Wilkołaki z Mercy Falls. Niepokój. Tom 2

Czekanie jest niezwykle męczące, zwłaszcza kiedy człowiek na coś czeka, czas nagle zwalnia, każda godzina wydaje się wiecznością. Znacie to uczucie? Dzieje się tak, kiedy oczekuje się na kontynuacje książki, na której wam zależy. Całe szczęście w przypadku Wilkołaków z Mercy Falls tak się nie wydarzyło, bo mogłam sięgnąć po „Niepokój” od razu, kiedy zakończyłam lekturę pierwszego tomu. Drugi tom serii często nie dorównuje pierwszemu, potrafi gubić tempo, rozwlekać fabułę, czy tracić emocje. Bałam się rozczarowania, może nawet irytacji, ale całe szczęście nic takiego się nie wydarzyło.

Główną bohaterką książki autorstwa Maggie Stiefvater „Niepokój” jest Grace, to dziewczyna, która w dzieciństwie przeżyła traumę. Została zaatakowana przez sforę wilków, a jeden z nich ją ocalił i zdawał się być blisko niej. Zupełnie, jakby jej strzegł, trudno się więc dziwić, że zafascynowała się tymi zwierzętami. Poznała Sama, a wraz z nim zupełnie inny świat. Sam przeszedł przez piekło, znów stał się człowiekiem, jednak teraz to Grace zaczyna przejawiać niepokojące objawy, pojawiają się gorączki, migreny i niepokojące przeczucia. Jej związek z Samem rozkwita, ale jej rodzice próbują ich rozdzielić. Sam próbuje poradzić sobie z nową rzeczywistością i odpowiedzialnością za sforę, do której dołącza tajemniczy nowy wilk – Cole. Pojawia się też Isabel, z którą Grace zbliża się po śmierci jej brata. Co teraz czeka Grace? Dlaczego zaczyna się czuć tak dziwnie? Czy Cole przyniesie im spokój, pomoc, czy jedynie kłopoty?

„Niepokój” to książka, która porusza do głębi. Z każdą stroną wciąga coraz mocniej, aż nie sposób się oderwać. Wracałam do zaznaczonych fragmentów, czytałam je wielokrotnie, z zachwytem nad stylem i emocjami, jakie wywołują. Bałam się rozczarowania kolejnymi tomami, sztucznego rozwinięcia i niewielkich emocji, ale historia zaskoczyła mnie całkowicie. W połowie książki napięcie zaczęło rosnąć do tego stopnia, że naprawdę poczułam tytułowy niepokój. Teraz nie mogę przestać myśleć o tym, co wydarzy się w ostatnim tomie. Autorka świetnie wie, jak wprowadzać napięcie, tajemnice pojawiają się stopniowo, niektóre tylko są delikatnie zarysowane, inne wyczuwalne intuicyjnie, ale nie do końca nazwane. Czytelnik dostaje tylko fragmenty układanki, resztę musi dopowiedzieć sam, co wprowadza ekscytację.

„Niepokój” to jedna z tych książek, które zgrabnie ominęła klątwa drugiego tomu. Sposób, w jaki Maggie Stiefvater buduje świat, sprawia, że chce się go poznawać dalej i nie chętnie się go opuszcza. Styl autorki jest przystępny, lekki, ale nie banalny. Czyta się szybko, niemal bezwiednie, ani się człowiek obejrzy, już przewraca ostatnią stronę. Sama idea mówiąca o tym, że wilkołaki nie do końca wiedzą, jak działa ich świat, dodaje całej historii realizmu i głębi. To nie jest kolejna historia o potworach i ludziach, to opowieść o istotach zagubionych, szukających odpowiedzi, podobnie jak my.

🌕🌕 Seria Wilkołaki z Mercy Falls autorstwa Maggie Stiefvater to opowieść, która zaczyna się jak klasyczny romans paranormalny, ale z każdą kolejną stroną wymyka się schematom i odkrywa przed czytelnikiem głębsze warstwy emocji, symboliki i refleksji. To cztery tomy o miłości, bólu, przemianie, stracie i próbie odnalezienia siebie w świecie, który nie zawsze daje na to przestrzeń. Choć opakowana w wilczą metaforę, historia ta mówi o byciu człowiekiem – z całym ciężarem tego doświadczenia. Od subtelnych szeptów zimowego lasu w Drżeniu, przez niepokój dojrzewania, aż po gorzką nadzieję na odkupienie w Grzeszniku, cała seria to emocjonalna sinusoida, która nie pozwala przejść obojętnie.

🌕🌕 W pierwszym tomie, Drżenie, poznajemy Grace – dziewczynę zafascynowaną wilkami – oraz Sama, który nosi w sobie sekret, zmieniający życie obojga. Ich miłość rozwija się szybko, intensywnie, niemal obsesyjnie, co początkowo może budzić dystans. A jednak z każdą stroną relacja ta staje się coraz bardziej przekonująca. To nie jest kolejna opowieść o wilkołakach, które wyją do księżyca – to historia o tym, że niektórzy ludzie, choćby bardzo chcieli, nie potrafią być tylko ludźmi. Wilcza natura jest tu nie tyle przekleństwem, co ucieczką od traumy i samotności. Choć trudno nie zauważyć przerysowania w braku obecności rodziców Grace, autorka wyraźnie skupia się na tym, co najważniejsze – relacjach młodych ludzi na krawędzi dorosłości.

