Wichrowe Wzgórza

Jestem po prostu zachwycona literaturą angielską, a "Wichrowe Wzgórza" pokochałam. Sięgając po powieść autorstwa Emily Bronte, spodziewałam się znaleźć podobieństwa, jeśli nie identyczny obraz Anglii, jaki został przedstawiony w "Dumie i uprzedzeniu" Jane Austen. Pomyliłam się bardzo... "Wichrowe Wzgórza" to nie jest opowieść o manierach i klasie wyższej. To historia ludzi, którzy nie są społecznie akceptowani, którzy mieszkają z dala od cywilizacji, a ich życie toczy się pomiędzy dwoma domami oddalonymi od siebie o cztery mile.

Książka jest przepełniona emocjami, które wzmagają wyraziste sylwetki bohaterów, każdy z nich otrzymał unikalne cechy. Postacie pozytywne można policzyć na palcach jednej ręki. Autorka duży nacisk położyła na strefę psychologiczną, którą tak świetnie połączyła z fabułą, że czytelnik z drżeniem czeka na dalszy rozwój wydarzeń. Emily Bronte pokazała siłę miłości. Nawet najgorszy nikczemnik i łotr jest w stanie kochać, chociaż może być to niszczące, prowadzące do szaleństwa uczucie.

"Moja miłość do Lintona jest jak liście w lesie. Wiem dobrze, że czas ją zmieni, tak jak zimna zmienia wygląd lasu. Moja miłość do Heathcliffa jest jak wiecznotrwała ziemia pod stopami, nie przykuwa oka swoim pięknem, ale jest niezbędna do życia. Nelly, ja i Heathcliff to jedno. Jest zawsze obecny w moich myślach - nie jako radość, bo i ja nie zawsze jestem dla siebie radością, ale jako świadomość mojej własnej istoty."

Nie muszę chyba wspominać o pięknym języku i niesamowitym stylu pisania autorki. "Wichrowe Wzgórza" czytałam z niezwykłą przyjemnością i niecierpliwością, to jedna z tych powieści, której się nie odłoży dopóty, dopóki nie przeczyta się ostatniej strony. Pozycja obowiązkowa dla fanów klasyki!

W porównaniu do innych powieści klasycznych nie kojarzę, bym gdzieś wcześniej przeczytała co nie co o fabule „Wichrowych wzgórz”. Nieraz na bookstagramie w zestawieniach waszych ulubionych książek padał ten tytuł plus pod moją opinią z „Dziwnymi losami Jane Eyre” i moim zachwytem nad nią, dostałam kilka wiadomości, że polecacie mi poznanie innej siostry Brontë poprzez właśnie „Wichrowe wzgórza”.

Szczerze to byłam w szoku w jak mocnym stopniu jest to książka zbudowana na negatywnych emocjach. Myślę, że dużo się nie pomylę, jak napiszę, że postać pana Heathcliffa jest jedną z tych najlepiej wykreowanych antybohaterów w książkach, które do tej pory przeczytałam. Byłam nieźle zdziwiona, gdy na próżno w tej historii było mi odnaleźć momenty, które byłyby dla mnie ukojeniem.

Ta historia powodowała we mnie dyskomfort, który trochę zaczął się wymykać poza coś co w książkach jeszcze mi odpowiada. Jestem zadowolona, że poznałam tę książkę, bo uważam, że jest warta poznania, ale to jednocześnie nie czyni jej książką, o której będę myśleć w kategorii „mojej”. Brakowało mi tutaj wcześniej wspomnianego oddechu, czegoś co od czasu do czasu mogłoby zrównoważyć coraz to nowe dramatyczne wydarzenia. Rytmu, który równoważyłby całą historię, bo w pewnym momencie coś szokującego traci na swojej mocy tym, że dosłownie przed chwilą było coś podobnego.

Na myśl też mi przychodzi to, że ta książka jest taka mroczna i nawet są elementy z pogranicza nawiedzeń. Wszystko to powinno mi się podobać, bo to klimaty, które lubię, ale jak to bywa wszystko zależy od samej książki. Nie dziwię, że ta historia wzbudza takie emocje, bo i we mnie wzbudziła, ale nie czuję się w niej na tyle, by wypadła wysoko w mojej ocenie.

Moja recenzja będzie dzisiaj nietypowa… nie wiem w ogóle czy można to nazwać recenzją ..

Mianowicie… jest to najlepsza książka jaką przeczytałam w życiu! Jestem absolutnie zakochana!

Narracja idealnie przeniosła mnie w nieokrzesane, piękne i zwodnicze Wichrowe Wzgórza. Całą sobą się tam przeniosłam i obserwowałam z boku historię tak trudnej, tak nieszczęśliwej i tak głębokiej miłości, która doprowadza do obłędu…

Nie jestem wielką fanką romansów, ale to na pewno nie jest zwykły romans i nie bez powodu ta książka zapisała się do klasyki literatury anglojęzycznej.

Polecam Wam z całego serca i jestem przekonana, ze większość z Was zakocha się w niej tak jak ja!

Z dumą kładę ją na półkę i wiem, że jeszcze nie raz wybiorę się do Wichrowych Wzgórz…

Miłość to temat w literaturze znany i lubiany. Nie ma nic lepszego od płomiennego uczucia czy wybuchu emocji, gdy dwójka bohaterów - a może nawet i trójka czasami - nie może dojść do ładu z własnymi porywami serca. Na tym motywie powstało mnóstwo mniej lub bardziej ciekawych powieści, ale są też takie, które od wielu lat zajmują pierwsze miejsce w sercu wielu czytelników bez względu na wiek. Doskonałym przykładem jest historia zawarta na kartach powieści "Wichrowe wzgórza", która wzbudza mnóstwo skrajnych emocji i pozostaje z czytelnikiem na długo po zakończonej lekturze.

Emily Brontë napisała piękną, porywającą historię o trudniej miłości, w której losy dwójki bohaterów przeplatają między sobą szczęście i tragedię. Współcześnie znamy powieści o miłości szczęśliwe i przepełnione radosnymi chwilami, zupełnie inne niż mroczna historia namiętnego uczucia, które nigdy nie powinno mieć miejsca. A jednak to "Wichrowe wzgórza" stały się swojego rodzaju prekursorem dla dramatycznych miłosnych uniesień i jeszcze nie znalazłam powieści, która mogłaby dorównać jej fabułą czy płynącymi z każdej strony emocjami.

