W drodze

Czytałem W drodze dobrych parę lat temu, kiedy interesowałem się pokoleniem beatników i amerykańską kontrkulturą lat 50' XX wieku. Wtedy książka bardzo mi się spodobała. Teraz miałem okazję do niej powrócić, dzięki nowemu, całkiem interesującemu wydaniu. Jakie mam wrażenia po kilku latach i po ostygnięciu u mnie fascynacji wszystkim co amerykańskie? Chyba podobne. Jak sam tytuł wskazuje jest to powieść drogi, choć bez wyraźnego celu. Tu liczy się sama podróż i cieszenie się życiem. Doświadczanie tego wszystkiego, co może cię spotkać gdy masz jakieś 20 lat lub trochę powyżej i rozpiera cię bunt, niezgoda na trwanie w zakłamaniu skostniałego społeczeństwa i chęć przeżycia przygody. Tych bohaterowie książki Jacka Kerouaca mają bez liku. I nawet jesteśmy poczuć do nich sympatię, ale chyba tylko to i może jakąś nutę nostalgii, za czasami których już nie ma, albo własną młodością, bo dziś bunt już wydaje się tylko śmieszny i niepotrzebny. Książka jeszcze za czasów swojego pierwszego wydania stała się kultowa i do dziś dzień cieszy się taką opinią. Podobnie jak tą, że jest to klasyka i jedna z najważniejszych powieści literatury amerykańskiej. Są powody, by się z tym zgodzić. Kerouac z pewnością umiał pisać i książkę czyta się bardzo dobrze. Z drugiej strony, w pewnych aspektach W drodze nie przetrwało próby czasu, bo niektóre postawy bohaterów, niektóre ich motywacje czy czyny wydają mi się dziś totalnie niepoważne i nawet infantylne. Beatników już przecież nie ma...Mimo to uważam, że warto się zapoznać z książką i mieć ją w swojej biblioteczce, jako świadectwo tamtych czasów, albo ze zwykłego czytelniczego snobizmu. Może W drodze zafascynuje kolejne pokolenia. Ja już mam to za sobą...

Za książkę dziękuję wydawnictworeplika

"W drodze" to wyjątkowy tytuł, o którym dość trudno zebrać wrażenia i zamknąć je w kilku zdaniach. Wydaje mi się, że jest to jedna z tych książek, które najlepiej po prostu przeżyć samemu, zanurzyć się w niej, poczuć ją, gdyż opis wrażeń, jaki by nie był, to mam przeczucie, że będzie zawsze za mało treściwy.

Autor zabiera nas w podróż przez Stany Zjednoczone wraz ze swoim głównym bohaterem- Salem Paradaise'm, który z innymi utracjuszami przemierza kontynent z jednej strony na drugą i z powrotem. A na dodatek nie raz.

Sam cel nie jest istotny, liczy się przede wszystkim to, by być "w drodze", doświadczać jej na różne sposoby. Czasami bywało zabawnie, innym razem groźnie, raz tajemniczo, ale w głównej mierze - mocno na luzie. Przyjaciele Sala to nie są raczej osoby, z którymi sama bym się zaprzyjaźniła, zapewne szukaliby każdej okazji, by wyłudzić ode mnie ostatni grosz i przehulać go na alkohol lub inne używki. Dla tych ludzi impreza się nie kończy 😅 ale pewnie z tego powodu okazali się pasować do ducha tej opowieści oraz dlatego ich losy okazały się intrygujące na tyle, by je śledzić.

Jest to historia dość chaotyczna, opis przeżyć z wyprawy, różnych sytuacji, które zdają się pozbawione ciągu przyczynowo skutkowego, a jednak niosą swoiste subtelne przesłanie. Jest to pieśń młodości, wolności, naiwności, idealistów, buntowników, pseudointelektualistów. Liczy się luz, a nie ambicja. Doświadczenie życia takim jakie jest, oddychanie pełną piersią, krytykując po drodze trochę konsumpcyjny kierunek, w jakim zmierzało ówczesne społeczeństwo.

Akcja dzieje się pod koniec lat 40., gdzie podróżowanie autostopem lub pociągiem towarowym było czymś na porządku dziennym. Czuć ten niesamowity klimat innych czasów - USA, jakiego już nie poznamy. Ogromnie mi się to podobało. Pierwszy raz zdarzyło mi się również mieć otworzone mapy przy czytaniu tak, abym mogła szczegółowo sprawdzać trasę, jaką poruszał się główny bohater 😅

Autor uznawany jest za jednego z najwybitniejszych przedstawicieli Beat Generation i myślę, że dzięki tej książce można poczuć i zrozumieć ducha nurtu beatników oraz dostrzec, że w zasadzie z tego pokolenia zrodził się później ruch hipisowski.

Jest to lektura z pewnością wyjątkowa, chaotyczna, szalona, jest to zew ku wolności i młodości. Powieść o życiu chwilą, dobrej zabawie, buntowaniu się, podróżowaniu, smakowaniu życia i poznawania samego siebie, a do tego jest to książka na wskroś amerykańska.

