W pełni rozkwitających drzew

Zacznijmy może od tego, że to kolejny debiut, który wpadł w moje ręce. Zaczynam się przekonywać coraz bardziej, że nasze polskie debiuty to naprawdę kawał dobrej i oryginalnej literatury.

Ta książka to nie historia, to baśń o pięknej miłości, która rodzi się w obliczu zła, strachu i magii. Płynąc przez książkę mamy okazję coraz bardziej poznać bohaterów i przekonać się co kierowało nimi na początku tej niesamowitej opowieści.

Gotycki, nieco mroczny klimat. Świetnie wykreowani bohaterowie. Tacy wzbudzający mnóstwo emocji. Czasem negatywnych, czasem pozytywnych. Zdecydowanie bije od nich prawdziwość, a to każdy z Nas czytelników uwielbia…

Magia i tajemnica otaczającą tą historię sprawia, że chcesz się w niej zagłębiać, coraz dalej i dalej, aż dobrniesz do końca zatracając się w pięknie otaczającego miejsca.

Tak uważam, że ta książka była niesamowita, a pióro pisarki świetne! Nic tylko polecić Wam ją z całego serca. Czekam na kolejne książki tej autorki.

M. W. Jasińska @[Adres usunięty]ska

"W pełni rozkwitających drzew"

@niepowiem_wydawnictwo

" - Rozmowa jest niezwykle cennym narzędziem. Rzekłbym, że nawet bronią"

* "Człowiek to dla mnie najsłabsza trzcina na wietrze, ba, nawet najwątlejsza w przyrodzie, ale czy na pewno każda taka trzcina jest rozumna? Patrząc na zachowania wielu, śmiem wątpić."

* "Przeniosła wzrok na sękate drzewa, które swoimi nagimi konarami zahaczały czarne chmury. Mrok księżyca w nowiu zlał się z ciemnym płaszczem nieba."

Zabiorę Was do 1757roku, do zamku owianego złą sławą, którym właścicielem staję się Ksawery Von Zierotin. On sprowadza do siebie Elaine, od tej pory coś się zmienia.

Fabuła jest niczym kwitnący żywopłot, pełen rozgałęzien, pąków i liści. Każda gałąź ma swoje liście oraz kwiaty, każda idzie w innym kierunku i pod innym kontem, ma mniej liści, a więcej kwiatów, bądź odwrotnie, albo jeszcze inaczej. Lecz to nie ma znaczenia, bo razem tworzą piękno żywego płota.

Akcja jest jak spacer po opuszczonym domu. Z zewnątrz wydaje ci się, że wiesz co cię czeka, ale kiedy przekroczysz próg zdajesz sobie sprawę, że to były tylko domysły. Każde pomieszczenie jest inne, każdy zakamarek skrywa swoją tajemnice, a my kawałek po kawałku z bijącym sercem, otuleni klimatem tego miejsca; idziemy, oglądamy i zachwycamy się każdym detalem. Często jesteśmy zaskoczeni, nie wiemy jakie drzwi otworzymy i co nas za nimi czeka.

Bohaterowie są wykreowani genialnie! Tutaj każdy jest wyjątkowy, ma swój własny świat, swoją osobowość, charakter oraz emocje. Oni są z krwi i kości. Popełniają błędy, chociaż czasem nie świadomie, co sprawia, że stają się bardziej realni, tacy z duszą.

Ksawery skradł moje serce od samego początku, a z każdą stroną jeszcze bardziej to robił. To postać, którą chciałaby się mieć obok siebie w prawdziwym życiu, naprawdę. Elaine to dziewczyna, która jest taka jak ja, ma bardzo dobre serce i myśli o innych, kosztem siebie. Bardzo ją polubiłam i ona też mogłaby być w realnym świecie.

Emocje są od początku historii, trzymają aż do końca, a po zakończeniu czuje się pustkę, bo tak zżyło się z bohaterami i całą opowieścią, że nie czuje się nic i jednocześnie wewnętrznie bardzo dużo. To opowieść, która zabierze nas w podróż do siebie do naszych emocji.