Emily Brontë włożyła w swoją powieść całe serce i widać to w każdym czytanym słowie. Piękny, niemal kwiecisty język mocno konkuruje z częstymi chwilami mrocznej atmosfery i złowieszczego klimatu. Dramatyczne chwile rozgrywane z subtelnym stopniowaniem akcji wspierane są przez dogłębne analizy wszystkich bohaterów - autorka zaprezentowała bogatą paletę osobowości, charyzmatycznych i indywidualnych postaci, które przyciągają do siebie jak magnes i intrygują zachowaniem, podejściem do życia i patrzeniem na sprawy w odmienny niż współczesny czytelnik sposób. A jednak to tworzy nieodmienny klimat tej powieści, który nadaje jej ram historii ponadczasowej i jedynej w swoim rodzaju, dzięki czemu nie sposób się od niej oderwać i każde kolejne przeczytane zdanie trafia do czytelnika o romantycznej duszy z siłą pocisku, bo ten nieświadomie chłonie wszystko co prezentuje mu Emily Brontë - kolosalny emocjonalny rollercoaster w którym każdy ruch ma znaczenie.

Heathcliff, mały cygański chłopiec który trafił do domu starego Earnshawa zapoczątkował swój losy nawet o tym nie wiedząc. Wielka przyjaźń z Katarzyną została przerwana przez Hindleya, by po latach z nadzieją wrócić do życia. Jednak Katarzyna nie czekała już na chłopca, którego tak kochała. Zaślepiona nadzieją na dostatnie życie wyszła za mężczyznę z wysoką rangą społeczną by poczuć się dowartościowana i ważna. Zapomniała jednak, że w życiu liczy się szczęście, którego na próżno szukać w domu z nieszczęśliwą miłością. Postać Katarzyny budzi wiele sprzecznych emocji przez jej podejście do życia, stosunek do Heathcliffa i egoistyczne pobudki. Jednak to Heathcliff skupia na sobie całą uwagę - prosty chłopiec nagle zmienia się w mrocznego mężczyznę, który czując na własnej skórze rozczarowanie wielką miłością zaczyna walkę ze światem. To najważniejszy motyw przewodni tej powieści - rozpacz, samotność, żądza zemsty, czyli emocje, które zmieniają człowieka nie do poznania.

To jedna z piękniejszych powieści o miłości jakie czytałam i zdecydowanie moja ulubiona lektura sióstr Brontë. Emily zaczarowała mnie bajkowymi opisami, siłą uczucia i życiowym tematem objętym ramami tajemnicy, mroku i niepewności. "Wichrowe wzgórza" czytałam niezliczoną ilość razy, poszczególne fragmenty znam nawet na pamięć a każde nowe wydanie jest dla mnie bodźcem do ponownego zagłębienia się w fabule. Tym razem nie było inaczej a ja zyskałam kolejną możliwość do tego by ponownie zachęcić Was do lektury tej niepowtarzalnej i ponadczasowej powieści chwytającej za serce.

Nazwisko Brontë przeszło do historii literatury dzięki trzem siostrom: Charlotte, Emily i Anne. Ich dzieła zostały uznane za klasyki literatury angielskiej, a im samym została przypisana międzynarodowa sława. Do tej pory miałam okazję przeczytać dzieła Charlotte Brontë, jednak w ostatnim czasie sięgnęłam po „Wichrowe Wzgórza”, których autorką jest Emily Brontë. I to chyba najbardziej znana książka sióstr... To klasyk do którego niejednokrotnie odwołują się współcześni autorzy, nawet Ci polskiego pochodzenia.

W takim razie w czym tkwi jej wyjątkowość, czy wręcz ponadczasowość?

Całą akcja książki rozgrywa się na przełomie XVIII /XIX wieku, kiedy to Wuthering Heights przywozi do domu bezdomnego chłopca. Swoim rodzonym dzieciom przykazuje, aby traktowały go jak członka rodziny. Chłopiec dorasta otoczony tytułowymi Wichrowymi Wzgórzami, aż pomiędzy nim a Cathy – towarzyszką zabaw, rodzi się uczucie. Ta wspomniana miłość rozwija się do czasu, gdy na drodze pojawia się panicz Linton…

To historia miłosna, która nie została pozbawiona mroku, ale też powieść pełna emocji i uczuć, gdzie podczas lektury czuć ten „przejmujący wiatr znad wrzosowisk Yorkshire”. Czytelnik sam musi zdecydować czy miłość, która doprowadziła do nienawiści czy wręcz antagonizmu jest tutaj podłożem całego zła przechodzącego na kolejne pokolenie. Zgromadzonych emocji jest tutaj tak dużo, że odnoszę wrażenie, iż one same napędzały całą akcję książki. Nie wydarzenia, nie bohaterowie tylko emocje…

Niemniej jednak mamy tutaj obraz tego jak niespełniona miłość potrafi doprowadzić do nieokiełznanego obłędu…

Niezwykła historia o sile uczucia, którego nie jest w stanie przerwać nawet śmierć…

Czytaliście? Macie w planach?

Nikt nie przypuszczał, że jeden wyjazd, jedna decyzja tak mocno wpłynie na losy domowników i przyszłe pokolenia. Kiedy właściciel majątku wraca z podróży przywozi ze sobą małego, bezdomnego chłopca. Swoim dzieciom każe traktować go jak brata i członka rodziny. Nie jest to proste, ponieważ rozpieszczone pociechy nie są tym uradowane i robią wszystko, by utrudnić mu życie. Na szczęście łapie bardzo dobry kontakt z Cathy. Rodzi się nimi mocna więź i nie zwracają już oni na nic uwagi. Ta relacja nie prowadzi do niczego dobrego, a może sprowadzić mnóstwo kłopotów...

Niezmiernie trudno pisze się recenzję książki, którą kojarzy znaczny odsetek osób. Jest to światowy klasyk, dlatego może ta recenzja nie będzie taką klasyczną, tylko wymienię kilka powodów, dlaczego warto ją przeczytać, jeśli jeszcze tego nie zrobiliście. Osobiście wątpię bym napisała jeszcze coś odkrywczego o tej pozycji.

