Wiedźmy z Dechowic. Opowieść o plagach, czarołowczych i sabatach

„Wtedy rozpętało się piekło. Nie była to infernalna wersja szatańskiego podziemia, nie był to podzielony na dziewięć kręgów kombinat diabelskich mąk, ale Michalina wiedziała, że są rzeczy gorsze niż siarczane doły i pola cierpiących grzeszników”, czyli polska wieś i wiedźmy.

Wiedźmy z Dechowic to dla mnie pierwsze spotkanie z Piotrem Jedlińskim, autorem dla mnie wcześniej nieznanym, który uwielbia fantastykę. Teraz w moje ręce wpadła jego książka. Do lektury zachęcił mnie opis tej książki. Liczyłam trochę na klimat znany mi z powieści Anety Jadowskiej, Kariny Bonowicz, Marty Kisiel, czy też Martyny Raduchowskiej. Czy to dostałam?

„Wiedźmy z Dechowic” to utrzymana w lekkim tonie opowieść fantasy o perypetiach wiedźm rezydujących na współczesnej polskiej wsi – Lucyny Kornikowej oraz Mirki, Michaliny i Elżbietki.

Tytułowe wiedźmy – o fizjonomii niepozornych starszych pań – walczą z szalonym czarołowczym, przyrządzają mocno alkoholowe eliksiry, zmagają się z efektami ubocznymi własnych czarów albo mierzą z mocami zamkniętymi w pradawnych artefaktach. Równie dużo czasu spędzają na sprzeczkach i na ponownym godzeniu się; w obliczu zagrożenia potrafią jednak przezwyciężyć małostkowe kłótnie i stanąć do boju ramię w ramię. Nieraz też wcielają się w wiedźmowych detektywów i rozwiązują tajemnicze sprawy kryminalne, innym zaś razem walczą z plagą… prawie egipską.

Książka składa się z czterech opowiadań. Jedne są bardziej ze sobą powiązanie, inne mniej. I to pojawił się element, który ostudził moje oczekiwania. Sądziłam, że będzie to jedna spójna opowieść. Nie lubię czytać opowiadań — jak już się wkręcę w akcję, to się ono kończy. Autor zabiera nas na polską wieś, gdzie spotykamy się z emerytkami. Każdy tutaj się doskonale zna, a układów nie ma końca. Staruszki może i wyglądają normalnie, to jednak parają się magią, walczą z czarołowczym oraz tworzą eliksiry z dużą dawką alkoholu. Pierwsze opowiadanie to wstęp do świata wykreowanego przez Piotra Jedlińskiego — emerytki walczą w nim z łowczym. Drugie to walka z Muchostwórcą, trzecie to świętowanie urodzin, czwarte to problem z brakiem panowania nad swoją mocą. Całość to połączenie komedii z fantastyką i kryminałem.

Lucyna, Michalina, Elżbieta oraz Mirka na pewno u niejednego z was wywołają uśmiech swoim darem wpadania w niecodzienne kłopoty. Te kobietki są niezłomne, a życie wciąż rzuca im pod nogi przeszkody, z którymi muszą walczyć. Nie brak tutaj absurdalnych wydarzeń, ale naprawdę szybko można polubić te emerytki. Spora dawka humoru i sarkazmu sprawdziła, że mile spędziłam z nią kilka godzin. Wiedźmy z Dechowic to lekka, niewymagająca większego zaangażowania lektura, w której dużo się dzieje. Pozwoli oderwać się choć na chwilę od rzeczywistości. Może nie jest to jeszcze poziom wcześniej wymienionych przeze mnie nazwisk, ale widać, że autor miał pomysł na tę powieść. Trzymam kciuki za jego kolejne opowieści.

Przyznam szczerze, że sięgając po tę książkę spodziewałam się czegoś nieco innego. Liczyłam, że przygody Lucyny, Mirki, Michaliny i Elżbietki będą tak dynamiczne jak perypetie Narcyzy i jej gangu Harpii z Koźlaczkowych zbiorów opowiadań Anety Jadowskiej. Niestety jeśli o to chodzi, to ekipa z Dechowic nie ma w ogóle podjazdu do dziarskich starszych pań z Zielonego Jaru…

Książka składa się z czterech opowiadań - niektóre są ze sobą powiązane dość mocno, inne praktycznie wcale. Ich poziom także jest dość nierówny - pierwsze było okej, czwarte podobało mi się zdecydowanie najbardziej, drugiego prawie nie pamiętam, a przy trzecim wynudziłam się jak mops.

Sama fabuła została obmyślona naprawdę dobrze. Walka z szalonym czarołowczym, plagi egipskie, moce wymagające okiełznania, sabat czarownic czy niebezpieczny gang - z tym wszystkim muszą zmierzyć się te cztery niepozorne staruszki. Przyznajcie, że brzmi nieźle!

Owszem, w książce było całkiem sporo akcji, nieco humoru i kilku bohaterów, których udało mi się polubić. Czegoś mi w niej jednak zabrakło. Może to właśnie kwestia tego, że książka podzielona jest na opowiadania, przez co ledwo wkręciłam się w akcję, a ta już się kończyła, by przenieść czytelnika do kolejnej historii... Jeśli chodzi o wiedźmy, prawdziwą sympatią obdarzyłam tylko Lucynę i Mirkę - a i im nadal niesamowicie daleko jest do Narcyzy Koźlak. No i nie do końca trafia do mnie sam pomysł na system magiczny, a także rymowane inkantacje czy czarowanie przy pomocy mąki/soli/ziemniaków…

Jeśli lubicie książki, w których główne skrzypce grają dość dziarskie emerytki, a w dodatku podoba Wam się połączenie fantastyki i kryminału, sięgnijcie po “Wiedźmy z Dechowic”. Nie jest to jednak lektura obowiązkowa, którą będę Wam polecać na każdym kroku.

