Wiatr

"Ze­msta jest do­brym roz­wią­za­niem jedy­nie na krót­ką metę. Chwi­la ulgi, a potem w naj­lep­szym razie bez­sen­ność, a w naj­gor­szym wię­zie­nie. Czy na pewno warto?"

Pytanie to wybrzmiewa od pierwszych stron, gdy już na wstępie stajemy się świadkami zbrodni, przemyślanej i dokonanej z pełną premedytacją. Nie wszystko jednak idzie zgodnie z planem. Do śledztwa zostaje przydzielony doświadczony komisarz Mirosław Grocki, dla którego to pierwsza sprawa po wcześniejszym przymusowym zwolnieniu. Sprawa tym trudniejsza, bo wkrótce

okazuje się, że to nie jedyna zbrodnia dokonana w okolicy, a brak powiązań między ofiarami nie ułatwia zadania.

"Wiatr" to mroczny kryminał, który już od wstępu burzy schemat do którego jesteśmy przyzwyczajeni. Autor, ujawniając nam, kim jest morderca, sporo ryzykował, jednak szybko okazuje się, że w tym przypadku wszystko zagrało idealnie. Daje nam to uczucie lekkiej przewagi nad brodzącą w domysłach ekipą śledczą na czele z Grodzkim. Strona po stronie zanurzamy się w zawiłą intrygę pełną emocji, zawiedzionych oczekiwań i fałszywych tropów, a tytułowy wiatr nadaje złowieszczy ton i podsyca niepokój.

Każda z postaci nakreślona jest wyraziście i przede wszystkim realistycznie. Pragnienie zemsty często przysłania obiektywne myślenie, a podsycane przez wściekłość, wyzwala w człowieku najgorsze instynkty. Doceniam również, że każdy aspekt śledztwa poparty jest żmudną, mozolną pracą oraz szczegółową analizą i jak w prawdziwym życiu, zdarzają się błędy, zwłaszcza tam gdzie emocje przejmują kontrolę nad rozumem. Liczę na to, że jeszcze będzie okazja spotkać się z komisarzem Grodzkim przy okazji kolejnych śledztw.

W małej wiosce pod Białymstokiem zostaje zamordowany mężczyzna, podejrzenia padają na brata który kilka dni wcześniej wyszedł z więzienia gdzie odsiadywał wyrok za morderstwo. Jednak to nie jedyne morderstwo tego dnia, w pobliskim lesie zostaję odnalezione nadpalone ciało młodej kobiety. Nogat - brat zamordowanego, w obawie przed oskarżeniem go o morderstwo brata zaczyna ukrywać się u starego znajomego. Podczas ukrywania się przypomina sobie o dziennikarce która wiele lat temu pisała artykuły w lokalnej gazecie, kontaktuje się z nią aby udzielić wywiadu który ma udowodnić jego niewinność. Do sprawy obu morderstw zostaje przydzielony najlepszy śledczy Mirosław Grodzki, który za wszelką cenę próbuje rozwiązać obie sprawy. Szuka wspólnych punktów i typuje mordercę.

Czy Grodzkiemu uda się złapać mordercę?

Ile niewinnych osób zginie przed rozwiązaniem zagadki?

"Wiatr" jest to bardzo tajemniczy i mroczny i wielowątkowy kryminał o zemście i obsesji. Niby od samego początku wiemy kto jest mordercą jednak w trakcie historii dowiadujemy się dlaczego to robił. Jest wiele tropów, wiele tropów mylących. Zakończenie książki pozostawiło mi niedosyt. Ciekawe czy autor planuje wydać dalszą historię...?

Jednej ze wsi pod Białymstokiem zostaje odnalezione ciało mężczyzny. Podejrzanym zostaje brat denata, który dopiero wyszedł na wolność z więzienia. W tym samym czasie, nieopodal pobliskiego lasu, zostają odnalezione spalone zwłoki młodej dziewczyny. Do sprawy zostaje przydzielony komisarz Mirosław Grocki, który wraca po dłuższym zwolnieniu z powodu podejrzenia o współpracę z zorganizowana grupą przestępczą.

.

"Wiatr" to jedna z tych historii, w których poznajemy mordercę i jego motywy już od samego początku. Autor od razu odkrywa przed nami wszystkie karty, więc to nie jest typowy kryminał z zagadką w tle, jaki do tej pory czytaliście. Powieść jest nadal tajemnicza i mroczna, bo nawet jeśli znamy sprawcę, to nadal motyw jego działań jest dla nas niejasny i tajemniczy. Oprawca ciągle myli tropy, zrzuca podejrzenia na innych, jest dobrym obserwatorem i myśliwym, bo wie jak upolować swoją ofiarę i nadal czuć się bezkarnym.