1. Światowy klasyk

Wiadomo, że każdy czyta to, na co ma ochotę. Wiele osób nie lubi klasyki przez złe wspomnienie ze szkoły i zmuszaniu uczniów do czytania lektur. Jednak odkąd sama z siebie do matury ustnej zabrałam się za znane powieści, to zaczęłam je kompletnie inaczej odbierać. Anarchiczny język nagle nie był problemem, nie musiałam pamiętać "jaki kolor płaszcza miał Wokulski przy pierwszym spotkaniu z Izabelą", tylko mogłam cieszyć się z fabuły i sama go analizować. Nie miałam odgórnego limitu czasu na zapoznanie się z tekstem, także same plusy. A powiem szczerze, nie wszystkie lektury są dobrze dobrane. Jeśli chodzi o Wichrowe Wzgórza, to powieść o wręcz toksycznych uczuciach, poczuciu niesprawiedliwości, niespełnionej miłości, dla wszystkich miłośników romansów, zwłaszcza tych nieszczęśliwych, to zdecydowany must read. Dla mnie to drugi raz kiedy się z nią zapoznałam i to w dwóch różnych przekładach.

2. Nowe wydanie

Wydawnictwo MG zdecydowało się wydać ten tytuł w nowej, pięknej i twardej oprawie w nowym także przekładzie. Nie oszukujmy się, jest cudowne i z innymi tytułami wygląda przepięknie! We wstępie znajdziecie informację o różnicach wynikających z innych wydań. Zaś na końcu jest posłowie od autora tłumaczenia, który bardzo dokładnie analizuje wszystko od postaci, fabuły po znaczenia (super gratka na osób, które szukają rzetelnych informacji o książce)

3. Czy warto?

Tak jak wcześniej wspomniałam, teraz czytałam ją po raz drugi i nie żałuję tego, a więcej podejrzewam, że będę do niej wracać jeszcze niejednokrotnie. To jeden z tych tytułów, przy których za każdym razem można co innego znaleźć, gdzie różne osoby będą odbierać ją zupełnie inaczej, co innego dostrzegać i interpretacje będą się różnić. Za pierwszym razem skupiamy się na na głównej linii fabularnej, a z kolejnym już co innego przykuwa uwagę. To książka, która nie będzie się nudzić. Jest ponadczasowa i może odnosić się do różnorakich wydarzeń.

4. Archaizmy

Dla wielu to wielki strach, słowa które wyszły z użycia sprawią, że nie rozumiemy fabuły, będzie potrzebny słownik i wydłuży to czytanie. Otóż nie! Na szczęście to nie treny Kochanowskiego czy Wesele Wyspiańskiego. Jasne, akcja toczy się na przełomie XVIII/XIX wieku, jednak jest napisane na tyle prostym językiem, że raczej nie powinna sprawić większych trudności, a wręcz ten styl sprawia, że można bardziej odczuć klimat fabuły.

5. Romantyczni bohaterowie

Postaci w powieści przewija się mnóstwo. Czas w jakim przewija się akcja to przełom romantyzmu a pozytywizmu. Jednak nie martwcie się, nie będzie tutaj tylko takich zachowań jak Weter, że zabija się z nieszczęśliwej miłości. Pewnie, opira się ona na miłości, ale w zupełnie innej formie. Tym bardziej, przy tylu bohaterów na pewno znajdziecie kogoś z kim będziecie mogli się utożsamić lub podzielać jego zdanie. Paleta charakterów jest ogromna i jednocześnie często się zmieniają, w zależności od wydarzeń. Także nie warto osądzać ich po pierwszym spotkaniu.

Dlatego, jeśli jakimś cudem nie czytaliście tego tytułu, to nie obawiajcie się go. Ja do klasyków jeszcze niedawno miałam takie podejście jak każdy uczeń, one są ble, nudne i bez sensu, na siłę są szukane tam ukryte motywy, które tylko poloniści znają. Jednak odkąd zaczęłam z własnej woli czytać ich więcej, zaczęłam je inaczej odbierać i coraz chętniej po nie sięgać. Naprawdę dzięki nim znajdziecie mnóstwo motywów, które już wcześniej były wykorzystane, a współcześni pisarze się nimi inspirują. Także mi nie pozostaje nic innego niż gorąco Wam ją polecić i liczyć na to, że skusicie się na nią i przeczytacie :)

„Wichrowe Wzgórza” to obowiązkowy klasyk dla czytelników, którzy nie boją się zagłębić w historię tak piękną, a zarazem tragiczną, która pozostaje w pamięci już na zawsze.

Jedyna i niepowtarzalna powieść Emily Brontë to przede wszystkim piękna historia o miłości, dopiero potem możemy doszukiwać się znaczniej głębszych, wręcz metafizycznych odniesień. „Wichrowe Wzgórza” na rynku książki pojawiały się bardzo często, a to okładka zmieniona, a to w twardej oprawie, jednak przekład cały czas pozostawał ten sam. Tym razem, tłumacz – Piotr Grzesik, jak sam pisze, starał się podejść bardzo rzetelnie i przede wszystkim nowocześnie do przekładu „Wichrowych Wzgórz”. Wszystko krok po kroku, bardzo szczegółowo zostało zawarte w przedmowie do powieści, a także – zaskoczenie, na końcu znajdziemy pewien bardzo osobisty prezent od tłumacza.

Jedyne co tak naprawdę zostało niezachwiane to oryginalne nazewnictwo. Jak dobrze wiemy nazwa Wichrowe Wzgórza oraz Drozdowe Gniazdo pojawiające się na kartach książki, funkcjonowało przez bardzo długi czas, utrwalone przez jednego tłumacza, a właściwie tłumaczkę – Janinę Sujkowską. Piotr Grzesik skupił się przede wszystkim na określeniu geograficznym, a także rozgraniczeniu obszarów posiadłości i ziem do nich przyległych, dlatego w tym wydaniu możemy znaleźć nazewnictwo: „Wuthering Hights” oraz „Thrushcross Grange”, co moim zdaniem świetnie funkcjonuje na przestrzeni całej powieści.

Natomiast co najbardziej mnie zaciekawiło to ujęcie „Wichrowych Wzgórz” i bohaterów w sensie metafizycznym, nie bez przyczyny pierwsze wydanie powieści nosiło tytuł – „Szatańska miłość”. Nagle czytelnikowi zostaje przedstawiony znacznie szerszy kontekst tej wspanialej historii, porównałabym ją nawet do historii powstania człowieka. Oprócz szaleńczej, wręcz chorej miłości aż po sam grób, bohaterowie – Heatcliff, Edgar, Cathy oraz Hareton posiadają pewną głębię. Zło, dobro, duch wolności i człowiek, to pierwowzory, których oddźwięk można zauważyć podczas czytania, natomiast sama powieść i wydarzenia w niej zawarte to kształtowanie się człowieczeństwa, swoisty początek ery istoty ludzkiej.

