W sercu wroga. Między jeziorami. Tom 1

Powieść historyczno – obyczajowa, tak najprościej można by napisać o tej książce, ale „W sercu wroga” to nie jest zwykła historia osadzona w czasach drugiej wojny światowej, to mistrzowsko napisana powieść o tym, że niczego w życiu nie można być pewnym, bo nic nie trwa wiecznie. Opowieść o silnych kobietach, które próbują nie tylko przetrwać, ale chcą żyć i chronić swoją rodzinę w czasie gdy nad światem szaleje wojenna zawierucha. Magdalena Wala pokazuje wojnę z zupełnie innej strony, której nie znałam. Przedstawia codzienność w gospodarstwach Niemców na Mazurach i pracowników tam zesłanych do przymusowej pracy różnych narodowości, z naszywkami na ubraniach , oznakowanych niczym zwierzęta.

Amalia Heyn jest rodowitą Mazurką, lecz ślub z Niemcem, powoduje, że wchodzi do rodziny nazistów i z tą chwilą czas beztroski kończy się dla niej definitywnie. Jej mąż został wysłany na front, a w domu rządy sprawuje despotyczny teść, ślepo wierzący w potęgę Hitlera i Rzeszy. Dziewczyna bez szemrania i jakichkolwiek sprzeciwów słucha poleceń nestora rodu, bo kobiety w tym domu nie mają prawa głosu. Milczy i żyje na uboczu, próbując przetrwać każdy kolejny dzień, ale coraz trudniej jest jej odnaleźć się w rodzinie, która akceptuje okrucieństwa wojny i dyskryminowanie mniejszości. Czuje się okradziona z tożsamości i serce jej pęka z żalu, kiedy widzi, jak otaczająca ją rzeczywistość staje się coraz bardziej bezlitosna. Martwi się o męża walczącego na froncie, a jej jedyną pociechą jest Else, mała córeczka, w której widzi cały świat.

Do Heynów trafia przymusowy robotnik, Piotr Liszkiewicz, który pała nienawiścią do Niemców, a na wszelkie przejawy dobroci ze strony Amalii, reaguje pogardą i złośliwością, trudno mu bowiem przyjąć pomoc z rąk przedstawicielki znienawidzonego narodu. Nawiązanie jakichkolwiek relacji z Niemką nie mieści mu się w głowie, ale nie zdaje sobie sprawy, że kobieta jest jedyną osobą, która mu dobrze życzy.

Wydaje się, że nie ma możliwości, żeby tych dwoje, którzy stoją po przeciwnych stronach barykady, darzących się wzajemną niechęcią, mogli nawiązać jakieś porozumienie. Chociaż Amalia bardzo się stara, żeby Piotrowi mimo przykrego położenia było w miarę dobrze, to on traktuje ją wrogo i z nieufnością. Kobiecie nie zależy na jego sympatii, lecz jedynie na poprawnej relacji i szacunku. Czuje się z źle z tym, że młody mężczyzna został zmuszony do pracy w ich gospodarstwie, które jest klatką dla nich obojga, żadne z nich nie może go dobrowolnie opuścić. Mimo początkowej niechęci między Amalią a Piotrem nawiązuje się w końcu nić porozumienia, chociaż wiedzą, że ich przyjaźń jest z góry skazana na niepowodzenie i zagrożona karą śmierci.

Jestem pod ogromnym wrażeniem tej historii, w której autorka świetnie oddała atmosferę tamtych trudnych dni, przepełnionych strachem, bezsilnością i rozpaczą, ale nie brakuje w niej też nadziei, że wojna kiedyś się skończy i będzie można żyć normalnie. Magdalena Wala doskonale przedstawiła tragizm wojny, rzeczywistość życia ludzi na wsi w tamtym okresie, nakreśliła barwne postacie, pokazując przy tym, że nic do końca nie jest jednoznaczne, a rzeczywistość wojenna często zmuszała ludzi do decyzji wbrew sobie, i że trudno w takich czasach było zachować człowieczeństwo, bo wojna wyzwoliła w niektórych najgorsze instynkty.

