Wieczny mąż

No jaką ja inną ocenę mogę dać dziełu takiego mistrza, jak Dostojewski?! Pytanie czysto retoryczne. Bo Fiodor Dostojewski wielkim pisarzem był. Poza tym ja uwielbiam książki tego autora, chociaż nie ukrywam, są trudne, ale zmuszają do myślenia i pokazują ponadczasowe cechy człowieka. Nie inaczej jest z Wiecznym mężem.

Ponownie na plan pierwszy wysuwa się analiza człowieka, jego charakteru, poczynań, powodów takiego, a nie innego postępowania i konsekwencji. Tym razem na plan pierwszy wysuwają się dwie postaci, tytułowy zdradzany mąż, oraz kochanek żony zdradzanego męża.

Każda z tych osób po wstępnej analizie, obserwacji, okazuje się inna niż na pozór się zdawała być.

Mąż jest lękliwy, słaby psychicznie, bez kręgosłupa moralnego i charakteru. Mimo poniżenia, jakiego doznaje, chęci odwetu cały czas w myślach wypiera chęć zemsty. A kochanek? No cóż, sami się o tym przekonajcie. Gwarantuję, iż będziecie zaskoczeni. Jeden z nich poddawany jest wiecznym psychicznym torturom, a drugi zdaje się być niefrasobliwym lekkoduchem. Do czego doprowadzą zdrada i jej owoce, skutki? To jest sednem opowieści rosyjskiego pisarza. Wszystko to jest tłem do analizy człowieka, jego poczynań, rozterek.

Jak to zwykle u Dostojewskiego treść jest skomplikowana, a jednocześnie bardzo prosta, uniwersalna. Niezależnie od miejsca, czasu, statusu społecznego, pewne prawdy, zachowania ludzkie, reakcje są uniwersalne. I to nam prezentuje autor.

Fabuła dotyczy aspektów moralnych, prawd, sytuacji, które mogą się stać udziałem każdego z nas, w każdym momencie. Przy czym, co istotne, poruszanych przez autora spraw nie należy traktować dosłownie. Są one raczej przenośnią i pretekstem, sposobem do pokazania czegoś więcej. Treść idealnie odpowiada temu, jaki wg. autora był człowiek. Warto zauważyć, iż Dostojewski bardzo mocno nakreślił cechy swoich bohaterów. W wielu miejscach wręcz przerysował charaktery postaci.

Mnóstwo w książce emocji, rozmyślań, długich, często zawiłych monologów, rozmów, nie każdemu musi to się podobać. Dodatkowo autor wręcz namacalnie ukazuje cierpienia swoich bohaterów. Wieczny mąż aż kipi od cierpień, pragnień, rozterek i lęków. Kwintesencją wszystkiego jest puenta. Polecam.

Bez wątpienia to wspaniała i warta lektury książka. Fiodor Dostojewski to specyficzny pisarz. Albo się jego dzieła podziwia, kocha, albo się ich nie znosi. Ja należę do tej pierwszej grupy. Polecam, zdecydowanie polecam.

Kolejna propozycja w dorobku Fiodora Dostojewskiego to krótka historia składająca się na tysiące moralnych i sprzecznych problemów. Autor nie próżnując na niespełna ponad 160 stronach zamknął skomplikowany obraz ludzkiego dramatu.

Trudna w odbiorze i równie angażująca co dłuższe powieści Dostojewskiego lektura zaprasza nas do świata wątpliwych kwestii psychicznych a także trudnych do podjęcia decyzji. Mimo krótkiej formy doskonale potrafimy zauważyć styl autora, jego zaangażowanie w historię a także dopracowanie sylwetki bohaterów, które stając na pierwszym planie w pełni skupiają naszą uwagę. Analizujemy ich zachowania, myśli a także podjęte decyzje, próbując rozłożyć ich sylwetki na czynniki pierwsze co wcale nie należy do łatwych rzeczy.

Akcja rozgrywa się w domu jednego z bohaterów, opowiada o rodzinie nadszarpniętej dramatem przeszłości. Gospodarz zaprasza do siebie dawnego sąsiada, którego żona niedawno zmarła. Trusocki powraca, by wyrównać rachunki. Okazuje się bowiem, że jego małżonka niegdyś miała romans z Wielczaninowem a konsekwencją tej znajomości było dziecko.

To trudna historia i jednocześnie bardzo angażująca. Mocno dająca do myślenia, wiodąca czytelnika na skraj zdrowia psychicznego głównych bohaterów. Targani problemami sprzed lat nie potrafią w pełni poukładać sobie w głowie aktualnej sytuacji i przez to obserwujemy ich wewnętrzne monologi a także wymieniane dialogi równie intensywne co te zamknięte w ich głowach. Na pierwszym planie pojawia się wiele ciężkich motywów zaczynając od wiarołomstwa, przez żądze zemsty, na własnych problemach kończąc, bowiem bohaterowie uzależnieni od alkoholu nie zawsze potrafią jasno myśleć. I w tym temacie buduje się historia mroczna, intensywna w odbiorze i bardzo typowa dla prozy Dostojewskiego.

"Wieczny mąż" to obraz szaleństwa i rozpaczy, szukania błędów w innych dla zaspokajania własnego sumienia a także analiza ludzkich zachowań na tle wiarygodnych wydarzeń. Książka niełatwa, ale jednocześnie dorównująca pozostałym lekturą autora, pisana z pasją i oddaniem, w pełni nawiązująca do skrajnych emocji. Jeśli zastanawiacie się od której lektury rozpocząć przygodę z Dostojewskim to polecam Wam powyższy tytuł, ponieważ niewielka liczba stron na zachętę będzie idealnym bodźcem do ściągnięcia po kolejne tytuły.