Opisy są świetne, przenoszą nas do historii, która swoim klimatem zdobyła moja serce, swoim mrokiem otuliła myśli, sprawiła, że chciałam tam zostać. Poczujemy, zobaczymy i wręcz będziemy mieć wrażenie, że jesteśmy częścią tej historii.

Podsumowując "W pełni rozkwitających drzew" to opowieść w gotyckich klimatach, która otuli nie jednego fana tego gatunku. To historia, która każdy odbierze inaczej, inaczej będzie się zachwycał i co innego go zauroczy. To misz masz dla każdego!

Perun uważa, że ten tytuł powinien przeczytać każdy, każdy kto nie tylko lubi debiuty, ale tacy, którzy kochają klimatyczne książki, pełne przemyśleń oraz historii, która rozkwita w sercu nie tylko tym ludzkim, ale i również zwierzęcym!

Ps. Cytaty/złote myśli ile tego tutaj jest, a wierzcie mi, każdy znajdzie coś dla siebie i to inne niż ja znalazłam.

Ps. Mamy dwa zdjęcia, bo były kłótnie, które lepsze 😂 (tak kłóciłam się z Perunem 🤨)

Rok 1757.

Ksawery von Zierotin sprowadza do swojego zamku Elaine, zamku owianego mroczną legendą.

Służąca i szlachcic? Ślub z rozsądku, a nie z miłości?

Czy jest to możliwe?

Ksawery wiele w życiu przeszedł a bolesne wspomnienia z przeszłości nie dają mu normalnie funkcjonować.

"Kiedyś kochałem - za bardzo. Tylko czy można pokochać potwora?

Kiedyś czułem - za bardzo. Tylko czy potwór może mieć uczucia?

Kiedyś współczułem - za bardzo. Tylko czy można współczuć potworowi?"

Ma nadzieję, że życie u boku pięknej, młodej kobiety zacznie być lepsze, pragnie w końcu zaznać szczęścia i spokoju.

Tymczasem dochodzi do tajemniczych i przerażających zbrodni...

Jak potoczą się losy małżeństwa?

Kim tak naprawdę jest Ksawery i Elaine?

Jakie tajemnice skrywają?

"W pełni rozkwitających drzew" to naprawdę dobry debiut, debiut, który zdecydowanie jest warty uwagi!

Co sprawiło, że sięgnęłam po tę książkę?

Przede wszystkim okładka, no i ten opis, od razu wiedziałam, że muszę ją mieć! I nie żałuję... 💜

Historia zaciekawiła mnie od pierwszych stron, to nietuzinkowa historia pełna tajemnic, emocji i magii.

Panujący tutaj klimat... po prostu coś niesamowitego, ten mrok i gęsta atmosfera robią robotę.

Bohaterowie zostali świetnie wykreowani a zwłaszcza ci główni, zrobili na mnie największe wrażenie, jedynie zachowanie Alberta mi nie podpasowało. Nawiedzony zamek, zjawy, wampiry, czarownice to coś co lubię, istoty nadprzyrodzone pobudzają wyobraźnię a to sprawia, że ma się chęć na więcej.

Fantastyka i romans to moim zdaniem idealne połączenie gatunków, jednak tutaj wątek romantyczny jest raczej poboczny.

Mniej więcej w połowie książka niestety trochę mi się dłużyła, pojawiło się więcej opisów a tym samym spowolniło tempo wydarzeń, ale to nic, później jest znacznie lepiej, uwierzcie.

A zakończenie... 💔

Także kochani, zachęcam was do lektury!