Powieść czyta się z ogromnym zainteresowaniem, ze łzami w oczach. „W sercu wroga”, to przepiękna, wzruszająca i chwytająca za serce historia. Piękna opowieść o rodzącym się uczuciu, które nie ma prawa zaistnieć, o potrzebie kochania i bycia kochanym. O szacunku do drugiego człowieka, zachowaniu człowieczeństwa mimo wszystko. Cenna lekcja historii, mało znanej, lecz wartej poznania. Magdalena Wala przybliżyła mi kulturę Mazur, lokalny język i zwyczaje.

I co jeszcze zasługuje na podkreślenie, to fakt, że książka została napisana przepięknym językiem, z ogromną starannością i dbałością o szczegóły. Do tego wspaniałe odmalowane tło historyczne, które tworzy niesamowity klimat tej powieści. Zakończenie pozostawiło mnie w niepewności. „W sercu wroga”, to dopiero początek drogi głównej bohaterki, zaledwie preludium do dalszego ciągu historii.

"Przyzwyczaiła się do życia w lęku. Strach był dobry, wzmagał ostrożność i dawał szansę na przeżycie kolejnego dnia. Człowiek, który niczego się nie bał, kończył szybko i w przykrych okolicznościach".

Lubię zaskoczenia literackie i delektowanie się historiami pozornie znanymi, ale pokazanymi z nowej perspektywy. Czy zastanawialiście się kiedyś, jakie piętno odcisnęła II wojna światowa na mieszkańcach Mazur? Z jakimi problemami i dylematami się borykali? W takim razie koniecznie musicie sięgnąć po najnowszą książkę Magdaleny Wali „W sercu wroga”, przybliżającą koniec II wojny światowej na Mazurach.

W małej wsi Schönwalde Amalia Heyn pomaga teściom prowadzić gospodarstwo. Po wyjeździe jej męża Johanna na wojnę, każda para rąk do pracy jest na wagę złota, dlatego przyjmują do pracy Polaka, Piotra Liszkiewicza. Niełatwy okres niepewności, bezpodstawne oskarżenia, ludzie przesiąknięci do szpiku kości nazistowską ideologią i konflikty na tle narodowościowym - to codzienność mieszkańców Mazur. Amalia z dziada pradziada jest Mazurką, chociaż przez ślub z Niemcem jest jednoznacznie oceniana jako Niemka. Piotr Liszkiewicz jako robotnik przymusowy, wywieziony do pracy w Niemczech, pała nienawiścią do wszystkiego, co niemieckie. Wachmistrz Möhl, który sprawuje pieczę nad robotnikami, nadużywa swojej władzy i pod byle pretekstem stosuje rozwiązania siłowe. Punktów zapalnych w tej historii nie brakuje i tylko kwestią czasu jest to, kiedy iskierka zamieni się w prawdziwy pożar.

Zawsze tam, gdzie istnieje podział na tych, którzy mają pewne przywileje i tych, którzy mają wyłącznie obowiązki, nie może dziać się dobrze. Amalia nigdy nie oceniała ludzi poprzez pryzmat ich pochodzenia i stara się, lawirując pomiędzy dobrocią serca a bezlitosnymi zasadami, jak najmniej zaszkodzić komukolwiek.

"Nie liczyła, że wszyscy cudzoziemcy ją polubią. Wystarczy brak nienawiści. I może odrobina życzliwości. Pozytywne doświadczenia, które pomogą im wszystkim rozpocząć nowy rozdział".

Długie rozmowy z początku wrogo nastawionym Piotrem uświadamiają jej, że godziła się na zbyt wiele ustępstw w imię bezpieczeństwa swojego i rodziny. Nigdy nie miała odwagi, by głośno zaprotestować przeciw absurdalnym zasadom i ograniczaniu swobody. Dysputy o niesprawiedliwości, zniewoleniu, zatracaniu własnych zasad i tym, co w życiu powinno być ważne, kruszą z czasem mur między Mazurką a Polakiem, co może przynieść im zgubę…

"My, Polacy wiemy, jaką zapłaciliśmy cenę za próbę obrony własnej wolności. A co wy zyskaliście za wyrzeczenie się jej? Co utraciliście poza nią?"