Tylko skąd ten tytułowy wiatr i co on wspólnego

.

Miałam przyjemność czytać debiut Pana Marcina "Warstwy podskórne" książka, która pokazała, że autor ma wielki potencjał do tworzenia tajemniczych, ciekawych i niestandardowych kryminałów. Najnowszą powieścią autor pokazał, że rozwinął się pisarsko od momentu swojej pierwszego kryminału i tym samym podniósł sobie wyżej poprzeczkę. Z pewnością nie powiedział jeszcze ostatniego słowa i jestem pewna, że stać go na więcej, bo ma ogromny potencjał i nie powiedział ostatniego słowa, co jeszcze pokaże i udowodni nam najbliższym czasie.

.

Trzymam mocno kciuki za Pana Marcina i mam do niego wielki sentyment, bo pochodzimy z tych samych stron, prawie jesteśmy sąsiadami 😉

"Wiatr" to drugi po debiutanckich "Warstwach podskórnych" kryminał Marcina Silwanowa.

Spa­lone zwło­ki mło­dej dziew­czyny w lesie pod mia­stem i śmierć w trakcie libacji dwóch braci. Brak świad­ków, brak śla­dów. Obie sprawy łączą się w nieoczekiwany sposób, czytelnicy dobrze zdają sobie sprawę z owego powiązania, jednak dla komi­sarza Groc­kiego stanowić będzie to nie lada zagwozdkę.

Dostajemy wgląd w pracę śledczych, co wcale nie jest tak ekscytujące, jakby się mogło z pozoru wydawać — to żmudna, drobiazgowa mozolna praca, bardzo realistycznie i wiarygodnie przedstawiona.

Sprawy zabójstw są mocno niepokojące, albowiem człowiek, który się ich dopuścił, wydaje się nie mieć sumienia. Za niepozorną fasadą ukrywa się bezlitosna bestia, która zrobi wszystko, by zrealizować swój plan. Bez chwili wahania usuwa wszelkie przeszkody, które staną mu ma drodze. Początkowo kieruje nim chęć zemsty, lecz bardzo szybko zdaje sobie sprawę, że zabijanie sprawia mu ogromną przyjemność.

Mimo wielu niezaprzeczalnych walorów ciężko było mi w pełni oddać się tej historii, wciąż coś mnie rozpraszało, odciągając moją uwagę. "Wiatr" to całkiem poprawny kryminał, jednak poza tym, niewiele więcej mogę o nim powiedzieć.

Ludzki umysł jest czymś naprawdę fascynującym. Jednak czy wiedziałeś/-aś, że może na niego wpływać… wiatr? Może sprawiać, że popadniemy w stany lękowe, czujemy większą irytację, stajemy się bardziej wybuchowi, a w konsekwencji jesteśmy w stanie nawet zabić. I nie są to żadne farmazony, a wyniki badań naukowych prowadzonych przez specjalistów. To właśnie z tych badań zaczerpnął inspirację Marcin Silwanow do napisania swojej najnowszej książki pod tytułem „Wiatr”.

•

„Wiatr” Marcina Silwanowa to powieść, która posiada swój ciekawy, a co najważniejsze, oryginalny charakter. Wszystko za sprawą tytułowego wiatru, który okazuje się mieć wpływ na głębię psychologiczną, świetnie ukazaną w tej książce.

Fabuła opiera się na pozornie dwóch przypadkowych zabójstwach, do których dochodzi w małej wsi pod Białymstokiem. Już od samego początku da się wyczuć duszną atmosferę, swoisty mrok i przede wszystkim powiew małej, hermetycznej społeczności, co uwielbiam w książkach. Społeczność ma swoje własne tajemnice, których nikomu nie zdradzi, las otacza całą wioskę, a jeszcze ten wiatr… Jakby halny, ale przecież wiejący na Podlasiu. To ten wiatr nadaje całej powieści specyficznego klimatu, którego mogą jej pozazdrościć inne książki. Wiatr nadaje złowieszczego charakteru, wpływa na samopoczucie postaci, ich nastroje i decyzje, jakie podejmują…

