Wiosna cudów. Przystań śpiących wiatrów. Tom 1

Hej, zawsze Zwycięzcy!

Czy wypożyczycie książki z biblioteki? Ja bardzo dawno nie wypożyczyłam nic dla siebie, tylko dla dzieci i postanowiłam to zmienić.

Twórczość Magdaleny Kordel miałam już okazję poznać, czytając „Uroczysko”. Biorąc w ręce „Wiosnę cudów” byłam pewna, że będzie ciekawie, przyjemnie, rodzinnie i ciepło. Z każdą kolejną przeczytaną stroną, historia nabierała tempa.

Stella, nad którą zawisły czarne chmury, miała trudne decyzje do podjęcia. Nic nie ułatwiało sprawy, gdyż harmonia małomiasteczkowego klimatu została zburzona. Do Kotkowa przyjechali dwaj niezapowiedziani mężczyźni. Dodatkowo wychodzi na jaw, że lubiana i samotna nauczycielka na emeryturze jest ofiarą przemocy.

Czy uda złapać się oprawców nauczycielki? Czy Stella poradzi sobie z nieznajomymi?

Na samym początku książka miała u mnie wielki plus, gdyż bohaterowie są z mojego pokolenia, co łatwiej było mi się z nimi porozumieć (haha).

Jest to historia, przez którą się płynie. Pięknie opisane miejsca, dzięki własnej wyobraźni mogliśmy znaleźć się w tym miejscu. Emocje, ciepło bijące od bohaterów oraz przewrotne akcje nie pozwalały na odłożenie książki.

Autorka ukazała siłę małomiasteczkowego klimatu, w którym każdy zna się od podszewki oraz wielką więź rodziny. Pokazała też, że rodzinę można wybrać, nie tylko więzy krwi dają taki tytuł.

Od samego początku polubiłam Całą społeczność miasteczka opisaną w książce, a najbardziej pokochałam Siostry Kaźmierczaków ny. To wspaniałe ciepłe ciotki z ostrymi pazurkami.

Czytając książkę autorki, nie nudziłam się, a wręcz przeciwnie. Bawiłam się świetnie.

Kiedy przeszłość wraca, uderza z podwójną siłą. Niestety ona zawsze nas dogoni, dając dobro i zło.

„Wiosna cudów” to pierwszy tom cyklu Przystań śpiących wiatrów i zarazem moje pierwsze spotkanie z twórczością autorki. Wiem, może to dziwnie zabrzmieć, że ktoś jeszcze nie czytał żadnej powieści Magdaleny Kordel, ale właśnie tak ze mną było. Nie zastanawiałam się zbyt długo, kiedy otrzymałam propozycję, aby to zmienić, bo dlaczego nie miałabym poszerzyć swoich czytelniczych horyzontów? Wyszłam naprzeciw rodzinnej sagi, którą charakteryzują ciepłe uczucia i problemy, z którymi będą się mierzyły bohaterki. Ta książka będzie przedstawiała dzieje najstarszej siostry, która jest samodzielną kobietą, po przeczytaniu tajemniczego opisu fabuły książki przysiadłam na fotel i zaczęłam czytać. Byłam ciekawa czy książki autorki mi się spodobają.

Główną bohaterką książki autorstwa Magdaleny Kordel pod tytułem „Wiosna cudów” jest Stella jest silną kobietą i samotną matką. Ma bardzo bystrego synka Franka, zamieszkuje w bardzo urokliwej miejscowości Kotkowie. Jak to zazwyczaj bywa w takich mieścinach wszyscy się znają i bardzo wiele o sobie wiedzą. Stella kocha miejsca, które posiadają duszę, tam czuje się dobrze i odzyskuje spokój. Takim właśnie miejscem jest pewien piękny pałacyk, o którym marzy, jednak nie wierzy w to, że mogłaby być jego właścicielką. Życie kobiety zaczyna się komplikować, bankructwo wisi w powietrzu. Zostaje bez pracy, ma na głowie kredyty do spłacenia, nie ma pieniędzy na wkład w hotel, o którym marzy, zawiodła się na przyjaciółce, a teraz jeszcze będzie musiała przyzna c się do porażki rodzeństwu, co z pewnością nie będzie dla niej łatwe. Jak sobie z tym wszystkim poradzi? Nie ma, co rozpaczać, trzeba chwytać byka za rogi, czy nieoczekiwane spotkanie wpłynie pozytywnie na Stellę?