Nie pożałujecie. 💜

Zawitajcie do XVIII wieku i do owianej straszną legendą zamku w Kemnitz. Nagle pojawia się tam nowy właściciel Ksawery von Zierotin. Od razu zaczyna swoje rządy jako lord od dość kontrowersyjnej decyzji. Namawia drugiego lorda, by oddał mu jedną z jego służących- Elaine, która od razu staje się jego żoną. Niestety w mieście dochodzi do tajemniczych zgonów. Ludzie zaczynają plotkować, że Ksawery może mieć z tym coś wspólnego. Wszystko zaczęło się od jego przybycia, prowadzi nocny tryb życia i jeszcze jego wybór małżonki. Kim jest nowy właściciel zamku? Kto stoi za śmiercią mieszkańców? Jakie niebezpieczeństwa jeszcze na nich czekają?

Przepiękna okładka, enigmatyczny opis, co może pójść nie tak? Byłam mocno podekscytowana lekturą, bo zapowiadała się naprawdę dobrze. Jak sam początek mnie od razu kupił, tak później, niestety, mój zapał opadł. Tempo fabuły spadło, czytelnikowi pojawiało się coraz więcej pytań, a zero odpowiedzi. Sam koniec nadrabiał braki, ale szkoda, że w pewnym momencie tylko snuliśmy się po zamku i nic z tego nie wynikało.

Bohaterowie byli specyficznie wykreowani. Cechy, które przypisujemy jako te dobre, tutaj były wręcz uważane jako coś złego. Ksawery doświadczył w swoim życiu wiele złego i jeszcze gorsze widział na własne oczy. Jest przepełniony bólem, goryczą i samokrytyką. Nie potrafi pogodzić się ze stratą i stara się ten stan zagłuszyć. Wobec nowej żony jest bardzo zmienny i choć widać jego troskę, to nie potrafi w racjonalny sposób wytłumaczyć swoich próśb i zakazów. Jednak nie ma co ukrywać czuje się odpowiedzialny za służbę i żonę i robi wszystko, by zapewnić im bezpieczeństwo i dobre warunki. Elaine zaś to kobieta, które chce by innym było dobrze. Jest dobra, skromna, nie sprzeciwia się (raczej) woli wyżej postawionych od siebie ludzi. Jednak choć jest ważną postacią dla fabuły, to nie odczułam, że mogłam ją lepiej poznać i wejść w jej buty.

Jeżeli chodzi o styl pisania to mam dość ambiwalentne odczucia. Na początku było dobrze, ciekawie i intrygująco. Później miałam wrażenie, że język stał się cięższy i trudniejszy do przyswajania. Jakoś w połowie wytraciła się ta dynamika i dopiero pod sam koniec znowu się pojawiła. Było bardzo dużo opisów, które były plastycznie przedstawione, tylko to powodowało spowolnienie wydarzeń i właśnie wytracenie tego tempa. Jednak nie ma co ukrywać, autorka ma kwiecisty styl pisania i można w niej znaleźć kilka ładniejszych cytatów!

Podsumowując to jest udany debiut. Da się odczuć, że autorka miała pomysł na fabułę i świetnie połączyła legendy czy rzeczywiste miejsca ze swoją wizją. Zakończenie też zaskakuje i pozostawia czytelnika z dziurą w sercu. Jak dla mnie to świetny zabieg, bo dawno nie czytałam książki, która nie miałaby pełnego happy endu. Także jeśli macie ochotę na powieść ciekawą, pełną zagadek, lekko mroczną z dodatkiem mitologii słowiańskiej to zdecydowanie przypadnie Wam do gustu.

„Chłód.

Prze­ni­ka­ją­cy aż do szpi­ku kości chłód. Nadal go czułem.

I ta ko­bie­ta.”

Kiedy tylko zobaczyłam okładkę tej książki, widziałam, że chcę mieć ją na półce. Zrobiła na mnie duże wrażenie, ale kiedy w końcu do mnie przyszła, przepadłam! To jedno z ładniejszych „zwykłych” wydań, jakie mam na półce, przepiękna! Nie mogę się na nią napatrzeć!

