Zadziorna baronówna. W dolinie Narwi. Tom 1

Polecam wam “Zadziorną baronównę” jako lekturę idealną na urlop. Będziecie mogli przekonać się jak w niewdzięcznym położeniu znajdowały się kobiety na początku XIX w. Poznacie zasady wydawania za mąż panien i co się działo z kobietami, które nie znalazły męża. Nie zabraknie emocji podczas prowadzonego śledztwa. Zaobserwujecie jak rodzi się fascynacja i miłość między osobami, które posiadają zdecydowane charaktery. Między nimi będzie iskrzyć, emocje będą w nich buzować.

Nie zabraknie również tajemnic i intryg, które ubarwią czytaną historię. Całość historii charakteryzuje się lekkim stylem pisarskim, dzięki temu powieść czyta się z dużym zainteresowaniem. W tym momencie chcę tylko dodać, że jest to debiut. Dlatego jestem bardzo ciekawa drugiego tomu, ponieważ Sabina i Wiktor nie powiedzieli jeszcze ostatniego słowa.

Urszula Gajdowska zabrała nas do XIX wieku na Podlasie, gdzie poznajemy "Zadziorną baronównę" - Sabinę Ostrowską.

Jaki ta dziewczyna miała charakterek😂 jej ojciec to z nią miał "wesoło". Mimo tego, że ich relacje były prawidłowe, to dziewczyna nie miała zamiaru wychodzić za mąż. Chciała być niezależna i z nikim się nie wiązać. Zresztą... ktokolwiek by się do niej nie zbliżył szybciutko uciekał... jej nieprzystępność i charakter odstraszał potencjalnych kandydatów...

Aż pewnego razu na horyzoncie pojawia się Wiktor - przyjaciel jej brata Roberta. Jak oni się ze sobą kłócili😂

Jak stare, dobre małżeństwo. Ich dogryzki mnie rozbrajaly... uśmiechałam się sama do siebie jak to czytałam. Tutaj się klócili, a za chwilę o sobie myśleli bądź zatapiali w pocałunku... chociaż nieraz Wiktorowi się za to oberwało🙈

Między dogryzkami mamy także 'śledztwo' - jak na tamte czasy było to bardzo ciekawe 😁 jeszcze nie czytałam nigdy takiego wątku w żadnym romansie historycznym:) także duży plus za to!

Reasumując: uwielbiam takie książki. Cieszę się, że miałam możliwość przeczytania tej historii i dziękuję za to @szaragodzina ! 💚

Jeżeli lubicie taki gatunek literacki o jak najbardziej polecam!

Baronówna Sabina Ostrowska uchodzi w towarzystwie za czarną owce, jest inteligentna i temperamentna. Poza tym nie ma męża i póki co nie planuje zmienić tego stanu rzeczy. Kobieta zafascynowana jest kryminalnymi śledztwami, które prowadzi jej ojciec. Tymczasem ciotka Gerdruda wietrzy w tym plan jak utemperować bratanicę i wydać ją za mąż. Czy jej się to uda? Czy Sabina znajdzie przyszłego męża?

Książka "Zadziorna baronówna" otwiera cykl #zdolinynarwii, jest to powieść historyczna, a ja bardziej lubię historię, które osadzone są w przeszłości, ta rozgrywa się na Podlasiu w drugiej połowie XIX wieku. Przeczytałam ją już spory czas temu i nawet nie wiem jak to wytłumaczyć, że jej recenzja nie znalazła się tu wcześniej. Autorka ma bardzo lekki i przyjemny w odbiorze styl, co sprawia, że książkę się wręcz pochłania. Fabuła już od samego początku niesamowicie mnie zaintrygowała i byłam ciekawa jak potoczą się losy Sabiny oraz na jaki to świetny plan wpadła ciotka Gertruda. Autorka świetnie oddała klimat panujący w tamtych czasach na Podlasiu, a bohaterowie, których wykreowała bardzo przypadli mi do gustu.

