Wilczy księżyc. Kobiety z Rodziny Wierzbickich. Tom 2

Po bardzo dobrym pierwszym tomie, przychodzi czas na jeszcze lepszy tom drugi. Bardzo dużo tutaj się dzieje, akcja rozwija się w zawrotnym tempie. Bardzo dobrze został ukazany świat upartych i silnych kobiet, które muszą sobie one radzić w okrutnym świecie wojny.

" [...] Umarłym będziesz grać do tańca. Żywych będziesz ubierać. Tylko do lasu nie chodź! [...]"

Czy macie swoje ulubione książkowe sagi? Ja mam, jedną z nich jest saga "Kobiety z rodziny Wierzbickich" Katarzyny Ryrych. Mam tutaj swoje ulubione bohaterki. Czekałam na drugi tom i w końcu się doczekałam. Drugi tom nosi nazwę "Wilczy Księżyc". Podoba mi się ten tytuł. Okładka również jest bardzo interesująca i wymowna. Patrząc na nią, cofam się w czasie i przenoszę do XX wieku. Dlaczego akurat do XX? Czas akcji tej części, to lata 1918-1944.

W "Wilczym Księżycu" dzieje się bardzo dużo dobrego, ale nie brakuje i złego.

Byłam bardzo ciekawa czy Dyzia wyzna swojemu mężowi prawdę. Oczywiście nie powiem wam tego. Oprócz tej sytuacji to podziwiam tę bohaterkę. To jest kobita z jajami. Niczego się nie boi i z każdej sytuacji potrafi wyjść z twarzą. Popija bimberek jak mężczyzna i prawdopodobnie to uratowało ją przed choróbskami. Czy na zabój zakocha się w swoim mężu? Czy będzie szukała szczęścia gdzie indziej? Warto poznać jej losy.

Urszula córka Antoniego w tej części również nie będzie miała lekko. Bardzo się o nią bałam.

Malwina jest żoną Antoniego. Jak potoczy się jej życie? Czy los będzie dla niej łaskawy?

Mariaszka — ta bohaterka potrafi przepowiadać przyszłość. Zawsze umie dobrze doradzić. Kto jej rad nie słucha, ten podwójnie traci. Jest znachorką. Jest również samotna. Żal mi tej bohaterki.

Pamiętacie Sikusię? W tej części również o niej przeczytacie.

Poznacie również Annę Majorską piękną Rosjankę, która ukrywa pewną tajemnicę. Czy ją odkryjecie?

Nie brakuje tutaj również innych bohaterek i bohaterów. Poznacie ich, czytając tę powieść. Niektóre postacie mocno mnie zaskoczyły.

W "Wilczym Księżycu" nie brakuje momentów, w których się śmiałam i płakałam. Od razu mówię, przygotujcie sobie chusteczki. Niektóre momenty powodują zatrzymanie serca. Nasze bohaterki spotka druga wojna światowa. Będą miały do czynienia z hitlerowcami i ruskimi żołnierzami. Kto był gorszy? Pewnie się domyślacie. Czasy drugiej wojny światowej nie były łatwe. Czy wszystkie bohaterki ją przeżyją? Kto będzie miał pecha a kto szczęście?

Młode wilki opuszczą swoje gniazdo i ruszą w świat, po nowe i lepsze — po swoje szczęście. Tylko czy to, co otrzymają, to będzie szczęście?

Po przeczytaniu zakończenia nie mogę doczekać się kolejnej części. Podobają mi się powieści Katarzyny Ryrych. Autorka pisze prosto z serca i to się czuje. Czytając jej dzieła, ma się wrażenie, że jest się obok bohaterów i czynnie uczestniczy się w ich życiu. Przywiązałam się do kobiet z rodziny Wierzbickich. Bardzo przejmuję się ich losami. Ich życie nie jest mi obojętne. Lubię czytać książki z drugą wojną światową w tle, dlatego ucieszyłam się, gdy zobaczyłam, że ta historia dzieje się w tym czasie. Byłam bardzo ciekawa, czy autorka pozostawi przy życiu wszystkie swoje bohaterki, czy raczej kogoś uśmierci. Ja już to wiem, a wam zazdroszczę, że jeszcze tego nie wiecie i będziecie mogli odkryć te tajemnice.

Podoba mi się, że Katarzyna Ryrych w swojej powieści pokazuje, że kobiety też są twarde, silne, odważne i mimo problemów potrafią sobie poradzić często lepiej niż niejeden mężczyzna. Na czele tych kobiet stoi Dyzia.

