Veyron. Bezlitosna siła. Tom 8

Książka "Veyron" jest ósmym tomem cyklu "Bezlitosna siła" i chociaż każda z książek z tej serii opowiada o innej parze bohaterów to najlepiej czytać je w odpowiedniej kolejności. W tej części poznajmy losy syna Konstantego Lombardzkiego - Kastora (głównego bohatera I tomu) i córki Partyka Rottera - Polluksa (głównego bohatera II tomu). Stylistyka i język jakim posługuje się pisarka jest bardzo lekki, prosty i przyjemny w odbiorze co sprawia, że książka czyta się w zawrotnym tempie. Ja pochłonęłam ją w jedno popołudnie. Już od pierwszych stron zostałam ponownie wciągnięta do świata chłopaków z Panta Rhei i naprawdę cudownie było tam powrócić. Fabuła została w interesujący sposób nakreślona i dobrze poprowadzona. Natomiast bohaterowie, zarówno pierwszo jak i drugoplanowi, zostali w ciekawy, wielowymiarowy oraz niejednoznaczny sposób wykreowani. To postaci, które mają swoje tajemnice, a także wady i zalety, borykają się z różnymi mniejszymi bądź większymi problemami dnia codziennego, zdarza się im popełniać błędy czy postępować pod wpływem chwili, dlatego tak łatwo się z nimi utożsamić podzielając podobne troski i dylematy moralne. Na kartach powieści mogłam lepiej poznać Ksawerego i Patrycję. Ich myśli, odczucia, mogłam dopowiedzieć się z czym się zmagają każdego dnia, jak wygląda ich życie, stopniowo także za sprawą retrospekcji mogłam dopowiedzieć się jakie wydarzenia ich poróżniły, co sprawiło, że przestali się przyjaźnić, co ich ukształtowało, a tym samym mogłam lepiej zrozumieć ich postępowanie oraz decyzję. Relacja bohaterów została w świetny sposób zaprezentowana. Od samego początku czuć pomiędzy tą dwójką wyraźne napięcie i przyciąganie, które oboje próbują zahamować, ponieważ do głosu dochodzą traumatyczne wydarzenia z przeszłości. Jednak z czasem, kiedy w końcu Ksawery i Patrycja otwierają się przed sobą, wyjaśniają sobie wszystko ich relacja przybiera inną postać. Nie ukrywam, że niejednokrotnie podczas lektury miałam ochotę wejść do tej historii żeby przytulić i wesprzeć bohaterów (szczególnie wtedy kiedy byli nastolatkami) i zapewnić ich, że jeszcze będzie dobrze. Kiedy już myślałam, że nic nie jest w stanie zaburzyć szczęścia bohaterów autorka jak zawsze postanowiła znacząco pokomplikować ich losy, wystawić na próbę ich relację, sprawiając przy okazji, że moje serce biło w szybszym tempie. Oczywiście istotną rolę w tej historii odgrywają postaci drugoplanowe, które wprowadzają sporo zamieszania do życia Veyrona i Patrycji, dostarczając zarówno im samym jak i Czytelnikowi wielu skrajnych emocji i wrażeń. Mowa oczywiście o ich najbliższej rodzinie i przyjaciołach, jak i wrogach, którzy w dalszym ciągu nie odpuszczają. Autorka w swojej powieści porusza wiele ważnych, życiowych i ponadczasowych tematów, które tak naprawdę mogą spotkać każdego z nas czy naszych bliskich. Mowa głównie o bullyingu, tłamszeniu drugiego człowieka, znęcaniu się fizycznym i psychicznym, a także szantażu i manipulacjach. Autorka jak zawsze cudownie pokazała relacje łączące bohaterów tej serii. To, że w każdej chwili mogą na siebie liczyć oraz wspierają się w trudnych chwilach, nie szczędząc sobie przy tym uszczypliwości. To co zostało tutaj naprawdę świetnie zaprezentowane to ogromna pasja do sportu, która okazuje się świetnym motywatorem do narodzenia się na nowo. To siła napędowa kształtującą charakter, ucząca dyscypliny i radzenia sobie z emocjami. Pisarka udowadnia również, że prawdziwa miłość potrafi przetrwać dystans oraz czas. To siła, która wybacza, buduje więź i potrafi znieść największe przeciwności losu. Świetnie spędziłam czas z tą książką i mam cichą nadzieję, że to jednak jeszcze nie koniec.. Polecam!

Czytam wszystko, co wypuszcza Agnieszka Lingas-Łoniewska. I tu już nawet nie chodzi o przyjaźń, która nas łączy, ale o fakt że niezwykle odpowiada mi jej styl, a w jej historiach zawsze znajduję coś, co zostawia we mnie ślad. Takie właśnie książki lubię.

Na powrót do oktagonu czekałam równie niecierpliwie, co wszystkie PantaGirl! Czy ósmy tom, na który Agieszka kazała nam czekać ponad 2,5 roku, okazał się satysfakcjonujący? Och i to jak.