No właśnie, postacie. Jest ich dużo. Jednak nie ma możliwości, aby się w nich pogubić, dzięki zgrabnej i bardzo dobrze dopracowanej charakteryzacji dokonanej przez autora. Mamy tutaj postacie pracoholika, byłego więźnia, któremu trudno wrócić do życia po odsiadce, i oczywiście mordercy, któremu zbrodnia miesza w głowie. Jest także alkoholiczka i pielęgniarka, która czuje się obserwowana. Każda z tych postaci przedstawia inny problem społeczny czy psychiczny. Każdy z nich jest bardzo ludzki i zasadniczo różni się od pozostałych. Jednak ich historie są w fabule bardzo ważne i uważam, że to właśnie postacie są jednym z mocniejszych elementów tej powieści.

„Wiatr” to książka, w której autor skupia się bardziej na warstwie psychologicznej zbrodni niż na krwawych i brutalnych opisach, grając na emocjach czytelnika i genialnie usypiając jego czujność, aby w odpowiednim momencie zaskoczyć go niespodziewanym zwrotem akcji.

Sama intryga kryminalna jest skonstruowana bardzo intrygująco. Niby od samego początku wiemy, kto zabił, ale musimy się dowiedzieć dlaczego. Pojawia się wiele tropów, śledztwo zmierza początkowo w zupełnie innym kierunku, co może wydawać się nudne. Jednak szybko okazuje się, że wszystko jest tutaj po coś, a każdy ruch niesie za sobą ogromne konsekwencje. Wszystko łączy się w jedną spójną całość, a czytelnik nie może uwierzyć, że wszystko zostało tak dokładnie przemyślane.

„Wiatr” to powieść, od której ciężko się oderwać. Warstwa psychologiczna została świetnie skonstruowana, a małomiasteczkowy klimat tylko podkręca atmosferę. Serdecznie 𝗣𝗢𝗟𝗘𝗖𝗔𝗠!

"Wiatr" Marcin Silwanow

Coraz częściej trafiam na książki, które przenoszą mnie na Podlasie. Tym razem też zawędrowałam w podlaskie lasy i przyznam że poczułam się jak w domu, choć nigdy tam nie byłam. Zżerała mnie też ciekawość "co z tym wiatrem" i czy odnajdę tu coś z klimatu thrillera Jozefa Kariki o tym samym tytule.

Autor już od początku budował napięcie, a podana na tacy wiedza o tym kto zabił nie była tutaj najważniejsza. Najważniejszy był motyw, skrzętnie ukrywany, ale każde kolejne słowo zbliżało mnie do rozwikłania tej zagadki.

Z pewnością znalazłam tu specyficzną atmosferę, która przenikała przez strony tej książki. Wiejący od wielu dni wiatr początkowo budził lekki niepokój. Wydawało mi się, że będzie odgrywał większą rolę, ostatecznie jego obecność sprowadzała się głównie do tworzenia atmosfery niepokoju, bezsenności, no... może stał się też zwiastunem nadchodzącej śmierci. Być może to celowy zabieg autora, mający na celu podkreślenie psychologicznego aspektu opowieści, jednak miałam nadzieję na bardziej namacalną interakcję z tym elementem fabuły.

No właśnie, a co w fabule?

Mamy tu dwa rozbudowane wątki kryminalne: nadpalone zwłoki nastolatki znalezione w przeklętym lesie i zwłoki mężczyzny w starej chacie na obrzeżach wsi. Na tym się jednak nie skończyło, bo trupów było więcej.

Prowadzone jest tu typowe policyjne śledztwo z klasycznymi elementami: poszukiwanie informacji, przepytywanie, dopasowywanie poszczególnych elementów, śledzenie, aresztowania, przesłuchania itd. czyli to co lubię.

Postacie są wyraziste i dobrze zarysowane. Zwłaszcza dwie: policjant wiodący prym w śledztwie i znana niegdyś dziennikarka śledcza. Mirek Grocki, zdeterminowany śledczy, inteligentny i skupiony, choć zdaje się polować na mordercę jak samotny wilk. Iga Warska zdegradowana z działu kryminalnego do newsów i ogłoszeń, która chce się wybić na wywiadach z prawdopodobnym mordercą. I jego i ją można polubić.

Zauważyłam też, że w książce nie ma klasycznych rozdziałów i widziałam, że niektórym ta forma przeszkadzała. Faktycznie historia płynie niemal nieprzerwanie, co może momentami męczyć. Przeskoki między postaciami i różne wątki czasami sprawiały, że łatwo było się pogubić. Duża liczba bohaterów wprowadzanych na wstępie wymagała też sporo skupienia.

