Wieloraka emergencja

Akcja dzieje się po roku 2985. Książka zaczyna się mocno: Alan Thibodeau zostaje brutalnie wybudzony z hibernacji na statku Enemaos, lecącym w stronę planety Loksodonty. Dowiadujemy się, że statek został zalany przez tajemniczą wodę, załoga nie żyje, a kontrolę nad pokładem przejął więzień – Gaudaluper. Brzmi ciekawie? I tak właśnie jest – już od pierwszych stron. Nie chcę streszczać całej fabuły, ale warto wspomnieć, że historia przeplata wydarzenia teraźniejsze z retrospekcjami z przeszłości Alana. Dzięki nim dowiadujemy się, dlaczego w ogóle znalazł się na Enemaosie. Opowieść skupia się głównie na losach Alana, Rose i Cynthii oraz ich próbach ustalenia, co doprowadziło do utraty łączności ze statkiem i pojawienia się wody, która – swoją drogą – nie była wcale zwyczajna. Ogólnie rzecz biorąc, książka należy do gatunku hard science fiction, ale z pełnym przekonaniem mogę powiedzieć, że przypadnie do gustu także fanom kryminałów i zagadek. Sama do nich należę – i książka kupiła mnie już od pierwszego rozdziału. Bardzo podobało mi się też wplecenie tematów filozoficznych. Najmocniej uderzyła mnie rozmowa o wolnej woli człowieka – przyznam, że wcześniej rzadko o tym myślałam. Pozwolę sobie przytoczyć fragment, który najbardziej mnie poruszył: „...każda decyzja jest spowodowana przez jakąś przyczynę... – ...Zawsze coś wpływa na to, że postąpimy tak, a nie inaczej. A więc tak naprawdę nie mamy wolnej woli, o jakiej mówisz...”. Nie wiem, czemu aż tak mnie to poruszyło, ale przyznaję, że czytając tę książkę, naprawdę można się czegoś nauczyć. I to nie tylko w dziedzinie filozofii – choć to właśnie ona była dla mnie najważniejszym elementem tej powieści. Powiem szczerze – trochę obawiałam się tej lektury, gdy uświadomiłam sobie, że mam do czynienia z hard SF. Nie do końca wiedziałam, czego się spodziewać. Ale książka okazała się napisana bardzo przystępnym językiem i była w pełni zrozumiała dla czytelnika – co uważam za ogromny atut. Nie przytłaczała nadmiarem informacji, jak to czasem bywa – wręcz przeciwnie, czytało się ją bardzo przyjemnie. Momentami mnie szokowała. Trochę zabrakło mi rozwinięcia wątku pustelników i bestii – uważam, że tkwił tam spory potencjał. Zakończenie… wywołało u mnie łzę w oku. Przyczyna zalania – o Boże, to było takie oczywiste! A jednak zrozumiałam to dopiero na końcu. No ale to przecież SF – więc w sumie, czego ja się spodziewałam? Książka ma zamknięte zakończenie i raczej nie zapowiada się na kontynuację, bo dostaliśmy odpowiedzi na wszystkie pytania. A jednak… chciałabym wiedzieć, co było dalej. Co stało się z ludźmi na statku? Czy Alan spełnił swoje marzenie i doleciał do Loksodonty? Choć w sumie – miał już 120 lat (tak, my – ludzie – z czasem zaczęliśmy wydłużać swój czas życia, ale szczerze? Nie wiem, czy chciałabym tyle żyć), więc może nie było mu to dane? Jak potoczyły się losy Cynthii? Czy ludzie, którzy zostali na Ziemi, dowiedzieli się o problemach Enemaos? To i wiele innych pytań nadal mnie nurtuje, więc… może dałoby się napisać kontynuację? Wieloraka emergencja to książka, która potrafi zaskoczyć, wciągnąć i jednocześnie zmusić do refleksji. Świetne połączenie sci-fi, filozofii i elementów „kryminalnych”. Jeśli szukacie czegoś nieoczywistego, co zostaje w głowie na długo – warto dać jej szansę! Bo to, co tutaj przytoczyłam, to tylko kropla w morzu, jeżeli chodzi o zawartość tej książki – a i tak się za bardzo rozpisałam.