, robi się niebezpiecznie, akcja nabiera tempa i chociaż wciąż jest dość naiwnie, słodko oraz uroczo, to całość pochłania się bardzo szybko w nadziei na szczęśliwe zakończenie, które wcale nie jest takie oczywiste biorąc pod uwagę liczne kłótnie pomiędzy bohaterami oraz zaistniałą sytuację.

Dziewczyna z małego miasteczka spotkała księcia z bajki a ten oddał jej swoje serce. Kto nie marzy o podobnym życiu? Czasami bywa tak, że schematyczne i przewidywalne harlequiny trafiają do serca romantyczki lepiej niż niejedna powieść, ponieważ oddają nasze ciche marzenia, które realizujemy właśnie za sprawą oddania się takiej lekturze jak "Władca pustyni". Lojalnie uprzedzam, że nie jest to książka wygórowana, nie jest ambitna ani nie zmieni Waszego życia, ale jeśli szukacie opowieści o wielkiej miłości i jeszcze większych emocjach - oto propozycja dla Was.