W tym domu straszę

"W tym domu straszę" to debiut komediowy Kai Herman, który został nagrodzony w konkursie "Moc śmiechu".

Iskra, studentka psychologii, zjawia się niespodziewanie u swojej babci, która niedawno przechodziła zawał serca. Dziewczyna bierze na swoje barki opiekę nad schorowaną babcią, która lekceważąco podchodzi do swojego stanu zdrowia. Problem w tym, że babcia nie chce skorzystać z niczyjej pomocy, a pobyt wnuczki nie jest jej po prostu na rękę. Staruszka w przebiegły sposób spróbuje pozbyć się Iskry ze swojego domu. Jak? Eleonora postara się przekonać wnuczkę, że w jej domu straszy. A jak jest naprawdę? W końcu w każdym kłamstwie jest ziarnko prawdy...

"W tym domu straszę" to powieść komediowa z dawką uroczego humoru i szczyptą delikatnego dreszczyku. W moim odczuciu powiedziałaby, że książka skierowana jest raczej do młodszych czytelników i przez to nie mogłam się w niej jakoś odnaleźć. Czegoś mi tu zabrakło, a historia sama w sobie mnie nie porwała. Szczerze to czytałam, byle ją tylko skończyć. Z góry założyłam, że to kryminał komediowy, nie wiem skąd mi się to wzięło? Naprawdę... może przez te duchy? Cały czas wyczekiwałam na jakieś "boom", gdzie fabuła mnie zaskoczy i zachęci do dalszego czytania, bo nie ukrywam, że naprawdę pokładałam w tej książce dużo nadziei. Zawsze powtarzam, że szukam jednak bardziej zawiłych historii, które mnie zaskoczą i co najważniejsze wywołają jakiekolwiek emocje, a tu tego nie było. Oczywiście w powieści było kilka ciekawych fragmentów chwilami nawet zabawny, a samą książkę czytało się w miarę szybko, pomysł na historie też był, ale czemu to razem nie zagrało? Nie mam pojęcia.🤷‍♀️ Sama nie wiem, co mam o tym myśleć... Oczywiście nie przekreślam tej pozycji, ale ewidentnie nie jest nam razem po drodze. Dawno nie miałam takiego dylematu co do oceny, więc doszłam do wniosku, że każdy sam musi wyrobić sobie zdanie o tym tytule.

Lekka, przyjemna, momentami zabawna. Idealna na jeden wieczór z herbatą pod kocem i na wygodnym fotelu. Fabuła książki dość ciekawa, chociaż bez tak "zwanego wow". Chodzi mi tutaj bardziej o aspekt zaskoczenia, którego w tej książce nie ma. Jest za to przyjemna, niezbyt wartka akcja oraz bohaterowie, których nie da się nie lubić. Dobrze wykreowani bohaterowie, niebanalni i niejednoznaczni. Zabawne dialogi, które wywołają u czytelnika nie jeden uśmiech.

Iskra studentka psychologii przyjeżdża w odwiedziny do babci, aby się nią zaopiekować, ponieważ starsza pani ma problemy z serce. Młoda kobieta jeszcze nie wie, że nie jest mile widziane w domu swojej babci. Powiem więcej owa starsza, pani chce koniecznie pozbyć się wnuczki, która przeszkadza ewidentnie w jej aktywnym życiu towarzyskim! Czy dom naprawdę jest nawiedzony, a może to tylko intryga?

Do tej pory nie miałam okazji czytać czegoś w podobnym klimacie. To bardzo dobry debiut!

Jeśli poszukujecie lektury na odstresowanie, by miło spędzić czas, ta książka z pewnością was zadowoli i nie pozwoli się nudzić.

Gorąco polecam!

Iskra to studentka psychologii, która po zawale babci postanawia się nią zaopiekować. Przychodzi lato, Iskra ma wakacje, więc nic nie stoi na przeszkodzi, by wraz ze swoim przyjacielem wprowadziła się do domu babci, a przy okazji rozpoczęła praktyki w szpitalu. Co ciekawe, Eleonora, babcia dziewczyny wcale nie wygląda na chorą i umęczoną, wręcz przeciwnie. Babcia to energiczna staruszka, która gustuje w młodych mężczyznach i nic nie jest w stanie zmusić ją do rezygnacji z alkoholu, słodyczy czy niezdrowego jedzenia.

Historia stworzona przez Kaję Herman to komedia obyczajowa z dreszczykiem. Nie jest to jednak lektura, która wyniosła mnie gdzieś na wyżyny. To prawda, jest w niej humor. Głównie związany z postacią Iskry, która ciągle zalicza żenujące wpadki - jak nie z facetami w jej wieku, tak z facetami znacznie starszymi. Komedią jest czytanie tego, co rzekomo bohaterka ma w głowie. Z humorem potraktowana została babcia Iskry i jest to, według mnie, najlepsza postać z całej książki. Taką właśnie babcią chciałaby być pewnie każda z nas. Pełna werwy, energiczna bohaterka, która przez życie idzie niczym taran. Tło całej historii tworzy dom, w którym mieszka babuleńka i w którym rzekomo straszy.