Tak jak wcześniej wspomniałam, „Wichrowe Wzgórza’ to powieść wypalająca się nie tylko w pamięci, ale i także w sercu, nie sposób jej nie pokochać. Piękne arcydzieło samo w sobie zachwyca nieustannie przez lata, po drodze zmieniając jedynie swoją szatę graficzną. Jako czytelnik, który już zna na pamięć treść „Wichrowych Wzgórz” dopiero pierwszy raz zetknęłam się z przekładem, gdzie tłumacz postanowił pozostawić oryginalne nazewnictwo i muszę tutaj przyznać rację Panu Piotrowi Grzesikowi, ta decyzja okazała się bardzo dobrą.

Dzieło, które swój początek miało w epoce romantyzmu, znudzenia życiem, idealizacji kochanków, a także pewnego rodzaju sztampowości. „Wichrowe Wzgórza” wybija się naprzód jako powieść o życiu i o miłości, a co najważniejsze nadal jest aktualna.

Gorąco polecamy: Dobre Recenzje

Żaden człowiek nie rodzi się zły... więc co sprawia, że właśnie taki się staje?

Wichrowe Wzgórza są odzwierciedleniem dzikości, nie tylko otoczenia wzgórz, lecz również ludzi, którzy nie są akceptowani społecznie i żyją z dała od surowych reguł cywilizacji, nadając tej historii ciemnych, nieustraszonych barw. Odnajdziemy tutaj mroczne elementy gotyckie pod postacią upiornej narracji, nawiedzonych budowli, śmierci, szaleństwa oraz choroby, które przeszywają czytelnika grozą, a mnie do głębi zahipnotyzowały. Dodatkowo autorka oplata czytelnika pięknem myśli i opisów, które całkowicie zachwycają.

Według mnie, Emily Brontë uczy w Wichrowych Wzgórzach o cyklu przemocy, agresji oraz obsesji na punkcie jedynej osoby, która kiedykolwiek okazała głównemu bohaterowi dobroć. Lecz poza egoistyczną dobrocią odnajdujemy w niej te same, negatywne cechy charakteru.

Prawda jest taka, że autorka nie skupia się na romantyzowaniu niegodziwości, lecz okazuje ludzką mękę i niedolę. W mojej opinii, że każdy czytelnik potrafi się utożsamić z tym cierpieniem, a niekiedy nawet pokochać bohaterów, którzy nie zostali stworzeni do miłowania.

Słowem, jest to powieść dla miłośników najskrytszych ludzkich uczuć i myśli, którą osobiście zaczęłam doceniać dopiero po wielu latach od pierwszej styczności z tą historią. Utonęłam w jej upiornym pięknie, szczerości i bólu, przeżywając wiele odmiennych emocji.

Jest to książka zdecydowanie jedyna w swoim rodzaju, z którą każdy powinien się zapoznać, a którą ja polecam z głębi serca.

Instagram: @illectum

Autor: Emily Jane Brontë

Tytuł: Wichrowe wzgórza

Wydawnictwo: Wydawnictwo MG

Właściciel majątku Wuthering Heights (tytułowe Wichrowe Wzgórza), przywozi do domu bezdomnego, cygańskiego chłopca, którego znalazł na ulicach Liverpoolu i nakazuje własnym dzieciom traktować go jak brata. Pomiędzy przybyszem a małą

Cathy rodzi się więź tak silna, że z czasem przestają się liczyć nie tylko z konwenansami, ale i z ludźmi, wśród których żyją. Namiętność Heathcliffa i Catherine obnaża mroczną stronę ludzkiej natury, jest mściwa, wszechogarniająca i dzika jak wrzosowiska Yorkshire. Bohaterowie powieści Brontë płacą za to najwyższą cenę, a za ich błędy musi odpokutować następne pokolenie…

Już od dawna chciałam przeczytać tę pozycję. W końcu mi się to udało! Została ona napisana dość ciężkim językiem, dlatego czytało mi się ją dłużej. Nic w tym dziwnego, ponieważ książka została napisana w takim, a nie innym roku. Ma ona bardzo ciekawą fabułę. Z początku nie mogłam wczuć się w nią, jednak minęło to po pewnym czasie. W kilku momentach pogubiłam się, lecz później wszystko mi się wyjaśniła. Na samym początku mamy do czynienia z rodzeństwem Earnshawów. Nie spodobała mi się Catherina, ponieważ od pierwszego momentu wydawała się być samolubną kobietą. Bardzo irytowało mnie jej dziecinne zachowanie. Kilkukrotnie chciałam na nowo sprawdzić, czy moje uczucia względem jej się poprawią, niestety nie. Przez całą książkę nie rozumiałam tego, co robi, bardzo działał mi na nerwy. Heathcliff wydawało się, że jest miłym mężczyzną, jednak jego oblicze się zmieniło, stał się agresywny i samolubny. Jedyne co czułam, gdy się pojawił to złość. Nie lubię, gdy ktoś zachowuje se w taki sposób. Miałam przez to ochotę odłożyć książkę, lecz tylko na chwilę, by odpocząć. Losy bohaterów poznajemy od ciekawej strony. Byłam zaintrygowana do poznania tego, co wydarzy się między bohaterami. Nie myślałam nawet, że Catherine wybierze na męża kogoś bogatego. Mimo tego, że kochała Heathcliff'a potrafiła odejść od niego. Po tym odrzuceniu mężczyzna wyjeżdża bez słowa, zostawiając ukochaną w ramionach innego. Po długim czasie unikania w końcu wraca, lecz teraz jeszcze bardziej zdenerwowany i żądzy zemsty. Nie spodziewałam się, że jest zdolny do takich czasów, by pokazać, że kobieta go zraniła. Co wydarzy się między bohaterami? Tego możecie dowiedzieć się podczas czytania. Wtedy zaczęłam cieszyć się, że kobieta wyszła za innego mężczyznę. Nie potrafię sobie nawet wyobrazić co spotkałoby ją w takim związku. Zakończenie było dla mnie dobre. Cieszyłam się, że wydarzyło się tak, a nie inaczej. Autorka doskonale pokazała nam oblicze ludzi. Zostawiła ona we mnie mnóstwo emocji. Ocena 8/10

Nie powiem, że "Wichrowe Wzgórza" należą do moich ulubionych klasycznych historii. Para, której krok tylko brakuje do szaleństwa, ciągle jest targana silnymi emocjami. Wychowują się razem jak rodzeństwo, ale z czasem darzą się uczuciem jak kochankowie. Czytelnik sam nie wie, kochają się czy nienawidzą? A może to i to jednocześnie?

