Więcej niż słowa. Listy do utraconej. Tom 2

Więcej niż słowa to kontynuacja Listów do utraconej, choć kompletnie się tego nie spodziewałam i byłam w sporym szoku, kiedy to odkryłam. Książki nie nawiązują do siebie szatą graficzną, więc założyłam, że to osobna historia, niepowiązana z poprzednią powieścią Kemmerer. Poza tym winię też swoją pamięć, ponieważ sięgając po Więcej niż słowa, nie pamiętałam przyjaciela Declana. Na szczęście po pierwszym stronach dostałam olśnienia i wspomnienia szybko powróciły.

A zatem w tym tomie skupiamy się na Revie, przyjacielu Declana, którego poznaliśmy w pierwszym tomie oraz Emmie. Dla fanów pierwszego tomu mam słodko-gorzką wiadomość: Declan oraz Juliet co prawda pojawiają się, ale stanowią zaledwie postacie drugoplanowe (Juliet nawet trzecio-, czwartoplanową). I chociaż przez to można odnieść wrażenie, że znajomość Listów do utraconej nie jest konieczna, to zalecam sięgnięcie po pierwszy tom.

A co dzieje się tutaj? Rev kocha swoich adopcyjnych rodziców i ma dobre życie, jednak nie jest w stanie zapomnieć o horrorach swojego dzieciństwa. Szczególnie, kiedy jego biologiczny ojciec próbuje się z nim skontaktować, przywracając mroczne wspomnienia. Emma zresztą też nie ma lekko: jej rodzice żyją razem, ale niemal osobno. Nie są też zachwyceni jej ogromną pasją do gier komputerowych, stąd też nie wiedzą, że jedną stworzyła. Choć i ten wirtualny świat nie przynosi jej ulgi: to tam jest prześladowana przez innego gracza.

Więcej niż słowa skupiają się na różnych, istotnych w życiu kwestiach: akceptacji swojej przeszłości, dostrzeganiu człowieka w drugim człowieku, odwadze oraz podążaniu za marzeniami. Pojawiają się też ostrzeżenia przed zagrożeniami czyhającymi w internecie (choć akurat ten wątek średnio podszedł mi do gustu, ale niestety nie mogę wyrazić tego bez spoilerów) oraz przesłania feministyczne.

Niby w książce pojawia się romans, ale nie oczekujcie, że stanowi ON oś tej historii. Jasne, relacja między Revem a Emmą ma znaczenie, jednak tak naprawdę istotniejsze są ich prywatne walki ze światem. Kwestia miłości stanowi tutaj zaledwie ułamek całej historii, który można było spokojnie zdegradować do przyjaźni i nie odczułoby się żadnej straty. Chwilami odnosiłam nawet wrażenie, że ich relacja jest zaledwie obok tych wszystkich problemów i tak naprawdę nie ma większego wpływu na podejmowane przez bohaterów decyzje.

Postacie stworzone przez Kemmerer są barwne i ciekawe, a przy okazji nieoderwane od tego, jak w rzeczywistości zachowują się nastolatkowie. Choć Emma czasami może wydawać się nieco zbyt infantylna, to jak dla mnie przejawia typowe cechy charakterystyczne dla okresu dojrzewania w sytuacji, w której wszystko wokół zdaje się walić. Taki realizm jest zdecydowanie na plus i może pozwolić młodszemu czytelnikowi odnaleźć siebie.

Mam jednak drobny problem ze stylem autorki. Nie pamiętam, jak ta sytuacja wyglądała w przypadku Listów do utraconej, ale w kontynuacji coś mi zgrzytało w dialogach. Chwilami wydawały się trochę suche i nienaturalne. Na szczęście oprócz tego nie zauważyłam żadnych innych, większych potknięć, które utrudniałyby lekturę powieści.

Podsumowując, Kemmerer po raz kolejny się popisała! Więcej niż słowa porusza obszerną tematykę, dotykając licznych, istotnych społecznie tematów. Bohaterowie są ciekawi i dający się lubić, z kolei ich otwieranie się na siebie uznaję za urocze. Na pewno jeszcze nie raz sięgnę po książki tej autorki, jeżeli będę miała taką możliwość!

"Muszę przeprosić, chociaż nie wiem, jak mam przeprosić za to, kim jestem."