Choć wątek Amalii i Piotra wysuwa się na pierwszy plan, to warto przyjrzeć się też drugoplanowym historiom – rodzinie Schimanskich, polskiemu rodzeństwu Czajka, Marcinowi, Dorze, małej Else… Każdemu z nich wojna zabrała coś cennego, nie dając nawet nadziei na rekompensatę. Nadchodząca kapitulacja Niemiec i wizja wkroczenia Sowietów jeszcze pogłębia niepewność lokalnej społeczności. Które wybory będą słuszne? Czy jeszcze gdziekolwiek będzie bezpiecznie?

Czytelnikowi podczas lektury „W sercu wroga” towarzyszy niepokój, pewien rodzaj podskórnego lęku, że wydarzy się coś złego, coś, co zburzy równowagę społeczną i przyniesie niepotrzebne ofiary. W historii Amalii i Piotra nie sposób przewidzieć wszystkich przeszkód, a już tym bardziej zakończenia. Czasy, w których przyszło im żyć, zmagać się z własnymi marzeniami i uczuciami, stawiają ich pomiędzy młotem a kowadłem. Nie wiadomo, co gorsze – Niemcy czy Sowieci. Ale przede wszystkim to historia o definiowaniu siebie w czasach, w których tak łatwo się pomylić w ocenie drugiego człowieka. Czy każdy Niemiec musi być zły a Polak hardy i mściwy? A Mazur okazuje się być tchórzliwy, bo przyjął obywatelstwo Trzeciej Rzeszy, by zapewnić bezpieczeństwo rodzinie? Autorka stopniowo rozprawia się ze stereotypami, pokazując, że to słowa i czyny a nie pochodzenie świadczą o człowieku, tym bardziej, że świat nie sprzyja odważnym deklaracjom i okazywaniu serca.

Magdalena Wala snuje historię o mieszkańcach małej mazurskiej wsi, którzy starają się prowadzić w miarę normalne życie w cieniu wojny i irracjonalnej ideologii Trzeciej Rzeszy, która dzieli ludzi na lepszych i gorszych; na tych, którym serce skamieniało i tych, którzy wciąż go słuchają.

Aż żałuję, że na kolejny tom z serii „Między jeziorami” trzeba będzie jeszcze poczekać kilka chwil.

“W sercu wroga” to pierwsza część serii Między jeziorami Magdaleny Wali. Jest rok 1944, tereny dawnych Prus Wschodnich, zamieszkiwane przez Mazurów - ni to Niemców (chociaż technicznie zdecydowanie Niemców), ni Polaków. Do gospodarstwa teściów Amalii, młodej Mazurki, której mąż Niemiec wyjechał jakiś czas wcześniej na front, zostaje przydzielony robotnik do pomocy, Piotr - Polak. I już na opisie umieszczonym z tyłu okładki dowiadujemy się, że połączy ich tragiczny romans, który nie mógłby być zaakceptowany przez nikogo. Ta informacja z początku zaniepokoiła mnie, bo takie książki mają tendencję do popychania bohaterów w swoje ramiona zdecydowanie zbyt szybko. Na szczęście autorka nie zawiodła. Najpierw poznajemy życie Amalii na farmie teściów i jej codzienne ciężkie obowiązki i nastawienie do całej sytuacji wojny, relacje z bliskimi. Dopiero od połowy, a może nawet i dalej, książki zaczyna budować się napięcie między Mazurką a robotnikiem, a do jakiegokolwiek zbliżenia (i to nie ostatecznego if you know what I mean :p) dochodzi pod koniec samej opowieści.