To miejsce akcji najbardziej mnie w tej opowieści pociąga. Wichrowe Wzgórza, usytuowane w okolicach Yorkshire, są prawdziwie złowieszcze. Oczami wyobraźni widzę duży zniszczony dom na odludziu, gdzie słońce nigdy nie dochodzi w pełni, szaleją tam wichry, mróz i wilgoć. To teren niegościnny, przeklęty, jałowy. Mieszkańcy dworku nie są przyjaźnie nastawieni do przyjezdnych, a zwierzęta odsłaniają zęby. W takim miejscu i okolicznościach ujrzenie ducha to tylko kwestia czasu.

Piękny jest ten gotycki klimat i choćby z tego względu to wyjątkowa pozycja wśród XIX-wiecznej angielskiej literatury. Postać Heathcliffa idealnie tam pasuje. Mężczyzna przez wielu odbierany jest jako diabeł, zło wcielone, które powraca do domu zaślepione chęcią zemsty. Od początku był niewdzięczny czy to życie go takim uczyniło?

"Wichrowe Wzgórza" to opowieść o miłości wyniszczającej, złej, tak silnej, że możliwej do spełnienia dopiero po śmierci. A może to zwykła przypowieść o braterskiej zazdrości i niedopowiedzeniach, które prowadzą do zguby? Każdy może spróbować zinterpretować to na swój sposób.

Przełom wieku XVIII i XIX, to czas kiedy ludzkość pragnie zmian. Początek ery wiary i wynalazków, znaczny rozwój ludzkości, która z zamierzchłego średniowiecza, ucisku i bogobojności przeistacza się w nowocześniejszą cywilizację łaknącą techniki, następstw z nią idących. To także czas wielkiej miłości od pierwszego wejrzenia, gdzie mężczyzna wpatrując się w oczy kobiety widzi obnażoną duszę i wie, że to jest jedyna i niepowtarzana towarzyszka życia aż po kres ich istnienia. Mimo małżeństwa z innym mężczyzną oni dwoje wiedzą, że ich miłość nie skończy się tak łatwo, a trwać będzie nawet wtedy, kiedy oboje zamkną swoje oczy i obrócą się w proch, z którego powstali.

Pewnego razu pan wielkiego majątku, który kocha swoją małą córeczkę ponad wszystko przywozi ze sobą zabłąkaną sierotę. Wygląd tego małego chłopczyka jest bardzo tajemniczy, oczy jak dwa czarne węgielki, cera równie śniada i włosy niczym smoła. Początki tych dwojga małych istot sięgają dzieciństwa, pierwsze poznanie się małej Cathy i Heathcliffa, wspólnie spędzone chwile, ale i również wspólne dorastanie, pomagają zacementować więź, która jest między nimi coraz trwalsza i mocniejsza. Z chłopca, który na początku nic nie mówił i stawał się powoli odludkiem pośród tłumu ludzi wyrasta młody mężczyzna o jednym tylko imieniu i bez nazwiska. Natomiast z słodkiej i uroczej małej dziewczynki wyrasta piękna kobieta, która swoim wdziękiem uwodzi każdego mężczyznę. Heathcliff od początku mieszkania z Cathy trzymał w ukryciu swoją miłość do niej, do czasu kiedy stał się na tyle odważny aby ukazać całą swoją namiętność w pełni. Uczucie rodzące się pomiędzy tymi dwojga staje się na tyle niebezpieczne, że zarówno ON jaki i ona nie widzą nikogo, ani niczego poza sobą. Ukazują sobie swoje prawdzie dusze, które od początku musieli chować głęboko w sobie, lecz kiedy już są u progu szczęścia nagle okazuje się, że Cathy ma wyjść za mąż i to niestety nie jest jej ukochany Heathcliff.

Klasyk wśród klasyków, książka, która jest obowiązkową lekturą dla każdego z nas. Przynosi ona chlubę nie tylko pisarce, ale i dzięki nieszczęśliwej miłości zaklętej w niej jest znana na całym świecie. Nie wyobrażam sobie osoby, która by chociaż nie kojarzyła tej książki. Dla mnie jest, to ulubiona książka na czas świąt, sama nie wiem czemu pomimo, że całą fabułę znam na pamięć w okresie świąt muszę na nowo rozpoczynać przygodę z Cathy i Heathcliffem. Stało się już to moim rytuałem, który co roku odprawiam. Nie ma takich słów aby w całości opisać tę powieść, to pierwsza tak dawna i trwająca do dziś historia nieszczęśliwej miłości dwojga ludzi, którzy pomimo całej namiętności i ognia uczuć nie mogli być razem.

Jakakolwiek próba napisania o wszystkich zaletach i aspektach tegoż wspaniałego dzieła, jakimi są ,,Wichrowe Wzgórza" jest z góry skazana na porażkę. O wielości interpretacji poszczególnych fragmentów, zdarzeń czy postaci w kontekście historyczno-literackim można pisać eseje. Mam nadzieję, że w mojej opinii znajdą się najważniejsze atuty i walory książki.

Jeżeli ktokolwiek myśli, że ,,Wichrowe wzgórza" to opowieść wyłącznie o miłości, chyba jej nie przeczytał, a z pewnością nie zrozumiał. Wymiar metafizyczny stanowi ważny wątek dla całej historii i interpretacji. Nie da się z całkowitym przekonaniem powiedzieć, że Emily Brontë napisała historię o zakochanych, nie ukazując tego, co zawarte pomiędzy. Można odnieść wrażenie, że głównym bohaterem jest Heatcliff, jednakże to mylne wrażenie. O kim w takim razie traktuje powieść, zaliczona do światowego kanonu literatury? Tego nie zdradzę, ale przyznam, że razem z zamysłem przewodnim dostajemy mnóstwo innych wątków i postaci, ich problemy oraz intrygi.

Osobiście zapoznawanie się z realiami XIX-wiecznej Anglii przynosi mi dużą przyjemność, a jednym z według mnie najlepszych i najciekawszych sposobów to czytanie powieści z tej epoki, które bardzo dobrze oddają realizm życia, myślenie czy postępowanie wyżej urodzonych ludzi. Nie inaczej jest w przypadku Emily Brontë, której wymienionych wcześniej cech nie można odmówić.