Sabina nie jest typową panienką, uchodzi za starą pannę, bardziej niż piękne suknie interesują ją zbrodnie. W ten oto sposób kobieta poznaje barona Wiktora Godlewskiego, który pomaga jej rozwikłać pewną sprawę. Dialogi pomiędzy głównymi bohaterami wielokrotnie bawiły mnie do łez, nie zabraknie sarkazmu i ciętych ripost, ale również niespodziewanych zwrotów akcji. Naprawde świetnie się bawiłam czytając tą historię. Jest idealna dla osób, które lubią książki pełne humoru z historią w tle. Polecam. Moja ocena to 8/10.

"Zadziorna baronówna" to pierwszy tom serii "W dolinie Narwi", której akcja rozgrywa się na Podlasiu. Jest to romans obyczajowo - historyczny, który zadowoli fanów tego gatunku intrygami, śledztwem, romansem i humorem.

Poznajemy Sabinę Ostrowską, która, jak na czasy XIX wieku, uważana jest za starą pannę. Jest inteligentną, intrygującą kobietą o ciętym języku, która ceni sobie niezależność. Nie spieszy się jej do zamążpójścia, gdyż nie chce być pod władzą potencjalnego małżonka. Nadchodzi dzień, kiedy to ojciec wprowadza ją w kryminalne śledztwo, którym zawodowo się zajmuje. Wydaje się, że jest to szansa dla Sabiny, by wkroczyć do świata, który jest czymś więcej niż bycie ozdobą męża i byciem matką. W śledztwo również zaangażowany jest baron Wiktor Godlewski. Według ojca Sabiny i ciotki Gertrudy jest to idealny kandydat na męża. Czy ich plan się powiedzie i Sabina zmieni zdanie o zamążpójściu?

Książki cyklu napisanego przez panią Urszulę Gajdowską zaczęłam od drugiego tomu, później trzeciego i dopiero teraz przeczytałam "Zadziorną baronównę". Na szczęście nie przeszkadzało to w odbiorze książki. Co prawda czytając najpóźniej pierwszy tom kilka sytuacji się wyjaśniło, o których wcześniej nie do końca miałam pojęcie, ale dopełniło to braki, które pojawiły się podczas poprzednich lektur i poznałam bliżej historię Sabiny i Wiktora.

Autorka wprowadza nas w intrygę, gdzie włamania do posiadłości i kwestie spadku odgrywają znaczącą rolę. Jest niebezpiecznie, co dodaje dreszczyku książce i nie jest zwykłym romansem. Ucieczki przed zbirami, pościgi, włamania sprawiają, że Sabina i baron Godlewski są na siebie skazani i spędzają ze sobą coraz to więcej czasu. Z pozoru odmienne charaktery odpychają ich od siebie. Na szczęście mają możliwość poznać się bliżej, ale czy to wystarczy, żeby zmienić zdanie o zamążpójściu?

Dialogi są nie przegadane, humor towarzyszący książce sprawia, że relacje głównych bohaterów są zabawne, a dziewiętnastowieczna etykieta ciekawie odwzorowana. Autorka kilkukrotnie wspominała, że pojawiają się tutaj błędy, coś jest nie tak, ale muszę przyznać, że w ogóle nie zwróciłam na to uwagi. Nie znam się na historii, nie jestem jej fanem, więc tym bardziej nie przeszkadzały mi nieprawidłowości, o ile faktycznie się takie pojawiały. Odbieram tę książkę pozytywnie i kolejny raz stwierdzam, że autorka ma dużo do zaoferowania w tymże gatunku.

Konwenanse, zasady, obyczaje, normy. No cóż nie każdemu z nimi po drodze zwłaszcza gdy ograniczają i po prostu nie pozwalają być tym kim się chce lub przynajmniej wyrazić swoje zdanie. Jeśli ktoś wyłamuje się z tego, co uważa się za właściwe naraża się na przypięcie niezbyt pochlebnej łatki, nie zawsze zgodnej z prawdą. Jak więc jednocześnie pozostać sobą i nie być obiektem plotek?

