W blasku dnia. Alter ego. Tom 2

W blasku dnia"

@edyta_swietek_pisarka_

@wydawnictworeplika

Druga część serii Alter ego, jest kontynuacją losów Niny, która postanawia zmienić swoje życie. Od śmierci męża, uważana za Czarna Dame otwiera się na znajomości. A popycha ja do tego nie tylko była teściowa, która zabrała jej obrączkę aby w końcu przestała żyć w żałobie. Ale również Kordian, nowy kierownik w firmie. Od nich pierwszego spotkania Nina wie, że to ON nawiedzał ja we snach, jako mroczny. Jest ON kimś więcej, bo ON także widział ją we snach. A przyciąganie między bohaterami jest ogromne. Jednak Nina próbując uwolnić się od jego uroku, nawiązuje romans z kolegą z pracy. Jednak nawet jej sztuczki czarownicy nie pomagają, aby uwolnić się od zauroczenia Kordianem do którego się oczywiście nie chce przyznać. Bardzo obawia się tego uczucia.

Historia, która ma w sobie elementy magii, jednak ta magia to nie zaklęcia czy latanie na miotle. Tu toczy się życie, które nie zawsze idzie po naszej myśli. Czy Nina podda się uczuciu? Czy Kordian to dobry człowiek? A może jednak to ten zły?

Bardzo dobrze spędziłam czas z tą książką, tam samo jak z pierwszą częścią ta magia mi nie przeszkadzała bo było jej mało. To nie jest książka fantasy, to książka obyczajowa ze szczyptą magi, która czyta się świetnie. Jedynym minusem jest mała ilość dialogów a mnóstwo opisów i wewnątrznych monologów. Jednak aż tak to nie wpłynęło na jakość książki

„Do tej pory zrobiłam chyba wszystko, co było możliwe, aby zmienić przeznaczenie.”

Nina po śmierci ukochanego Adriana całkowicie zatraciła się w pracy. Mijają kolejne lata, a w jej życiu nic się nie zmienia. Na usilne nalegania i delikatny szantaż teściowej próbuje ponownie zacząć żyć. Na jej drodze przez zupełny przypadek, a może przeznaczenie, staje mężczyzna z jej snów. Kordian wzbudza w niej ogromne zainteresowanie, nie może przestać o nim myśleć. Ze wszystkich sił stara się trzymać go na dystans, a ten niezrażony jej chłodem subtelnie ją adoruje. W brew sobie, na przekór uczuciom, którym nie daje dojść do głosu wikła się w romans z Rafałem. Co zwycięży rozsądek, czy uczucia?

Nina skradła moje serce już w pierwszej części i tak pozostało. Zachodzą w niej pewne zmiany, staje się pewną siebie, stanowczą kobietą sukcesu. Jednak pod tym wszystkim w dalszym ciągu ukrywa się wrażliwe i obolałe serce. W dalszym ciągu jest czarownicą, która potrafi do swoich potrzeb nagiąć ludzką wolę. Zupełnie obojętny na jej moce pozostaje Kordian, ciekawe, dlaczego?

Razem z Niną przemierzamy jej życiową ścieżką. Kobieta nie dopuszcza do siebie prawdziwego uczucia, robi wszytko, aby ponownie nie pokochać. Strach przed kolejną stratą jest ogromny i ma bardzo duży w pływ na dalsze decyzje. Rodzina, sąsiedzi, przyjaciele, wzajemne wsparcie i pomoc w trudnych sytuacjach. Opowieść o życiu, radzeniu sobie z żałobą, miłosnych rozterkach. I koty, nieodzowne towarzystwo każdej czarownicy, a ich stosunek do ludzi, jest swoistym przekazem. To ciekawy, humorystyczny element tej opowieści.

Piękna, poruszająca, wnikliwa, mądra opowieść, całkowicie przykuła moją uwagę. Niesie przesłanie i daje do myślenia. Był to bardzo przyjemnie spędzony czas. Nie brakowało w nim pełnych napięcia, emocjonalnych, trudnych chwil. Powieść można czytać bez znajomości pierwszego tomu. Na początku dostajemy od autorki krótkie streszczenie pierwszej części. Bardzo polecam całą serię, Tatiasza i jej książki :)

Nina kupując tapety do domu spotyka na swojej drodze mężczyznę ze swoich snów. Jest kompletnie zaskoczona, ale również sceptycznie do niego nastawiona. On wydaje się być nią zainteresowany, łatwo nie odpuszcza. Na domiar wszystkiego zatrudnia się w firmie, w której pracuje Nina. Kordian adoruje Ninę na wiele różnych sposobów, ta jednak nie ma zamiaru mu ulegać. Będąc czarownicą postanawia uwieść innego kolegę z pracy, by trzymać mężczyznę ze swoich snów z dala od siebie, ale również odzyskać cenną dla niej rzecz od swojej byłej teściowej. On jednak się tym nie zraża i wciąż próbuje zwrócić jej uwagę swoją osobą. Pewnego dnia Nina ulega i pozwala się zaprosić Kordianowi do siebie, aby poznać jego dzieła. To co tam zastaje wprawia ją w zachwyt, ale również i w niepokój. Zaczyna unikać swojego współpracownika, ale czy od przeznaczenia można uciec?