Cóż, biorąc pod uwagę moje subiektywne odczucia, książka mnie zbytnio nie porwała. Zaśmiałam się kilka razy, kilka razy zaś chętnie walnęłabym się w głowę po przeczytaniu kolejnej żenującej sytuacji, w jaką uwikłała się Iskra. Wychodzenie z restauracji przez łazienkowe okno? Pozwolenie na wmanewrowanie się w prowadzenie ważnego wydarzenia? No problem! Po kilku takich akcjach nie wiedziałam, czy to jest śmieszne, czy już po prostu przykre. Często też gubiłam się w powieści. Rzadko mi się to zdarza, więc aż byłam zaskoczona. Co zauważyłam już po połowie książki - niektóre zmiany sytuacji w ogóle nie były od siebie oddzielone, co mi przeszkadzało. Książki nie polecam, ani nie odradzam. Jeśli macie ochotę na takich bohaterów, jak kapryśna babcia, małolata, która wie więcej, niż powinna, tajemniczy biznesmen, nieszczęśliwie zakochany przyjaciel Iskry z tłem składającym się z duchów, ezoterycznych rytuałów i sekretów, możliwe, że “W tym domu straszę” przypadnie Wam do gustu.

Mam mieszane uczucia po przeczytaniu tej komedii obyczajowej. Z jednej strony bardzo fajny pomysł na fabułę - charakterni bohaterowie, nawiedzony dom, a z drugiej jakoś ciężko mi się to czytało. Ciężko, w takim sensie, że nie mogłam się wkręcić w tą historię, cały czas coś gdzieś mi umykało, było bardzo chaotycznie. Tak naprawdę tylko ostatnie 50 stron tak mnie wciągnęło, że czytałam z zapartym tchem. Jest to debiut autorki, dlatego też nie zamykam się na jej twórczość, przeciwnie oczekuje kolejnych książek. Uważam, że mamy tutaj duży potencjał, co zostanie potwierdzone w kolejnych publikacjach.

Iskra jest studentką psychologii. Razem z przyjacielem Julkiem, przyjeżdża na wakacje do swojej ekscentrycznej babci Eleonory. Staruszka niedawno przeszła zawał i wnuczka chce się zaopiekować babcią, a przy okazji odbyć praktyki studenckie. Eleonora nie jest zadowolona z obecności wnuczki, dlatego postanawia ją przekonać że dom jest nawiedzony. Tylko czy czasem naprawdę tak nie jest?!

Nie sięgam po komedie. Zdarzyło mi się może ze dwa razy - z czego tylko jedna przypadła mi do gustu. Chyba, że komediami mogę nazwać najgorsze książki, które czytałam w poprzednim roku! O! tych to też na palcach policzę, ale zdecydowanie więcej w tym było tragedii niż komedii. Ale wracając do tematu debiutu Kaji Herman. No nie... choć zamysł na historię mocno mnie zaintrygował, tak wykonanie już nieszczególnie.

Może zacznę od samej historii. Dom i duchy – no kto nie byłby ciekawy, jak ta przygoda młodej Iskry się potoczy. Liczyłam na coś bardziej w stylu Pogromców duchów, a nie dostałam nawet przyjaznego duszka Kasperka. A już po wprowadzeniu do tego domu bohaterów, czar totalnie prysł. Żaden z nich nie wzbudził we mnie nawet cienia sympatii. Wręcz przeciwnie, miałam ochotę ich wszystkich zamordować, a w pierwszej kolejności babcie i jej 12 letnią koleżankę.

Strona komediowa całej tej historii, nie trafiła do mnie w ogóle. Żarty, które miały śmieszyć, mnie niestety nie bawiły. Babcia, która pali zioło, bo lekarz jej przepisał, czy milion różnych kochanków, którzy lgnęli się do niej jak muchy do lepu – no dla mnie to wręcz niesmaczne, co oczywiście nie znaczy, że innym się to nie spodoba! Momentami miałam wrażenie, że oglądam Straszny film 2 :/ jeszcze tylko brakowało kogoś kto by latał w prześcieradle i udawał ducha – a nie! Czekajcie! To też było!... ;) Kolejny przykład humoru – Iskrze podczas rozmowy z profesorem nagle spada sukienka i świeci majtkami i tutaj konsternacja – podciągnąć sukienkę czy udawać, że nic się nie stało :/ serio… sukienka jej spadła? Niestety, nawet jak znalazł się jakiś przykładowy żart, który mógł wywołać na mojej twarzy uśmiech, został przytłoczony milionem innych „sucharków”, które na dłuższą metę, męczyły mnie totalnie. Ostatni przykład, który już rozłożył mnie na łopatki :

„I tak się teraz całowaliśmy. Cium, cium, cium.” – dobrze, że w książkach nie ma efektów dźwiękowych, bo na pewno nie chciałabym tego słyszeć…

Widziałam sporo dobrych opinii jeśli chodzi o tę książkę, dlatego też ja nie będę nikomu jej odradzać. Myślę, że to kwestia tego, jakie kto lubi żarty i co go śmieszy. I choć ja do „sztywniar” nie należe, tak tutaj… no miłości tutaj nie będzie, nawet małego zauroczenia. Pomimo to dziękuje wydawnictwu za egzemplarz :D

Na samym wstępie nim zacznę chciałabym zaznaczyć, że nie była to pierwsza książka określana mianem komediowej, którą miałam okazję czytać.

"W tym domu straszę" to debiutancka książka Kai Herman, która niestety ale mnie nie porwała i nie o samą historię tu chodzi, bo pomysł na fabułę uważam, że był ok, a o kluczową kwestię, w tym wypadku o poczucie humoru, które z autorką zdecydowanie mamy różne.