Trudność stanowi dla mnie opisanie dokładnych odczuć związanych z czytaniem i zgłębianiem historii mieszkańców Wuthering Heights i Thrushcross Grange. Moje stosunki co do każdego z nich potrafiły zmienić się diametralnie w każdym momencie. W sytuacji, gdy myślałam, że konkretnego bohatera będę musiała skazać na moją całkowitą i oddaną niechęć, przekonanie co do niesłuszności takich myśli nadchodziło w najmniej spodziewanej chwili, skutecznie burząc ustanowiony wcześniej pogląd. Losy pojedynczej postaci były zawiłe i często nie sposób było przewidzieć, jak się dalej potoczą, którą drogę wybierze dana osoba. Idealnie pasuje tutaj określenie ,,zawiłe ścieżki życia".

Nie wyobrażam już sobie analizowania książki po skończeniu jej lektury, a szczególnie, gdy mamy do czynienia z ,,Wichrowymi wzgórzami". One wręcz proszą się o dogłębne oględziny.

Multum postaci oraz ich charakterów sprawia, że błędem byłoby zwykłe przeczytanie i odłożenie na półkę. Historia opowiadana z perspektywy służącej jest barwna i bardzo ciekawa. Pozwala na poznanie każdej osoby, odgrywającej mniejszą lub większą rolę.

Obserwowałam losy bohaterów na przestrzeni lat, ich nastawienie do innych zmieniające się pod wpływem różnych czynników oraz wpływowi otaczających ludzi. Każdy odznaczał się cechą, która odróżniała go od pozostałych. Nie powiedziałabym, że pojawiła się postać do cna zepsuta lub bez jakichkolwiek przewinień. Nie znaczy to, że wszyscy są negatywni, niezdolni, by wzbudzić sympatię. Wręcz przeciwnie, są ludzcy, a to cecha, którą cenię.

,,Wichrowe wzgórza" to dzieło w pełnym tego słowa znaczeniu. Wielowarstwowe, niekonwencjonalne, wzbudzające zachwyt. Fabuła pełna jest nietuzinkowych zwrotów w życiu bohaterów, opisów czy złożoności charakterów. Natura ludzka bywa bardzo skomplikowana i często pogmatwana, co ta wspaniała pisarka zdaje się, całkowicie rozumiała.

Sądzę, że na całość należy spojrzeć szerokim okiem, nie dopatrując się usilnie wyłącznie romansu, który, tak na marginesie, jest zgoła odmienny od zwyczajowych oczekiwań (co stanowi dla mnie duży plus). W książce znajdziemy fascynujący mistycyzm, sięganie do spraw ostatecznych, tajemnicze pochodzenie, tragedię, postaci niejednoznacznie dobre lub złe czy próbę, jaką muszą przejść niektóre z nich. To fascynująca, intrygująca i momentami gwałtowna, romantyczna (nie mylić z romansem) opowieść. Jedna z najlepszych, jakie przeczytałam w swoim życiu.

To nie będzie zwyczajna recenzja, bo też nie dotyczy zwyczajnej książki. Mowa w końcu o „Wichrowych wzgórzach”. Kiedy ponad rok temu tworzyłam listę utworów, które mnie ukształtowały, dzieło Emily Brontë (albo i nie) zajęło w niej zaszczytne drugie miejsce, ustępując jedynie „Martinowi Edenowi”. Pisałam wtedy, że:

„Nie jestem odporna na miłość. Może nawet mam w sobie coś z masochistki, ale ja po prostu nie mogę się oprzeć uczuciu Heathcliffa do Katy. Konia z rzędem temu, kto znajdzie historię miłosną, która zrobi na mnie większe wrażenie. Heathcliff nie jest ideałem, nawet się do niego nie zbliża, ale jego pasja sprawia, że naprawdę mam to gdzieś”.

Dziś, bogatsza o wiele nowych doświadczeń, zwłaszcza w sferze uczuciowej, stwierdzam, że nic się nie zmieniło. Dalej tkwię urzeczona uczuciem Heathcliffa, czasem łapiąc się na naiwnych myślach, że jestem ciekawa, czy mój mąż kocha mnie tak, jak Heathcliff Katarzynę, mimo że w tym roku stuknie mi już trzydziestka!

Pisanie o czym jest ta książka, nie ma większego sensu. Ci, którzy czytali, wiedzą, że żadne słowa nie oddadzą w pełni jej geniuszu. Ci, którzy nie czytali, niech szybko to nadrobią, zanim ktoś popsuje im całą zabawę, streszczając fabułę. Zamiast tego napiszę, dlaczego ja ubóstwiam tę powieść niezmiennie od lat i dlaczego według mnie ta książka powinna znaleźć się na półce każdego Czytelnika, zwłaszcza płci żeńskiej.

„Wichrowe wzgórza” to książka, która…

… opowiada o miłości pełnej pasji i namiętności, choć takiej, co jej daleko do ideału (nie jest słodko i romantycznie, ale za to… prawdziwie),

… wzrusza mnie do łez za każdym razem, gdy po nią sięgam, a musicie wiedzieć, że rzadko płaczę przy lekturze,

… jest najczęściej wybieranym przeze mnie prezentem dla innych Czytelników i osób, u których chcę zaszczepić pasję czytania,

… została przepięknie wydana przez Wydawnictwo MG i jest najpiękniejszym z wydań, które posiadam na półce (mam nadzieję, że powstanie cała kolekcja z tą szatą graficzną!),

… posiada najbardziej przejmujące cytaty, z jakimi się do tej pory spotkałam. Oceńcie sami:

„Przewodnią myślą mojego życia jest on. Gdyby wszystko przepadło, a ON jeden pozostał, to i ja istniałabym nadal. Ale gdyby wszystko zostało, a ON zniknął, wszechświat byłby dla mnie obcy i straszny, nie miałabym z nim po prostu nic wspólnego”

„Katarzyno Earnshaw, obyś nie zaznała spoczynku tak długo, jak ja żyję. Powiedziałaś, że cię zabiłem, stań się więc nawiedzającym mnie upiorem. Duchy zamordowanych prześladują po śmierci zabójców. Ja wierzę, ja wiem, że upiory chodzą po ziemi. Pozostań przy mnie na zawsze – przybierz, jaką chcesz, postać – doprowadź mnie do obłędu, tylko nie zostawiaj mnie samego w tej otchłani, gdzie nie mogę cię znaleźć! O Boże! To się nie da wypowiedzieć! Nie mogę żyć bez mego życia. Nie mogę żyć bez mojej duszy!”

„Moją krzywdę przebaczam. Kocham ciebie, choć mnie zabijasz, lecz czy mogę przebaczyć ci to, że zabijasz siebie?”