“W sercu wroga” jest napisane tak, że czyta się bardzo szybko i przyjemnie, wręcz zgrabnie. Bohaterowie są bardzo autentyczni i łatwo zyskują sympatię czytelnika. Szczególnie Amalia zrobiła na mnie wrażenie, bo naprawdę autorka dała jej dużo empatii i kontroli nad sobą i takiego logicznego myślenia, z aktywnym sumieniem. Gdyby od razu ruszyła w ramiona przystojnego Polaka, zapominając o mężu na froncie, od którego co prawda nie ma wiadomości, ale nigdy nic nie wiadomo, to bardzo by straciła w oczach moich i myślę, że niejednego/niejednej z Was. Do tego oczywiście samo tło historyczne i poruszające wydarzenia z okresu II wojny światowej dają tej historii niepowtarzalny klimat. Powieść skończyła się na dość niepokojącej scenie, pozostawiając nas w niepewności i w stanie zaniepokojenia o los bohaterów. Jestem ciekawa gdzie poprowadzi nas dalej Magdalena Wala w tej historii!

Historia, którą napisała Magdalena Wala od samego początku porywa nas w świat pełen dyskryminacji, segregacji i bólu. Bólu, którym autorka nas karmi od pierwszych stron.

Poznacie Amalie. Amalia jest córką mazurskich gospodarzy, żoną Niemca,który wyjechał na wojnę. Do gospodarstwa jej rodziny trafia polski robotnik przymusowy Piotr. Piotr będzie musiał nauczyć się nowych zasad, panujących w  gospodarstwie. A między nim i Amalią nawiąże się cienka nić porozumienia. Czy w tych okrutnych czasach można pozwolić sobie na miłość?

Przeniosłam się w czasie. Autorka tak dosadnie i  emocjonalnie przeniosi czytelnika do takiego miejsca w którym nie chciałabym nigdy się znaleźć. Czytając tą historię czułam złość, smutek i niedowierzanie. Fikcja literacka w tej książce jest takim cienkim sznureczkiem. Nie wiemy czy pęknie. Czy ten sznureczek już dawno przekroczył pewną granicę między fikcją,a prawdziwą historią. I za to należą się wielkie brawa.

To co przeżywał Piotr było straszne ,okropne ,nawet zwierząt nie potrafiłabym tak traktować. Takie niestety były realia w tej historii. I choć była trudna i bolesna ,nie mogłam jej odłożyć. Absolutnie. Spędziłam z nią kilka godzin i chciałam więcej.

"Skazano ich na dwa wybory, oba złe. Podporządkować się i żyć albo skończyć w więzieniu lub obozie pracy. Niepokornym sprawujący rządy nie okazywali litości".

Główna bohaterka ma specjalne miejsce w moim sercu. Niezwykle silna, odważna i poukładana osoba, która się bała, ale cały czas przezwyciężała strach.

Ta powieść wzrusza, rozdziera serce z bezsilności. Dawno nie czytałam tak trudnej, a zarazem z pięknym przekazem historii. Tytuł trafia do mnie w 100%. Nie mogę doczekać się kontynuacji. Cudna.

Powieści z historią w tle, a zwłaszcza te, które traktują o II wojnie światowej, należą do moich ulubionych. Zazwyczaj opisują one losy osób, które musiały zmagać się z jej piekłem, niezależnie od tego, po której stronie barykady się znalazły. Magdalena Wala postanowiła ukazać mniej znane oblicze tamtych wydarzeń, opisując losy Niemców oraz przedstawicieli innych nacji, których zesłano do Rzeszy na przymusowe roboty. Autorka kreśli bardzo obrazowo codzienność, w której nienawiść miesza się ze współczuciem. Okrucieństwo i podłość z miłością i człowieczeństwem, które mimo tak wyraźnych podziałów, można było dostrzec u przedstawicieli wrogich narodów.