„Wiosna cudów” to niesamowita książka, która sprawiła, że zaangażowałam się w życie sióstr, bardzo kibicowałam Stelli mając nadzieję, że te przykre chwile bardzo szybko okażą się jedynie przykrym wspomnieniem, do którego czasem powróci doceniając, jak sobie z tym poradziła. Magdalena Kordel w swojej książce porusza wiele ważnych tematów, jak relacje z rodzeństwem, samotne wychowywanie dzieci, problem przemocy wobec osób starszych. Autorka potrafi gdzieś w tym wszystkim znaleźć umiar, chwilę spokoju, która ukoi czytelnika i bohaterów książki. Ta powieść jest bardzo intrygująca, jak już się wgryzłam w pierwsze rozdziały to, jedyne, co mogłam to iść dalej i dalej, aż ocknęłam się przy ostatniej kropce. „Wiosna cudów” jest niezwykle delikatną pod względem narracji powieścią, taką przyjemną, pomimo ciemnych chmur zbierających się nad bohaterką. Autorka ukazała, jak przyjaciele potrafią pomagać, ale także prowadzić swoją własną grę przepełnioną fałszem. Powieść bardzo mi się spodobała i z pewnością sięgnę po kolejny tom.

[Współpraca barterowa z

Wydawnictwo W.A.B. ]

"Cuda jednak mają to do siebie, że nie potrzebują ani poklasku, ani innego aplauzu. Wystarczy im to, że cichutko i niepostrzeżenie zmieniają świat, sprawiając, że pomięte ludzkie dusze pod ich wpływem się prostują i znów zaczynają z nadzieją patrzeć w przyszłość."

Znacie książki Magdaleny Kordel?

Ja pokochałam je od momentu, gdy kilka lat temu przeczytałam Anioła do wynajęcia.

I powiem wam, że powieści autorki wciąż mnie zachwycają swoim ciepłem, barwnymi opisami i emocjami.

Wiosna cudów jest pierwszym tomem sagi Przystań śpiących wiatrów. Bohaterką tego tomu jest Stella, najstarsza z czworga rodzeństwa Saganków.

Wszystkie problemy zwaliły się na raz na głowę kobiety. Stella straciła pracę, a do tego została z ogromnym kredytem do spłacenia.

Społeczność małego Kotkowa wydaje się być dobrze poinformowana co do problemów kobiety. Zwłaszcza siostry Kazimierczakówny, których lokalna piekarnia pełni od wielu lat funkcję centrum wymiany wiadomości.

Jednak to nie wszystkie problemy, jakie dotykają Stellę, ponieważ do miasteczka przybywają dwaj tajemniczy mężczyźni, którzy również namieszają w jej życiu.

Jesteście ciekawi, czy Stella poradzi sobie ze wszystkimi problemami?

Książkę czyta się bardzo szybko, a historia wciąga nas od pierwszych stron. Cudowne i barwne opisy przenoszą nas w wyobraźni do malowniczego Kotkowa.

"To był początek zimy. I wtedy zdarzyło się coś, czego nigdy więcej nie widziałam. Spadł deszcz, a jednocześnie chwycił tak duży mróz, że woda z miejsca zamarzła. I cały świat zaczął przypominać baśń. A tutaj wszystko przystrojone było, jakby mieniącymi się kryształami. Cała aleja lśniła, dom połyskiwał, jakby cały zrobiony był z masy perłowej. A dodatkowo deszcz zamienił się w śnieg i to szkło, ten błysk zostało otulone przez miękkie czapy..."

Uwielbiam pióro Magdaleny Kordel. Za każdym razem jestem oczarowana jej wrażliwością i sposobem przedstawienia miejsca, gdzie rozgrywa się akcja. Barwne i realistyczne obrazy, które wychodzą spod pióra autorki wprawiają mnie zawsze w nostalgię.

Ta historia jest jedną z tych, jakie pisze życie. Słodko - gorzka opowieść o tym, że czasem nie warto bezgranicznie ufać drugiej osobie.

"W tym momencie co innego bolało najbardziej. Bo w pełni i bez żadnego znieczulenia dotarło do niej, że została zdradzona i wykorzystana przez osobę, którą do tej pory uważała za najlepszą przyjaciółkę."