Książka „W pełni rozkwitających drzew” to debiut autorki. Muszę Wam powiedzieć, że styl pisania Moniki robi wrażenie, książkę czyta się szybko, a także przyjemnie, absolutnie nie czuć, że jest to jej pierwsza książka. Już to zwróciło moją uwagę, uważam to za duży plus.

Uwielbiam fantastykę za to, że autor może pokazać popis swojej wyobraźni. @[Adres usunięty]ska wymyśliła świetną fabułę, przy której nie da się nudzić, chociaż początek jest niespieszny, to końcówka trzyma w napięciu, nie da się jej odłożyć nawet na moment. Autorka wykazała się kreatywnością, stworzyła mroczny klimat, taki jaki uwielbiam, za co daję dodatkową gwiazdkę.

Cieszę się, że ta pozycja to coś więcej, niż tylko romans, jestem ogromnie wdzięczna, że autorka poszła w tę stronę. Wiele tego typu lektur, owszem, jest fajnie napisane, wciąga, ale przytłacza masą erotyzmu. Tutaj tego nie ma, za to są wampiry, które kocham! Już to sprawia, że chciałam czytać tę książkę, a jeśli dochodzi jeszcze do tego czarownica, jestem zachwycona!

Zamek Kemnitz skrywa wiele tajemnic, ma mroczny klimat. Podoba mi się, że autorka wplotła w fabułę morderstwa i to, że z ofiar była wyssana krew. Ten temat zainteresował mnie najbardziej i super, że Monika poszła w tę stronę, a nie skupiła się na romansie, jak była reklamowana.

Czy polecam? Oczywiście! Uważam, że jest to debiut, który warto poznać, nie tylko ze względu na piękne wydanie. Musicie to przeczytać!

W roku 1757 w ponurych ścianach zamku Kemnitz niespodziewanie pojawia się nowy właściciel. Ksawery von Zierotin równie mroczny jak jego twierdza chce tylko w spokoju zmierzyć się z demonami przeszłości i oddać słodkiemu zapomnieniu. Niestety los stawia na jego drodze kobietę, obok której nie potrafi przejść obojętnie. Młoda i nieobyta w świecie, zupełnie inna niż większość znanych mu niewiast a jednocześnie dziwie bliska i znajoma. Czy słodka Eleine ukoi jego smutki, a może stanie się przyczyną ostatecznego upadku?

W pełni rozkwitających drzew to taka współczesna powieść gotycka w klimacie wiktoriańskiej klasyki. Mrok przelewający się na kartkach linijka po linijce spływa w serca czytelników wypełniając je szczelnie niczym mgła otulająca zamek Kemnitz. Tajemnice i stare sekrety walczą o miejsce w szafach z trupami i usilnie próbują wychynąć na światło dzienne, jakby nie mogły doczekać się odkrycia. Jednak mimo to, czytaniu wciąż towarzyszy atmosfera niewiedzy i niepewności.

Debiutancka powieść M.W.Jasińskiej zdecydowanie ma w sobie to coś. Gdybym miała silić się na metaforę to powiedziałabym, że to taki nieoszlifowany kamień szlachetny, którego urodę już widać, jednak należy go jeszcze oszlifować i wypolerować, bo mógł prawdziwie zabłysnąć.

Sama książka jest zdecydowanie dobra, bardzo podobały mi się liczne odniesienia do sztuki i kultury czy wprowadzenie do historii miejsc zaczerpniętych z prawdziwych map oraz legend z nimi związanych.