Ta powieść utkana jest na fundamencie sprzeczności. Sprzecznych uczuć dotyczących narodu, gdzie ślepa fascynacja polityką Hitlera, została zestawiona z poczuciem niesprawiedliwości i odarcia z podstawowych praw. Życie na świeczniku, ciągłe kontrole, zasady, które ograniczały również Niemców, a nawet poczucie wyobcowania we własnym bądź co bądź kraju. Autorka zwraca również uwagę na sytuację Mazurów, którzy, choć wydają się traktowani, jak obywatele narodu niemieckiego, w konfrontacji z przedstawicielami „czystej krwi”, nie są do końca im równi. Sprzeczności, które mimowolnie pojawiały się w momentach przejawów bestialskiego i nieludzkiego traktowania robotników, którzy byli dla wielu jedynie tanią siłą roboczą, przymusową dodatkową parą rąk do pracy, która umożliwiała przetrwanie i dostarczenie w terminie nałożonych kontyngentów. Codzienne upodlenie, na jakie skazani byli ze strony nazistów, wzbudza niemy sprzeciw. Przerażenie, odrazę dla braku uczuć i totalnego odczłowieczenia niektórych przedstawicieli niemieckiego narodu. Ich postawa pokazywała, jak wielką władzę nad obywatelami swojego kraju miał Hitler, któremu udało się za pomocą manipulacji, zawładnąć w sposób absolutny ich rozumami i czynami. To także opowieść utkana na kanwie sprzecznych uczuć, które rodziły się mimowolnie w sercach ludzi, których los, wojna, albo przeznaczenie skazały na siebie. Czegoś co w tamtych czasach było zakazane, niewłaściwe, co pojawiło się nawet wbrew nim samym. Jednak nie wolno było im pozwolić, aby rozkwitło. Bo nie tylko prawo, ale przede wszystkim ludzie, mogli przesądzić o ich losie, skazując ich na piekło na ziemi.

To, co mi najbardziej utkwiło w pamięci, to możliwość śledzenia procesu przemiany, jaka zachodziła w głównych bohaterach. Zwłaszcza w Piotrze, który przyjechał na Mazury jako dumny, pełen buty i nienawiści mężczyzna, nieposiadający nawet krztyny zrozumienia dla nowych pracodawców. Niemiec był wrogiem. Niemiec był oprawcą. Niemiec był mordercą. Niemiec nie był… człowiekiem. A mimo to, z czasem, zaczyna on dostrzegać, że nie tylko on jest więźniem na obcej ziemi. Że także jej mieszkańcy są niczym ptaki w klatce systemu, który narzuca nie tylko styl życia, ale nawet to, co wolno robić, myśleć, a także… czuć.

Podsumowując:

„W sercu wroga” to powieść, która wywołuje wiele skrajnych emocji. Zapewne dlatego, że autorka pokazała w niej tak wiele kontrastów, zarówno jeśli chodzi o uczucia, jak i ludzkie zachowania. Opisała czasy, w których empatia, współczucie, czy miłość były zakazane, a nawet karalne. Gdzie człowieczeństwo było towarem deficytowym, a ludzie karmieni byli nienawiścią do przedstawicieli narodu, którzy znaleźli się po przeciwnej stronie wojennej barykady. Nowa książka Magdaleny Wali to poruszająca powieść, która pokazuje, że dla wielu liczyły się wyłącznie podziały rasowe, ślepa wiara i zaangażowanie w utrzymanie czystości aryjskiej rasy. A jednocześnie uświadamia, że nie wszyscy byli bezwolnymi kukłami podatnymi na rządową propagandę. Że wśród Niemców znaleźli się i tacy, którzy sami czuli się ofiarami. Którzy ponad wszystko stawiali drugiego człowieka. Nawet w obliczu zagrożenia, które czyhało na każdym kroku. Którzy wierzyli, że, choć narosłe przez lata uprzedzenia trudno zwalczyć, to zawsze istnieje nadzieja. Że wystarczy brak nienawiści i odrobina życzliwości, aby każdemu dać szansę na nowy rozdział. „W sercu wroga” to jednak przede wszystkim piękna historia o uczuciu, które nie miało prawa się narodzić, a jednak się zdarzyło… Bo miłość patrzy sercem, a nie przez pryzmat narodowości. I jest ponad wszelkimi podziałami. Polecam!

Wiecie już, że jestem miłośniczką klasyki literatury i książek z historią w tle. Po książki z tego gatunku sięgam zawsze z ogromną przyjemnością, jednocześnie spodziewając się ogromu emocji wylewających się z kart powieści. Czy „W sercu wroga” najnowszej powieści Magdaleny Wali otwierającej nowy cykl „Między jeziorami” udało się mnie oczarować?