Ogromnie się cieszę, że miałam okazję ją przeczytać, zapewniła wrażenia trudne do uchwycenia, ale podbiła też we mnie tęsknotę za pełnią wolności. Snułam wiele przemyśleń względem tego ruchu, podejścia tamtych ludzi i jak ono się ma do współczesnego świata. Można powiedzieć, że to już historia, ale czy na pewno? Czy nie zachowała się w nas ani odrobinka tego ducha młodzieńczego buntu, pogoni za chwilą, wolności podróżowania i smakowania świata?

Dwójka przyjaciół właśnie wyrusza w drogę. Wycieczka ma objąć zasięgiem całe Stany Zjednoczone. Dwaj bohaterowie wyruszają w nieznane, by zademonstrować swój sprzeciw szarości dnia codziennego, rutynie, wojnie, wszystkim ograniczeniom. Upajają się alkoholem, zażywają wiele innych środków zakazanych i cieszą się chwilami spędzonymi w towarzystwie napotkanych dziewcząt.

"(...) myślałem o przyjaciołach porozrzucanych po całej Ameryce i o tym, że właściwie wszyscy prowadzą równie gorączkowe życie na tym samym ogromnym śmietniku, wciąż spiesząc się w niezrozumiałym pędzie przed siebie".

W tym jednym zdaniu zawiera się niemal cała kwintesencja powieści Jacka Kerouaca. Powieść "W drodze" okazała się jakże niełatwym lecz cennym kawałkiem literatury. Niełatwym dlatego, że czyta się ją bardzo specyficznie. Autor serwuje nam prawdziwą powieść drogi, której największym sensem jest ... sama droga! Nie jest istotny cel, nie są istotne założenia, lecz droga sama w sobie i czas jej poświęcony.

Jack Kerouac oddaje w nasze ręce książkę, która na samym początku bardzo mocno przypominała mi "Buszującego w zbożu". Zarówno powieść Kerouaca, jak i Salingera to historia buntu przeciwko bylejakości. To opowieści o buncie przeciwko szarości dnia codziennego a przy okazji lektury książek nieco kontrowersyjnych.

Wraz z bohaterami powieści Keraouaca wyruszamy w podróż przez bezkres Stanów Zjednoczonych. I wydawałoby się, że tak właściwie czytamy książkę o niczym! Czytamy o kolejnych przygodach damsko męskich, o przelewającym się alkoholu i innych substancjach zakazanych. Nasi bohaterowie podróżują od miasta do miasta i tak właściwie więcej nic się tutaj nie dzieje. Marzymy o tym, by pojawił się jakiś większy problem, marzymy o tym, by nasi bohaterowie doznali jakiegoś rodzaju bólu egzystencjalnego. Jednak nie tędy droga.

Sens całej powieści dociera do nas dopiero po przeczytaniu i przetrawieniu całej historii.

Otrzymujemy bowiem powieść skrojona dla nieco dojrzalszego czytelnika. Jack Kerouac stawia przed nami prawdziwe wołanie o wolność, o radość z chwil, które właśnie mijają. Powieść "W drodze" uświadamia nam o przemijalności naszej młodości, o mijającym jakże szybko czasie i niemal gorączkowej próbie wypełnienia tego czasu w sposób najlepszy z najlepszych.

Autor przedstawia nam powieść przypominającą nam o naszym ciągłym pędzie za karierą, pieniędzmi, utrzymaniem rodziny i ciągłą pracą. Kerouac uświadamia nas o tym, że tak naprawdę większość czasu spędzamy na pracy i innych obowiązkach. Tak mało czasu pozostaje nam na spędzenie go z najbliższymi lub z przyjaciółmi na rzeczach błahych.

"W drodze" to powieść drogi i prawdziwy hymn buntu, który powstał w latach 40 ubiegłego wieku. Upływ wielu lat od premiery książki jest tutaj niebywale wyczuwalny. Relacje międzyludzkie, traktowanie siebie nawzajem, sposób rozmowy był w tamtym czasie całkowicie inny, niż znany nam współcześnie. Lecz tak naprawdę okazuje się, że poza naszymi postawami i upływem czasu, nie różnimy się aż tak bardzo od bohaterów powieści. My też oczekujemy od życia czegoś więcej! Oczekujemy wolności, buntujemy się często przeciwko zastałym zakazom i utartym schematom. Jack Kerouac uświadamia nam, że bohaterowie książki napisanej w latach 40, tak samo jak my dzisiaj odczuwamy chęć przeżycia czegoś więcej i ucieczki od monotonii i szarości dnia codziennego.

Powieść Kerouaca to historia idealnie napisana dla dojrzalszego czytelnika, która uświadamia nas o przemijalności naszego czasu. To historia, której całym sensem nie jest osiągnięcie celu, lecz ciągłe zmierzanie do niego.

Finalnie powieść Kerouaca to niełatwy kawałek lektury, przez który jednak warto przebrnąć. "W drodze" niejednokrotnie mnie od siebie odpychało, nie umiałem w żaden sposób polubić bohaterów książki, co jednak w jakiejś mierze utrudnia odbiór całości. Jednak finalnie po przetrawieniu powieści otrzymujemy jej sens podany jak na tacy.