W blasku cieni

Kłamstwa przybierają różną postać. Począwszy od niewinnego utajenia niektórych informacji, do wymyślenia zupełnie innej rzeczywistości, nie ma kłamstw dobrych. Niewinne kłamstewka może tylko na chwilę koją nerwy i dają fałszywą nadzieję, ale co dalej? Sprawy się komplikują — brniemy w to i brniemy, aż z czasem nawet nie wiemy, w co brnęliśmy. Niekiedy po prostu lepiej wyznać najszczerszą prawdę. Po co oszukiwać wszechświat, samych siebie i tych wokół? I tak świat jest na tyle okropny i pozbawiony uczuć, że wszystko prędzej czy później wyjdzie na jaw. Lepiej od razu uporać się z cierpieniem niż zwlekać z tym na ostatnią chwilę, by potem przekonać się, jak bardzo byliśmy naiwni. Wiktoria Piotrkowska w swojej debiutanckiej powieści pod tytułem „W blasku cieni”, pokazuje, dlaczego nie warto kłamać i jak bardzo niewinne, drobne kłamstewka mogą zmienić czyjeś życie i pozbawić je szczęścia.

"Los jest chciwą istotą, która najpierw częstuje nas radościami i przyjemnościami, a potem, kiedy jesteśmy już w pełni szczęśliwy i myślimy, że będzie to trwało wiecznie, chytrze zabiera wszystko to, co najpiękniejsze i najważniejsze."

Aleksy i Blanka to młode, dosyć świeże małżeństwo, których los doświadczył okropnie. Mimo że już w dzieciństwie musieli zmierzyć się z ogromnym bólem, pozostawiającym na nich nieodwracalne piętno, na tę chwilę jednak mają siebie i nic innego się nie liczy. Ich miłość każdego nowego dnia coraz bardziej rozkwita, a swoje życie wypełniają romantycznymi, szczęśliwymi i uroczymi chwilami. Jednym słowem, każde z nich nie wyobraża sobie egzystencji bez tego drugiego.

Pewnego dnia ich małżeństwo zostaje wystawione na ciężką próbę. Pochopne decyzje podejmowane przez Alka mogą wywrócić ich życie do góry nogami, ale również doprowadzić do rozpadu związku budowanym przez tyle lat. W dodatku, niespodziewanie do Krakowa przyjeżdża Paweł — mężczyzna, który na studiach darzył Blankę obsesyjnym i przerażającym wręcz uczuciem. Dziewczyna do dziś pamięta, co stało się po imprezie, na której jej mąż był ochroniarzem..

Czy nieubłagany i nieprzekupny los jest silniejszy niż miłość? Co takiego zrobi Alek i czy będzie to usprawiedliwione? Paweł się zmienił, czy może nadal jest nieobliczanym manipulatorem?

Tego dowiecie się, sięgając po tę wspaniałą i emocjonującą powieść. Czeka was prawdziwa huśtawka emocjonalna, więc radzę przygotować wam dużą paczkę chusteczek, jakąś przekąskę i ulubioną herbatę.

Książka na pewno nie jest lekka zważywszy, na tematykę jakiej podjęła się autorka. Powiedziałabym bardziej, iż ma charakter moralizatorski. Uczy nas, że warto korzystać w pełni z życia i być całkowicie szczerym z innymi, bo to właśnie szczerość jest najważniejsza. O pięknych cytatach chyba nie muszę pisać, bo sami widzicie, jak bardzo niesamowite one są.

"Życie to tylko przygoda, która bardzo szybko przemija i odchodzi w niepamięć."

Błędów gramatycznych czy składniowych nie zauważyłam, ale za to często miałam do czynienia z licznymi powtórzeniami, zwłaszcza przysłówka "flegmatycznie". Mam nadzieję jednak, iż w swoich przyszłych powieściach Wiktoria Piotrkowska to skoryguje.

Ogółem słownictwo nie było trudne ani skomplikowane, czasami wręcz zbyt proste. Przez większość stron denerwowała mnie ta rutyna głównych bohaterów: flegmatycznie wstała z łóżka, wykonała poranną toaletę, zjadła śniadanie i pojechała do pracy. Tu autorka musiałaby jeszcze troszkę popracować, aczkolwiek widzę w niej ogromny potencjał i z chęcią będę śledzić dalsze losy jej kariery.