Autor zręcznie operuje motywami zemsty, szaleństwa i obsesji, splatając je w skomplikowaną, wielowątkową intrygę, jeśli więc szukacie kryminału, który nie tylko trzyma w napięciu, ale również skłania do refleksji nad ludzką naturą i psychiką, to warto sięgnąć po "Wiatr". To mroczna opowieść o tym, jak obsesje i pragnienie zemsty mogą zniszczyć wszystko na swojej drodze.

Ja polecam.

Mirosław Grocki przebywa na zwolnieniu po tym, gdy jego partner i najlepszy przyjaciel okazał się umoczonym gliną. Komisarz zostaje ściągnięty do pracy, gdy jednego dnia pojawiają się zwłoki dwóch osób. Pierwsze to spalone ciało młodej dziewczyny znalezione w lesie, drugie to zadźgany mężczyzna, którego brat dopiero co wyszedł na wolność po długoletniej odsiadce.

Marcin Silwanow pozwolił sobie wyjść poza strefę komfortu i przedstawić historię z punktu widzenia policjanta. I widać, że zrobił solidny reaserch. "Wiatr" to bardzo porządny kryminał, w którym obsesja i pragnienia zemsty przeplatają się z ogromnym strachem. Autor, podobnie jak w "Warstwach podskórnych" prowadzi mozolne śledztwo i skupia się na pracy policji. W konsekwencji akcja nie gna szaleńczo, a atmosfera gęstnieje i napięcie staje się coraz bardziej odczuwalne.

Należy zaznaczyć, że od początku znamy sprawcę! Nie znamy jednak jego motywów. W książce pojawia się wielu bohaterów, których autor wykreował w sposób detaliczny i ciekawy. Każda z postaci ma swoją historię, charakter, odczucia i motywację.

Autor porusza także sporo dość trudnych tematów, dzięki czemu warstwa psychologiczna także jest rozbudowana.

Fabuła jest bardzo przemyślana. Całość układa się w sensowną i niepokojącą historię. A wiatr tylko potęguje emocje bohaterów oraz te, które towarzyszą nam podczas czytania.

Marcin Silwanow swą drugą powieścią udowadnia, że potrafi tworzyć kryminalne historie. Daje też nadzieję, że jego książki będą jednymi z najchętniej wybieranych na polskim rynku.

Polecam!

Współpraca reklamowa

W Nowosadach w rejonach Białegostoku w ostatnim czasie wieje niespokojny wiatr. Budzi w ludziach lęk, rozdrażnienie, nie pozwala spać. Wkrótce uzupełnia go makabrycznie odkrycie. W ciągu jednej doby znalezione zostają dwa ciała – zasztyletowanego mężczyzny oraz zamordowanej i podpalonej nastolatki. Lasy Kudra, uważane przez lokalną społeczność za nawiedzone, znowu przyjęły na swe łono ofiarę w ludziach…

Mirosław Grocki, podejrzany o współpracę z grupą przestępczą, wraca ze zwolnienia do pracy i za wszelką cenę chce odnaleźć zabójcę, jednakże do kompletu dochodzi kolejny trup. Tym razem podejrzenie błyskawicznie zostaje skierowane na brata denata, który dopiero wyszedł z więzienia, nota bene za współudział w morderstwie.

Czy te wszystkie zdarzenia można ze sobą połączyć? Czy da się szybko rozwiązać sprawę i cieszyć policyjnym sukcesem?

Absolutnie nie! Wątki bowiem łączą się, przeplatają, plączą i urywają. Zemsta odzywa się wieloma głosami różnych osób. Każde życiowe rozczarowanie może być przecież powodem do morderstwa, a afektu nie da się kontrolować.

Fabuła Wiatru skonstruowana jest z niezwykłą precyzją. Tu wszystko jest przemyślane i ma sens. Historie sprzed lat, sprzed kilku tygodni czy miesięcy tkwią w głowach ludzi, są bez końca analizowane, mielone, podsycane. Małe miejscowości cierpią na krótką pamięć i zmowę milczenia. Niby wszystko jest wszystkim znane, ale głośno się o tym nie mówi. Bohaterowie zostali stworzeni charakterologicznie z ogromnym kunsztem. Wchodzimy w ich umysły, poznajemy obawy i lęki, stajemy na krawędzi choroby psychicznej, sami przeżywając ogromny niepokój wywołany przez wiatr. Pozornie mało znaczące zdarzenia mogą stać się motorem do okrutnych działań.