Pióro autorki nie jest mi obce, i choć wiedziałam czego mogę się spodziewać, kolejny już raz otrzymałam pełną napięcia i tajemniczości historię, przepełnioną trudnymi, choć dobrze znanymi już nam wszystkim wojennymi wspomnieniami. Taką gdzie tło stanowi wojenne okrucieństwo, gdzie czytelnik zostaje niejako przymuszony do odczuwania lęku, a nawet buntu wobec dziejącej się akcji i gdzie miłość, która nie ma prawa się narodzić – staje się namacalna…

I choć cała ta historia jest boleśnie prawdziwa, choć kilkakroć spowodowała szybsze bicie serca trudno ją odłożyć nie przeczytawszy ostatniej strony. To zdecydowanie książka którą ja chciałam jak najszybciej przeczytać tak, aby poznać zakończenie ale jednocześnie trwać na jej lekturze i nie rozstawać się z bohaterami. Z ich marzeniami, trudnościami i zmaganiami dnia codziennego wynikającego zarówno z ciężkiej pracy na wsi jak i wszechobecnej zawieruchy wojennej. Czytając czułam się jak świadek tych wydarzeń, świadek obserwujący dotkliwie realną historię, której finał - choć się go spodziewałam i tak mnie zaskoczył.

Z ogromną niecierpliwością wyczekuję już dalszych losów Amalii i Piotra, a Wam z całego serca polecam tę historię. Historię, która porusza serce i pozostaje z czytelnikiem na długi czas…

Przyznam, że nie wszystkie książki o takiej tematyce do mnie trafiają. Choć tytuł nowej książki @magdalena_wala mógłby wskazywać na początek ckliwej serii o miłości w czasie II wojny światowej, w rzeczywistości jest to książka o wewnętrznej walce i niewyobrażalnie trudnych wyborach i tym, do czego prowadzi wydawałoby się niewinne ograniczanie małymi krokami ludzkiej wolności.

"Ci Mazurzy, którzy przetrwali zmiany, nade wszystko nie chcieli zniknąć. Nauczyli się zatem milczeć. I udawać. Zupełnie jak ona. (...) Miała nadzieję, że Bóg wybaczy jej tchórzostwo. (...) Przyzwyczaiła się do życia w lęku. Strach był dobry, wzmagał ostrożność i dawał szansę na przeżycie kolejnego dnia. Człowiek, który niczego się nie bał, kończył szybko i w przykrych okolicznościach. Dlatego lęk witała jak swojego przyjaciela. Zbawcę."

Mogę rzec, że... zaczytałam się w tej książce. Podczas lektury serce zadrżało mi niejednokrotnie. Trudno zachować obojętność i spokój w obliczu tak wiarygodnie odtworzonej rzeczywistości potwornych czasów, w których to narodowość definiowała człowieka. To książka o człowieczeństwie, strachu, niesprawiedliwości, sile propagandy i podatności na manipulację. Jednocześnie pokazuje nam również oblicza ludzkiej natury w zderzeniu z realiami wojny, których ciężko nie odnieść do sytuacji toczącej się za naszą wschodnią granicą. Poruszana w książce tematyka, choć umiejscowiona w roku 1944-45, jest niezwykle aktualna. Autorka ma wyjątkowy dar poruszania tak trudnej i delikatnej tematyki w sposób zmuszający czytelnika do refleksji i dostrzeżenia odcieni szarości w czarno-białym wojennym obrazie.

Jestem poruszona i z chęcią poznam ciąg dalszy serii #miedzyjeziorami .

Czas wojny to okres w dziejach w którym krew i łzy znaczyły ścieżki wielu ludzi. Śmierć zbierała swe żniwo zarówno wśród tych którzy musieli się bronić ale również wśród najeźdźców. To czasy w których narodowość definiowała człowieka.

