Więzień labiryntu, tom 0,5. Rozkaz zagłady

Oto wyczekiwany prequel wysoko ocenianej trylogii Więźnia Labiryntu.

Opowieść przedstawia historię innych bohaterów niż WL.

Możemy dowiedzieć się wielu informacji dotyczących tego co było przed labiryntem, ale to nie jest książka tylko dla fanów WL. Mogę ją polecić dla tych, którzy nie czytali WL i dla tych którym się trylogia nie spodobała.

Historia jest napisana lepszym, poważniejszym językiem, dlatego robi większe wrażenia niż Więzień Labiryntu.

Od zawsze intrygowały mnie książki, które były swoistymi dodatkami do pewnych serii. Może intrygowały to zbyt mocne słowo, ponieważ zawsze z tyłu głowy przyświecała mi myśl, że chyba Autor bądź Autorka danej serii, chce po prostu sobie dorobić na tym świecie, który został stworzony. Stąd też wszelkie dodatki (nawet gdy uwielbiałam daną serię) jakoś niespecjalnie do mnie przemawiały. W końcu bez tego potrafię się obejść czyż nie?

Rozkaz zagłady to tak zwana połówka, czyli dodatek do serii Więźnia Labiryntu. Ta seria już jakiś czas temu jest za mną i podczas jej czytania pojawiało się milion pytań dotyczących właśnie samych początków. I zapewne nie byłam jedyną osobą, którą to ciekawiło. James Dashner postanowił rozwiać nasze wszystkie wątpliwości, a zaczęło się tak…

Nie, tego wam nie zdradzę. Czas na moje przemyślenia. Czy tylko ja uważam, że dodatki do serii zazwyczaj są cienkie? Sama nazwa nawet na to wskazuje - dodatek, że często nawet są to opowiadania? Widać w tym przypadku się pomyliłam, bądź może nie doinformowałam, ponieważ ta pozycja liczy sobie 411 stron. Czyli jakby na to nie patrzeć i niezależnie od tego jak traktowane przez was są dodatki, to jednak uważam, że jest to pełnowymiarowa powieść. Powieść tak dobra, że nawet pokuszę się o stwierdzenie, że jest lepsza od serii Więźnia Labiryntu. Lincz na 3..2..1..

Ta pozycja jest genialna. Nie za sprawą tego, że wreszcie otrzymujemy jakieś odpowiedzi na dręczące nas pytania, ale chyba ze względu na to, że mamy tutaj całkowicie innych bohaterów. Ja wiem, chcielibyśmy poznać młodszego Thomasa, no ale cóż, w tym przypadku musicie obejść się smakiem. Ale nie ma tego złego, ponieważ Tina i Mark, są równie barwni, a może i nawet jeszcze lepsi niż Streferzy? Nie bijcie, ale jednak sądzę, że ta pozycja ma w sobie o wiele więcej ognia (i nie mówię tu o okładce). Jest zarówno przerażająca i trzymająca w napięciu. Takie książki mogę z przyjemnością czytać.

Oczywiście pomimo tego, że ta pozycja jest tomem 0,5 to nie polecam czytać jej przed zaznajomieniem się z trylogią. Wspomniałam, że to nie jest pozycja o Thomasie i Teresie, no prawie nie jest. Prolog i epilog należą do nich, więc stąd też możecie sobie nieźle zaspojlerować Więźnia labiryntu. Lecz nie tylko, ponieważ pierwszy tom skłania nasze mózgi do myślenia i wymyślania różnych teorii dlaczego to się wszystko im przydarzyło. A jeżeli przeczytacie prequel, no to odpowiedź macie na tacy.

James Dashner ma dar do opowiadania mrożących krew w żyłach historii. Potrafi za pomocą wyrazów złożonych w zdania zburzyć nasz świat, a dodatkowo przedstawić nam tak niewyobrażalną wizję przyszłości, że włosy zaczynają nam się jeżyć na głowie. Bardzo podoba mi się w jego stylu, jak i zamyśle to, że potrafi obrócić wszystko w proch, ale przecież taką wizję lubimy otrzymywać. Przynajmniej ja lubię. Gdzie nie ma miejsca na samozwańczych bohaterów, wybrańców, i magicznych cudów. Tutaj tego nie znajdziecie. Nie przywiązujcie się do bohaterów, jak i stworzonej wizji bo ona już sama w sobie jest zagładą.