Wracając do powieści, lekturę czyta się jednym tchem, szybko, aż za szybko i bez zbędnych przerywników typu długie i nużące opisy. Autorka obdarowała nas samymi konkretami. Fabuła nie była jakoś wybitnie rozbudowana, ale muszę przyznać, że pełna niespodziewanych zwrotów akcji oraz realistycznych emocji. Powieść uczy nas, czym jest prawdziwa miłość i przyjaźń, pokazuje oddanie i przywiązanie do drugiego człowieka

Zdecydowanie na plus przedstawienie postaci na samym początku książki. Nie jesteśmy od razu rzucani na głęboką wodę — Wiktoria Piotrkowska daje nam możliwość zżycia się z bohaterami i poznania ich wzruszającej historii.

Po resztę recenzji zapraszam na bloga czytelnika.

Blanka i Aleksy są szczęśliwym małżeństwem, pełnym miłości i wzajemnego zrozumienia. Oboje pracują, ona jako nauczycielka, ON w firmie ochroniarskiej. Posiadają przyjaciół, na których zawsze mogą liczyć. Tak naprawdę nic im do szczęścia nie brakuje, a wielu ludzi im zazdrości.

Nadchodzi jednak dzień, w którym wszystko zaczyna się sypać jak domek z kart. Aleksy zostaje pobity w pracy, co kończy się pobytem w szpitalu i powikłaniami. Chcąc chronić ukochaną, zaczyna coraz częściej kłamać. Na dodatek do ich życia wraca Patryk – mężczyzn z przeszłości Blanki, który ma nie do końca jasne zamiary. Blanka czuje się zraniona i zagubiona. Czy ich małżeństwo przetrwa? Jakie zamiary ma Patryk względem Blanki? Co ukrywa Aleksy?

To jedna z tych książek, którą zapamiętam na długi czas. Historia ciekawa i wciągająca, a przy tym wywołująca bardzo dużo emocji. Momentami bardzo wzruszająca, momentami wywołująca złość, momentami uśmiech na twarzy. To historia o miłości, która potrafi znieść wiele, o przyjaźni, ale też o kłamstwach, które ranią, o utracie bliskiej osoby. Mnie zdecydowanie się podobała.

Bohaterowie ciekawi, dość dobrze wykreowani.

Blanka nie miała łatwego życia, ale to już przeszłość, a przynajmniej taką ma nadzieję. To kobieta kochająca, opiekuńcza. To bohaterka, którą polubiłam.

Aleksy to bohater, do którego mam mieszane uczucia. Dla mnie kłamstwo to kłamstwo i nieważne czy ktoś chce dobrze, czy nie, liczy się fakt, że skłamał. Lepsza jest najgorsza prawda, w szczególności, jeśli kogoś kochamy.

„W blasku cieni” to książka, która wywołała u mnie wiele emocji, a historia, jaką w niej przeczytałam, zapamiętam na długo. Z przyjemnością polecam.

Recenzja pojawiła się również na moim blogu - Mama, żona - KOBIETA

„Mimo, nadziei, której iskierka tliła się w sercu obojga, chłodny, nieprzyjemny zimowy powiew wiatru nieustannie ją gasił”.

Blanka i Aleksy to młode małżeństwo, właśnie świętują pierwszą rocznicę ślubu. Mieszkają na przedmieściach Krakowa, wiodą spokojne, ustabilizowane życie. Kochają się, są ze sobą szczęśliwi, świata po za sobą nie widzą. Blanka jest nauczycielką, Aleksy pochodzi z Białorusi, pracuje w firmie ochroniarskiej. Obydwoje mają za sobą trudną i bolesną przeszłość, o której najchętniej by zapomnieli. Aleksy podczas wyjazdu służbowego ulega wypadkowi, w życiu Blanki pojawia się jej kolega z przeszłości, który był w niej zakochany. Obydwoje podejmują dziwną grę. I tak zaczyna się zacieśniać wokół nich sieć kłamstw, chcą chronić siebie nawzajem nie mówią prawy. Nieporozumienie, brak zaufania, brak szczerości… Dokąd ich to zaprowadzi?