Amelia która wychowana została w mazurskiej rodzinie, od czas kiedy wyszła za mąż za Johanna Heyna przynależy do nazistów. Serce tej młodej kobiety jednak bije po mazursku lecz życie zmusza ją do tego by często musiała swe serce uciszać. Jej mąż został powołany na front a ona musi wraz z teściami prowadzić gospodarstwo , ciężko na nim pracując od bladego świtu po czarną noc. Niewiele czasu może poświęcić również swojej córeczce dla której marzy o zupełnie innym życiu.

Pewnego dnia despotyczny teść Amelii sprowadza na gospodarstwo robotnika poddanego Piotra, który jest Polakiem. Młody mężczyzna nie ma lekkiego życia pracując ponad swoje siły a nie rzadko też jest bity i poniżany. Amelia nie może się z tym pogodzić lecz zdaje sobie sprawę z tego , że niewiele może zrobić.

Piotr z całego serca nienawidzi Niemców i marzy o zemście. Pomiędzy nim a Amelią z czasem jednak nawiązuje się nić porozumienia...Oboje wiedzą, jak bardzo niebezpieczna jest ona dla nich.

"W sercu wroga" to książka która od pierwszych stron chwyta za serce. Książka, w której uczucia są tak opisane, że wręcz sami ich doświadczamy. Opowieść czyta się z gulą w gardle , łzami w oczach, a bezradność wobec systemu z jaką przyszło żyć bohaterom tej powieści staje się tez naszym udziałem.

Dawno nie czytałam tak wciągającej opowieści. Książki pełnej bólu ale też obdarzonej drobnymi przebłyskami miłości, miłości która próbuje wygrać ponad wszystko.

Z tego co zaobserwowałam na polskim rynku wydawniczym i nie tylko z tego, co widzę po zagranicznych nowościach, królują książki z II wojną światową w tle.

Tym razem miałam okazję przeczytać „W sercu wroga” Magdaleny Wala.

Powieść zaczyna się w 1944 roku na mazurskiej wsi. Młoda Amalia jest żoną Niemca, ale sama jest Mazurką. Jej mąż został wysłany na front i dziewczyna mieszka tylko z teściami. Pewnego dnia razem z teściem wybiera się do pobliskiego miasta, aby nająć pracownika do prac polowych. Wybór pada na Polaka, Piotra Liszkiewicza. Początkowo wrogo nastawiony Piotr, z biegiem czasu zmienia zdanie o Amalii, a wydarzenia mające miejsce w Europie i na froncie odbijają się echem na tej odludnej wsi.

Na początku byłam bardzo na nie, jeżeli chodzi o tę książkę. W samej historii niewiele się działo. Było kilka drobnych zdarzeń, ale akcja ani nie przyspieszała, ani nie zwalniała. Miałam wrażenie, że to tylko obraz ich życia i tyle. Tak samo z postaciami. Moim zdaniem bardzo płytkie albo czarne, albo białe. Czyli albo bardzo złe, albo bardzo dobre. Niczego po środku, a jedna Amalia sprawiedliwa i szlachetna. Myślałam, jak można napisać tak płytko książkę. Ale było to moje pierwsze wrażenie. Dopiero pod sam koniec zrozumiałam o co chodzi i cały zamysł autorki. Nagle powieść dostała przyspieszenia, strony uciekały pod palcami. To wolne tempo okazało się jedynie wstępem do tego co będzie się działo w drugim tomie. O tym też wspomina Magdalena Wala w posłowie. Wystarczyło kilka ostatnich stron, żebym całkowicie zmieniała zdanie na temat tej książki. Autorka tak zbudowała napięcie i zakończyła ją w takim momencie, że z niecierpliwością czekam na dalsze losy bohaterów.

Jeżeli przeszkadza Wam wolne tempo w powieściach czy brak szalonych zwrotów akcji to ta książka może Wam się dłużyć. Jednak ja radzę przeczekać te momenty i czytać dalej. To piękna opowieść o rodzącym się uczuciu. O miłości, która dojrzewa powoli i jest zakazana. To też powieść o szacunku do uczucia i do drugiej osoby. To chyba dla mnie samej najważniejsze ten właśnie szacunek, który jest tu pokazany, bo w dzisiejszych czasach cierpimy na jego brak. Czytajcie i czekajcie na drugi tom tak jak ja.