Niestety ale częściej niż uśmiech pod nosem (bo ja naprawdę nie wymagam gromkich wybuchów śmiechu) towarzyszyło mi uczucie zażenowania.

Zdecydowanie nie bawią mnie sytuacje w których z powodu za dużej spódniczki przy wciąganiu brzucha spada ona z tyłka przy lekarzu, szefie, babci, cioci, przy kimkolwiek.

Wizyta profesora również średnio mnie śmieszyła chociaż wydaje mi się, że autorka bardzo się starała, żeby było zabawnie i właśnie dla mnie chyba tu tkwił problem, że chciała za bardzo.

Ponadto niezdarność głównej bohaterki – Iskry, cięte riposty Józefiny czy babci, które domyślam się, że miały być urocze i dowcipne dla mnie były najzwyczajniej w świecie wymuszone i sztuczne.

Niestety tak już bywa, że jednych śmieszy Monty Python, drugich dowcipy o blondynkach, trzecich chamskie, obsceniczne żarty, a jeszcze innych Kuba Wojewódzki

Właśnie dlatego mimo wszystko zachęcam, żeby sprawdzić samemu, bo może ja po prostu jestem drętwa i mam kij w [motyla nóżka] 😁

Studentka psychologii Iskra wraz ze swoim przyjacielem Julkiem jadą na wakacje do jej babci Eleonory. Maja się nią zaopiekować po niedawno przebytym zawale, a do tego Iskra będzie odbywać praktyki w szpitalu. Sprawa nie jest prosta gdyż babcia uważa że nic jej nie jest i absolutnie nie ma zamiaru rezygnować z alkoholu i słodyczy. Nie ma również ochoty siedzieć w fotelu i odpoczywać. Do tego okazuje się że w ogromnym domu babci straszy... A robi to nie kto inny jak sama Eleonora, która chce się pozbyć nadopiekuńczej wnuczki.

" W tym domu straszę " to ciekawa komedia obyczajowa choc musze przyznać że na początku zdecydowanie trudno było mi się wciągnąć w cała historię. Powodem tego jest niewątpliwie specyficzny sposób pisania, który na pewno będzie znakiem rozpoznawczym autorki. Warto zaznaczyć że jest to naprawdę ciekawy debiut z  interesującą historią. Ciekawa fabuła, nietuzinkowi i bardzo wyraziści bohaterowie oraz zabawne dialogi są dużym plusem książki. A do tego Babcia Eleonora która jest pełna życia, przezabawna i na pewno nie da się przy niej nudzić. Na koniec tylko wspomnę, iż książka została nagrodzona w konkursie literackim na powieść komediową „Moc uśmiechu” organizowanym przez Wydawnictwo Dragon.

Czasami każdy ma ochotę przeczytać coś lekkiego, coś co sprawi, że wieczór stanie się bardzo przyjemny, a Ty zapomnisz o otaczającej Cię rzeczywistości i dana historia pochłonie Cię bez opamiętania. Mój wybór padł na debiut literacki W TYM DOMU STRASZĘ.

Czy zatem książka spełniła swoje zadanie?

W dużej mierze tak! Zgrabna fabuła okraszona humorem, który początkowo nie przypadł mi do gustu. Liczyłam na salwy śmiechu, tu jednak dosłownie kilka razy lekko się uśmiechnęłam.

Zdecydowanie można wyczuć tu szczerość autorki, nie ma tu miejsca na udawanie, miałam przeczucie, jakby Kaja Herman sama była w tej całej historii zatopiona, przez co niewątpliwie zyska rzesze czytelników. Powoduje to chociażby styl autorki. Nie stara się ona używać trudnych i skomplikowanych wyrażeń. Tu język jest prosty, jak podczas zwykłej rozmowy, co niekoniecznie musi być minusem. Czytając przygody Iskry odniosłam wrażeniem, jakbym siedziała tuż obok autorki, obok mojej dobrej koleżanki, która z ogromną zawziętością opowiada mi co w tym domu się wydarzyło. Nie ukrywam również, że chwilę zajęło mi przyzwyczajenie się do takiego prowadzenia fabuły, ale w ogólnym rozrachunku jestem na tak.

Bohaterowie byli bardzo naturalni i intrygujący, każdy inny i co najważniejsze każdy bardzo istotny, ponieważ w całym zamieszaniu każdy z nich odegrał mniejszą lub większą rolę 🙂 Jestem fanką babci Eleonory, Iskra natomiast w moim odczuciu była straszną safandułą, chociaż z pewnością tego nie planowała, Julek - nerd, ale przecież nie będę wszystkich wymieniać 😉

I oczywiście czego nie mogło zabraknąć przy takich typach osobowości, jak nasi bohaterowie, to panujący chaos, który w tym przypadku był bardzo urokliwy 🙂

Nie zapominajmy o wątku paranormalnym 👻 myślę, że taki przyciąga uwagę, bo nawet jeśli się boisz to często chcesz odkryć tajemnicę. Przy tej książce obiecuję, że nie będziecie mieć cykora, tu czeka Was dobra zabawa.

Iskra to ambitna studentka psychologii, która przyjeżdża na wakacje opiekować się babcią i przy okazji odbyć praktyki w pobliskim szpitalu psychiatrycznym.