Jednak po burzy zawsze przychodzi słońce i czasem lekcja, którą dostajemy od życia hartuje nas na przyszłość.

Wiosna cudów to przepiękna i pełna ciepła historia, która pokazuje siłę miłości rodzinnej.

Gorąco polecam.

Dom to nie tylko wystrój, ale przede wszystkim atmosfera tworzona przez mieszkańców. Oba te czynniki powinny ze sobą harmonijnie współistnieć. Dom to nie tylko cztery ściany i cegły. Dom to miejsce, gdzie zaczynają się miłość, nadzieja i marzenia. Stare domy mają duszę.

Sagi i cykle to specjalność Pani Magdaleny Kordel. Czytałam poprzedni cykl autorki: Tajemnice i byłam nim zachwycona. Z utęsknieniem czekam na ostatnią część. Jak tylko dowiedziałam się o nowej książce Pani Magdaleny "Wiosna cudów", postanowiłam po nią sięgnąć. Wiosna sama w sobie jest magiczna, wszystko budzi się do życia i również cuda się zdarzają.

"Cuda jednak mają to do siebie, że nie potrzebują ani poklasku, ani innego aplauzu. Wystarczy im to, że cichutko i niepostrzeżenie zmieniają świat, sprawiając, że pomięte ludzkie dusze pod ich wpływem się prostują i znów zaczynają z nadzieją patrzeć w przyszłość".

Stella od zawsze traktowała budynki jak żywe stworzenia, wyczuwała ich emocje i nastroje. Według niej każdy dom miał swój niepowtarzalny charakter. Opuszczone domy dzieliła na obojętne, niechętne i tęskniące. Dzięki swojej intuicji postanowiła wspólnie ze swoją przyjaciółką Aldoną otworzyć hotel. Interes kwitł, dziewczyny włożyły w niego serce i pieniądze. Niestety wszystko, co dobre szybko się kończy i Stella została z kredytem i bez pracy. Przyjaciółka wykorzystała jej naiwność i ją oszukała. Stella to osoba bardzo lubiana i jak będzie trzeba, to mieszkańcy Kotkowa staną za nią murem. Prym w tej małej miejscowości wiodą siostry Kazimierczakówne, prowadzą lokalną piekarnię i zawsze mają informacje z pierwszej ręki. Do Kotkowa przyjeżdża dwóch podejrzanych typów i plotkom na ich temat nie ma końca. Czy coś łączy tych obcych ze Stellą?

"Widać na każdego w pewnym momencie czeka jego własna wiosna cudów".

"Wiosna cudów" to kolejna powieść Pani Magdaleny, która skradła moje serce. Pani Magdalena nie byłaby sobą gdyby i w tej książce nie stworzyła miłej starszej pani z sercem na dłoni. Kogo? Tego nie mogę Wam zdradzić. Historia z życia wzięta pokazuje, jak w chwilach kryzysowych możemy liczyć na rodzinę. To właśnie w rodzinie tkwi największa siła. Gdy wszyscy inni się odwrócą, pozostają nam tylko najbliżsi i to oni są naszym motorem napędowym. Piękna historia, która urzeka stylem, opisami domów z duszą. Ja jestem zachwycona i czekam na ciąg dalszy.

Polecam!

Za egzemplarz do recenzji dziękuję Wydawnictwu WAB.

Posiadanie własnego pensjonatu wydaje się być świetnym pomysłem. Ale tylko w marzeniach. Stella zaciąga kredyt, urabia sobie ręce aż po łokcie, by w rezultacie zostać z niczym. I chociaż historia zapowiada się na taką z gatunku uroczych, to bohaterka musi mierzyć się z realnymi problemami.

Książka wpisuje się w nurt tych przyjemnych obyczajowek z motywem małego miasteczka. Ale równocześnie wyłamuje się ze schematu, bo tutaj nie ma tej przesadnie sielskiej atmosfery, gdzie każdy każdemu pomaga, a po dwóch tygodniach wszyscy się lubią i przyjaźnią - co dla mnie jest ogromnym plusem. Akcja toczy się szybko, ale bez pośpiechu, a samo czytanie to przyjemność. Autorce udało się stworzyć namacalnych bohaterów i problemy wzięte z życia.

Jest lekko, ale nie infantylnie, przyjemnie, ale bez zbędnej słodyczy. Pobyt w tym małym miasteczku wspominam bardzo dobrze!