🌕🌕 W Niepokoju narracja rozrasta się – nie tylko pod względem wątków, ale i emocji. Na scenie pojawia się Cole, postać z przeszłością, która przytłacza swoją intensywnością. To bohater upadły, rozdarty, tragiczny – a przez to fascynujący. Obserwujemy, jak Sam i Grace próbują utrzymać związek w świecie, który nieustannie rzuca im kłody pod nogi. Emocjonalna chemia między postaciami pogłębia się, a pytania o przyszłość i własną tożsamość stają się coraz bardziej palące. Stiefvater zaczyna coraz mocniej odsłaniać filozoficzne podteksty swojej historii: kim jesteśmy, kiedy nie jesteśmy już sobą? Czy można uciec od siebie, zmieniając skórę?

🌕🌕 Ukojenie to kulminacja dramatów, w których człowiek i wilk ścierają się już nie tylko symbolicznie, ale dosłownie – stawką staje się przetrwanie całego stada. Napięcie rośnie, a w tle czai się brutalność świata zewnętrznego, który nie rozumie i nie chce rozumieć inności. Miłość Sama i Grace zostaje wystawiona na próbę ostateczną, a relacje pobocznych bohaterów zyskują nowe, zaskakujące głębie. Autorka nie oszczędza czytelnika – zarówno fabularnie, jak i emocjonalnie. To opowieść o walce z losem, o potrzebie wspólnoty i o tym, że czasem nie da się ocalić wszystkiego, co się kocha.

ㅤ

🌕🌕 Najbardziej zaskakującym ogniwem serii okazuje się Grzesznik – spin-off skupiający się na Cole’u i Isabel. To historia dwójki ludzi, którzy są zbyt poranieni, by się kochać, ale zbyt spragnieni bliskości, by się nie próbować. Gdy Cole wraca do Los Angeles, nie szuka sławy, lecz odpowiedzi. Jego przeszłość i uzależnienie, a także próba pogodzenia dwóch natur – tej ludzkiej i tej wilczej – tworzą przejmujący portret człowieka w stanie emocjonalnego rozpadu. To najbardziej dorosła, psychologiczna część cyklu, ukazująca dojrzalsze, mniej romantyczne oblicze miłości i tożsamości. Świetnie domyka serię, zostawiając czytelnika z refleksją: czy potwór może znaleźć zbawienie?

ㅤ

🌕🌕 Wilkołaki z Mercy Falls nie są lekturą dla każdego. To nie seria, którą czyta się dla akcji, choć napięcia i dramatyzmu w niej nie brakuje. To raczej opowieść dla tych, którzy szukają emocji, symboli, nastroju. Stiefvater pisze z wyjątkową wrażliwością – jej język jest poetycki, nastrojowy, pełen zimowego chłodu i melancholii. Jeśli szukasz opowieści o miłości, która nie jest tylko słodka, ale też bolesna i prawdziwa – to cykl, który cię pochłonie. To nie są książki o wilkołakach. To książki o ludziach, którzy bardzo chcieliby być kimś innym – i czasem rzeczywiście się nimi stają.

Klątwa drugiego tomu?

Och jak ja jej nie lubię, a najbardziej nie lubię, gdy dopada ona serię, która porwała moje serce.

“Niepokój”, czyli drugi tom Wilkołaków z Marce Falls autorstwa Maggie Stiefvater, opowiada historię o nowej parze, bo tak, to nadal romans, z głębokim przesłaniem i nutą wilkołaków w tle. Pierwszy tom był słodki, delikatny, niekiedy wstrząsający i nieśpieszny, mimo że bohaterów gonił czas i temperatura na dworze, Jednak był inny spokojniejszy, a zarazem pełen akcji, która porywała. Za to drugi tom, jest głębszy, opowiada o Isabel i Cole’u, którzy przyciągają się i odpychają zarazem. Oboje mają ciężką przeszłość, oboje wiele wycierpieli, jednak oboje potrzebują się bardziej niż powietrza. Sam i Grace wnosili napięcie, ale było ono inne, bardziej delikatne, bardziej zrozumiałe, bardziej prawdziwe. Za to chemia między Isabel i Cole’em jest napięta, ostra, bardzo potrzebująca tego drugiego. Ona przeżyła śmierć brata, nawet podwójnie, on przeżył śmierć przyjaciela, ale tez przeżył przedawkowanie, które prawie zniszczyło mu karierę muzyczną. Krążą koło siebie, są swoim wsparciem i są swoimi kryptonitami zarazem.

Czy uda im się stworzyć coś prawdziwego?

Dużo w tej książce jest przemyśleń na temat uzależnienia, jednak nie jestem pewna, że nie jest ono potraktowane zbyt delikatnie, ale to moje odczucie tylko, bo wiele książek czytałam o uzależnieniach i to właśnie młodych ludzi. Może przeczytałam ich za dużo i teraz czuję się zbyt obeznana w tym temacie, jednak biorąc poprawkę, że ta książka powstała ponad 10 lat temu, może wtedy było tak poprawnie, może autorka nie chciała bardziej wnikać w uzależnienie, a może mi coś umknęło, bo nie mogłam się za bardzo wciągnąć w tę historię.

Jestem pewna, że sięgnę po kolejny tom, już zajrzałam, o kim jest i widząc znane mi imiona, dosłownie mam ochotę wszystko rzucić i sięgnąć po “Ukojenie”.