Babcia Eleonora, chociaż dopiero co przeszła zawał, ani myśli podporządkować się zaleceniom apodyktycznej wnuczki.

Jest energiczna, nie stroni od alkoholu i uwielbia towarzystwo znacznie młodszych mężczyzn.

Dlatego, aby pozbyć się Iskry, wymyśla akcję ,,nawiedzony dom".

Jeżeli bidulka uważała, że jej wnuczka się przestraszy, to niestety spotkało ją srogie rozczarowanie.

Iskra postanawia przepędzić duchy, a pomagać jej w tym będzie zakochany po uszy Julek i nieziemsko przystojny Arnold.

Czy naszej trójce uda się nakręcić polską wersję ,,Pogromcy duchów"?

Przekonacie się czytając.

Z pewnością będzie śmiesznie, a babcia Eleonora skradnie niejedno serducho.

Zresztą, ja sama chciałabym być kiedyś taką zwariowaną emerytką.

Zakończenie całej akcji z pewnością Was zaskoczy, więc jeśli szukacie dobrej zabawy, to zapraszam do czytania!

Iskra chciała tylko zaopiekować się ekscentryczną babcią, gdy ta przeszła zawał. Chciała pilnować jej diety i stylu życia, nie polować na ducha. Chciała odbyć praktyki w szpitalu psychiatrycznym w okolicy, nie szukać medium czy pytać o rady okoliczne wiedźmy. Nie na to się pisała, ale stara rezydencja miała zupełnie inne plany.

Inne plany miała też sama babcia — Eleonora. Przyzwyczajona do alkoholu i znacznie młodszych mężczyzn, nagle musiała zamieszkać z kimś, kto ciągle próbował ją zmienić. A skoro tak — czy takiej osoby nie można wystraszyć na tyle, by się poddała i opuściła nawiedzony dom?

Czy jej się to uda? Czy duchy aby na pewno są jedynie wytworem wyobraźni? Czy za wszystkim stoi tylko człowiek?

„Przystanęłam przy oknie, wpatrując się w gęsty las, marząc o tym, żeby mnie zjadł i zamienił w jedno ze swoich drzew."

(Zdanie w książce zdecydowanie nie najważniejsze, ale ten chwilowy czarny humor do mnie trafił)

Komedia pełna tajemnic.

Kaja Herman świat opisuje stylem lekkim. Takim, którego kolejne zdania czyta się szybko i nim czytelnik się obejrzy, znajduje się już w połowie książki. Tym bardziej, że autorka pomysły ma naprawdę ciekawe i nie jeden raz udało się jej mnie zaskoczyć. Czytałam i naprawdę chciałam wiedzieć, jak akcja dalej się potoczy. Do prawie końca Kaja nie zdradza, czy w domu naprawdę straszy, czy to jedynie kwestia intrygi połączonej ze sprzyjającymi warunkami. A czułam, że MUSZĘ to wiedzieć! Co odpowiedź miałam gotową, coś kazało mi ją zmienić lub chociaż zastanowić się nad nią kilka razy. Ze względu na to książkę czytało mi się przyjemnie i to niestety jedyny element, który mi się spodobał, bo swoim humorem autorka do mnie nie trafiła. Uśmiechnęłam się jedynie raz, a przez resztę powieści jedynie odczuwałam lekkość, którą momentami psuła frustracja. Czym była wywołana? Absurdalnością. Momenty, które niektórych mogły bawić, u mnie wywoływały jedynie kolejne westchnienia nad głupotą głównej bohaterki (ale trzeba jej oddać, że była urocza), nad zachowaniem jej babci i nad niektórymi scenami, gdzie komizm sytuacyjny ani trochę mnie nie ruszył. Jeśli do kogoś trafi humor, jaki w swojej książce ma Kaja Herman, to lektura jej będzie naprawdę przyjemna. Jeśli nie — będzie lekko i ciekawie, ale nijako. W oczy rzuci się też znacznie więcej mankamentów, które mogłaby przykryć warstwa humoru. Bo choć już niemalże wszystko wiem w związku z chociażby pewnym A, to wciąż uderza we mnie absurdalność zachowania bohaterki, gdy ON się pojawiał. I zgrzyty w logice bohaterów. Zupełnie do mnie to nie trafiło i... Tak, znowu wzdycham.

Książki nie odradzam, bo mam nadzieję, że jeśli po nią sięgnięcie, to trafi w wasz humor. Ma potknięcie, ma mankamenty, ale ma też lekkość, a lekkich książek, które „coś" w sobie również mają nigdy za wiele.

W ubiegłym roku Wydawnictwo Dragon ogłosiło konkurs literacki „Moc śmiechu”. Dziś mam niebywałą przyjemność napisać recenzję zwycięskiej książki W tym domu straszę, której autorką jest Kaja Herman. Skoro debiut wypadł młodej pisarce tak dobrze, to liczę na to, iż będzie się ona dalej rozwijać literacko i zaskoczy nas kolejnymi dobrymi lekturami.