Jeżeli jeszcze nie znacie pierwszej części pod tytułem "Psia Gwiazda" to radzę to szybciutko nadrobić.

Was odsyłam do "Psiej Gwiazdy" i "Wilczego Księżyca", a sama wypatruję trzeciego tomu pod tytułem "Czerwona Pełnia". Mam nadzieję, że już niedługo usłyszymy o trzeciej części.

Gratuluję autorce tego dzieła. Zachęcam was do czytania książek Katarzyny Ryrych

Wierzycie w przepowiednie w snach?

Nie pytam bez powodu. W książce "Wilczy księżyc" takie przepowiednie mają wielkie znaczenie.

Tym razem bardzo duże znaczenie dla mnie miała postać Mariaszki, tak istotnej dla ludzi zielarki, która wiedziała więcej. Wiedziała, że nadchodzi zło. I to co czytamy dalej na kartach powieści faktycznie jest złem.

Wielki głód. Odbierający wielu tysiącom ludzi życie. Myślę, że wielu z Was wie o czym pisze, a czytając tę książkę, możecie zobaczyć to od wewnątrz oczami Nikołaja, męża... Urszuli.

A później nadszedł wrzesień, którzy przyniósł ogrom cierpienia i smutku. Jednak wiele nieszczęść omijało rodzinę Wierzbickich, jakby coś ich strzegło. Wiele ale nie wszystkie. Na kartkach książki zobaczymy piekło równie wielkie jak głód na Ukrainie. Znajdziemy się w Auschwitz, największym nazistowskim obozie koncentracyjnym.

Powieść miała w sobie wiele emocji. Żal przeplatał się ze złością, wyrzuty z niezrozumieniem. Wszystko to było odczuciami bohaterów, zwykłych ludzi, którzy jak każdy z nas miał swoje marzenia. Często niespełnione, więc i bolesne.

Powieść doskonale oddaje wojenne realia. Mimo że opowiada o koszmarnych czasach, znalazło się tu także miejsce na radosne momenty. Za sprawą lekkiego stylu autorki i płynnej fabuły przebrnęłam przez nią dość szybko. Dzięki dynamicznej akcji nie można się z nią nudzić ani przez chwilę. 

Dzień dobry Drodzy Czytelnicy,

Piszę do Was, żeby pokrótce opowiedzieć o kolejnej powieści, jaką w ostatnim czasie udało mi się przeczytać. Był to „Wilczy księżyc” czyli tom numer dwa sagi o tytule „Kobiety z rodziny Wierzbickich”. Obie części wydało Wydawnictwo Prószyński i S-ka. Swój egzemplarz książki otrzymałam we współpracy z nimi. Bardzo dziękuję.

Nie wiem jak Wy, ale ja uwielbiam sagi. Najlepiej żeby były grube i wielotomowe. Czytając część pierwszą w sercu zawsze czuję radość, że to dopiero początek nowej literackiej przygody. Ta nutka niepewności ile jeszcze przede mną, co jeszcze przede mną. Kto lubi niespodzianki, ten domyśla się na sto procent, o jakich emocjach mówię.

W Białym Dworze rozpanoszyła się nieproszona choroba. Przy zdrowiu zostają tylko Dyzia, Franciszek i kucharka. Wtedy też spada na nich wiadomość o śmierci Antoniego. W niedługim czasie do domu powraca Michał. Dyzia, która swoje serce w całości oddała innemu mężczyźnie, dochodzi do wniosku, że mąż jest tym jedynym na całe życie. Zaskakujące?

Czas mija, życie toczy się swoim torem. Ludzie mają swoje plany i marzenia. Dzieci dorastają i wybierają swoje drogi, samodzielnie podejmują decyzje. Według niektórych błądzą jednak według nich samych wszystko jest w porządku. Każdy ma prawo do szczęścia, ale również do popełniania błędów, prawda? Niestety kiedy przychodzi druga wojna światowa codzienność, przyszłość nabiera innych barw. Zawierucha nikogo nie oszczędza.

A już było tak dobrze.

Spokojnie.

Jak dokładnie potoczą się losy bohaterów? Przekonajcie się sięgając po książkę. Bardzo sprawnie napisana, zajmująca historia, do której ciągnie czytelnika dopóki nie dobrnie do ostatniej kropki.

Z niecierpliwością wypatruję części trzeciej. Zostaję fanką tej serii i wyrażam głęboką nadzieję, że szybko się nie zakończy!

Dla wszystkich, którzy nie mieli jeszcze okazji czytać tej serii: zachowajcie kolejność „Psia gwiazda” a dopiero później „Wilczy księżyc”. Warto znać historię od pierwszego tomu.