Cenię sobie tak niecodzienne podejście do gatunku fantasy, jakie Piotr Jedliński proponuje w swojej książce. Połączenie magii i dawnych wierzeń ze współczesnością jest jak powiew świeżości dla kogoś, kto czyta dużo książek fantastycznych i zna mniej więcej reguły, jakimi one sią rządzą. Daję wysoką ocenę za oryginalność w zakresie fabuły i zapewniam, że wielu czytelników będzie zaskoczonych tą książką. Dodam, że książka jest przezabawna, ale nawet poczucie humoru jest tutaj równoważone przez mroczne momenty, które dodają całości pikanterii.

Zachęcam was do sięgnięcia, jeśli lubicie tematykę fantasy i szalone starsze panie ;). Myślę, że znajdzie szerokie grono wielbicieli!

Jeśli pojawi się kolejna książka od Piotra Jedlińskiego to z chęcią po nią sięgnę.

W kategorii przaśnych, narwanych i nie do końca trzeźwych postaci, zajmujących się niekoniecznie normalnymi sprawami, wiódł prym niejaki Jakub Wędrowycz. Charakterny człek w gumowcach, posiadacz zupełnie nieistniejącego zawodu, choć szalenie ludzkości potrzebnego. I siedział sobie jaśnie pan na wysokościach do czasu, kiedy z impetem wtargnęły tam cztery wiedźmy i zepchnęły go z tego wątpliwie zaszczytnego miejsca. Bo takich kobiet to ze świecą szukać, choć może właściwie to lepiej nie...

Dechowice to przykład małej miejscowości, w której władza, można by rzec, dzieli się pomiędzy sołtysa, plebana i funkcjonariuszy prawa, ale prawda jest taka, że wszystko o wszystkich wiedzą i dowody przedstawić potrafią cztery rzutkie starsze kobiety, które są wiedźmami. A kiedy na wieś pada blady strach, bo pojawia się trup, a morderca zaczyna czyhać na te ostatnie, to sprawa nabiera rozpędu i... wychodzi z tego niezły galimatias.

Wydawać by się mogło, że opowieść o czterech staruszkach, będzie przypominała jowialną historię o stetryczałych niewiastach, które umilają sobie życie plotkami i wściubianiem nosa w nie swoje sprawy. Nic bardziej mylnego! Te kobiety mają w sobie więcej wigoru niż niejeden młodzieniaszek i z pewnością nie dadzą się zamknąć w klatce ze stereotypami. A to daje pewność, że przed Wami bardzo oryginalna historia.

Piotr Jedliński rozpisał tę historię tak ciekawie i z tak niecodziennym pomysłem, że uśmiech nie schodzi z twarzy podczas lektury. Fabuła aż skrzy się od sarkazmu, ciętych ripost i przedniego humoru, dodatkowo ubarwiają je dość specyficzne inkantacje i trochę słowiańskich wtrąceń. Do tego wór pełen opowieści z młodości szanownych wiedźm i mamy gotową komedię pomyłek z fantastycznym twistem.

Postaci są niezwykle kolorowe i rzutkie, krnąbrne i pyskate, do tego autor celnie wskazuje pewne cechy charakteru, a także zachowania, które mogą zostać odzwierciedlone w prawdziwym życiu. Piotr Jedliński wyważył też idealnie obraz polskiej wsi. Zatrzymał się jednak w odpowiednim momencie, dzięki czemu uniknął przerysowania, ale celnie wskazał jak wygląda życie na wsi i to kto siedzi za jej sterami.

To bardzo przyjemna, inteligentnie napisana powieść, którą właściwie można zakwalifikować do kilku gatunków. Bo i pojawia się tu kryminalne śledztwo, i elementy obyczajowości, ale też sporo fantastyki i humoru. To taka książka, która z pewnością poprawi humor.

Nie przepadam za fantastyką, ale blubry z okładki Wiedźm z Dechowic nie pozwoliły mi przejść obok tej książki obojętnie. Dałam się skusić i nie żałuję. Przygody czterech zaawansowanych wiekowo, ale dziarskich wiedźm w sielskiej scenerii uroczej wioski nie pozwoliły mi się od siebie oderwać. Dodajcie do tego szczyptę magii i dużo za dużą ilość alkoholu dodawanego do eliksirów i macie receptę na bardzo udaną książkę. Piotr Jedliński bardzo mnie zaskoczył. Polecam serdecznie.

Gdzie diabeł nie może….tam cztery wiedźmy pośle! I to nie byle jakie, bo wiedźmy z Dechowic! Tytułowa wieś może delikatnie sugerować i przywoływać na myśl po prostu wieś zabitą dechami, lecz daleko jej do tego wyobrażenia. Raczej przed oczami miałam podczas czytania uroczą wioseczkę z jednego z lepszych polskich seriali – „Ranczo”, gdzie nie ma mowy o nudzie! A zwłaszcza już z takimi aparatkami! Rezydujące w Dechowicach przedstawicielki siostrzańskiego sabatu cztery mocno posunięte w latach babcie zapewnią czytelnikowi nie lada atrakcję! Łapcie więc za „Wiedźmy z Dechowic” Piotra Jedlińskiego i bądźcie gotowi, że z Lucyną Kornikową, Mirką, Michaliną oraz Elżbietką przeżyjecie same magiczne chwile!