Iskra to młoda, ambitna i, momentami, nieco oderwana od rzeczywistości studentka psychologii klinicznej. Ma spędzić wakacje z przyjacielem z piaskownicy u swojej niepokornej babci. Starsza pani przeszła zawał i rodzina wysłała Iskrę, by pomogła jej w codziennym życiu, poskramiając nieco jej autodestrukcyjne zapędy. Eleonora to bowiem pełna sił witalnych seniorka, która wie, jak czerpać z życia całymi garściami. W niczym nie przypomina schorowanej staruszki robiącej na drutach sweterki dla wnucząt. Do jej ulubionych rozrywek zalicza się alkohol oraz towarzystwo młodych mężczyzn. Babcia, chcąc pozbyć się apodyktycznej wnuczki, postanawia wmówić jej, że dom jest nawiedzony, a następnie przestraszyć tak, by spanikowana wróciła do siebie i dała jej znów swobodnie żyć.

Eleonora nie doceniła jednak uporu swojej wnuczki. Wbrew jej oczekiwaniom dziewczyna nie tylko nie opuściła rzekomo nawiedzonego domu z głośnym krzykiem i paniką w oczach, lecz postanowiła podejść do sprawy rezolutnie – jak na człowieka nauki przystało. Postanawia zmierzyć się z duchem za pomocą egzorcyzmów oraz innych ezoterycznych rytuałów. Okazuje się jednak, że kluczem do rozwiązania zagadki starego domu okazuje się historia jego pierwszych właścicieli. A rozwiązanie zagadki wprawi w osłupienie nie tylko Iskrę…

W tym domu straszę to bardzo udany debiut literacki, pełen błyskotliwych dialogów, zabawnych sytuacji i zaskakujących twistów fabularnych. Kaja Herman ma bardzo lekkie pióro, dzięki czemu przez jej powieść się „płynie”. Potrafi zaskoczyć czytelnika i rozbawić do łez.

Fascynującą treść idealnie uzupełnia fascynująca okładka, która od razu zachęca by sprawdzić, co się kryje w środku. A tam czeka na fanów dobrej literatury prawdziwa literacka uczta.

[Adres usunięty]

Książka jest naprawdę zabawna i mocno wciąga. Sama w niej przepadłam do takiego stopnia, że ciężko było odkładać na później.

Bardzo podoba mi się kreacja bohaterów. Są naturalni i wyraziści. Identycznie jest w przypadku dialogów. Urwane zdania, wtrącenia, napisane niebywale realistycznie, co jest rzadkością. Miałam poczucie, jakbym stała w centrum wydarzeń i słuchała ich na żywo. Byłam w stanie wyobrazić sobie ich wyraz twarzy, spojrzenie i ruchy ciała. Autorka wypadła bardzo obiecująco i chętnie sięgnę po kolejne jej książki. Dałabym jej nawet 8/10, gdyby nie wady, które bardzo zepsuły mi odbiór.

Nie jestem ekspertem językowym i pierwsze co zrobiłam po przeczytaniu książki, to zapoznałam się z zasadami pisowni. Okazuje się, że spójniki na początku zdań można stosować dowolnie. Nie zmienia to jednak faktu, że przez nie tekst może brzmieć sztucznie i tak właśnie czułam się podczas czytania. Bardzo odpowiadało mi to w dialogach, ale w opisach już nie. Niektóre zdania były za krótkie, niektóre zbyt długie, nawet na kilka linijek. Zdarzało mi się dwa razy czytać to samo, żeby zrozumieć dokładnie kontekst. Do połowy książki zachwiana była płynność, a momentami prawidłowa składnia zdań. Z interpunkcją też bywało różnie. Później sytuacja zaczęła się wyraźnie poprawiać.

Pomijając ten fakt i skupiając się na całej reszcie, mogę wam śmiało napisać, że jestem zadowolona i zachęcam was, żebyście po nią sięgnęli. Będziecie się śmiać nie raz i nie dwa z całokształtu tej historii, a na końcu z pewnością bardzo się zdziwicie. Wierzę w tę autorkę i jestem pewna, że z każdą kolejną książką językowo będzie tylko lepiej. Dziękuję @wydawnictwo_dragon za egzemplarz.

Iskra przyjeżdża na wakacje do babci. Plan jest taki, że będzie się nią opiekować po niedawnym zawale, a przy okazji odbędzie praktyki.

Babcia Eleonora ani myśli jednak słuchać i stosować się do zaleceń wnuczki. To żwawa, rozrywkowa i towarzyska kobieta.

Eleonora mieszka w dużym, starym domu. Postanawia pozbyć się męczącej wnuczki, przekonując ją, że dom jest nawiedzony.

Jak się okazuje Iskra nie ucieka, ale robi wszystko żeby dowiedzieć się kim jest duch i jak się go pozbyć.

"W tym domu straszę" to lekka i przyjemna komedia obyczajowa. Świetni, dobrze wykreowani bohaterowie i zabawne dialogi to mocna strona tej książki.

Bardzo polubiłam zwłaszcza babcię Eleonorę. Kobieta nie stroni od alkoholu, męskiego towarzystwa (zwykle dużo młodszego od niej), słodyczy i rozweselających ciasteczek.

Fabuła jest ciekawa i wciągająca. Temat duchów i rytuałów na ich wypędzenie zwykle jest przerażający. Tu jednak wszystko podane jest z humorem i przymrużeniem oka.

Książka jest debiutem literackim Kai Herman kayaherrr, za który należą się jej wielkie brawa.

Coraz bardziej przekonuję się do tego gatunku książek. Jest to miła odmiana od mrocznych thrillerów i kryminałów, jakie zwykle czytam.