Niestety to o czym autorka sama wspomina w posłowiu czyli „czerpanie” z dzieł współczesnej popkultury, inspiracje zaczerpnięte z Wywiadu z wampirem czy Pięknej i Bestii trafiało do mnie już nieco mniej. Sam Ksawery momentami zachowuje się jakby miał rozdwojenie jaźni i raz jest Lestatem pragnącym wszystkiego raz zaś Louisem, który cierpi i użala się nad swoim istnieniem i okrucieństwami świata. Bardzo jaskrawe wykorzystanie motywu znane z baśni o Belle także nie przypadło mi do gustu, nie tylko dlatego, że w mojej opinii było zbyt zbieżne z oryginałem i nosiło znamiona kalki ale przede wszystkim dlatego, że jest to już motyw mocno oklepany i zużyty przez dziesiątki licznych pisarzy i twórców. I choć baśń wciąż rozgrzewa moje serce, to niestety większość współczesnych retelingów i mixów ma dla mnie posmak fałszywki.

Finalnie oceniam książkę 6/10 czyli całkiem dobrze. Piękna okładka ukrywa dość ciekawą treść, sprawnie napisaną i dobrze wpisującą się we wzór powieści gotyckiej. Drobne potknięcia i niedociągnięcia nie psują przyjemności czytania a autorka zdecydowanie ma potencjał i z ciekawością będę obserwować jej rozwój.

Za egzemplarz recenzencki dziękuję

Wydawnictwu Nie Powiem

#współpracarecenzencka

#współpracabarterowa

#współpracareklamowa

Jestem na Instagramie jako @[Adres usunięty]

.

Młody, urodziwy kawaler Ksawery von Zierotin bierze za żoną piękną służącą o imieniu Elaine. Bardziej z pobudek innych niż miłość czy zauroczenie, jednak czas pokaże, czy dobry to był wybór. Jest XVIII w. a wiara w czarownice, upiory i magię góruje nad zdrowym rozsądkiem i rozumem. Młodzi wprowadzają się do pięknego zamku i kiedy wydaje się, że szczęście jest im pisane, okolicą wstrząsa seria przerażających zbrodni. Kto lub co zabija? Kim tak naprawdę są Ksawery i Elaine? Zapraszam do lektury!

.

Wydana nakładem @niepowiem_wydawnictwo debiutancka książka M.W.Jasińskiej wydaje się mieć wszystko, co może zagwarantować jej sukces. Okładka przyciąga wzrok, prawda? Jednak żeby nie było, że oceniam książkę jedynie po okładce, opowiem wam teraz co nieco o najnowszym dziele Jasińskiej. Długo nie mogłam się wczuć w tę historię, doszukując się w niej obiecanej wyjątkowości i piękna. Jak to mówią – nie od razu Kraków zbudowano. Autorka dała z siebie sto procent przy opisach natury i budowaniu atmosfery tajemniczości i grozy. Wampir i czarownica, magiczne rośliny i magiczne okoliczności przyrody – wydawać by się mogło, że recepta na interesującą powieść jest gwarantowana. A jednak czegoś mi zabrakło. Może świeżej historii a może wyrazistych bohaterów, którzy wywołaliby u mnie jakiekolwiek emocje. Pierwszoplanowym postaciom zabrakło iskry, a ich relacji chemii i fajerwerków. Mam wrażenie, że to kwiaty magnolii i księżyc byli bohaterami pierwszoplanowymi, a nie małżeństwo wampira i czarownicy.

.

Autorka nie ukrywa swojej fascynacji prozą Brama Stokera w tym do kultowego już Drakuli. Może gdyby odniesienia te były subtelniejsze, to bardziej by do mnie przemówiły. Nie jest niczym złym inspirowanie się arcydziełami literatury, jednak należy to robić ostrożnie. „Umarli podróżują szybko”, „krew jest życiem” cytowane są tu bez skrępowania, a scena kuszenia przez rozpustne kobiety do złudzenia przypomina tę z dzieła Stokera. Doszukałam się też kilku drobnych nieścisłości, takich jak wspomnienie o końcówce lata, a kilka stron później o tym, że „magnolia wyparła jaśmin”. Z tego, co mi wiadomo (bo mam obie rośliny w swoim ogrodzie) żaden z krzewów nie kwitnie latem a wczesną wiosną. Jednak być może w świecie wykreowanym przez autorkę przyroda rządzi się swoimi prawami.