Meteopata to psychopata? Wiatr może wywołać krwawą obsesję? Zjawisko meteorologiczne i przeklęty las Kudra mogą powodować morderczy efekt synergii?

Wiatr to smakowity nieszablonowy kryminał z elementami thrilleru psychologicznego, który przyniesie wiele emocjonalnych doznań, pozwoli zastanowić się nad kruchością ludzkiego psyche oraz sprawi, że będziecie chcieli poznać dalsze losy śledczego Mirosława Grockiego. Ja chcę go więcej! Liczę na to, że Wiatr jest pierwszym tomem wybornej kryminalnej serii białostockiej.

Nowosady – mała wioska niedaleko Białegostoku. W trakcie jednej doby dochodzi do dwóch morderstw. Mężczyzna zostaje znaleziony w swoim domu, ktoś go zasztyletował. Kilka godzin później, młody chłopak kilka kilometrów dalej znajduje nastolatkę, którą ktoś pozbawił życia, a następnie próbował spalić.

Do rozwiązania obu spraw zostaje wezwany Mirosław Grocki. Doświadczony policjant wydziału kryminalnego, który ma niemałe sukcesy na swoim koncie. Aktualnie niestety przebywa na przymusowym wolnym, z powodu zarzutów jakie na nim ciążą. Jest podejrzany o kontakty z grupą przestępczą. Jednak sprawa jest na tyle skomplikowana, że jego przełożeni muszą się posiłkować jego doświadczeniem.

Głównym podejrzanym jest brat martwego mężczyzny, który niedawno wyszedł z więzienia po 20 latach odsiadki, za współudział w zabójstwie. Czy tym razem też zabił?

„Wiatr” Marcina Silwanowa nie zawiódł mnie. Już zanim zacząłem czytać tę książkę słyszałem o niej dużo dobrego. Okazało się, że to świetnie skonstruowana historia. Początkowo rozkręca się powoli, gdyż autor dość mocno rozbudowuje poszczególne wątki związane z licznymi bohaterami. Koniec końców wszystko elegancko się spina i daje bardzo dobre i zaskakujące zakończenie.

Autor szczegółowo opisuje pracę śledczych i przyznam szczerze nie popełnia błędów. Research na temat pracy śledczych wykonany wzorowo. Świetną sprawą jest również poruszenie tematyki pracy dziennikarzy.

Brawo za wykreowanie głównego antagonisty – konkretnie pokręcony psychopata!

„Wiatr” to książka godna polecenia!

“Wiatr” to druga powieść Marcina Silwanowa, ale całkiem inna niż debiut, widać w niej ogromną ilość pracy włożoną w samodoskonalenie umiejętności pisarskich. Powieść przemyślana i tak od środka prawdziwie poruszająca, choć z początku wcale na to nie wygląda…. Zaczyna się bardzo zwyczajnie - od zbrodni i kilku postaci, które, jak zakładamy, będą się z nią łączyć. Co ciekawe, czytelnik od początku wie, kto zabił, wie też, że policja idzie złym tropem. To bardzo nieszablonowy początek kryminału, prawda? I tak naprawdę przy zarysowaniu akcji nie do końcu wiadomo co o historii myśleć, ale już za chwilę okazuje się, że ta zwyczajność wciąga, nagle nie da się książki odłożyć. A my przyglądamy się postaciom od strony psychologicznej, obserwujemy efekt kuli śnieżnej, efekt motyla, w którym jedno niepozornie zdarzenie ostatecznie prowadzi do ogromnych, tragicznych konsekwencji. Do tego dochodzi tytułowy wiatr, który w podlaskich lasach daje niesamowity klimat, duszny niepokój, który czytelnik czuje w swoim wnętrzu. Mała miejscowość, zamknięta społeczność, dookoła las - już samo to obiecuje klimatyczną lekturę, a to przecież dopiero początek… To historia o zwyczajnych ludziach, o poczuciu inności i krzywdy, które pielęgnowane prowadzi w dziwne rejony, nad którym w pewnym momencie traci się kontrolę. Jestem pod ogromnym wrażeniem tej historii - wydaje się zwyczajna, a ostatecznie porusza do głębi. Gorąco polecam fanom małomiasteczkowych powieści kryminalnych, dla których psychologiczna warstwa historii ważniejsza jest od brutalności zbrodni.