Iskra, młoda studenta psychologii podczas wakacji zapragnęła zaopiekować się swoją babcią mającą ostatnio kłopoty ze zdrowiem, a mieszkającą samotnie w ogromnym domu na prowincji. Zabrała zatem ze sobą najlepszego przyjaciela Julka i przyjechała tu na całe trzy miesiące.

Dom babci był iście imponujący i nie spełniał standardów przeciętnego domu. Stanowił istny labirynt korytarzy, tajemniczych przejść. Ciemne ściany i wiszące na nich portrety różnych ludzi utwierdzały w przekonaniu, że czyjeś oczy śledzą każdy ruch domowników i gości. Krzątające się tu zwierzęta: udomowiona świnka, pies, kury, nadawały mu uroku i sielskości. Choć wśród mieszańców miasteczka krążyła plotka, że dom jest nawiedzony, babcia Eleonora mieszkała tam od lat i nie narzekała.

No właśnie.. babcia, no cóż, jej specyficzny styl życia i bycia stanowił istny spektakl. Babcia Eleonora była niczym wiedźma żywiąca się energią młodych kochanków😂. Alkoholem i ciasteczkami cynamonowymi też nie gardziła😉. Nie było jej na rękę, że wnuczka chciała ustabilizować jej życie towarzyskie, zarządziła zmianę diety, a wszystko to by, podreperować jej zdrowie i wprowadzić trochę słusznej rutyny w życie.

Babcia postanowiła zatem delikatnie wyprosić wnuczkę ze swojego domu. Przestraszyć ją, by ta uwierzyła, że dom jest nawiedzony przez ducha. Zakładała, że jak Iskra się o tym przekona na własnej skórze i zwieje gdzie pieprz rośnie.

I wtedy zaczęła się zabawa.. przynajmniej dla niektórych. Bo wnuczka się wcale duchów nie bała i obierała sobie zacny cel – wypędzić je z domu babci.

Komedia obyczajowa „W tym domu straszę” to świetna propozycja na poprawienie sobie nastroju i oderwanie się od rzeczywistości. Zabawna, lekka lektura godna uwagi.

Książka nagrodzona w konkursie literackim na powieść komediową „Moc uśmiechu” organizowanym przez Wydawnictwo Dragon.

Polecam.

Iskra zamierza spędzić całe wakacje u babci. Chce się nią zaopiekować, gdyż Eleonora niedawno przeszła zawał serca. Wnuczka ma nadzieję, że zapewni babci zdrowsze i spokojniejsze życie. Starsza pani nie ma zamiaru nic zmieniać i wpada na pomysł jak szybko pozbyć się Iskierki z własnego domu.

"W tym domu straszę" to książka, która ma w sobie finezyjną intrygę i genialne wątki humorystyczne, które się ze sobą przeplatają. Temat duchów, zjaw, nawiedzony dom - można się nieźle wystraszyć, ale autorka, co i raz, rozśmiesza nas do łez. Sytuacje i dialogi są świetne, a bohaterowie cudowni i niepowtarzalni.

Dawno nie czytałam tak misternie napisanej historii. Duchy, tajemnice, egzorcyzmy. Powieść przenosi nas w inny świat, gdzie nie wiadomo co jest prawdą, a co złudzeniem.

To bardzo udany debiut literacki. Polecam serdecznie.

Iskra, młoda studenta psychologii podczas wakacji zapragnęła zaopiekować się swoją babcią mającą ostatnio kłopoty ze zdrowiem, a mieszkającą samotnie w ogromnym domu na prowincji. Była to też świetna okazja do odbycia praktyk studenckich w pobliskim szpitalu psychiatrycznym. Zabrała zatem ze sobą najlepszego przyjaciela Julka i przyjechała tu na całe trzy miesiące.

Dom babci był iście imponujący i nie spełniał standardów przeciętnego domu. Stanowił istny labirynt korytarzy, tajemniczych przejść. Ciemne ściany i wiszące na nich portrety różnych ludzi utwierdzały w przekonaniu, że czyjeś oczy śledzą każdy ruch domowników i gości. Krzątające się tu zwierzęta: udomowiona świnka, pies, kury, nadawały mu uroku i sielskości. Choć wśród mieszańców miasteczka krążyła plotka, że dom jest nawiedzony, babcia Eleonora mieszkała tam od lat i nie narzekała.

No właśnie.. babcia, no cóż, jej specyficzny styl życia i bycia stanowił istny spektakl. Babcia Eleonora była niczym wiedźma żywiąca się energią młodych kochanków. Alkoholem i ciasteczkami cynamonowymi też nie gardziła. Nie było jej na rękę, że wnuczka chciała ustabilizować jej życie towarzyskie, zarządziła zmianę diety, a wszystko to by, podreperować jej zdrowie i wprowadzić trochę słusznej rutyny w życie.

Babcia postanowiła zatem delikatnie wyprosić wnuczkę ze swojego domu. Przestraszyć ją, by ta uwierzyła, że dom jest nawiedzony przez ducha. Zakładała, że jak Iskra się o tym przekona na własnej skórze i zwieje gdzie pieprz rośnie.

I wtedy zaczęła się zabawa.. przynajmniej dla niektórych. Bo wnuczka się wcale duchów nie bała i obierała sobie zacny cel – wypędzić je z domu babci.