„Nie można go kochać tak jak mnie; jakże ona może kochać w nim to, czego w nim nie ma?”

„Dumni ludzie ściągają na siebie wielkie zmartwienia”

„Taki człowiek kocha i nienawidzi w tajemnicy, a wzajemność w miłości czy nienawiści uważałby za impertynencję”.

[Adres usunięty]

„Wichrowe wzgórza” to pierwsza „dorosła” powieść jaką przeczytałam w swoim życiu. Jak się domyślacie było to całe wieki temu. Egzemplarz, który wypożyczyłam z biblioteki, był jednak jeszcze starszy i prawie rozpadał się w dłoni od liczby czytelników, którzy mieli go w swoich rękach. Przyznaję, że z wielką radością przywitałam najnowsze wydanie tej literackiej perełki. Jej lektura i tym razem wywarła na mnie ogromne wrażenie. Myślę, że może nawet większe, ponieważ w dojrzalszym wieku chyba bardziej miałam szansę ją zrozumieć.

Akcja powieści Emily Bronte rozgrywa się w Anglii na przełomie XVII i XIX wieku. Do domu właściciela majątku Wuthering Height, czyli właśnie Wichrowych Wzgórz, trafia bezdomny, cygański chłopiec. Poza Earnshawem, który znalazł chłopaka i postanowił się nim zaopiekować, wszyscy są do przybysza wrogo nastawieni. Znęcają się nad nim, dokuczają mu. Dopiero po czasie Heatchliffowi udaje się zmiękczyć serca domowników w tym małej Cathy. Między dwojgiem rodzi się specyficzna więź. Po śmierci pana domu, dla Heatchiffa, życie na Wichrowych Wzgórzach staje się jeszcze bardziej poniżające. Syn zmarłego traktuje chłopaka gorzej niż służących we dworze. To a także późniejsze wydarzenia powodują narastanie w chłopaku żądzy zemsty. Na domiar złego okazuje się że Catherine ma zostać żoną syna sąsiadów. Chłopak postanawia wyjechać. Po jego powrocie Catherine znów zaczyna interesować się Heatchiffem. Dzika namiętność, która rodzi się między Cathy a mężczyzną powoduje, że wszystko zmierza do katastrofalnego końca. Poza tym Heatchliff nie zapomniał o swoich upokorzeniach i ogromnej chęci zemsty.

„Wichrowe wzgórza” to jedna z najbardziej tajemniczych, ponurych i mrocznych historii, które miałam okazję czytać. Z drugiej strony jest to książka o miłości oraz skomplikowanych i niszczycielskich relacjach a także o straconych nadziejach.

Książkę Emily Bronte czyta się z niezwykła przyjemnością, mimo jej ciężkiego klimatu. To wszystko dlatego, że napisana jest pięknym, klasycznym językiem, za którym teraz możemy jedynie tęsknić. Powieść wciąga od pierwszych stron i trzyma w napięciu, choć raczej powinnam napisać, że trzyma w bólu, aż po sam koniec. Bez względu na pogodę za oknem, podczas czytania tej historii odczuwa się nieustający wiatr, chłód i deszcz hulające po wrzosowiskach. To powieść, którą przeżywa się jeszcze długo po jej zamknięciu. Zdecydowanie polecam.

[Adres usunięty]

Miłość to temat w literaturze znany i lubiany. Nie ma nic lepszego od płomiennego uczucia czy wybuchu emocji, gdy dwójka bohaterów - a może nawet i trójka czasami - nie może dojść do ładu z własnymi porywami serca. Na tym motywie powstało mnóstwo mniej lub bardziej ciekawych powieści, ale są też takie, które od wielu lat zajmują pierwsze miejsce w sercu wielu czytelników bez względu na wiek. Doskonałym przykładem jest historia zawarta na kartach powieści "Wichrowe wzgórza", która wzbudza mnóstwo skrajnych emocji i pozostaje z czytelnikiem na długo po zakończonej lekturze.

Emily Brontë napisała piękną, porywającą historię o trudniej miłości, w której losy dwójki bohaterów przeplatają między sobą szczęście i tragedię. Współcześnie znamy powieści o miłości szczęśliwe i przepełnione radosnymi chwilami, zupełnie inne niż mroczna historia namiętnego uczucia, które nigdy nie powinno mieć miejsca. A jednak to "Wichrowe wzgórza" stały się swojego rodzaju prekursorem dla dramatycznych miłosnych uniesień i jeszcze nie znalazłam powieści, która mogłaby dorównać jej fabułą czy płynącymi z każdej strony emocjami.

Emily Brontë włożyła w swoją powieść całe serce i widać to w każdym czytanym słowie. Piękny, niemal kwiecisty język mocno konkuruje z częstymi chwilami mrocznej atmosfery i złowieszczego klimatu. Dramatyczne chwile rozgrywane z subtelnym stopniowaniem akcji wspierane są przez dogłębne analizy wszystkich bohaterów - autorka zaprezentowała bogatą paletę osobowości, charyzmatycznych i indywidualnych postaci, które przyciągają do siebie jak magnes i intrygują zachowaniem, podejściem do życia i patrzeniem na sprawy w odmienny niż współczesny czytelnik sposób. A jednak to tworzy nieodmienny klimat tej powieści, który nadaje jej ram historii ponadczasowej i jedynej w swoim rodzaju, dzięki czemu nie sposób się od niej oderwać i każde kolejne przeczytane zdanie trafia do czytelnika o romantycznej duszy z siłą pocisku, bo ten nieświadomie chłonie wszystko co prezentuje mu Emily Brontë - kolosalny emocjonalny rollercoaster w którym każdy ruch ma znaczenie.

Heathcliff, mały cygański chłopiec który trafił do domu starego Earnshawa zapoczątkował swój losy nawet o tym nie wiedząc. Wielka przyjaźń z Katarzyną została przerwana przez Hindleya, by po latach z nadzieją wrócić do życia. Jednak Katarzyna nie czekała już na chłopca, którego tak kochała. Zaślepiona nadzieją na dostatnie życie wyszła za mężczyznę z wysoką rangą społeczną by poczuć się dowartościowana i ważna. Zapomniała jednak, że w życiu liczy się szczęście, którego na próżno szukać w domu z nieszczęśliwą miłością. Postać Katarzyny budzi wiele sprzecznych emocji przez jej podejście do życia, stosunek do Heathcliffa i egoistyczne pobudki. Jednak to Heathcliff skupia na sobie całą uwagę - prosty chłopiec nagle zmienia się w mrocznego mężczyznę, który czując na własnej skórze rozczarowanie wielką miłością zaczyna walkę ze światem. To najważniejszy motyw przewodni tej powieści - rozpacz, samotność, żądza zemsty, czyli emocje, które zmieniają człowieka nie do poznania.