Co jednak tyczy się Rozkazu zagłady: jest ON obłędny i zdecydowanie wpasuje się ON w gusta zarówno fanów trylogii, jak również osób, które lubią teorie spiskowe oraz walkę na śmierć i życie.

„Rozkaz zagłady” to historia osadzona w świecie „Więźnia labiryntu” opisująca wydarzenia rozgrywające się przed tymi, które znamy z oryginalnej trylogii. Książka odpowiada na pytania, które mogły nękać każdego fana serii – niezależnie od tego, czy ma za sobą cały cykl czy dopiero pierwszy tom. Skąd się wzięła Pożoga? W jaki sposób się rozwijała? Czy ktoś zrobił to specjalnie, czy była to po prostu zachcianka ewolucji?

Zanim doszło do powstania DRESZCZU i Labiryntu, słoneczne rozbłyski wypaliły powierzchnię Ziemi, a śmiertelny wirus rozpowszechnił się wśród społeczeństwa. Tylko nielicznym udało się przetrwać, ale wirus nadal szaleje. Ludzie jednak wciąż mają nadzieję, że dadzą radę przechytrzyć wirusa i przeżyją. Mimo że nie ma leku, nie ma dokąd uciekać, wciąż są przekonani, że istnieje ratunek. Mark i Trina są jednymi z ocalałych, jednak ich życie nie wygląda normalnie już od miesięcy. Każdy dzień jest walką o przetrwanie, a świat uległ diametralnej zmianie. Na każdym kroku czyha niebezpieczeństwo, a człowiek stał się człowiekowi wilkiem. Czy istnieje jakakolwiek szansa na lepsze jutro?

Gdy rozpoczynałam lekturę „Rozkazu zagłady”, byłam nieco zdezorientowana. Ponownie trafiłam do świata, który już znam doskonale, bowiem mam za sobą całą trylogię, jednak pojawili się w nim nowi bohaterowie, o których nic nie wiedziałam. Początkowo ciężko było mi się stać częścią ich grupy i właściwie aż do samego końca wolałam pozostać biernym obserwatorem, choć nie jestem pewna, z czego to wynika. Jednak każdy z nich to inna osobowość i inne cechy charakteru – to sprawia, że stanowią urozmaiconą grupę, w której każdy ma coś do zaoferowania innym i ma swoją rolę do odegrania. W spustoszonym świecie, w którym panuje Pożoga, nie można sobie pozwolić na chwile słabości. Trzeba być nie tylko odważnym, ale i sprytnym.

Na kartach tej powieści dzieje się naprawdę sporo, choć to, co najlepsze, otrzymujemy dopiero na sam koniec. Ta książka dokładnie opisuje genezę Pożogi i pokazuje, jakie spustoszenie jest w stanie siać ten wirus. Na pewno nie znajdziemy tutaj informacji o DRESZCZU i Labiryncie, bowiem nie tego dotyczy przedstawiona historia. Mimo że jest to tylko powieść, zwykła wizja, która narodziła się w głowie autora, to daje do myślenia – ileż to razy mieliśmy do czynienia z różnymi epidemiami na naszym świecie? Jaką mamy pewność, że był to zwykły przypadek i nie kryje się za tym większy spisek? Co zrobimy, jeżeli kiedyś wirus wymknie się spod kontroli? Czy skończymy tak, jak bohaterowie „Rozkazu zagłady”?