Komedia obyczajowa „W tym domu straszę” to świetna propozycja na poprawienie sobie nastroju i oderwanie się od rzeczywistości. Zabawna, lekka lektura godna uwagi.

Książka nagrodzona w konkursie literackim na powieść komediową „Moc uśmiechu” organizowanym przez Wydawnictwo Dragon.

Polecam.

Iskra jest studentką psychologii. Na czas wakacji jedzie do babci. Częściowo z powodu praktyk a częściowo podyktowane jest to troską stan zdrowia babci, która przeszła zawał. Eleonora jednak w niczym nie przypomina babci jaka możemy sobie wyobrazić. Ekstrawaganckie kreacje, kochanek na zapleczu, kieliszek wina... co kilka godzin 🤷‍♀️😅starsza pani nie za bardzo chce być kontrolowana przez kochaną, ale jednak nadopiekuńczą wnuczkę😁 musi znaleźć sposób, żeby pozbyć się wnuczki i dalej szaleć. Sposób jest jeden, przekona Iskrę, że w domu straszą duchy...

W końcu trafiłam na komedię lekką i śmieszną w niewymuszony sposób. Komedia z gatunku obyczajowych a nie kryminalnych jakie do tej pory czytałam🙃to miła odmiana po wszystkich trupach ukrytych w szafach i piwnicach 😅Prawie na każdej stronie zanosiłam się śmiechem, więc nie polecam czytac w miejscach publicznych m, bo możecie spotkać się z niezrozumieniem ze strony osób postronnych 😅Iskra zachowuje się jak nastolatka, babcia jest lekkoduchem, przyjaciel Julek jest nad wyraz dojrzały, a Józefina co by nie mówić, to zachowaniem nie przypomina dwunatolatki i mimo tych wszystkich sprzeczności, a może właśnie dzięki nim, wszystko wydaje się bardziej zabawne.

Na słówko wzmianki zasługują też pozostali bohaterowie... świnka Tamara, sukczka Olga i trzy kury a każda z nich z kokardką na szyi🤭

Bohaterowie są przezabawni a sytuacje jakie im się przytrafiają potrafią wzbudzić uśmiech na twarzy😁👌

"W tym domu straszę" to debiut Kai Herman, ale ja juz wiem, ze będzie chyba moją ulubioną autorką komedii🤭 a na zachętę powiem wam jeszcze, że książka zdobyła nagrodę w konkursie ,,Moc uśmiechu" organizowanym przez Wydawnictwo Dragon📚

"W tym domu straszę" to komedia obyczajowa i żeby Was bardziej zachęcić, to muszę wspomnieć, że to powieść nagrodzona w konkursie Wydawnictwa Dragon. Musiałam sprawdzić, czy faktycznie jest godna uwagi :)

Zaczniemy od tego, o czym ta książka jest, tak standardowo, jak to u mnie, a później opowiem czy mi się podobała, czy warto zamówić, czy jest zabawna jak na komedię przystało.

Poznajemy dwoje, a w zasadzie nawet troje głównych bohaterów na początek. Iskrę, Julka, babcię Eleonorę. Już na początku robi się dość komicznie, bo babcia powinna odpoczywać, uważać na swoje serce i w ogóle najlepiej siedzieć na pupie, nie popijać ukochanego alkoholu i broń Panie Boże jeść ciasteczek cynamonowych! W tym właśnie chce jej pomóc wnuczka Iskra. Bardzo sympatyczna młoda kobieta, studentka psychologii, której zdarzają się przezabawne przypadki typu spadająca spódnica na oczach przełożonego. A do tego wszystkiego dochodzi fakt, że niestety, ale w babcinym domu nie przyjdzie jej spać spokojnie, bo w nim straszy. Znaczy straszy... babcia Eleonora, która chce się pozbyć nadopiekuńczej wnuczki i chłopaka, który się w niej kocha, a ona go traktuje jak brata. Duchy, friendzone, rezolutna babuszka uczęszczająca do klubu książki, w którym również dzieje się, oj dzieje :) Mało? Znajdziecie jeszcze zabawniejsze rzeczy! Kurę z błękitną apaszką, świnkę, dziewczynkę tak inteligentną, że powala dowcipem! Musicie sprawdzić co tam w środku jeszcze znajdziecie!

Bohaterowie, bo oni się w tym przypadku najważniejsi, są absolutnie cudowni. Każdy ma swoje poczucie humoru i pokusiłabym się o stwierdzenie, że Autorka nieco się inspirowała osobami, które jej otaczają. Założę się, że jej babcia, która podobno czytała tę książkę do późnej nocy, tak samo by jąpotraktowała gdyby ta okazała się upierdliwą wnuczką ;) Muszę ją o to spytać!

Klimat? To komedia obyczajowa i to nie pokroju naszych rodzimych filmów, które bardziej są żenujące niż zabawne. To pełnoprawna opowieść, która faktycznie potrafi rozśmieszyć i poprawić nastrój!

Na początku miałam problem, żeby się"wgryźć" w treść. Miejscami się zatrzymywałam, wracałam kilka słów wcześniej, bo jakoś niespecjalnie mi podchodził styl Autorki. Powodem tego jest dość specyficzny sposób pisania, ale kiedy już wsiąknęłam w treść, to stało się to zaletą.