Edyta Świętek po raz kolejny zabiera nas w świat pełen magii, tajemnic i dziwnych zbiegów okoliczności. Książka pochłania czytelnika w całości, wprost nie mogłam się oderwać od lektury. Jako, że główna bohaterka jest czarownicą możecie spodziewać się nadprzyrodzonych mocy, rzeczy, które w prawdziwym świecie nie miałyby racji bytu. Czytając, poniekąd chciałabym mieć choć przez chwilę moce Niny i móc np. poczytać w myślach innych osób, upijając łyka z ich filiżanki. To mogłoby być ciekawe doświadczenie.

Doskonała kreacja bohaterów, każdy z nich wyróżnia się czymś innym i zdecydowanie z każdym z nich mogłabym się zaprzyjaźnić. Chyba nie pojawiła się tutaj postać, która kompletnie mnie do siebie zraziła. Fabuła wciąga od pierwszych stron, a emocji również tutaj nie brakuje. To czyta się z niezwykłą lekkością oraz przyjemnością.

Nie zabraknie tutaj chwil miłosnych uniesień, choć niektóre z nich będą wymuszone. Swoją drogą zastanawiam się, czy można zmusić się do udawania uczuć względem osoby do której tak naprawdę nic nie czujemy? Czy robienie czegoś na siłę ma sens?

Nasza bohaterka pragnie być sama, wciąż nie może zapomnieć o zmarłym mężu, jednak to jej była teściowa poniekąd zmusza ją do tego, żeby zaczęła normalnie żyć i kogoś sobie znalazła. Nina próbuje więc na siłę stworzyć coś z kimś, kto jest dla niej zwykłym kolegą z pracy. Jej myśli jednak wciąż kierują się ku osobie Kordiana, który jest nieziemsko przystojny i przy którym czuje całą paletę emocji. On z jednej strony ją przyciąga, a z drugiej odpycha. Najgorsze jest dla niej to, że jej czary na niego kompletnie nie działają. Wciąż zastanawia się kim ON naprawdę jest? Ulega jego wdziękowi, a później się od niego oddala. Kolejne fakty, które wychodzą na jaw tylko mieszają jej w głowie.

„To straszne! Przyznaję przed samą sobą, że Kordian zaczyna mi się podobać i ciekawa jestem, jakim byłby kochankiem. Zmysłowym czy powściągliwym? Wrażliwym czy zimnym, cynicznym draniem? To prawda, że my kobiety jesteśmy z natury przewrotne – trafnie mnie rozszyfrował, mówiąc, że przed nim uciekam, ponieważ moglibyśmy razem przeżyć coś niezwykłego.”

Na łamach kart widać jak między tą dwójką aż iskrzy. Jednak nasza Ninka nie chce dopuścić do siebie myśli, że ktoś taki jak Kordian mógłby się nią zainteresować tak na serio i boi się mu zaufać. On uważa, że oni są sobie pisani, że to przeznaczenie. A jak wiadomo, przeznaczenie prędzej czy później i tak odnajdzie właściwą drogę.

Miłość potrafi być zaskakująca, a czasem o uczuciu przekonujemy się w momencie, w którym tak naprawdę tę miłość możemy stracić.

„Podobni, też coś! A jednak z jakiegoś absurdalnego powodu nie mogę wyrzucić Radeckiego z pamięci. Kordian odniósł jeden wielki sukces, którego nie jest świadom: zdołał wypełnić moje myśli nader skutecznie. Nieważne, czy targają mną złe emocje, czy też oblewa mnie fala gorąca na wspomnienie jego ust. Osiągnął cel, zburzył spokój mojego ducha.”

"W blasku dnia" to historia obok której nie sposób przejść obojętnie. Wieczne utarczki pomiędzy Niną, a Kordianem czasem bawią do łez, a czasem irytują. Jednak jak to się mówi: „kto się czubi, ten się lubi” i coś w tym jest. Jeśli jesteście ciekawi jakie przeznaczenie dla bohaterów wykreowała autorka, koniecznie sięgnijcie po tę pozycję. Emocje gwarantowane.