„Wilczy księżyc” to drugie spotkanie z kobietami z rodziny Wierzbickich. To historia, w której Katarzyna Ryrych uświadamia nam, że upór w dążeniu do wyznaczonego celu dodaje sił, którymi można wręcz przenosić góry. A my sięgając po tę książkę, przenosimy się do świata, którego nie będziemy chcieli opuścić. Jeszcze długo po zakończeniu lektury, będziemy wracać wspomnieniami do historii zapisanej na kartach drugiej części sagi „Kobiety z rodziny Wierzbickich”.

Najnowsza powieść autorki chwyta za serce. To niezwykle wzruszająca historia o sile, która zostaje wystawiona na próbę w najgorszym, najtrudniejszym czasie. W czasie wojny. I nie da się ukryć, że bohaterzy „Wilczego księżyca” wykazują się ogromną siłą, determinacją, odwagą, której można pozazdrościć. Choć przyznam szczerze, że nie chciałbym żyć w ich czasach, aby wobec mojej odwagi powiedzieć – sprawdzam! Natomiast jeśli chcecie sprawdzić, czy moje słowa zachwytu wobec książki Katarzyny Ryrych są prawdziwe, to zdecydowanie zachęcam Was, abyście sprawdzili! Zapewniam Was, że tak samo jak, ja będziecie zadowoleni z lektury książki, którą warto umieścić na półce NIK – Najlepszych Interesujących Książek.

Fabuła tej części sagi zabiera nas w lata 1918-1944. Niestety wojenna rzeczywistość nie omija również Białego Dworu, miejsca, w którym schronienie znajdzie każdy potrzebujący. Jeśli Wasze czytelnicze serce potrzebuje emocjonującej lektury, to bez wątpienia „Wilczy księżyc” jest właśnie dla Was. Na kartach tej historii poznajemy wielu bohaterów, doświadczamy wiele emocjonujących chwil.

Nie ukrywam, że historia Dyzi mocno zapadła mi w pamięć – jej charakter, siła, odwaga, nieugiętość zasługują na uznanie. I przyznam szczerze, że nieraz zazdrościłem jej tego hartu ducha. Natomiast historia Urszuli wstrząsnęła mną do głębi. Poznając ją, czułem, że moje serce drga niesione napływem poruszających emocji. A jeśli zaś o Annę Majorską chodzi, to przyznam szczerze, że byłem ciekaw, jaką tajemnicę skrywa? Czy Wy również jesteście ciekawi? Myślę, że tak – dlatego też czym prędzej zasiądźcie do lektury najnowszej powieści Katarzyny Ryrych.

Pragnę podkreślić, że „Wilczy księżyc” to powieść, która nie tylko porusza do łez, lecz również sprawia, że uśmiech pojawi się na twarzy. Co ważne autorka swym stylem potrafi wywołać w nas wiele emocji, które dają radość, smutek, nostalgię. I właśnie to jest piękne w literaturze, że potrafi wyzwolić w nas wiele różnych emocji. A bez wątpienia Pani Katarzynie się to udało. Za co z całego serca dziękuję. I z niecierpliwością czekam na kolejną trzecią część sagi „Kobiety z rodziny Wierzbickich”.

Książka „Wilczy księżyc” ukazała się nakładem Wydawnictwa Prószyński i S-ka

Bardzo lubię powieści o kobietach i ich perypetiach życiowych. Historia pokazuje, że nawet w trudnych i strasznych czasach, życie po prostu toczy się do przodu, a kobiety muszą znaleźć w sobie siłę do walki z przeciwnościami losu. Powieść mnie wzruszyła i poruszyła. Pokazała mi, że nigdy nie należy się poddawać. 

Katarzyna Ryrych, anglistka po Uniwerstecie Jagiellońskim, jest jedną z moich ulubionych pisarek. Z zaciekawieniem sięgnąłem po "Wilczy księżyc. Kobiety z Rodziny Wierzbickich. Tom 2", książkę ocenię wysoko. Autorka ma świetne pióro, kreuje wyraziste postaci, w związku z czym czytelnik otrzymuje książkę, od której trudno się oderwać. Polecam.

Kolejny tom sagi to fascynująca podróż w czasy wojny. Bohaterki, zwłaszcza Dyzi, emanują siłą i determinacją, trzymając Biały Dwór w ryzach. Autorka wspaniale oddaje realia epoki, tworząc barwne postaci. Książka pełna życia, bólu i nieustraszonej kobiecej siły. Polecam!