Ile czasu można spędzać na balach, salonowych konwersacjach czy też zastanawiając się nad odpowiednią garderobą? Sabina Ostrowska uważa, że te zajęcia są zbyteczne, zwłaszcza w tej liczbie, w jakiej ona musi w nich uczestniczyć. Na dodatek jeszcze zjawia się ciotka, która ma pomóc towarzyskiej czarnej owcy pomóc wypełnić jej przeznaczenie czyli w końcu wyjść za mąż. Problem w tym, iż baronównie Ostrowskiej nie zależy na tym ostatnim i wcale się z tym nie kryje, wprost przeciwnie tę prawdę mówi prosto w oczy każdemu, kto chciałby ją na nakierować na „właściwą” drogę. Bardziej zainteresowana jest uczestniczeniem w śledztwach, jakie prowadzi jej ojciec, tyle, że ten jakoś nie kwapi się by włączyć do swej pracy córkę. Od czego jednak urok, spryt, a zwłaszcza buntownicza natura i upór? Do niebezpiecznych perypetii jak się okazuje Sabina ma niezłą smykałkę, podobnie jak i do dostrzegania istotnych szczegółów oraz dochodzenia do istotnych wniosków. Czy zostanie doceniony talent panny Ostrowskiej? No i jaki udział będzie miał tym baron Wiktor Godlewski, zdający się być całkowitym przeciwieństwem pewnej młodej damy? Pozory mogą mylić i zwodzą niebezpiecznie, czy uda się tym dwojga uniknąć pułapki, jaką ktoś sprytnie na nich zastawił? A może to nie jest zasadzka tylko zupełnie cos innego?

Niejednokrotnie pojawiało się już zdanie „Cudze chwalicie, swego nie znacie”, podobnie jak i potoczne „Jakie to dobre”, jedno i drugie w kilku słowach oddaje to, co odczuwamy znajdujemy szczególnie dobrą, czytelniczą, pozycję Takiej jak pierwszy tom cyklu W Dolinie Narwi Urszuli Grabowskiej, który już pierwszymi zdaniami zapowiada, że przed czytelnikami historia niebanalna z bohaterami, jacy niejednokrotnie nas zaintrygują i przede wszystkim opowiedzą ją w oryginalnie. Nie da odmówić się im czaru oraz tego nieuchwytnego „czegoś”, co sprawia, iż podczas czytania kibicujemy im, chcemy jak najszybciej przeczytać książkę, lecz kiedy zbliżamy się do finału zdajemy sobie sprawę, że jeszcze chętnie zostalibyśmy w ich towarzystwie dłużej. Wytworne bale, wykwintne kolacje, konkury i … niejedna przygoda z gatunku awanturniczej sprawiają, że lektura „Zadziornej baronówny” stanowczo mija zbyt szybko. Do tego należy dodać sekrety, śledztwo, zbuntowaną bohaterkę oraz dziewiętnastowieczne konwenanse czyli to, co sprawia, iż uśmiech prawie nie schodzi nam z twarzy. Oczywiście to nie wszystko, bo są i zagadki, które gorliwie staramy się rozwiązać, bo autorka niczego nie podaje na srebrnej tacy. Nie da się zapomnieć również pełnych ciętego humoru potyczek słownych toczonych nieustannie, które jeszcze podnoszą przyjemność czytania i sprawiają, że jeszcze mocniej ulegamy uroki nietuzinkowej baronównie oraz jej towarzyszom. Jak się okazuje rodzima powieść historyczna z retro dochodzeniem oraz pełnymi temperamentu bohaterami ma się więcej niż dobrze, zwłaszcza w takim wydaniu jak prezentuje nam Urszula Grabowska.