I tutaj chciałabym zaznaczyć, że to debiut i jak na debiut to... no co mam powiedzieć, pociągnęłam ją na raz, stojąc w kolejce do lekarza leciałam, chociaż po kilka stron! W drodze do domu nie pochłaniałam kolejnych fragmentów, tylko dlatego, że padało i trzymałam skrzętnie w torebce, myśląc o niej, ale nie wyjmując, co by nie zmoczyć. Już w połowie wiedziałam, że zajmie honorowe miejsce w biblioteczce mojej osobistej, więc nie mogła mieć zagiętego grzbietu czy namokniętej choćby jednej strony. Tu również pojawił się problem... chyba jej nikomu nie pożyczę! Ups! A jak nie odda? No właśnie!

Cóż mam powiedzieć? Nie dziwię się, że to właśnie ta książka wygrała w konkursie wydawnictwa. Jest zabawna i to do tego stopnia, że odradzam czytanie w tramwaju! Salwy śmiechu i łzy płynące po policzkach mogą zwrócić na Was uwagę współpasażerów. Nie raz zdarzyło mi się wybuchnąć nad nią niekontrolowanym śmiechem, ale również się wzruszyć, bo babcia Eleonora jest cudowną osóbką, która mimo przeciwności zdrowotnych jest pełna energii ma swoje niezwykle barwne życie. To zdecydowanie moja ulubiona bohaterka tej powieści, chociaż... no, może kura, którą niemal poświęcono w rytuale plasuje się o oczko wyżej!

Polecam! To świetna książka na prezent i to dla każdego, bez względu na wiek płeć, wiarę w duchy lub nie i ta okładka, no nie kusi Was? ;)

Wydawnictwu Dragon bardzo dziękuję za egzemplarz!

Ogromnie się cieszę, że na rynku wydawniczym pojawiają się nowe nazwiska autorów, którzy piszą komedie. Jednym z nich jest debiutująca Kaja Hermann. Jej premierowa powieść "W tym domu straszę" została nagrodzona w pierwszej edycji konkursu literackiego pt. "Moc uśmiechu", organizowanego przez Wydawnictwo Dragon. Miałam możliwość przeczytać ją przed premierą i tak, potwierdzam, humor w tej lekturze jest lekarstwem na stres i niepewność w tej pandemicznej rzeczywistości. Ta opowieść od samego początku zapowiadała się dobrze. Nawet występujące w niej duchy ani na chwilę mnie nie odstraszyły. Przyznam szczerze, że bawiłam się przy niej lepiej niż przy nie jednej komedii kryminalnej. Z przyjemnością objęłam tę powieść patronatem medialnym.

"Gdyby sześć dni temu ktoś mi powiedział, że ja, człowiek nauki, będę łapała ducha, na pewno bym go wyśmiała".

Za to ja to zrobiłam i na całe szczęście, na ten pomysł wpadła główna bohaterka Iskierka. Właściwie musiała. A co było tego przyczyną i jak do tego doszło? Wszystko zaczęło się od tego, gdy z lekka zmartwiona wnuczka wybrała się na trzymiesięczne wakacje do swojej ukochanej babci Eleonory, by doglądać jej zdrowia. W tej dłuższej eskapadzie towarzyszyć jej będzie przyjaciel, Julek.

Duży, piętrowy babciny dom z poddaszem, w niedużym miasteczku, z zakurzoną piwnicą, z cennymi pamiątkami i swoją historią, pomieści ich wszystkich. Tyle że jurnej Eleonorze niekoniecznie z tym długoterminowym zasiedzeniem przez młodych i RUTYNĄ jest po drodze. Wszak pani doktor Mocarska, mimo przebytego zawału, wciąż żyje na pełnych obrotach i..nie narzeka na zastój w stosunkach damsko-męskich. Iskra by ten czas wypoczynkowo-opiekuńczy dodatkowo zagospodarować, podejmuje praktyki w niedalekim szpitalu psychiatrycznym. Oby sama tam nie wylądowała. Jak się okazuje, rodzimy dom na wzgórzu nestorki rodu jest nawiedzony. Spokój dziewczyny zakłócają duchy! Towarzyszą jej tajemnicze cienie, pojawiające się postacie, a nawet zerkające w jej stronę zawieszone na ścianach portrety.

"Mam zadanie do wykonania. Muszę się pozbyć ducha, który tutaj mieszka. Dzisiejszy łowca duchów mnie zawiódł, więc musiałam sama działać".

Nie wierzy w istoty nadnaturalne, ale seria niefortunnych zdarzeń pozostaje tajemnicą. Zdeterminowana Iskra bierze sprawy w swoje ręce.

Czy TEN dom naprawdę jest przeklęty?

W "W tym domu straszę" nie tylko duchy są fascynujące, ale również pozostali domownicy, łącznie ze świnką Tamarą, psiną Olgą i trzema kurami, które tu występują. Moją faworytką jest zdecydowanie ekscentryczna babcia Eleonora. To osoba, której się nie da nie lubić. Chętnie poznałabym bliżej jej koleżanki z Klubu Książkowego. Tam to dopiero się dzieje! A może będzie to kolejny pomysł na opowieść? Tymczasem przyjrzyjcie się bliżej piątce bohaterów i historii starego domu. Dowiecie się jako wykorzystać naukę mnemotechniki, co kryje się za pogańskimi zwyczajami i obrządkami czarownic, ale co najważniejsze, jak oczyścić dom z duchów.

PS. Ja również uwielbiam męskie perfumy.