To jedna z piękniejszych powieści o miłości jakie czytałam i zdecydowanie moja ulubiona lektura sióstr Brontë. Emily zaczarowała mnie bajkowymi opisami, siłą uczucia i życiowym tematem objętym ramami tajemnicy, mroku i niepewności. "Wichrowe wzgórza" czytałam niezliczoną ilość razy, poszczególne fragmenty znam nawet na pamięć a każde nowe wydanie jest dla mnie bodźcem do ponownego zagłębienia się w fabule. Tym razem nie było inaczej a ja zyskałam kolejną możliwość do tego by ponownie zachęcić Was do lektury tej niepowtarzalnej i ponadczasowej powieści chwytającej za serce.

Nowiutkie, przepiękne, wznowione wydanie "Wichrowych wzgórz", jedynej książki napisanej przez Emily Jane Bronte, to prawdziwa perełka klasyki. Jeden z najpopularniejszych romansów wszech czasów. Długo zwlekałam z sięgnięciem po tę pozycję, ale najnowsze wydanie bardzo mnie do tego zachęciło (tak, jestem okładkową sroką). Czy było warto?

"Wichrowe wzgórza" to historia miłości, którą każda kobieta chciałaby przeżyć. Wspaniały klimat wrzosowisk, tajemniczość, mnóstwo emocji, a to wszystko napisane pięknym językiem. Czego chcieć więcej? Wiem, że "Wichrowe wzgórza" można pokochać albo znienawidzić. Są osoby, którym taki styl pisania i taka opowieść po prostu nie przypadną do gustu. Jednak zdecydowana większość czytelników (czy raczej czytelniczek?) doceniła kunszt literacki Emily Bronte. Ja muszę przyznać, że jestem naprawdę zauroczona tą książką. Nie spodziewałam się, że tak bardzo mi się spodoba - i w tym miejscu zaznaczę, że raczej stronię od romansów. Ale "Wichrowe wzgórza" to coś więcej niż zwykły romans. To książka o emocjach, przebaczeniu, zemście i relacjach międzyludzkich.

Odniosłam wrażenie, że "Wichrowe wzgórza" skupiają się głównie na emocjach, nad którymi człowiek nie jest w stanie zapanować. Autorka bardzo dużo mówi o miłości i udowadnia, że to uczucie, choć tak powszechne, wcale nie jest oczywiste. Emily Bronte przedstawia czytelnikom bardzo trafny obraz ludzi, którzy rozpaczliwie pragną dostać to, czego nie mogą mieć.

Jest to jedna z najpiękniejszych książek, jakie udało mi się przeczytać. Prawdziwa, przepełniona emocjami, raz czytacie ją z uśmiechem na twarzy, a innymi razem chcielibyście ją wyrzucić. Pokazuje trudne życie, jakie wiedli ludzie w XVIII i XIX wieku. Jest to książka zdecydowanie warta przeczytania. Serdecznie polecam. :)

Podchodziłam do tej powieści w wieku lat nastu. Wydała mi się wtedy straszliwie ponura i przygnębiająca, więc odłożyłam ją na inną okazję. Minęło parę lat, ale nadal "Wichrowe Wzgórza" wieją chłodem i wpędzają w podły nastrój.

Emily Brontë stworzyła żywych, charakterystycznych bohaterów, którzy wzbudzają silne emocje. Żaden czytelnik nie może chyba powiedzieć, że ani razu podczas lektury nie miał ochoty przetrzepać Lintonowi skóry. Heathcliff z jednej strony wzbudza gniew, a z drugiej litość. Pani Dean jest dobroduszną i lojalną, choć naiwną kobietą. Hindley to żałosny zazdrośnik bez honoru. Józef jest bezlitosnym staruchem obnoszącym się ze swoją fałszywą pobożnością. Obie Katarzyny zdają się być rozpieszczonymi dziewuchami, które nie zaznawszy w życiu prawdziwych tragedii, rozdmuchują błahostki do rozmiarów katastrofy. Panna Linton, w odróżnieniu od matki zdolna była jednak do ustępstw, współczucia i poświęcenia. Podsumowując, w tej powieści nie ma bohatera, który byłby mdły i nie zapadł w pamięć.

Moją ulubioną postacią był jednak Hareton. Mimo, że jego ojcem był Hindley, Heathcliff bardziej w nim dostrzegał samego siebie sprzed lat niż we własnym synu. Dla zemsty postanowił zniszczyć chłopakowi życie. Chciał go poniżyć, upodlić tak, jak Hindley postąpił kiedyś z nim. Wzruszyło mnie to, że Hareton zaczął sam uczyć się czytać. Nie było mu to do niczego potrzebne. Jego przyszłość zdawała się być jasna: miał żyć jak parobek, mimo, że z urodzenia był panem Wichrowych Wzgórz. Byłam wściekła na Katy, gdy wyśmiewała go i poniżała. Tak, jak powiedziała Pani Dean, Hareton jak na takiego nieokrzesanego gbura był bardzo wrażliwy. Podziwiałam jego dumę i lojalność. On jeden naprawdę opłakiwał Heathcliffa, mimo doznanych od niego krzywd. Serce Haretona było bardziej szlachetne niż tego mazgaja, panicza Lintona.

Kolejną rzeczą, na którą zwróciłam uwagę jest narracja. Kto tak naprawdę opowiada wydarzenia? Pan Lockwood? Pani Dean? Czasem nawet Cathy czy któryś ze służących. To taka narracyjna incepcja. Jedna opowieść jest zagnieżdżona w drugiej, a w niej kolejna. Lockwood opowiada o tym, że Pani Dean streszcza mu opowieść Cathy. Absolutnie genialne, ale czasem trudno się połapać.

Trudno też jest się połapać w losach rodów Lintonów i Earnshawów. Przynajmniej na początku. Drzewo genealogiczne obu rodzin jest naprawdę przydatne.

Wcale nie dziwi mnie, że "Wichrowe Wzgórza" pojawiają się na przeróżnych listach czy zestawieniach książek, które TRZEBA przeczytać. Ta powieść posiada doskonale przemyślaną fabułę i barwnych bohaterów. Aż szkoda, że Emily Brontë napisała tylko tę jedną powieść.