Kryzys małżeński wisi w powietrzu, czy uda im się go zażegnać? Czy ich miłość okaże się na tyle silna, że wyjdą z tego, ale obronną ręką? Akcja powieści toczy się swoim rytmem, niesie spore emocje. Ciekawy pomysł na fabułę, która dotyka pokomplikowanych relacji międzyludzkich, a w tle bolesna przeszłość, która nieustannie o sobie przypomina. Autorka pisze lekko, przyjemnie, chociaż były chwile, że opisy nużyły, były przydługie. Z empatią i szczerością pokazuje wewnętrzne rozterki, jakie toczą i z czym się zmagają nasi bohaterowie. Oni sami ciekawie ukazani, to zwyczajni ludzie, z wadami i zaletami, pokaźnym bagażem życiowych doświadczeń. Do obojga poczułam sporą sympatię, chociaż nie do końca potrafię zrozumieć ich postępowanie. Narracja to pomieszane, przeplatające się nawzajem myśli bohaterów.

Pragnienie stworzenia rodziny, szukanie miłości, bezpieczeństwa. Szacunek, zrozumienie, wzajemne wsparcie i nagle sielanka zostaje niespodziewanie przerwana. Niepotrzebne, nawarstwiające się kłamstwa, zaczynają zbierać swoje żniwo. Kłamstwo zawsze prędzej czy później wyjdzie na jaw, wywołując ból, uczucie zdrady i braku zaufania. Wyrzuty sumienia, zaufanie, którego nie da się łatwo na nowo odbudować. Kłamstwo w imię ochrony ukochanej osoby? Nie ma czegoś takiego, lepsza najgorsza prawda i szczerość, niż życie w ułudzie. Szczera, bezwarunkowa przyjaźń. Zdrada, choroba, osamotnienie, pustka…

Ciekawa, dość przewidywalna historia o pięknej miłości, która zrozumie i wybaczy wszystko. Blaski i cienie życia w całej okazałości. Jest to debiut, książka nie do końca mnie porwała, ale autorka ma ogromny potencjał. Jestem pewna, że jeszcze nie raz pozytywnie nas zaskoczy. Polecam, Tatiasza i jej książki :)

33/100/2021

Sięgacie po debiuty? Czy raczej wolicie sprawdzone pisarki?

Ja do pewnego czasu unikałam debiutów, bo niestety często się zawodziłam. Pewnego dnia pomyślałam, hej! to jest czas na odkrycie nowej osoby na rynku pisarzy.

Po książkę Wiktorii sięgnęłam z dwóch powodów. Jest to moja imienniczka, a także ze względu na intrygujący opis książki. Jesteście ciekawi mojego zdania po jej przeczytaniu? 🔽🔽

*

Blanka i Aleksy są wręcz postaciami z bajki. Rzadko spotyka się tak idealnie dopasowane małżeństwo. Oboje w przeszłości doświadczyli wiele złego, co zbliżyło ich do siebie, a wzajemna miłość pomaga leczyć smutne wspomnienia.

Niestety, ich sielankę zakłóca wypadek Aleksego, w wyniku którego doznaje poważnego urazu głowy.

Od tego niefortunnego zdarzenia ich życie wywraca się do góry nogami. Już nigdy nie zaznają szczęścia sprzed lat.

Mężczyzna nie mówi ukochanej całej prawdy o stanie swojego zdrowia. Chce ją chronić przed bólem z tym związanym. Powiernikiem jego tajemnic zostaje wieloletni przyjaciel Eliasz.

Jak potoczą się losy bohaterów? Co tak naprawdę dolega Aleksemu? Tego dowiecie się sięgając po książkę W blasku cieni, do czego ogromnie Was zachęcam ❤.

Po przeczytaniu tego debiutu, nastąpił u mnie powrót sympatii do książek obyczajowych. Przez drugą połowę książki żal ściskał mi serce. Było mi przykro z powodu tego, co spotyka tak wspaniałych ludzi. Jest to prawdziwy wyciskacz łez. Styl autorki przypadł mi do gustu, jest lekki i przyjemny.

Historia sama w sobie jest naprawdę genialna, idealnie opisuje życie, wydarzenia, które mogą przytrafić się każdemu z nas. Fenomenalnie opisane odczucia bohaterów pozwalają uosabiać się z nimi i przeżywać wszystko na własnej skórze.

