Wilcza rzeka

Ona - kobieta po 40-stce, matka samotnie wychowująca dzieci, po kilku próbach samobójczych, trochę nieporadna trochę zagubiona z córką Julią, kotką Bronką i psem Leo przetaczają się przez liczne stancje. Wychowana w Polsce Ludowej liczyła po części na inną rzeczywistość, tymczasem bieda jakiej doświadcza na emigracji trzyma ją w kontrze do świata o jakim marzyła. Bohaterka jest jak tytułowa rzeka - czasem płynie z jej nurtem, od stancji do stancji, poznaje różne środowiska, czasem płynie też pod prąd. Za wszelką cenę pragnie wykazać się jako matka, to nic, że kolejny raz zje byle co, ważne by Julka miała ciepłe na obiad. Ile razy będzie się zmagać z dylematem co włożyć do garnka, czym nakarmić inne dzieci, którym doskwiera nie tylko głód, ale i brak podstawowej opieki. Bieda daje jej jednak poczucie wolności, pozwala mówić językami ulicy i elity. Czasy pandemii sprawiły, że bohaterka została całkowicie odcięta od ukochanego, żyła w ciągłym rozkroku niczym koczownik, łapiąc się różnych dorywczych prac i w międzyczasie pisząc książki.

Autorka bardzo realistycznie obrazuje dramat kobiety zdanej tylko na siebie, żyjącej ciągle na walizkach, włóczącej się po różnych stancjach. Nie raz spotkamy się tu z biedą, głodnymi dziećmi i ich obojętnymi matkami, żyjącymi od zasiłku do zasiłku, które nie mogą liczyć na żadne wsparcie.

Poza sama tematyką emigracji i opakowania jej w pandemiczną rzeczywistość mamy tu ukazane pokolenie jej córki Julii dorastającej wyłącznie przed ekranem smartfona, pokolenia on-line. Na kogo wyrosną Ci młodzi ludzie? Jakże smutny to obraz, pełen melancholii, przeplatany wspomnieniami z dzieciństwa.

Wilcza rzeka jest przykładem prozy intymnej, momentami miałam poczucie jakbym czytała czyjś pamiętnik, przewracałam kartki z wypiekami na twarzy, bo ta opowieść wzbudziła we mnie niemałe emocje. Autorka opisuje wszystko niezwykle przystępnie, nie pozbawiając tej historii ironii, a czasem czarnego humoru. Bardziej gorzka niż słodka, ale to już ocenicie sami.

"Nie wpadniesz do tej rzeki jak kamień w wodę, bo jesteś z innej materii. Będziesz się snuć na powierzchni, aż w końcu się rozpłyniesz jak poranna mgła. Taki koniec cię czeka" (s.125)

Życie jest jak rzeka, nieprzewidywalne i wciąż płynące przed siebie. Wiry pojawiające się na powierzchni mącą spokój i wciągają, prowadząc ku ciemnościom. W jeden z takich wirów trafiła bohaterka tej książki i jednocześnie jej autorka...

„Wilcza rzeka” to powieść niesamowita pod każdym względem - treści, szczerości, języka, emocji wylewających się niemal z każdej strony książki. Bez zbędnych fragmentów, upiększeń, przerysowań, „dodatków specjalnych od autora”. Czytelnik otrzymuje konkretną, pełną wartości treść. Historię, w której autorka w szczery sposób opowiada o prawdziwym życiu w obcym kraju. O losie tysięcy emigrantów, którzy mimo spędzenia wielu lat w danym kraju, wciąż są postrzegani jako obcy, którzy muszą walczyć z nietolerancją i trudnymi warunkami bytu. Zwłaszcza z warunkami panującymi w schronisku dla kobiet, do którego trafiła wraz z córką.

Każdy fragment tej książki oddziałuje na Czytelnika, poruszając jego wyobraźnie i emocje. Wraz z bohaterką przeżywa jej rozpacz, rozczarowanie, bezsilność. Trzyma za nią kciuki, aby los w końcu się odwrócił, a ona i jej córka odnalazły swoje miejsce i szczęście.