Uderzającą rzeczą w tej powieści jest to, jak bardzo potrafi się zmienić zachowanie jednego człowieka względem drugiego. Mimo że jako społeczeństwo powinniśmy się w tak trudnych chwilach trzymać razem, wspierać się nawzajem, tak tutaj jest zupełnie na odwrót. Ludzie całkowicie oszaleli i potrafią być bezwzględni. James Dashner naprawdę doskonale przedstawił ludzkie zachowanie w ciężkich chwilach, gdzie górę nad nami biorą nasze instynkty, a zdrowy rozsądek i empatia schodzą na dalszy tor. W końcu każdy chce przetrwać, prawda? A chęć przetrwania bywa w człowieku tak silna, że potrafi ON całkowicie zatracić swoje człowieczeństwo.

Akcja toczy się raczej umiarkowanym tempem, ale książka trzyma w napięciu aż do samego końca. Z ciekawością śledzi się losy Marka i Triny oraz ich towarzyszów. James Dashner potrafi wprowadzić do fabuły elementy zaskoczenia i zasiać w sercu czytelnika nutkę niepewności. To nie jest świat, w którym można by się spodziewać szczęśliwego zakończenia. To świat pełen okrucieństwa, gdzie nadzieja to ostatnie, co pozostało ludziom.

„Rozkaz zagłady” to pozycja obowiązkowa dla każdego fana „Więźnia labiryntu”. Rozwiewa wszelkie wątpliwości związane z Pożogą, chociaż wciąż pozostaje wiele pytań odnośnie Thomasa, Streferów i samego Labiryntu. Jednak odpowiedzi na nie uzyskać będzie można zapewne dzięki lekturze „The Fever Code”. To książka, która umożliwia powrót do postapokaliptycznego świata stworzonego przez pana Dashnera i nie raz skłania do refleksji oraz różnego rodzaju rozważań. Być może nie porwała mnie aż tak, jak sama trylogia, ale przeczytałam ją z przyjemnością i śmiało mogę polecić każdemu!

[Adres usunięty]

Kupując tę książkę, ani przez sekundę nie wątpiłam, że ją pokocham. Styl pisania i niezaprzeczalny talent autora sprawiały, że zakochiwałam się w każdym kolejnym dziele, które wyszło spod pióra Jamesa. Nigdy bym jednak nie przypuszczała, że jest ON w stanie napisać coś tak poruszającego.

"Rozkaz zagłady" nie tylko odpowiada na wiele pytań rodzących się w głowie czytelnika, po przeczytaniu trylogii, ale także ukazuje, że to co widzieliśmy w niej stanowi jedynie wierzchołek góry lodowej całego problemu Pożogi. Powstrzymuje nas przed ocenianiem czynów postaci z "Leku na śmierć" ukazując nam cały ogrom nieszczęścia i horroru, który spadł na tamtejszych ludzi.

James Dashner stawia przed nami cudownych bohaterów, których nie sposób nie kochać. Pokazuje ich w sytuacjach płaczu i radości, przystawia nas do okna i karze patrzeć jak niesprawiedliwie prowadzeni są przez życie. Cała powieść, to coś więcej niż tylko głębsze wyjaśnienie świata przedstawionego w "Więźniu Labiryntu", to odpowiedź z przykładami, co to znaczy być człowiekiem i jak niewyobrażalnie trudne jest to w obliczu czasów, których ludzkimi nazwać nie można.

Nie jest sekretem, że jeśli chodzi o trylogię "Więzień Labiryntu" to moje uczucie względem tych książek można opisać jednym słowem - fenomenalne. Wielu czytelników na całym świecie, których okrutny świat Dashnera porwał w równym stopniu po zakończeniu "Leku na śmierć" zadawało sobie coraz to więcej pytań - Jak to się zaczęło? Skąd wzięła się Pożoga? Jak wygląda świat spoza Labiryntu i murów DRESZCZU? Autor dał nam odpowiedź ukazując historię o zupełnie nowych bohaterach, którzy muszą sobie radzić z szalejącą zarazą i upadkiem Ziemi. James Dashner ponownie serwuje porcję dobrze napisanej akcji, okrucieństwa władz i wyciska z naszych oczu łzy. Myślałeś , że Labirynt był najgorszym , co mogło się stać? Przekonaj się , jakie Piekło zapanowało tam, gdzie niegdyś tętniło sielskie życie...