Zacznę od tego, że Veron porusza BARDZO aktualny i bolesny temat, jakim jest przemoc rówieśnicza, z którą miałam do czynienia i jako rodzic, i jako nauczyciel. Oba punkty widzenia niezwykle emocjonalne i trudne. Nie polecam. A jednak, jest to bolesna codzienność wielu nastolatków, którzy tak jak Ksawery, chowają całe go g*wno przed bliskimi. Co mnie tu dodatkowo uderzyło to fakt, że swoją szpilę dołożyła tu bardzo bliska dla bohatera osoba. To, co o niej pomyślałam w tym momencie nie nadaje się do publikacji ;)

Jednak po 8 latach od tamtych wydarzeń, bohaterowie są już innymi ludźmi, ale tak jak rany zadane w oktagonie się zaleczą, tak zadra w sercu i na psychice to już nie jest taka prosta sprawa. Czy Ksawery będzie potrafił wybaczyć? I dlaczego BlackBeatle tak bardzo nienawidzi Veyrona, że posunie się do… a nie powiem, przeczytajcie sami. 
Polecam całym serduchem.

Kiedy chęć zemsty jest tak silna, że odbiera rozum, a krew aż wrze w żyłach, skutek może być tylko jeden – OKTAGON.

Ksawery Lombardzki jest synem słynnego w podziemnym świecie Kastora. Mądry, inteligentny i zabójczo przystojny. Jednak nie zawsze tak było. Nastoletni czas nie był dla niego łaskawy. Cherubinowy chłopczyk mierzył się z docinkami i brakiem akceptacji wśród rówieśników. Te przeżycia go ukształtowały i tak właśnie narodził się Veyron. Za dnia student prawa, w nocy zaś nowy nabytek Panta Rhei, który już od początku swojej sportowej kariery, jak przystało na dziedzica, przynosi chlubę i sławę.

Patrycja jest córką Patryka Rottera, którego świat zna jako Polluksa. Od zawsze uparta i stanowcza. Jej popularność w czasach młodzieńczych to nie tylko wzloty, ale również upadek i to bardzo bolesny. Jedną decyzją na lata odgrodziła się od najlepszego przyjaciela i od rodziny. Kiedy jednak przychodzi zmierzyć się z problemami i dręczącą ją przeszłością, jedno jest pewne: na “rodzinę” zawsze można liczyć.

Mimo że Ksawery i Patrycja znają się od urodzenia, wraz z okresem dojrzewania budzą się w nich uczucia, o które by siebie nie podejrzewali. Rodzinne kontakty przeobrażają się w zauroczenie i miłość, która wiele musi przejść, aby zakwitnąć. Wszystko jednak może zmarnieć, kiedy na ich drodze pojawiają się osoby, dla których „zemsta” niejedno ma imię.

Panowie z klubu Panta Rhei powracają z kolejną częścią, tym razem poświęconą synowi Kastora i córce Polluksa. Książka została napisana w lekki i interesujący sposób, dzięki któremu nie mogłam oderwać się od lektury. Wątek tej dwójki mógłby wydawać się, na pierwszy rzut oka, dość oczywisty: on jest nią od lat zauroczony, ona odkryła, co naprawdę do niego czuje po latach. Jednak pikanterii dodaje fakt, że są to dorośli ludzie, którzy znają się od dziecka, jak również swoje rodziny. Wiedzą, czego się po sobie spodziewać. A to potęguje rozczarowanie, kiedy coś idzie nie po ich myśli.

Nie zabrakło tak dobrze znanych nam walk, które powodowały u mnie wiele emocji i wypieki na twarzy. Oczywiście nie brakło też słynnego “Dajesz”, które zna każdy fan “Bezlitosnej siły”.

W każdej swojej książce autorka stara się wpleść temat ważny dla społeczeństwa. Tym razem był to bullying – pojęcie łączące w sobie dręczenie i przemoc rówieśniczą. Ksawery przez swoją nietuzinkową urodę musiał mierzyć się właśnie z taką formą przemocy, która w jego przypadku zmobilizowała go do odreagowania negatywnych emocji przez sport. Pomogło mu również oparcie w rodzinie i zmiana towarzystwa. Autorka zwraca jednak uwagę na fakt, że nie każdy ma tyle sił i szczęścia, aby podołać fali krytyki, która napływać może ze wszystkich stron. Przedstawione na zakończenie przez Agnieszkę Lingas-Łoniewską informacje dotyczące bullyingu są wręcz zatrważające.

Miło było też znowu spotkać wszystkich Panów, których nie zmienił czas ani ludzie. Dalej są bezlitosną siłą, dla której rodzina jest najważniejsza i nie zawsze chodzi o ludzi, których łączą więzy krwi.

Ogromnie cieszy mnie to, że mogłam przeczytać tę książkę i poznać historię Ksawerego. Chłopka, który przeszedł trudną drogę, by stać się tym, kim się stał. I to wszystko opisane tak, że nie zauważycie, kiedy historia kolejnego pokolenia Panta Rhei dobiegnie końca, za to zostaniecie z całą masą emocji i przemyśleń, które będą długo zaprzątać Wasze głowy. Gorąco polecam!

Papierowy Bluszcz