„Wilcza rzeka” Wioletty Grzegorzewskiej nie jest typową autobiografią czy reportażem, jakich w ostatnich latach przybywa na sklepowych półkach. To powieść, którą śmiało można zaliczyć do literatury drogi - powieści, gdzie drogą jest nie tylko sama podróż podejmowana przez bohaterów, ale przede wszystkim droga wewnętrznych przemian, jakie zachodzą w bohaterach i ich światopoglądzie. Nie jest to historia tkliwa czy „upiększona” na pokaz. Ta książka jest inna. Jest oszczędna w słowach, choć jej przekaz dotyczy tak wielu spraw ważnych w obecnych czasach i czasach, które dopiero nadejdą. Jest wspaniała, choć nie łatwa w czytaniu za sprawą całej gamy emocji w tekście. To poruszająca historia o niełatwym życiu na obcej ziemi, gdzie każdego dnia trzeba mierzyć się z dziesiątkami problemów i poczuciem bycia gorszym od innych, odrzuceniem, samotnością i zderzeniem się z szarą rzeczywistością. Zwłaszcza teraz, gdy w kraju, o którym opowiada ta książka, zachodzi tyle zmian. Wreszcie to książka o kobiecej sile i determinacji, która ma odwagę walczyć do samego końca. I robi to nie tylko dla siebie, ale przede wszystkim dla córki.

Dla jednych Czytelników powieść będzie trudna do odbioru, dla innych – wspaniała. Mnie „Wilcza rzeka” zachwyciła od pierwszego zdania. To książka, która uczy tolerancji, której w ostatnich czasach tak bardzo brakuje między ludźmi. To również opowieść o prostych marzeniach, które są światełkiem nadziei wśród piętrzących się problemów.

To jedna z tych książek, którą każdy powinien przeczytać. Zmierzyć się z obrazem świata, do którego nie ma dostępu zwyczajny człowiek i o którym tak niewiele się mówi. To książka ważna, zwłaszcza w obecnych czasach. Czasach niełatwych i pełnych zmian.

Polecam każdemu, kto lubi dobrze napisane książki z przesłaniem, opowiadające o życiu tuż obok nas.

Powieść autobiograficzna o kobiecie, której świat traci stabilność. Która w czasach, gdy codzienność wypełniła panika przed wirusem, musi znaleźć miejsce do życia dla siebie i swojej córki. Wyprowadza się z małej wyspy, skuszona obietnicą mieszkania znalezionego przez niemal już byłego męża, ale czekają ją jedynie zaniedbane pokoje wynajmowane na krótki czas. Jest brudno, bywa głośno, a przede wszystkim nie jest bezpiecznie. Kobieta ciągle czuje się zagrożona i martwi się o nastoletnią córkę, a wszystko przez to, czego w życiu doświadczyła. Była molestowana przez kobietę, a matka wpoiła jej lęk przed mężczyznami. Do tego dochodziły problemy psychiczne i widmo wcześniejszych prób samobójczych. Obciążona psycznicznie nie przestaje jednak szukać stabilności. Miejsca, gdzie byłoby dobrze. Gdzie nie musiałaby na każdym kroku bać się o swoje dziecko. Pokazuje dużą siłę uciekając od przemocowego mężczyzny, który ciągle śmierdzi alkoholem. Znajduje koniec końców miejsce dla siebie w schronisku dla kobiet, ale i tam nie jest różowo. A na swojej drodze poznaje wielu różnych ludzi. Imigrantów, którzy skuszeni lepszym bytem przybyli do Wielkiej Brytanii, ale ta nie spełniła ich oczekiwań, więc zaczęli tonąć w używkach. Życie wymykało im się z rąk na przeróżne sposoby i Wioletta Grzegorzewska poświęca ich sylwetkom sporo uwagi. Równie dużo, co opisowi pandemicznej rzeczywistości czy tęsknoty za ukochanym, z którym związek miała na odległość.

"Wilcza rzeka" to tytuł szczery i bolesny. Pełen piękna wśród uwierającej szarości. Z szczyptą sztuki oraz kilogramami codziennych lęków. To powieść, która stanowi odbicie rzeczywistości i to rzeczywistości, która przytłacza oraz bywa brzydka. Znalazłam tutaj trudne relacje, dużo podłożonych przez los przeszkód, strach przed przyszłością, lęk żyjący w sercu od dzieciństwa czy powolne rozpadanie się dusz, które utknęły w miejscach, w jakich znaleźć się nie chciały. Znalazłam naprawdę wierny obraz pandemii i tego, jak człowiek zostaje pozostawiony sam, a kontakt z lekarzem bywa naprawdę utrudniony. Znalazłam opisy głębokiego uczucia oraz sporo siły kobiety, która w chaosie kroczyła do przodu.

Językowo powieść napisana jest w sposób, który całkowicie do mnie trafia i przez wzgląd na to treść uderzała we mnie mocniej. Sporo tutaj pięknie skonstruowanych zdań i trafnych spostrzeżeń na temat otaczającej bohaterkę rzeczywistości. Wszystko jest takie... zgrabne. Ładne choć bolesne i brudne.

Powieść ta spodobała mi się na wielu płaszczyznach i zdecydowanie zasługuje na trochę więcej uwagi. To tytuł ważny, dobry i potrzebny.