Rev to typowy outsider, chowający się pod bluzą z kapturem, nazywany przez rówieśników "Ponurym Żniwiarzem". Przeżywszy piekło, które zgotował mu własny ojciec, chłopak jest wycofany, nieufny, cichy i samotny. Mimo, że ma już kochającą rodzinę i przyjaciela, który zrobiłby dla niego wszystko, chłopak w dalszym ciągu jest przerażony i samotny. Sytuacja pogarsza się kiedy dostaje list od ojca i wszystkie demony zaczynają do niego wracać. Najgorsze jest to, że Rev znów staje się niewolnikiem ojca. Nawet na odległość. Chowając się za murami kościoła, niespodziewanie spotyka dziewczynę, której się zwierza. W końcu łatwiej się zwierzyć obcej osobie, niż najbliższej.

Emma podążyła w ślady ojca, który tworzy gry komputerowe. Uwielbia grać i najchętniej spędzałaby całe dnie i noce przed komputerem. Udało jej się nawet jedną grę stworzyć od podstaw, jednak paraliżuje ją strach przed wyznaniem tego rodzicom. Jej ojciec jest wiecznie zajęty pracą, a matka potępia Emmę i nie może pogodzić się z decyzją córki, która w przyszłości woli zajmować się grami, a nie pójść na studia medyczne. W związku z tym w domu panuje wieczne napięcie, a jakby tego było mało, ktoś wysyła dziewczynie obrzydliwe maile. Ukojenie przynosi jej internetowy przyjaciel, oraz chłopak w kapturze, którego spotkała pewnego wieczoru na spacerze z psem.

Rev to bohater, któremu się współczuje. Szczególnie gdy autorka kawałek po kawałku przedstawia nam jego przeszłość, która jest przerażająca. W pełni rozumiałam jego ukrywanie się przed światem, wycofanie i nieufność. Stach przed wyznaniem prawdy rodzicom, którzy go adoptowali, strach przed odrzuceniem i osądzaniem. Pokochałam go natomiast za podejście do Matta.

Tego samego niestety nie mogę powiedzieć o Emmie, bo tej bohaterki nie potrafiłam polubić. To jak się zachowywała w stosunku do matki i przyjaciółki było przegięciem. No bo co ta matka jej zrobiła? To normalne, że nie chciała by jej nastoletnia córka cały czas siedziała z nosem w komputerze. Nie widzę nic dziwnego w tym, że próbowała ją oderwać od wirtualnego świata. Dziewczyna natomiast warczała na nią, ignorowała i zachowywała jak rozwydrzony dzieciak, nie szanując ani trochę jej uczuć. To samo tyczy się przyjaciółki Emmy. Dziewczyna zajmowała się makijażem, który był jej pasją. Dla Emmy natomiast to strata czasu, głupie wydurnianie się i wymysł przyjaciółki, który nie raz wyśmiała. Natomiast jej gry były najważniejsze i nie rozumiała jak ktoś może tego nie akceptować i nie rozumieć. Hipokrytka do potęgi. Nie chciałabym mieć takiej przyjaciółki, a nawet znajomej, która gdzieś ma innych ludzi, dla której liczy się tylko ona sama.

Po wspaniałej powieści "Listy do utraconej", czuję się rozczarowana drugim tomem, który niestety nie spełnił moich oczekiwań. Nie zrozumcie mnie źle, bo to zła książka nie jest. Myślę, że problem tkwi w Emmie i to jej postawa i kreacja niszczą tę książkę. Chociaż pod koniec nieco bardziej da się ją zrozumieć, to niestety nie kupuję jej postaci i jedyne o czym mogłam myśleć, to żeby ktoś nią potrząsnął i dał do zrozumienia jak się zachowuje.

Jestem pewna, że "Więcej niż słowa" zdobędzie swoich fanów, i ja również się do tego grona zaliczam - a raczej do grona fanów Reva, bo tak naprawdę to wolałabym poczytać tylko o jego historii, bez Emmy.

Mimo rozczarowania, z pewnością zabiorę się za kolejne książki autorki jak tylko zostaną wydane - na co mam ogromną nadzieję, bo ta kobieta wie jak dobrze i mądrze pisać.