Poznajcie Marka - chłopaka zakochanego w Trinie , który zaczyna w pełni adaptować się do życia w spustoszonym przez rozbłyski świecie. Mogłoby się wydawać, że wszystko jest w miarę w porządku. Aż do dnia kiedy to ci, którzy mieli nieść pomoc rozprzestrzenili tajemniczy wirus, który pogrążył wszystko w niewyobrażalnym chaosie. James Dashner stworzył nowego, zupełnie niepodobnego go swych poprzedników z "Więźnia Labiryntu" bohatera, nieco bardziej uczuciowego i wrażliwego, ale podobnie inteligentnego i ciekawego. Mark nie jest chodzącym ideałem - popełnia błędy, ale cechuje się sprytem i odwagą , a także oddaniem wobec przyjaciół i współczuciem, które zanikło w świecie Pożogi. Także pozostałe postacie znacznie się od siebie różnią, widać już doświadczenie autora, każda posiada jakąś odrębną cechę wyróżniającą ją na tle pozostałych i w inny sposób reaguje na wirusa. Jednakże jak wiadomo , Dashner jest mistrzem w pielęgnowaniu pięknych róż, by potem brutalnie je ścinać, więc nie przywiązujcie się do nikogo, bo tak jak ja wylejecie morze łez...

Boisz się. To dobrze. Dobry żołnierz zawsze się boi. To znaczy, że jesteś normalny. Liczy się to, jak sobie radzisz ze swoim strachem.

Fabuła jest... cóż nie da się ukryć , pełna okrucieństwa. Akcja goni akcję, nic nie zatrzymuje się na dłużej, cały czas się coś dzieje, wątek miłosny tak naprawdę jest taki, że go nie ma. Historia z rozdziału na rozdziału coraz bardziej mnie szokowała i rozrywała na strzępy, musiałam kilka razy przeczytać dany fragment, żeby uwierzyć. Gdy już wydawało się, że w końcu wszystko pójdzie tak jak powinno , coś niespodziewanie skreślało te założenie. "Rozkaz Zagłady" nie należy do lektur przyjemnych, ale nie w złym tego stwierdzenia znaczeniu. Świat tu opisany jest nieludzki, pełen krwi i utraconych bliskich , prawdziwie apokaliptyczny i mroczny. Przeniesie was w miejsce nieprzyjemne i okropne, gdzie wirus śpi ukryty , aby ujawnić się w najmniej oczekiwanym momencie. Nie będzie tu miejsca na śmianie się , gdyż nawet sarkastyczne docinki między bohaterami podszyte będą poprzedzającymi je okropnościami. Miłość? Przyjaźń? Rodzina? Jak wielką cenę przyjdzie zapłacić bohaterom za pielęgnowanie tych wartości? I czy w świecie, gdzie każdy każdemu skacze do gradła da się zachować człowieczeństwo?

Wymyśliłabym jakieś genialne usprawiedliwienie, ale uczciwość jest najlepszą polityką.

Podsumowując , "Rozkaz Zagłady" jest lekturą obowiązkową dla czytelników "Więźnia Labiryntu", świeżym powiewem w starym świecie, wyjaśnieniem dla wielu pytań i podstawą do zadania kolejnych. Jak dla mnie jest to jedna z lepszych dystopii , gdyż nie skupia się na tym , że "miłość przetrwa każdą zagładę", tylko na tym , że "zagłada wymaga poświęceń". Wypłakałam oczy, zrozumiałam więcej niżbym chciała i zdałam sobie sprawę, że tak naprawdę wiele z tego, co opisuje James Dashner dzieje się już teraz , więc jak okrutny jest nasz świat? To nie jest książka na odstresowanie się, tylko na długo pozostająca w pamięci historia łamiąca serce. Wspaniale dopełnia całą serię "Więzień Labiryntu" i na pewno jej fani nie pożałują sięgając po nią. Polecam !