Kto już przeczytał? Macie w planach? Ja ogromne polecam❤

Przyszłość jest wielką niewiadomą, którą rozszyfrować może tylko czas…

Młode małżeństwo, Blanka i Aleksy, wiodą spokojne życie na przedmieściach Krakowa. Choć oboje są naznaczeni bolesnymi wspomnieniami, miłość sprawia, że wszystkie trudne chwile z przeszłości zaczynają odchodzić w niepamięć. Żadne z nich nie przypuszcza, że jeden służbowy wyjazd Aleksego wkrótce zaważy na wspólnym szczęściu. A kiedy w życie Blanki ponownie wkroczy mężczyzna, który wiele lat temu był w niej do szaleństwa zakochany, ich małżeństwo zostanie wystawione na próbę. Próbę, na jaką nie byli przygotowani.

Znów wzięłam się za debiut nastolatki. I po raz kolejny (z niechęcią) muszę być szczera i wystawić tej książce niezbyt pochlebną opinię. Sam opis historii zapowiadał się dość obiecująco, choć zastanawiałam się, czy tematyka małżeństwa nie okaże się zbyt ciężkim kalibrem dla debiutującej nastolatki…

Pierwszą uwagę mam do przedstawienia postaci. Wiktoria Piotrowska od razu, na pierwszych stronach, zasypuje czytelnika wszelakimi danymi dotyczącymi głównych bohaterów. Przemilczę fakt, że niektóre kwestie z tych opisów były zupełnie nieistotne. Autorka nie dawkuje odpowiednio tych informacji. Czytelnik nawet nie jest w stanie tego zapamiętać, a poza tym, po jakimś czasie może być znużony tak dużą dawką informacji.

Kolejne zastrzeżenie mam do narracji. Nie znoszę gdy w rozdziałach przeplatane są ze sobą myśli bohaterów. Gdyby jeszcze podzielone było to akapitami, to jeszcze bym to zniosła, ale w tym przypadku wygląda tak: najpierw opisy bohaterów opisane z punktu widzenia obserwatora (czyli autorki), następnie jakaś krótka, dwuzdaniowa myśl Blanki po której wstawione jest jakieś szybkie przemyślenie Aleksego.

Podczas lektury tej książki czuć, że ma się w rękach debiut. Język jakim posługuje się Wiktoria Piotrowska jest jeszcze niedopracowany i zdecydowanie nie wpisuje się do grup stylów pisania, które uwielbiam. Drażniło mnie ciągłe określanie głównych bohaterów mianem „młodzi”. Takiego określenia używa zazwyczaj jakaś dojrzała osoba a nie 19-latka. Z pewnością na długo w mej pamięci pozostanie zdanie z tej historii: „Tej nocy młodzi kochali się”, które niesamowicie mnie rozbawiło.

Widać, że autorka rozwija swoje pióro, próbuje ćwiczyć pisanie opisów, dialogów, ale nie da się ukryć że trochę pracy przed nią jeszcze zostało. Nie zliczę, ile razy przeczytałam że bohaterowie wstali z łóżka, bądź kanapy FLEGMATYCZNIE, a Blanka szepnęła Alkowi do ucha SUBTELNIE. Rozmowy bohaterów też nie porywają. Bardzo często te dialogi pomiędzy nimi są zupełnie o niczym.

Przez pierwszą połowę książki wynudziłam się niesamowicie. Fabuła książki opierała się głównie na codziennych czynnościach małżeństwa: wstawali z łóżka, jedli śniadanie, szykowali się do pracy, pracowali, wracali do domu, jedli wspólnie posiłek, porozmawiali, szli spać. I w zasadzie tyle. Momentami jak dla mnie było stanowczo za słodko. Ta dwójka ciągle wzajemnie się adorowała. Początkowo było to jeszcze urocze, ale po jakimś czasie było zwyczajnie nużące.

Druga połowa książka zawierała pewnego rodzaju plot twist, dzięki któremu w końcu coś zaczęło się dziać. Na pierwszy plan weszły emocje, które w końcu jakoś pobudziły moje zainteresowanie tą historią, nie mniej jednak jedna dobra rzecz nie jest w stanie uratować całokształtu.

Autorce życzę dalszych sukcesów i mam nadzieję, że dalej się będzie rozwijać. Ja jednak muszę być szczera sama ze sobą, stąd taka, a nie inna ocena.

Moja ocena: 4/10