.

Do połowy książki działo się niewiele, nie jestem w stanie nawet streścić tej części, bo nieszczególnie zaangażowała mnie emocjonalnie. Dalej było już nieco lepiej jednak nie na tyle dobrze, aby pobudzić mój apetyt na więcej i sprawić, że historia pozostanie w mojej pamięci na dłużej. Biorąc pod uwagę, że jest to debiut autorki, to nie jest źle. Liczę na to, że w swoich kolejnych książkach Jasińska więcej uwagi poświęci swoim bohaterom i warstwie głębszej niżeli okładka czy opisy przyrody.

.

Cenię sobie współpracę z @niepowiem_wydawnictwo dlatego moja opinia jest szczera i mam nadzieję, że będzie zbiorem cennych rad dla debiutantki. Mimo drobnych niedoskonałości myślę, że warto sięgnąć po tę książkę i ocenić ją wedle własnych kryteriów. W końcu nie często trafiają w nasze ręce książki tak ładnie wydane i będące romansem utrzymanym w duchu fantasy. Jednak moim zdaniem moda na tego typu literaturę przeminęła wraz z fascynacją Zmierzchem i na razie nic nie zapowiada tego, żeby powróciła.

.

Za możliwość przeczytania i zrecenzowania książki dziękuję niepowiem_wydawnictwo

Kolejny udany debiut, jaki trafił w moje ręce.

Oczywiście przyciągnęła mnie ta cudowna okładka a wierzcie mi, w środku jest równie pięknie (na moim tik toku zobaczycie sami) bo wydanie tej książki zachwyca.

Poza okładką - tematyka - wampiry/strzygi i spółka.

Książkę czytałam niemalże na jeden raz, jest dosyć krótka i fabuła potrafi oczarować.

Był jeden moment, w którym akcja zwolniła tempo tak bardzo, że przez chwilę się zastanawiałam o czym ja właściwe czytam ale potrzebowałam chwili zastanowienia i cofnięcia się w tekście by się odnaleźć.

Całościowo nie przeszkodziło to bardzo w odbiorze książki i uważam ją za mocną pozycję.

Poza tym bardzo mi się podobała kreacja bohaterów, którzy byli jednocześnie bardzo tajemniczy a z drugiej strony jawnie mówili o sobie.

Z jednej strony zwodzili a z drugiej wręcz krzyczeli, halo jestem potworem, nie widzisz tego?!

Elaine to postać wielowymiarowa, która nie ma pojęcia o swoim dziedzictwie.

Z chęcią bym przeczytała, czy jej umiejętności wyjdą na jaw, rozwiną się i co z tego wyniknie.

Ksawery skradł moje serce, mimo bólu, którego doświadczył i tego, kim się stał potrafił objąć opieką nie tylko swoich bliskich ale także większość poddanych (przynajmniej tych, którzy byli dobrymi ludźmi).

To, jak panował nad swoim przekleństwem było imponujące.

Oczywiście nie byłabym sobą, gdybym nie cieszyła się z tego, iż w książce znajdziemy różne wierzenia i mity, legendy ale w interpretacji autorki.

Ostatnio przepadłam w takiej literaturze, chłonę wszystko od podań po fantastykę itd.

Czy jest tu wątek romantyczny?

Hmm w sumie częściowo owszem, tak ale głównie dotyczy retrospekcji Ksawerego i ma wpływ na fabułę ale nie jest odstraszający, nachalny czy wulgarny.

Jest opisany w dużej mierze na poziomie duchowym.

Z resztą mi romanse w ogóle nie przeszkadzają.

Przyznam się także, że kończąc czytanie tej książki chciałabym więcej, rozszerzyć ją nieco bardziej np. wątki z czarownicami, ich mocami itd. a także zmienić los pewnego bohatera bo nie mogę przeżyć tego, co się stało.

Kolejny raz i kolejna autorka odbiera mi ulubioną postać.